Pissig

​Zo rook het in ons appartement.

Een aantal dagen geleden stond er op de appartementsapp: mijn kat is weg. Een bericht van de bovenbuurman.

Onze naaste buuf zorgt voor ons appartement als we er niet zijn en met de hitte van vorige week had ze ook het luikje naast de voordeur opengezet. Daardoor is de kat naar binnen geklommen en kon ie d’r niet meer uit. Met als resultaat dat hij minsten een dag binnen heeft gezeten voordat buurman hem hoorde mauwen en hem door het luikje naar buiten kon helpen.

Buuf heeft vervolgens gecontroleerd of er iets katachtigs was achtergebleven maar die had niks geroken.

Maar toen we vanmiddag aankwamen en de voordeur opendeden was het echt meteen duidelijk: kattenpis. En niet zo’n beetje ook.

De bank heeft gediend als kattenbak.

Eerst gooide ik de kussens op het balkon. Maar ook de bank zelf was nat en stonk als een zieke bunzing.

Dus ik haalde de twee delen van de bank van elkaar en we sleepten het vieze deel de galerij op. Vervolgens zetten we de ramen open en begonnen we de boel maar ff af te soppen met een milde bleekwaterverdunning. Maar toen bleek toch ook het ‘schone’ deel van de bank minder schoon dus die sleepten we ook naar buiten.

Die galerij ruikt inmiddels niet echt fris maar we zijn in overleg waar we het spul het beste kunnen zetten voordat de ophaaldienst de boel komt ophalen.

Tja en dan zit je in een half leeg huis waar we nog twee maanden zullen bivakkeren.

En mazzelaars als altijd. Buuf kwam met een oplossing. Ik heb nog twee stoeltjes.

En de voorzitter van de VVE kwam met een oplossing voor de stinkbank. Laadt ze maar op mijn aanhanger dan breng ik ze naar de gemeentewerf.

Eind goed, al goed.

Dank buuf.

Met groeten Ton 

Eigenlijk wil ik niet weg

​Nu niet naar Nederland maar eind augustus vind ik het ook goed om daar te blijven.

Toch is het altijd zo dat ik wat ik heb achtergelaten niet mis. En ook dat geldt voor beiden.

Deze keer voelt het toch anders. Wetende dat het de laatste keer dat we ‘naar huis’ gaan. Maar ook dat we daarna de blik volledig op het zuiden richten.

Ach, het maakt het wel overzichtelijker.

Ik maakte net een foto van de bijna ondergegane zon en zie dat ze al weer een ietsepietsie naar links is opgeschoven.

En weg is ze.

Het huis is schoon, de koffer ingepakt, de tuinstoelen staan binnen, de binnenplanten staan in een bak in de badkamer en een instructiebrief met info voor de huisbewaarder ligt klaar.

Tja. We zullen het nestje van de Zwartkopjes niet zien uitvliegen.

Gelukkig trakteerde de Jasmijn  ons vandaag met het allereerste bloemetje nadat ze zo rigoureus is terug geknipt vanwege de schilderwerken.

Met het weer zijn we in juni mazzel geweest. De hitte ging ons hier grotendeels voorbij maar voor juli en augustus voorspellen ze toch echt heel heet weer.

Maar dat gaat ons dit jaar nog voorbij. 

Den Helder kreeg weliswaar ook een staartje mee van de hittekoepel maar toch echt een tandje lager dan de rest van Nederland. En we hopen dat dat in de zomermaanden zo blijft.

Met groeten Ton 

Misschien zaten ze vastgeplakt

​Verschillende soorten epiphytische cactussen heb ik en onderstaande bloeide ongeveer een maand geleden.

Vervolgens kwamen er bloemknoppen in de zaagcactus en daar keek ik naar uit. Ook deze soort geeft prachtige grote bloemen.

Maar er was wat raars mee. Ze zingen niet echt open. Dus probeerde ik voorzichtig om de bloemblaadjes wat naar buiten te trekken omdat ik dacht dat ze misschien aan elkaar geplakt zaten. Maar ook de volgende ochtend zat de bloem dicht en bleef dicht. En toen viel me iets anders op: er zaten inmiddels twee bloemen aan die niet helemaal opengingen.

Das raar.

