Op naar Ierland

​Het jaarlijkse kerstconcert is weer achter de rug en…….goed verlopen.

Waar we vorig jaar nogal wat steken lieten vallen ging het gisteravond goed.

De nieuwe pianist gaf een week of zes geleden nog wel wat reden tot zorg maar heeft het zeer goed gedaan. Wat leuk is om te zien is dat hij ontwapenend is. En relaxed. 

Tijdens een van de liederen die Rick besloot zelf te begeleiden op de piano kon Rafa het publiek dirigeren en dat deed hij gewoon. Of nou, buitengewoon. Een knul van 24 die zonder gêne een hele kerk meekrijgt.

Echt helemaal leuk.

Zijn ouders straalden van trots.

We zongen onder andere Jul Jul, een Zweeds lied van het licht. Dus moesten er elektrische lichtjes komen waarmee uitbundig werd gezwaaid. Met het uitreiken van die lampjes ontstond er een gevoel van pauze en werd de stijve concerterigheid doorbroken. Er werd dan ook natuurlijk, oohhhhh geroepen toen de kerklichten werden gedoofd.

Er werd hier en daar een traantje weggepinkt hoorden we later. Dat had ook te maken met de woorden die Rick de mensen aan het begin van het concert meegaf. Denk vanavond eens aan de dingen waar je dankbaar voor kan zijn.

Tijdens het dirigeren stond Rick opeens op iets. Hij keek naar de vloer en dacht dat er hondenpoep onder zijn schoen was gevallen en probeerde het weg te schoppen. Maar het zat vast aan de punt van de schoen. 

Na het concert bleek dat van beide schoenen de zolen waren verpulvert.

Nou denken we dat die schoenen al wel een jaar of twintig oud zijn en worden de laatste jaren alleen gedragen tijdens concerten. 

Anyway. De kerk zat tjokvol en er waren opvallend veel Spanjaarden. Dat ondanks dat we geen kinderkoor hadden.

Na het concert nog een paar uur nakletsen met een hapje en drankje op het Plaza Almijarra.

Vanmiddag kregen we de ruwe opnameversie van het concert toegestuurd. Dat is altijd spannend want een opname is alsof je gefileerd wordt en kan het enthousiasme van het concert teniet doen.

Maar het klonk goed en……geeft ook punten aan waar we in de toekomst nog aan kunnen werken. En die punten zullen er altijd zijn.

Morgen een gezamenlijke lunch met bijna het voltallige koor en dan is dit seizoen afgesloten. Op naar de repetities die ons naar twee concerten in Ierland leiden. 

Met groeten Ton 

Het zijn allemaal kadoos

​Ook al ben je er niet altij́d blij mee.

Het is een genetkat die regelmatig langs ons huis schuift. Zo rond 22.00 uur zien we hem/haar soms voor het grote raam lopen. Zich totaal onbespied wanend is zij voor ons goed te zien. Maar het duurt slechts één seconde en dan is ze voorbij gelopen het donker in.

Zitten we dinsdagavond met de vrienden te praten. Zie ik ineens de genetkat. Zachtjes fluister ik dat die kat voor het raam staat. Dat staan is op zich al bijzonder maar voordat iedereen besefte wat ik bedoelde liep de kat achteruit het zicht uit.

Teleurstellend. Het gesprek ging verder en toen zag ik de kat weer uit het duister tevoorschijn komen en liep ze rustig naar het raam toe. We konden haar nu allemaal goed zien.

Foto van het www.

Een prachtig dier. Slank, wat langgerekt doordat ze wat kortere pootjes heeft dan een gewone kat. Omdat ze in totaal wel een keer of vijf wegliep en weer terugkwam konden we ook duidelijk het vlekkenpatroon op lijf en staart zien. Grijs/zwart gevlekt op het lijf en zwart grijze ringen op de lange en dikke staart.

Prachtig dier en het snuitje deed ons een beetje aan een wasbeer denken. Echt een bijzondere ervaring.

Daarmee waren de kadoos niet over. 

‘s Nachts werd Rick wakker van het geruis van water. 

