Och arme arme Snoebadoeb

Als er al een hemel is, is er vandaag een lief, gehoorzaam hondje aangekomen.

Na de onderzoeken werd duidelijk dat Egbert een grote tumor in de milt had en gezien de slechte bloedwaarden zou die al zijn uitgezaaid naar de lever.

Daar sta je dan. Vorige week nog niets aan de hand en nu?

Uiteraard bepaalt u zelf wat u wilt maar in het belang van Egbert zou ik adviseren om van verdere behandeling af te zien.

Vanmiddag konden Rick en ik eerst nog even knuffelen en onze Smurf kwispelde naar hartelust met zijn staartje. 

Zouden ze zich niet vergissen dacht ik nog, er lijkt niets mis met hem.

Een kwartier later kwam de arts. Ze bracht Egbert eerst in slaap. Daar konden we vervolgens eerst even aan wennen. Toen ze na een paar minuten terugkwam, vroeg ze of ze door kon gaan met het definitieve middel.

Even een golf van paniek: hellup, daar gaat ons hondje.

En nu? Nu zitten we thuis een beetje verslagen te zijn.

Met verdrietige groeten Ton

Och arme Snoebadoeb

Vanmiddag met Egbert naar de dokter.

De inspectie begint aan de voorkant

Geen ontstoken tandvlees. Het stukje afgebroken kies is te klein voor problemen. Oren zijn schoon. De lymfeklieren zijn wel wat opgezet.

Is ie de laatste tijd misselijk geweest?

Nee, niet dat hij zijn eten eruit gooide of zo.

Misselijkheid is vaak de oorzaak van kwijlen.

De arts voelt inmiddels aan de buik.

Wanneer heeft ie voor het laatst gegeten?

Gisteren. Niet een echte maaltijd maar wel een stuk of wat hondenkoekjes. Vanmorgen heb ik wat rijst gekookt maar dat wilde hij niet. 

Zijn milt is opgezet. Als u wilt mag u het ook voelen.

Hij legde uit waar ik op moest letten en ja er zat een grote wat harde bobbel.

Oeps, is dan mijn standaard reactie. En nu?

We gaan bloed afnemen en foto's maken. 

Als u wilt kunt u hem morgenochtend brengen maar hij mag ook hier blijven dan geven we hem wat rustgevendst en starten we meteen met de onderzoeken.

Maar maak u niet té ongerust, het kan van alles zijn. Het kan van álles zijn.

Ach dacht ik nog even naïef: ik ga niet huilen. Zeker na het overlijden van mijn zus ga ik niet huilen om een ziek hondje.

Dus zaten Rick en ik een kwartie later samen te snotteren aan de telefoon en dan weten we nog niet eens wat er echt aan de hand is.

Met groeten Ton

Och arme Snoebadoeb.

Als we besluiten iets nieuws te gaan doen, creëren we eerst waaraan dat nieuwe moet voldoen.

Toen we besloten om een hondje te nemen wilden we dat ie gehoorzaam, zachtaardig en een tikje eigenzinnig zou zijn. Dus viel de keuze al snel op een Beagle.

En onze Egbert is het allemaal. 

Wat we niet gecreëerd hebben is dat het een schoon, onverharend en reukloos beestje zou zijn.

Dus ruikt onze Egbert naar hond. Niets ergs maar toch: hond.

Hij verhaart. Niet alleen met het verstrijken van de seizoenen. Nee, gewoon het gehele jaar door.

En hij is nat. Na een jaar zijn zijn anaal klieren verwijderd omdat hij wel een keer of drie per dag sproeide. De dierenarts zei dat hij nog nooit een hond met zulke grote klieren had gezien.

Afgelopen jaar is onze smurf gecastreerd. Het hele huis lag vol met druppeltjes uit zijn pietje. Een probleem dat zich voordoet bij ongecastreerde reutjes. Dat is volledig verholpen.

Maar nu? Hij kwijlt. En niet zo'n beetje ook. 

Zouden die anaal klieren teruggegroeid zijn in zijn bek? 

Eerst eens op internet gezocht. 

Kan te maken hebben met midden oorontsteking, ontstoken slijmvliezen of iets dat vastzit in de bek. De laatste kennen we inmiddels en is niet van toepassing.

Lastig voor ons en vervelend voor Egbert maar we nemen nu steeds doekjes mee als we met hem op pad gaan.