Dus raadpleegde ik internet. Zaagcactussen zijn nachtbloeiers.

Hou dom kan ik zijn? Queen of the Night worden ze ook vaak genoemd en dat wist ik.

Dus toen we afgelopen vrijdag om 23.00 uur thuis kwamen vanuit het dorp liep ik meteen naar de cactus toe en ja hoor: een prachtige bloem en helemaal open.

Woensdag gaan er een paar stekken mee naar Nederland voor mijn schoonzus. Zij heeft ook een zaagcactus maar die bloeit met witte bloemen en daar kreeg ik in een paar maanden geleden een stek van.

Met groeten Ton

Keuzes

​Het was geen leuke keuze die ik maakte maar hij was niet moeilijk.

Het optreden van het koor werd in de kerk gehouden in plaats van een plein en begon om 18.00 uur. Niks mis mee want veel van onze oudere zangers willen niet in de buitenlucht optreden en liever ook wat vroeger op de avond.

Helemaal goed. Totdat…….de theatergroep werd ingedeeld: 18.40 uur.

Tja. Dat werkt niet. Voor dat toneelspelen heb je echt even rust en concentratie nodig voordat je een optreden hebt. Dus zou ik niet meezingen.

Rick had een paar liederen uitgekozen om ten gehore te brengen en Bohemian Rhapsody zouden we samen met het publiek instuderen en zingen. Maar doe je dit lied in een kerk? Openlucht: geen enkel probleem. Kerk: niet doen. Ook al zouden veel mensen het geen probleem vinden; de bisschop in Sevilla zou het beslist niet goedkeuren. Tot kerst 2025 moesten we van te voren het repertoire voorleggen aan de bisschop wat we tijdens ons kerstconcert zouden zingen.

Dus werd de samenzang gedaan met het lied Seal lullaby van de componist Eric Withacre. En dat werd zeer gewaardeerd en het publiek deed van harte mee. Ze moesten daarbij in de handen wrijven en harder of zachter de adem uitblazen om wind en golven na te bootsen.

Een groot deel van het koor stormde daarna direct de kerk uit om naar de toneelvoorstelling te gaan. Later gingen Rick en ik een deel van de voorstellingen af.

Op het Plaza de Abuelos luisterden we eerst naar Coro de Almijarra. Traditioneel Spaans met veel enthousiasme gebracht. 

Aansluitend het koor van de muziekschool. Goed gezongen. Niet helemaal mijn muziekstijl.

Vervolgens naar het grote plein bij de kerk waarbij we achter de muziek aanliepen. Het is de groep die op de foto hieronder de dansers op het podium begeleidde.

Ook traditioneel maar een stijl die ik wel mooi vind. Ik word er vrolijk van.

Vervolgens de Zambombas. Deze muziek wordt gespeeld op zelfgemaakt instrumenten. Het komt uit de tijd dat Cómpeta een arm dorp was en ze tijdens de druivenoogst het pletten van de druiven, met blote voeten, van arbeidsvitaminen wilden voorzien.

Daarna kwamen de solo optredens. Tja…….niet iedereen die graag solo wil zingen heeft daar de capaciteiten voor. We haakten dan ook na vier nummers af. Ach en zo tegen 23.00 uur houd ik het sowieso graag voor gezien.

Het was de eerste keer dat de culturele week zo werd georganiseerd en ik vond het een succes. Strak schema waar de hand aan werd gehouden. Gezellige relaxte sfeer en veel mensen op de been.

Eenmaal thuis waren we beiden te druk om direct te gaan slapen dus zaten we nog ruim anderhalf uur na te kletsen.

Met groeten Ton

Hoe hard moet je schreeuwen

Nu zijn al onze Spaanse activiteiten wel achter de rug.

Gisteravond Noche Blanco. Een avond met allerlei optredens op verschillende plaatsen in het dorp.

Dit concept was nieuw in Cómpeta want andere jaren waren er culturele activiteiten op vaste avonden. Nu meer georganiseerd als een tour, begeleid door muzikanten, door het dorp waar dan optredens waren.

Vandaag alleen ff over ‘mijn’ optreden met de Theater groep van Cómpeta Connect.