O, lekker regen dacht hij. En dat dat zou kunnen kloppen omdat ik had gezegd dat ik na het toneel, onderweg naar huis, ook wat spetters op de auto had gezien.

Maar het gekletter leek hem toch net iets anders dus ging hij het bed uit en schoof voorzichtig de schuifdeur open.

Loopt het waterdepot over. En niet zo’n beetje ook.

Dus werd ik wakker gemaakt. Dat is altijd lastig want kom niet aan mijn nachtrust. 

Maar ik hoorde natuurlijk direct dat er echt iets fout zat, trok snel wat kleren aan en ging naar buiten. Zette een ladder tegen het depot aan en draaide de hoofdkrant dicht.

Meteen konden we horen dat het geklater afnam. Voor de zekerheid liep ik ook nog helemaal via de weg naar boven om te zien of daar iets raars aan de leiding te zien was. Maar dat leek allemaal normaal. 

Weer thuis nog even het depot gechecked en daar was het overlopen helemaal gestopt. Ik liep de tuin in en zag dat de voormalige vijver helemaal vol stond met water en dat het water nog verder via een trapje richting de sinaasappelboom stroomde. 

Ik word dan altijd een beetje droef. Ben zeer zuinig met water in dit droge klimaat en dan loopt er ineens misschien wel 10 of 12 kuub water weg.

Eenmaal weer in bed was er sprake van adrenaline en lagen we bijna twee uur wakker. Het werd trouwens wel quality time want we hadden best wat te bespreken.

Woensdagmorgen eerst de pomp aangezet om de terrasplanten water te geven waardoor het waterpeil in het depot zakt. Toen kon ik in het depot zien wat het probleem was.

Een week of zes geleden is er een nieuwe flotter geïnstalleerd. En zoals bijna alles is het nieuwe spul niet goedkoper maar wel van mindere kwaliteit. Wat blijkt. De bol die aan de aan de flotter zit, is afgebroken. Daardoor wordt de leiding niet meer afgesloten en loopt het water dus ononderbroken het depot in.

De loodgieter is verwittigd maar houdt zich alsnog heel stil.

Met groeten Ton

Tisalweervoorbij

​Eigenlijk onverwacht kwamen de half Italiaanse vrienden langs voor een kort bezoek.

Altijd naar als het kort is maar: wel dubbel zo leuk. Dus stonden ze afgelopen zondag op de stoep.

Met bubbels chocolade en……honger. Dus eerst maar soep en quiche. En door. Bijpraten met koffie en zelfgebakken koek. Rick waarschuwde me nog om die koek niet zondagochtend te bakken want dan zou minstens de helft al op zijn voordat de vrienden zouden aankomen.

Vervolgens een drankje en verder praten. En dan lig je ineens pas tegen twaalven in bed. Laat voor ons gezapige doen.

Heel leuk dat jullie komen maar we hebben op het ogenblik best wel een volle agenda, zei ik.

Geen probleem tussendoor is er ruimte genoeg en we gaan mee naar de repetitie van het koor.

De keuken in De Klompen bleef gesloten. We gingen lekker lunchen in het dorp.

De koorrepetitie was in de kerk om te wennen aan de plaats en de akoestiek. 

Niet alleen onze gasten waren er maar ook de zoon en schoondochter van de oudere dame van het koor. Er was dus applaus te horen na het gezang en we kregen allereerst complimenten over de keuze van de liederen. Onder andere Mary did you know (Lowry and Greene) So many stars (Lin Marsh) en Jul, Jul een Zweeds lied gecomponeerd door G Nordqvist. 

Maar er werd ook gezegd dat sommige delen zo prachtig klonken. We zijn op de goede weg.

‘s Avonds was de eerste ‘doorloop’ van de toneelklas. En zo’n eerste keer duurt dat best lang. Het was dan ook pas half elf dat ik thuis kwam. Na nog een half uurtje bijkletsen taaide ik dan ook af naar mijn bedje. Dankbaar voor de mooie en afwisselende dag.