Eergisteren keek ik eens goed naar hem en opeens viel het me op dat ie magerder leek. Snel de weegschaal gepakt en inderdaad hij is een kilo lichter dan normaal. Raar, want hij eet normale porties, wel wat rustiger.

Gisteren gebeurde er iets ongehoords: een Beagle die zijn portie voer niet in een keer opschrokt.

Vanmorgen keek hij slechts naar zijn voerbak maar at niets. Hij bleef kijken en het kwijl droop uit zijn bekkie.

Volgens mij heeft ie wel honger, zei Rick.

Zou hij pijn hebben aan zijn bek of iets met zijn tanden?

Nog maar eens gekeken. Is er wel een kies afgebroken maar of dat het probleem is?

Ik heb zijn brokjes vervolgens geweekt in heet water en dat lebberde hij rustig weg.

Maandagmiddag een afspraak met de dierenarts en maar hopen dat er niets vervelends aan de hand is.

Met groeten Ton

Och arme

Na een dag of vier op vers vlees bleef Egbert ietwat onfris uit zijn snuitje ruiken. Het winden daarentegen was verdwenen dus wel een flinke verbetering.

Toch tijd voor een andere aanpak. 

Op internet zoeken naar brokjes op natuurlijke basis. Direct aangeschaft en Egbert vindt ze heerlijk, schrokt ze op maar houdt een onwelriekend bekkie.

Gisteravond, na de wandeling poets ik zijn bek schoon en geeft hij een piepje van pijn.  Da's raar want ik doe dat altijd heel voorzichtig. Zeker op zijn staart gestaan, dacht ik.

Vanmorgen gebeurde precies hetzelfde maar toen wist ik zeker dat ik niet op staart had gestaan, voorzichtig had geveegd en er geen zand aan zijn snuit had gezeten.

Eerst maar eens in zijn bek kijken. Ik roep hem en pak zijn snuit om die open te sperren. Hij begint te grommen. Dat is dus echt niets voor onze smurf.

Ik probeer het opnieuw maar nog voorzichtiger en hij doet zijn bek open. Zie ik een takje dat is vastgeklemd tussen zijn kiezen. Ook zie ik dat het een beetje bloedt.

Het zit zo dicht op het verhemelte dat ik het niet kan pakken en hij gromt inmiddels zo vervaarlijk dat ik besluit naar de dierenarts te gaan. Als die gebeten wordt krijgt ie er in ieder geval voor betaald.

Hond huppelt naar binnen want weet dat ie daar altijd iets te eten krijgt.

Eenmaal op de behandeltafel met een dierenarts die zijn bek probeert te openen is de lol er wel af. Gelukkig is het takje met een tangetje binnen 30 seconden verwijderd.

Wel is er een behoorlijke wond ontstaan waar het takje had gezeten.

"Ik denk dat dit er wel een week heeft gezeten. Let goed op of het gaat genezen. Als je binnen een paar dagen geen verbetering ziet terug komen."

Terugkijkend hebben we toch wat signalen gehad. Hij flapperde veelvuldig met zijn oren en krabbelde er aan. Daar hebben we een paar keer goed naar gekeken maar was natuurlijk niets aan te zien. 

Ook wilde hij niet op zijn bijtbot knagen en hebben we hem wat vaker zijn keel horen schrapen.

Na het doorstane ordeal hebben we hem vandaag veelvuldig geknuffeld en heeft ie extra brokjes gehad. 

Hier ziet hij er wat scheef en verfrommeld uit omdat hij lang met zijn snuit tegen de rand van de mand had gelegen.

Met groeten Ton

Wat stinkt ie toch

Niet alleen met ons voedsel wordt geknoeid. Ook met dat van dieren.

Koeien die van nature herbivoren zijn worden gevoerd met de tot bix verwerkte stoffelijke resten van hun geslachte voorouders. Honden daarintegen krijgen als carnivoren brokken die voor meer dan de helft bestaan uit graan, met bergen zout, smaak-en kleurstoffen. O, ja en drie procent vlees. (beetje gechargeerd)

Nadat we besloten hadden om een hondje te nemen hebben we ons uitgebreid laten informeren over wat een hond van nature eet. Vlees.

Toen we met puppy Egbert bij de dierenarts binnenstapten zei die als eerste: U heeft een wolf gekocht. U gaat hem toch wel rauw voer geven he?

Ja, was ons antwoord.

Heeft u wel eens een hond met een peteroliestel gezien?

Nee.

Een hond eet alleen rauw voe.....