In de buitenlucht dus. Een minipleintje waar dertig stoelen waren klaargezet (er bleken ongeveer 60 mensen te zijn gekomen) en wij tot onze schrik midden in de zon moesten staan. 

Belangrijk was eerst even het geluid testen. Hoe hard moeten we praten zodat het publiek het zou kunnen verstaan. Nou best wel hard. Bijna schreeuwen voor het gevoel. Dus moesten we verder uit elkaar gaan staan om dat ook daadwerkelijk te doen.

Daarna wat extra peptalk want voor de Spaanse actrices was het de eerste keer dat ze optraden.

Het stuk ging over het ongemak dat ontstaat als men elkaars taal niet spreekt. Of soms ook niet wil begrijpen. Er zijn verrassend weinig verschillen in de wereld in hoe mensen met elkaar omgaan. 

En dan gebeuren er ook allerlei onverwachte dingen. Omdat het gewoon openbare weg is liepen er ineens mensen door ons ‘podium’ heen. Nu is dat net als in het echte leven maar het vraagt wel wat van van de concentratie.

Tja, hoe doe je dat: ongemak uitbeelden? Mond open laten hangen en dom kijken. 

Gelukt.

Vlak voor de aanvang was er tegen de muur net genoeg schaduw ontstaan om enigszins prettig in te staan. Daardoor stonden wij tegen de muur geplakt wat het ongemak extra deed uitkomen.

Ik denk dat dat ongemak van de taal barrière door iedereen wel werd begrepen want er werd gelachen en soms wat ongemakkelijk gekucht.

Na een week van tekst leren, oefenen en oefenen is het dan gewoon na 12 minuten klaar.

Maar het is pas echt klaar na een foto met de burgemeester.

Na een nabespreking met drankje zocht ik Rick op en deden we een deel van de route. Maar daarover morgen meer.

Met groeten Ton

De kers op de taart

​Een leuk initiatief: een maal per maand 15 mensen maximaal aan tafel tegen een redelijke vergoeding. Meestal Oosterse keuken. 

Vorige maand konden we er niet bij zijn maar afgelopen zondag waren we present. Indonesisch schafte de pot en heerlijk was het.

Nou was dat al een feestje maar met de mensen aan tafel werd het echt bijzonder. De meesten kenden elkaar niet maar er ontstonden mooie gesprekken en de eersten stapten dan ook pas na ruim drie en een half uur op.

Rick zat ook helemaal op zijn gemak dus bleven we plakken en keerden pas na vijf uren huiswaarts.

Onze Helderse buurvrouw bewaarde de uitgebloeide Amaryllis bollen voor me. Die nam ik ergens in januari mee naar Spanje en potte ze op in lekker verse aarde.

Tot mijn verrassing zag ik dat zich een nieuwe bloemstengel ontwikkelde. Helemaal blij en toen ik gisteren zag dat de bloem begon te kleuren haalde ik de pot uit de kraamkamer. Met dat zag ik dat in twee bloemknoppen flinke gaten waren geknaagd. Das dan weer minder.

Ben benieuwd of dat een kantachtige uitkomst heeft op de geopende bloem.

Ook jammer is dat ik zaterdag bericht kreeg dat ook dit jaar de koorworkshop in Utrecht niet doorgaat vanwege te weinig animo.

Kreeg ik vorig jaar direct na sluiting van de inschrijving bericht dat het werd gecanceld, kreeg ik die nu afgelopen zaterdag. En daar heb ik eigenlijk gewoon de pest over in. De afgelopen drie weken heb ik intensief gestudeerd om de liederen uit het hoofd te leren, was een vereiste, en nu is dat dus voor Jan met de korte achternaam geweest.

Nu kan me helemaal afmelden en mijn geld terugkrijgen maar dan heb ik niks. Dus aangemeld voor een andere workshop waarbij ik de liederen wel moet instuderen maar ze niet uit het hoofd hoef te kennen.

Maar er is ook meer leuk nieuws te melden. Na een week van tekst leren hadden we vanmiddag de eerste gezamenlijke repetitie van het toneel. En wat was dat leuk. Ook al is het drama is het soms gewoon hilarisch leuk vanwege het ongemak. Thema: het elkaar niet verstaan van Spanjaarden en buitenlanders.