Dinsdagochtend bleven we lekker thuis. Met als ontbijt koffie, koek en chocolade. Nee. Dit zijn geen goede dagen voor het gewicht.

‘s Middags hadden Rick en ik de Kerstlunch van de gardenclub. Zeer aangenaam en heerlijk eten. Zo rond 17.00 uur bracht ik Rick naar huis en ging ik per omgaande retour voor de dinsdagavond doorloop van de toneelclub. Zo’n tweede keer gaat dat al beter en dus sneller. Ik kon rond 20.30 al naar huis. Minder vermoeid dus zaten we thuis nog gezellig te bomen met wat versnaperingen tot verhoging van de vreugde. Alsof een hele Kerstlunch niet had plaatsgevonden.

Tja, en dan is vandaag alweer de dag van vertrek. Het spul gaat drie dagen naar Granada. Omdat dat slechts 90 autominuten van ons vandaan is, was de ochtend nog over voor een wandeling naar het lekkerste taart restaurant.

Het was geweldig wandelweer. Bewolkt en behoorlijk frisser dan de afgelopen dagen toen het toch nog tegen de 20 graden werd. 

Een wandeling van 5 kwartier lijkt tien minuten als je praat. En er wordt veel besproken. Dat maakt onze vriendschap ook zo bijzonder en dierbaar. En dat al meer dan 20 jaar.

De taart was als vanouds heerlijk.

Eenmaal weer terug bij de auto meteen door naar De Chinees in Torrox Costa waar we het galgenmaal genoten. Tja en dan is het over. Zij stapten in de auto richting Granada en wij richting De Klompen. 

Inmiddels regent het, ligt Rick even op de bank met zijn ogen dicht en tik ik het blog.

Op het snorren van de kachel na is het wel heel stil in huis. En ik kan ook niet zeggen: we hebben wijn en snoep nog.

Wel mooie herinneringen.

Dank C en A voor de heerlijke dagen.

Met groeten Ton.

Ik heb al tegen ze gepraat

​Oei, dat duurde wel ff. Maar de klus is geklaard.

Het stapelmuurtje wilde maar niet lukken ondanks dat ik er wel zin in had. En aan de stenen ligt het natuurlijk nooit. 

Ik gebruik de stenen eigenlijk altijd zoals ze zijn en zoek dan precies die steen die op die specifieke plek passen.

En laat dat nou net zijn wat me niet lukte totdat ik een ingeving kreeg. Als je nou die ouwe hakbijl pakt, dan kan je  die stenen misschien wat in vorm aanpassen.

Gelukkig is het geen graniet. De lokale rots hier is best zacht en uit laagjes opgebouwd. Daardoor laten ze zich vrij eenvoudig in een door mij gewilde vorm hakken.

Dit is dan het eindresultaat. Maar waarom duurde het dan toch nog zo lang?

Omdat het de afgelopen drie dagen stormde en daar heb ik een hekel aan. Zat derhalve heerlijk in de serre mijn toneeltekst uit het hoofd te leren en ook best vaak wat te dommelen. Dat heeft dan weer te maken met de extra toneelavonden die zijn ingelast voor de uitvoeringen van aanstaande 16 december.

Anyway. Tevreden ben ik met het resultaat. De Kumquat staat in een grote pot met rijke redelijk kalkarme aarde. 

Net als de Sinaasappelboom. 

Groeien maar.

Met groeten Ton 

Ach, de Sint is hier toch niet

​Met de Sint in het hoge noorden is er niets wat tussen de kerstversiering in staat. Dus wordt in Spanje de kerstversiering gewoonlijk vanaf half november uit de kast gehaald.

Maar dat vinden wij toch net iets té vroeg. 

Gisteravond.

Zeheggg?

Jaha?

Zullen we de kerstboom opzetten?

Is dat nog niet wat vroeg?

Eigenlijk wel.

Vanmorgen was het bewolkt en stak ik de haard aan. En ja hoor; ineens stond Rick in de woonkamer met de dozen kerstversiering.

We doen het in fases. De kleine boompjes op de piano en de sterren in het raam als eerste.

Met groeten Ton