Ja maar luister u hoeft ons niet te overtuigen hoor. We hebben al lang besloten hem vlees te geven.

O.

We kregen vervolgens nog wel een uitgebreide uitleg van de gezondheidsvoordelen en we moeten zeggen dat Egbert een gezonde hond is.

Maar er zit ook een nadeel aan. In vlees zitten weinig ballaststoffen dus als er wordt gepoept is het een klein hard keuteltje dat over is gebleven van een pond vlees. Tel daarbij op dat Egbert verzot is op half vergane stokjes en takken (die onverteerd worden uitgescheiden en soms pijn doen als zo'n stokje over dwars door het uitgangetje moet) zoddat het soms een wat moeizaam proces is.

Tijdens onze wandeling in Spanje kregen we bericht dat onze SnoopDog verstopt was.

Oei, geef hem maar droog voer dan komt het wel weer opgang. En ja dat gebeurde.

Maar de consequenties zijn dat Egbert abnormale hoeveelheden water drinkt. Ongeveer elke twee uur zit te piepen voor een gigantische plas. Hij een bijna halve meter lange drol maakt, onzettend veel windjes laat en ondragelijk uit zijn bek stinkt.

Dingen die hiervoor beslist niet aanwezig waren.

In de zomer met de deuren open heb je er nog niet zo'n last van. Nu echter het weer slechter begint te worden en Egbert weer meer binnen is begint ons dit behoorlijk tegen te staan. Hij gaat morgen dus weer over op pens, kip, paard, rund en lam. 

Het zou mij verbazen als de klachten dan niet verdwijnen. Wordt vervolgd.

Met groeten Ton

Gezagsondermijnend

Egbeeeeeeeert, hierrrrrr. En hup daar sprong ie in de auto.

'Zo meneer dat is bijzonder, een Beagle die luistert. Mijn dochter heeft ook een Beagle maar die........etcetera'.
We hadden en leuk gesprek en ik liet Egbert nog een paar van mijn commando's uitvoeren en dat maakte diepe indruk.
'U heeft een goed opgevoede hond'.

Vervolgens ging ik naar mijn moeder.
Daar werd opdat moment net een van de medebewoonsters thuisgebracht door haar dochter met twee achterkleinkinderen." Blijven jullie bij oma dan zet ik de auto even weg".
Maar de kinderen (5en 6 jaar) hadden duidelijk meer zin in Egbert.
"We willen niet bij oma blijven hoor want die weet niet eens wie wij zijn".
Ze gingen op de grond zitten om met Egbert te spelen. Die vond dat natuurlijk heel leuk en nam de kans waar om eens lekker dominant te doen.
Toen ie tegen de meisjes opsprong  riep ik 'laag' maar 'dat vinden we niet erg hoor dat doet onze hond ook'. Dus wat doe je dan?
Vervolgens likte hij een van de meisjes in het gezicht. Niet doen probeerde ik nog maar ze giechelde met zo'n hoog stemmetje dat Egbert niet meer luisterde. 'Maar dat mag onze hond wel hoor'.
Toen vervolgens zijn rode lippenstiftje naar buiten floepte en hij tegen haar begon op te rijden heb ik toch maar ingegrepen ook al riep het andere kind nog dat dat niet erg was. Ik  moest daar wel al mijn gezag voor aanwenden.

Vervolgens kwam dochter terug en moesten de kinderen met oma puzzelen. Duidelijk met tegenzin dus na een minuut of 10 mocht de jongste weer 'los' en kwam ze vragen of ze een tekening mocht maken van Egbert.

 

Op de tekening zit Egbert in het vierkantje. Hij is een dimensionaal weergegeven. De riem leidt naar de stoel waar ik in zit. "Ik ga u niet tekenen dat vind ik te moeilijk'.

Met groeten Ton

Vierpotige huisslak

De snij- en sperzieboontjes gaan niet echt lekker.

"Voor een snelle ontkieming is het aanbevolen om de boontjes een nacht in het water te laten weken".