Na deze repetitie meteen door naar de koorrepetitie. De laatste van het seizoen en derhalve zeer relaxed gelukkig zelfs nog met een traktatie door een jarige. Wat wil een mens nog meer?

Nou een mooie Doufeu pan. Van gietijzer in mijn favoriete kleur. Oranje wat voor mij trouwens tijdens voetbalcompetities een no go is. Men zou eens kunnen denken dat ik die gekte kan waarderen.

Anyway. Deze mooie pan stond naast een container en Rick moest dan ook flink op de rem trappen omdat ik hebberig was geworden.

Een gaaf exemplaar. 

Mijn dag kon sowieso al niet stuk maar dit is wel een kers op de taart.

Met groeten Ton 

Dorpsstraat ons dorp

Voor de tweede keer in ons leven gingen we naar een boekpresentatie. De eerste keer in Nederland. Dat was een boek over tips met reizen in Spanje.

Vandaag in Spanje een boek over…..Spanje. Of meer precies: ons dorp Cómpeta.

Nu sprak ik de schrijver een paar maanden geleden en toen vertelde hij over de geschiedenis van het dorp. Over ‘oude’ geschiedenis maar ook over de recentere lees: de burgeroorlog en hoe daar nog steeds niet over wordt gesproken. En daar zit nog wel wat.

De schrijver tijdens het inleidende woord.

De aandachtig luisterenden.

Van te voren hadden wij gezegd dat we het boek zouden kopen als het geen ‘klaagzang’ zou zijn. Klaagzang als klagen hoe er zou zijn tegengewerkt of het een veroordelend verhaal zou zijn.

Dat leek tijdens de bespreking zeer zeker niet het geval en dus stond Rick als eerste in de rij om het boek te kopen.

Tijdens het ongedwongen samen zijn, sprak ik opnieuw met de auteur.

Spanje is eigenlijk nog steeds diep verdeeld tussen links en rechts maar er wordt niet/nauwelijks over gesproken. Maar het is steeds aanwezig.

Ik vertelde over onze ervaringen tijdens de pelgrimstochten. 

Bijvoorbeeld dat we in een klein dorpje aankwamen en vroegen waar de bar was.

Maar die is vandaag gesloten, kregen we als antwoord, waarop we een pauze namen met het restje water uit de fles en een stuk brood van de vorige dag. (Dat klinkt wel erg maar het was echt zo.)

Na een minuut of tien liepen we verder en bij het uitlopen van het dorp was daar gewoon een bar die open was.

Huh. Een dorp van misschien vijfhonderd inwoners en dan niet weten dat de bar open is? Das raar. Was de bar wellicht niet van de partij van de man aan wie we het vroegen?

Dit is soortgelijk meerdere keren gebeurd.

Net als tijdens de verzuiling in Nederland heb je hier nog steeds linkse en rechtse constructiebedrijven, viswinkels, supermarkten etc.

Rick is begonnen met lezen en ik denk dat hij waarschijnlijk zondag wel klaar is. Dan kan ik beginnen en ik ben eigenlijk razend benieuwd hoe het in ons bergdorp in elkaar steekt.

Met groeten Ton 

Ik kán het niet laten

​Heb ik net de afgelopen tijd de waterbakken voor de potplanten vergroot, zijn ze nu alweer te klein.

Via de Gardenclub kregen we een uitnodiging om bij een echtpaar dat gaat verhuizen naar een appartement, om het overschot aan potplanten te kopen. En ja…..natuurlijk wil ik daar dan naar toe en deed dat vanmorgen. Wel met in mijn achterhoofd dat ik alleen planten zou kopen die ik nog niet zelf heb.

Dat is gelukt. En ik hoefde me niet echt in te houden want er waren maar drie planten die ik niet had en wel graag wilde hebben.

Nog een mooie groene pot en een waterschotel en ik was helemaal tevreden.

Na de aankoop werd er koffie, thee en koekjes aangeboden en zaten we nog een tijdje te kletsen.

Weer thuis meteen met de nieuwe speeltjes spelen.

Verplanten en stekken.

Tja en ook al kocht ik drie planten; zaten er toch vijf soorten in de potten.

En hier de opbrengst van de Christusdoornstekken. (Euphorbia milii) Deze stekken moeten een paar dagen indrogen om rot tegen te gaan.

Nu nog voor dat alles even een plekje zoeken zodat ze de zomer overleven.

Met groeten Ton 

Een Nederlandse zomer

Na de paar hete dagen van vorige week is het hier koud. Nou ja, koud is 23 graden. Een T-shirt met lange mouwen houdt het lijf op temperatuur.

Vreemder is echter dat het al een dag of vier mistig is. Soms wat meer en soms wat minder maar mist. Dik boven zee en wat dunner in het binnenland.

Nog gekker wordt het als je weet dat er vannacht drie mm regen viel. Regen in juni hebben we echt nog maar een paar keer meegemaakt.

Dit is ons beperkte zicht.

Geuren doet het; heerlijk fris en de vogels gaan helemaal uit hun dak.

Ik denk dat de planten de zon trouwens helemaal niet missen. Die hebben even respijt.

Nog een week of twee voordat we naar het hoge noorden afreizen. Er zijn nog wel een paar extra afspraken gemaakt voor een lunch of dinner want ‘Anders zien we elkaar zolang niet’. 

Die afspraken worden ingepland tussen de, opnieuw, extra repetities van het theater. 

Tijdens de Semana Cultural gaan we een kort stuk spelen in het Spaans. Nadat ik me daarvoor had aangemeld werd ik wel overvallen door het idee ‘kan ik dat wel?

En het is ook nog eens in de openlucht. Weliswaar een leuk klein pleintje met goede akoestiek maar er passen  zonder probleem100 personen op.

Het koor gaat een paar dagen eerder op hetzelfde pleintje een uitvoering geven. 

De tuin is in gereedheid gebracht. Het volledige watersysteem is nagekeken en aangepast waar nodig. De waterbakken waar de planten in overzomeren heb ik opnieuw aangelegd en vergroot want ja: er komen steeds meer potten.

De citrusbomen die in grote bakken staan hebben een beschermend net boven de kruin. Ik kan dat net nog wat lager laten hangen. Maar ik kijk eerst eens hoe dit werkt.

Met groeten Ton 

Wellicht komt ie terug

​Ik vind het al fascinerend zolang we hier een huis hebben. Vogels zien we hier niet alleen van beneden af zoals meestal in Nederland maar omdat we op 500 meter hoogte wonen zien we ze ook op de rug. 

Vogels hebben al lang mijn interesse maar weet er eigenlijk weinig van. Ja, een eend, reiger, kieviet, mees en merel die ken ik wel. Maar veel van het andere kleine spul is voor mij al gauw vogeltje.

Omdat hier bergen vogels zitten heb ik me laatst aangemeld voor een masterclass vogelen via het NRC. Vooral tips en tricks. Zo heb ik de Merlin bird ID geïnstalleerd en mijn oude fototoestel uit de  kast getrokken.

Maar voor vogelfoto’s is wel wat geduld nodig. 

Zo zitten er op het ogenblik veel Distelvinken maar die zijn nogal doenig. Zitten elkaar altijd achterna en als ze eens op een tak zitten is dat slechts voor een seconde.

Goed.

Vorige week zat ik een keer al heel vroeg buiten en vliegen er twee puttertjes op twee takken van een Parasolden. 

Tja, dan heb ik natuurlijk net geen fototoestel op schoot.

Vanmorgen zitten we aan het ontbijt onder de acacia vliegt er een putter op een tak. Vol zicht op het beestje. En opnieuw geen toestel bij me. 

Ik ga het toestel meteen halen, zei ik.

Maar hij is al weggevlogen hoor.

Wellicht komt ie terug.

En dat deed ie. Of eigenlijk zij. Want na de beschrijving tussen de seksen te hebben gelezen zou dit een vrouwtje zijn omdat het rode gezichtsmasker bij de vrouwtjes niet het hele oog omsluit.

Dat was niet het enige wat ik deed vandaag. 

Ik ruimde de houthokken op. Stapelde het overgebleven hout in een hok en zaagde meteen de stukken die te lang waren voor de kachel in tweeën.

Ook lag er een stapel verse takken die te dik waren om met de takkenschaar in kleine stukken te knippen voor aanmaakhoutjes. Ook die zaagde ik fijn, deed ze in kratten en zette ze in het hok.