14 Mei de boontjes voorgeweekt en de volgende dag geplant. Na een week: niets.
Een paar dagen later, na wat graafwerk, bleken ze volledig verrot.
Nieuwe poging maar heb de bonen toen in een bak in de serre gezet. Dan kunnen de vogels de zaden niet opeten en kan ik klimatologische omstandigheden zelf een beetje in de hand houden.  Na een dag of vier werd ik ongerust en ben met een lepel gaan wroeten naar de bonen. Weer verrot. En nee ik heb niet teveel water gegeven. 
Afgelopen donderdag poging 3. Bonen niet voorweken en direct in de aarde gelegd. Na twee dagen kwamen de eerste blaadjes boven de grond uit. De bakken vanaf dat moment buiten gezet. Maar s'morgens waren er een aantal plantjes opgevreten door de slakken. Dus daarna gingen de bakken s'avonds weer naar binnen.
Toch had ik vanmorgen het idee dat er weer een paar blaadjes weg waren. Onder de bakken gekeken of er misschien een paar slakken zaten maar niets te zien.
Zitten we vanavond op het terras aan het diner ziet Rick dat onze eigen vierpotige huisslak Egbert met smaak het frisse bonengroen zit op te vreten.
Misschien wel een beetje mijn eigen schuld want als ik sperziebonen schoonmaak krijgt Egbert er altijd een paar. Hij vind ze blijkbaar erg lekker.

De kweekbakken staan nu op ' hondveilige' hoogte.

Met groeten Ton

Schrokken

Het openen van de verpakking duurt langer.

500 gram in 45 seconden

Met groeten Ton

Wat ben je toch streng

Als ik samen met Egbert bij mijn moeder ben heeft ze steevast commentaar: die hond mag ook niets van je. Geen koekie, geen chocolaatje en hij moet steeds op zijn kleedje blijven zitten en die bijtbotten, daar krijgt hij niets vanaf.
Ik breng daar tegen in dat we daarmee een keurig opgevoed hondje hebben die niet bedelt, niet kwijlt en geen vieze plekken op de vloerbedekking maakt als hij ligt te kluiven.
"Zo hebben jullie ons toch ook een beetje opgevoed. Wij mochten toch ook niet alles?
Daar heb je gelijk in.

De laatste tijd heb ik toch het idee dat we wel heel streng zijn voor Egbert. Als we in de serre zitten kijkt hij altijd echt naar buiten en volgt met zijn blik alles wat beweegt. Maar als ik achter de computer zit, zit hij altijd een beetje sip te kijken. Dus nu leg ik een kleedje op zijn bench en dan mag hij daarop zitten zodat hij over de straat kan kijken. En het is een nieuwsgierig Aagje die het verkeer helemaal nakijkt.

Als hij moe wordt van alle indrukken gaat hij erbij liggen zodat hij niets hoeft te missen.

Wel gezellig zo.

Met groeten Ton

Klok en hamerspel

Vandaag samen met een vriendin van Egmond naar Bergen gelopen. Heerlijk in de vrieskou samen met Egbert en Okkie die, schijnbaar geen last van de kou hadden.
In het restaurant waar we van een broodje en thee genoten kregen de mannen een lekkere kluif om ze rustig te houden. Nogal onnodig want ze gingen samen op hun kleedje liggen slapen.
Tijdens de wandeling naar huis waren ze weer zeer levenslustig maar eenmaal thuis gingen ze linea recta door naar de kooi.

Maar pas nadat ik Okkie weer zijn baasje had gebracht ging Egbert er helemaal voor liggen.

Met groeten Ton

Ondankbare hond

Omdat het crisis is dacht ik in Augustus: laat ik van een oud matras een nieuw kussen maken voor Egbert.

De restje zijn al heerlijk om op te liggen

Maar zoals met veel dingen waar ik met enthousiasme aan begin moest de finishing touch, een hoes, er nog steeds bijgemaakt worden.

Dat heb ik eergisteren gedaan. Een mooi rood geblokte hoes. Egbert, als altijd, niet van de werkzaamheden weg te slaan en ging er meteen op liggen. Maar wat trof ik aan toen ik terugkwam van boodschappen doen?

Dit.





Met groeten Ton

Goderic Egbert van de Mansveldhoeve

Omdat het dierendag is heb ik een statieportret van Goderic Egbert van de Mansveldhoeve gemaakt.

Ik vond nog een stukje tekst van Midas Dekkers naar aanleiding van de dood van ijsbeertje Knut in maart.

"Dat zo'n ijsbeertje een wereldwijde hype wordt, is verklaarbaar. Het heeft met het schuldgevoel te maken. Mensen weten donders goed wat ze de dieren flikken. Dan hebben we af en toe een dier nodig om ons schulgevoel af te kopen. Dat werkt als een aflaat: als je maar af en toe je liefde projecteert op een dier, of heel erg boos wordt op iemand die een dier iets aandoet, zoals bij het doodschieten van de dominomus, dan hebben we geen schuld meer."