Morgen verder. Dan het hardhouten tafeltje en de pallet in stukjes zagen. Dan heb ik met 9 kratjes aanmaakhoutjes wel voldoende voor de winter.

Met groeten Ton

Hangoren

In een gat vallen. Zo zou het kunnen zijn na zo’n volle toneel week. En de eerste twee dagen deed ik ook weinig anders dan de zang oppakken. Ook omdat het gloeiend heet was en je echt niet buiten wilde zijn. De overgang is wel heel abrupt gegaan tussen iets te koel naar veel te heet. Intussen is het wel weer wat genormaliseerd maar de hitte komt snel terug.

Maar daarna waren er gasten en een volle dag met een bezoek aan de pianowinkel voor wat afhandelzaken en dat combineerden we met de grote blauwgele dozen business. 

Daar kochten we, nadat Rick thuis had ge-preshopped omdat hij niet van winkelen houdt, binnen een half uur een klaptafel met hangoren en een plantentafel voor bij de vleugel want die moet toch een beetje ingepakt worden 

Nu ben ik tegenwoordig meer van uitstellen maar Rick deed toch het verzoek of ik de tafel meteen in elkaar wilde zetten.

Ook dat ging voorspoedig, zeker omdat zelfs ik de instructies goed doorlas, zonder een keer een fout te maken in de volgorde. Met een klein uurtje helemaal klaar.

En zo staat ie d’r bij. Een beetje studentikoos maar we zijn helemaal content.

Vervolgens een borrelafspraak bij nieuwe kennissen. Dat was zeer genoeglijk en vandaar meteen door naar de oefenruimte van het koor waar we twee nummers zongen met een soliste. Rick en ik als achtergrondkoor.

Dan op naar de Carpinteria waar elke maand een openpodium is en iedereen die dat wil wat ten gehore kan brengen.

Dit startte om 21.00 uur en wij waren een uur later aan de beurt. 

Hellup. Het was niet mijn ding. Ten eerste heb ik nog nooit met een microfoon gezongen. Ten tweede was er een berg herrie in het hok en werd ik overweldig door het versterkte geluid.

Eigenlijk was ik op dat moment slechts alleen lijflijk aanwezig maar volgens Rick zong ik toch echt wel mee.

We zijn slecht te zien op het fotootje maar zitten/staan helemaal achteraan.

Anyway. Een hele ervaring maar ik ben bang dat het een eenmalige aanbieding was ook al vroeg de soliste of we haar vaker wilden begeleiden. Waar Rick trouwens wél oren naar had.

Het publiek, zover als het luisterde, leek het te waarderen.

Met groeten Ton

Genieten van het moment? Mañana pas

Gisteravond de laatste opvoering van het theater. Daarmee het einde van zeven avonden repeteren en optreden. In het Engels en dat vraagt echt meer dan in je moerstaal. Zinnen die er toch niet echt zo makkelijk uit de mond rollen als Nederlandse.

Maar iedereen weet dat dit internationaal is dus je mag langzamer spreken dan de Britten. En……het is juist mooier als het lijkt dat je nog nadenkt over wat je zegt. Anders is het een ingestudeerde tekst. Alsdus de regisseuse.

Anyway. Nadat de laatste toeschouwers hun glazen hadden leeg gedronken togen we met alle acteurs en ‘La Jefa’ naar het plein voor napraten, tapas eten en een drankje. En dat was zeer genoeglijk en uitgebreid.

We waren wel luidruchtig aanwezig omdat we steeds het stukje Chanson d’amour zongen dat we ook in het toneelstuk zongen.

La Jefa kreeg als aandenken een foto waar we het applaus innamen van de een na laatste voorstelling.

Daarna tijd voor veel napraten en tapas. En de nodige drankjes.

Vandaag voelt het aan alsof er een vrachttrein over me heen is gedenderd. Best wel moe en met een gevoel van….wat nu? Maar ook volledig tevreden en blij met het resultaat na alle voorbereidingen en repetities.

Ik ben altijd stiknerveus voor een optreden ook voor die van het koor. Meestal valt het grootste deel van die spanning wel af zodra het optreden begint. Maar er blijft meer dan genoeg over en dat betekent dat ik nauwelijks geniet van het optreden. Later ben ik dan meestal wel tevreden en vind het leuk dat ik dat gedaan heb maar echt genieten op het moment…..