Met groeten Ton

Neurotisch

Nee we hebben Egbert nooit geslagen en nee, zover we weten is hij nooit gestoken door een wesp.
Maar hij wordt steeds neurotischer waar het vliegen en wespen betreft.
Eerst deed hij gewoon geïrriteerd als er een vlieg op hem ging zitten en ging hij er naar happen. Als er nu en vlieg in de buurt van zijn mand is verlaat Egbert zijn plek. Hij reageert als een zeer onderdanige bange hond en dat vanwege een zoemend insect.
Als we proberen deze vlieg, wesp of bromvlieg dood te slaan wordt het helemaal erg want dan gedraagt hij zich of hij dagelijks afgeranseld wordt. Staart tussen de achterpoten en lijf laag bij de grond en de dood in de ogen. Of ik nu een krant of een vliegenmepper gebruik maakt geen verschil, hij rent bijna jankend weg.
Misschien tijd voor een hondenfluisteraar of is het omdat één van de baasjes bang is voor wespen?

Met groeten Ton

Geen bezwaar meer

Na een paar lastige dagen met veel gebedel, kwijlen, achter na gelopen worden, in de keuken kwijnend ligen kijken, treuzelend eten en veel stukjes vlees naast zijn bak gooiend, werd er vanavond weer ouderwets gechrokt. De etensbak werd ook weer, al likkend, eindeloos heen en weer geschoven om er zeker van te zijn dat geen stukje achter gebleven is.
Heerlijk als je huisgenoten met goesting eten.

Met groeten Ton

Bezwaard

Van katten wordt gezegd dat zij kieskeurig zijn met het eten dat ze krijgen voorgezet.
Honden daarentegen vreten alles wat voor hun tanden komt en dit geldt speciaal voor de Beagle.
Egbert vreet b.v. oude kauwgom, die helemaal aan de straat zit verkleefd, er zelfs nog af. Sinaasappel schillen, beschimmeld brood, boomtakjes, klokhuizen, klodders mayonaise en mosterd, stukken ui, moeiteloos verdwijnt dit in de hond.
Bij de buren heeft hij geleerd dat als er gefrituurd wordt, de fijne spetterjes die op de straat vallen lekker zijn en er afgelikt kunnen worden.
De verhalen over Beagles die eten stelen zijn legio en te dikke Beagles zijn eerder regel dan uitzondering.
Daarom heeft onze dierenarts aangeraden om rauw vlees te geven. Dit is het voedsel dat honden van nature eten. Dit voer is er in verschillende smaken,  maar eend, kip en paard eet hij niet, rund en lam vindt hij lekker.
Vanaf dat hij pup is geven wij hem dat en hij is nog steeds prachtig slank.
Nu ben ik enkele weken geleden overgestapt op een nieuw merk. De eerste keer dat ik hem dat voorzette rook hij eraan en liep toen gewoon weg. Anders schrokt hij een pond vlees op in minder dan 30 seconden. Ik dacht toen dat hij aan smaakvervlakking leed, hij eet tenslotte al 4 jaar lam en rund. Daarom heb ik vervolgens oud en nieuw door elkaar gemengd om hem aan de smaak te laten wennen. Dat ging goed en ik mengde steeds minder oud door nieuw.
Donderdag j.l. kreeg hij voor het eerst alleen maar het nieuwe en ja hoor: hij vrat het niet. Vrijdag weigerde hij opnieuw maar zaterdagochtend had hij zoveel honger dat hij een paar hapjes nam, nadat hij de mindere stukjes vlees uit zijn bak op de grond had gelegd.
Vanmorgen at hij zonder problemen de rest op.
Ik hoop van harte dat hij morgen alles naar binnen schrokt want er is niets vreselijker dan een hond  met een hongerige blik in zijn trouwe doch beschuldigende ogen.

Met groeten Ton

Het bindend vermogen van de Beagle

Baasje van Egbert!
Zo werd ik vanmorgen aangesproken door een alleraardigste dame.
"We hebben elkaar eenmaal gesproken toen Egbert nog een pup was. Ik had ook een Beagle maar die is inmiddels dood en ik mis haar vreselijk".
Slecht als ik kan zijn zag ik meteen opportunities als oppasadres. Maar nog voordat ik wat kon zeggen zei ze "als je eens een oppasadres zoekt. Je doet mij er een groot plezier mee als ik mag oppassen".
Dan kan ik u  misschien blij maken, antwoordde ik, want ik ga enkele weken naar Spanje. Naar casa Los Zuecos om de werkzaamheden aan het nieuwe perceel te begeleiden. De vaste oppassers hebben aangegeven dat wat te lang te vinden en ze gaan zelf ook nog op vakantie. Dus ik zou het geweldig vinden als u dat wilt doen.
Ook al was het inmiddels-weer eens- gaan regenen ging ik opgewekt verder met de wandeling.
Al wandelend bedacht ik me dat het bijzonder was dat deze vrouw na ongeveer 3 jaar nog steeds de naam van onze hond wist.

Met groeten Ton

Baas en hond

Gaat de baas op de hond lijken of is het andersom? Of lijken we als dieren sowieso op elkaar?
Als Egbert terug komt van zijn vakantieadres ligt hij steevast, de hele dag te slapen. Moe van het alert zijn in de vakantieroedel. Vanmiddag lagen we dus samen een tukje te doen. Hij in de mand en ik op de bank- waar ik moe van zou moeten zijn: geen idee.
Maar wat zorgelijker is: hij is net als het baasje aangekomen. Alles wat Egbert ziet aan voedsel vreet hij op, net als ik tijdens de vakantie. Chinees, Indisch, Baskisch, wat heb ik heerlijk gegeten en niets bleef er over.
De komende tijd gaat het op discipline aankomen want er moet een kilootje af. Voor de hond is dat geen probleem omdat ik bepaal wat hij te eten krijgt, daarom gaat hij wel afvallen. Of ik die discipline voor mezelf kan opbrengen valt nog te bezien.

Met groeten Ton

Natte krant

Omdat Egbert schurft heeft heb ik hem met een speciale shampoo behandeld maar daar had hij niet veel trek in. Hij kende deze behandeling nog van een paar jaar geleden.
Gelukig is hij zeer gehoorzaam dus als ik roep dat hij moet komen, komt hij. Je kan aan zijn hele snuit zien dat hij niet wil maar dat hij de baas moet gehoorzamen. Hij talmt en draalt maar... uiteindelijk gehoorzaamd hij. Dat maakt me eigenlijk altijd een beetje wee in het hart.
Nadat ik hem, steeds met een hoge stem toesprekend, had ingesmeerd ging hij rustig in de zon liggen. Niets aan de hand.
Toen ik hem een half uur later wilde uitlaten reageerde hij eerst niet. Vreemd, want hij wil altijd graag wandelen. Nog een keer roepen en ja hoor hij kwam overeind maar niet normaal. Zijn achterlijf leek wel verlamd. Ik schrok me bijna dood. Gelukkig is de overbuurman dierenarts en die kwam meteen even kijken. Hij constateerde een shok van het geneesmiddel. Ik kreeg het advies om hem met schoon water af te spoelen en binnen op zijn mand te leggen. Hij stelde me wel gerust door te zeggen dat het niet dodelijk was en dat de reaktie met een paar uur zou verminderen. Zo niet, kon ik weer contact met hem opnemen.
Het is inderdaad volledig weggetrokken en morgen heb ik een afspraak met onze dierenarts.
Ik denk altijd van mezelf dat ik redelijk nuchter ben waar het Egbert betreft maar.... ik was even volledig in paniek. "Als hij maar niet doodgaat".
Ook weer duidelijk. Ik houd meer van de hond dan ik wil toegeven.

Met groeten Ton

Eg- te stres- Bert

De vorige vakantie heeft Egbert bij een buurvrouw gelogeerd die een paard heeft. Nou is Egbert voor veel grote dieren bang, dus ook voor paarden. Buurvrouw ging elke middag, met haar hond en de onze naar de manege. Hij had het daar heel erg naar zijn zin, zei ze, en speelde met de andere honden, maar in de paardenbox heb ik hem niet gezien.
Ook had hij een zak met hondenbrokken ontdekt en had daar zoveel van gegeten dat hij 's nachts op twee plekken in huis had gepoept.
Beide zaken kunnen stressvol zijn voor een hond.
En al heb ik geen idee wat er in een hondenkoppie omgaat maar Egbert heeft schurft en volgens de dierenarts kan dat door stres komen.
Er komt nog meer stres aan want nu moet hij elke 5de dag gewassen worden met een geneesmiddel.

Met groeten Ton