In het toneelstuk is er een scène waar er gelachen dient te worden. Dat is geen probleem, dat kan ik. Maar gisteravond werd ik me ineens bewust van iets nieuws. Ik lachte niet omdat het moest maar het kwam vanuit mijn binnenste. Vrij. Gewoon vanuit plezier genoot ik van het moment.

Goed dat dit afgesloten is zodat de aandacht nu naar de zangweek in Utrecht kan gaan. Acht liederen moet ik instuderen en voorwaar, voorwaar, ik zeg u: het zijn niet direct meezingertjes. Nee. Lastige teksten in Latijn, Spaans en oud Engels. Ja die met doth en though. Daarnaast ongewone maatsoorten die in een lied zelfs per maat verschillen.

Maar vandaag nog ff lekker niks. Nee, mañana pas.

Met groeten Ton 

Hij staat prachtig

​Nadat we besloten hadden om het appartement in Den Helder te gaan verkopen kwam er een vraag.

Zeheg?

Jaha?

Vind je het goed als ik een vleugel koop?

Oei. Daar was ik niet meteen heel enthousiast over. In Heiloo hadden we ook een vleugel maar daar werd weinig op gespeeld. Zo’n instrument neemt de ruimte in van een twee persoonsbed en dat is veel ongebruikte ruimte in een huiskamer. 

Dus stelde ik toen voor om de vleugel weg te doen of…..er moest meer op gespeeld worden. En dat gebeurde. Rick nam weer piano lessen en bijna tegelijkertijd zongen we in Dubbelkwartet Nootzaak waarmee de vleugel ook gebruikt werd voor het instuderen van de liederen. Eind goed al goed.

Maar nu. Onze woonkamer is niet groot en staat al bomvol. Dat vinden we beiden maar: als we nou de eetkamertafel wegdoen en de kast opschuiven is er ruimte genoeg, stelde Rick voor.

Ik heb altijd wat langer tijd nodig om over bezwaren heen te stappen. Die eetkamer tafel gebruiken we alleen maar als we gasten hebben en we niet buiten kunnen eten. Dat is per jaar op een hand te tellen. Het geld is ook het probleem niet want er is overwaaarde in Den Helder. Daarbij: Rick zit minstens 15 uur per week achter het klavier.

De zang/pianogasten van 14 dagen geleden deden ook nog een enthousiasmerende duit in het zakje dus reden we afgelopen dinsdag naar Benalmádena om eens rond te snuffelen bij Royal Piano’s.

En natuurlijk stond daar een mooie glimmer die gistermiddag werd afgeleverd.

Ik dacht dat het een hele klus zou zijn om zo’n gevaarte naar binnen te krijgen maar niks is minder waar.

Het is een platte doos.

Die op een handig karretje zonder gedoe naar binnen werd gereden.

Uitpakken en de poten aanschroeven.

Rechtop zetten waarbij maar twee poten gemonteerd waren. De derde poot werd gemonteerd toen de vleugel rechtop stond anders zou die afbreken tijdens het kantelen. Ook weer wat geleerd.

Na een half uurtje kon de maestro op zijn nieuwe Yamaha gc1 spelen.

En wat klinkt ie mooi. Meer geluid maar ook voller en ronder dan de piano.

Nu nog zoeken naar een klein eettafeltje.

Maar daar is de kans best groot op

​Kom ik gisteravond thuis na de Engelstalige voorstelling van het toneel……is de halve woonkamer overhoop gehaald. 

Tja. Rick kon niet wachten tot vandaag om het samen te doen. Niet errug trouwens want ik ben niet zo van opruimen, uitzoeken en weggooien. 

Vanmorgen waren er best nog genoeg zaken waar ik een beslissing over moest nemen.

Tuinboeken, kookboeken, reisboeken en wat al niet meer spitte ik door en besloot toch echt om té verouderde info weg te doen. Ook al vond ik dan soms de plaatjes in de tuinboeken mooi genoeg om te bewaren. Wat ik niet deed.

Een deel gaat naar de seccond-hand shop. Tenminste de Engelstalige. De rest naar de papiercontainer.

Tja, wat te doen met een cd-speler die we eigenlijk nooit meer gebruiken? En die cd’s? Dat vond ik toch echt een stap te ver. Die gaan waarschijnlijk pas over een jaar vijf weg als ik ze in de tussentijd niet meer heb beluisterd. Waar de kans best groot op is.

Na een uur begon het lekker op te ruimen en bracht ik alvast spullen naar de containers.

Nu ziet het er zo uit en wachten we op de zaken die gaan komen.

Spannend.

Met groeten Ton 

Zakdoekjes heb ik tegenwoordig altijd bij de hand

Dat je het als pensionado zo druk kan hebben met niks. Of uh, nou niks. Met allerlei leuk dingen en dat zonder haast.

Zo hadden we een verjaardagsfeestje met tapas. De volgende dag een herhaling bij dezelfde jarige om de restjes op te komen eten om vervolgens gezamenlijk naar de Peña te gaan voor een flamenco voorstelling.

Nu zijn we drie jaar geleden voor het eerst naar zo’n voorstelling geweest en zeiden tegen elkaar dat we daar voor jaren op konden teren. We vonden het niet lelijk maar het staat cultureel toch wat ver van ons af.

Maar een uitnodiging om weer eens mee te gaan sloegen we niet af want ‘na drie jaar’ kunnen we dat wel weer aan.

Tja. Na een minuut zat ik al met tranen in de ogen van ontroering. Het verdriet uit het lied kwam direct naar binnen. 

Nu zitten de emoties nogal los de laatste tijd en zakdoeken doen dan ook goede dienst. Niet alleen nu maar ook tijdens het zingen in het koor. Een beetje gevoelige tekst en hup, de keel zit weer dicht. Een mooi gezongen akkoord en mijn stem stokt. 

Ook mijn zangstem is aan het veranderen. Ik merk direct tijdens het zingen dat ik ‘goed’ in het lied zit en hoor breekbaarheid in mijn stem ontstaan.

Als ik samen met mijn collega bariton een deel van een lied moet zingen en ik voel die emotie ontstaan krijgen we altijd applaus. Het is dus ook wat anderen kunnen horen.

Mijn verklaring is dat dat onder andere door het acteren komt. Dat kan niet los gezien worden van het ontdekken van mijn eigen innerlijke wereld. Want tijdens dat spelen komen allerlei emoties naar boven. En van sommige schrik ik zelfs want ze zijn echt niet altijd van vreugde of verdriet. Soms van boosheid, verontwaardiging, schaamte en eenzaamheid.

En nu ik beter toegang tot die emoties heb voel ik die nu blijkbaar overal.

Dus toen de zangeres een lied zong over een verloren liefde kon ik dat dus goed voelen.

Niks mis mee.

Nu houd ik bijna altijd mijn ogen gesloten tijdens een voorstelling omdat ik anders nog wel eens overprikkeld raak of word afgeleid door iets wat mij stoort.

En met de ogen dicht luister ik scherper en werd dan helemaal blij als de dames echt werkelijk gelijk met de schoenen op het podium stampen. Heerlijk.

Ook van de razendsnelle fingers van de gitarist was ik onder de indruk. Daarvoor gingen de ogen trouwens wel weer open.

Alles bij elkaar genomen zei ik gisteravond als snel: ik denk niet dat we pas over drie weer gaan. 

En nu wat anders. 

Het recept van de shoarmataart voor Charlie. En voor iedereen die het ook wat lijkt.

Een recept uit een Libelle van minstens 20 jaar geleden. 

Voor elk recept geldt dat ik me altijd eerst precies aan het recept houd. Later komt er toch meer mijn eigen inbreng in. Soms meer groente of minder vlees. Ach en lamsgehakt is niet altijd in de supermarkt en dan is half-om-half net zo goed. 

Ik maak trouwens altijd de variatie tip. Die met banaan en cashewnoten en laat sowieso de rozijnen weg.

Als we geen zetmeelgerechten eten maak ik een taart zonder bodem en laat ik de boterham weg. In de jaren dat we vegetarisch aten verving ik het vlees door fijngehakte champignons.

Nu maak ik de taart meestal ook met een dak van deeg. Vind ik extra feestelijk. 

Nou, smullen maar.

Met groetenTon.