Er groeide geen gras over

​Nee, er groeide geen gras over. Nadat de gasten waren aangekomen werd er bijna direct gezongen. Wel nadat er allerlei lekkers uit de koffers was gekomen: cake, gemberkoekjes en kruidkoek naast drie soorten kaas. 

Maar ze komen om te zingen en……ze doen ook altijd mee met het concert van Coro de Cómpeta. Dit jaar trouwens alleen voor een lied met de Nederlandse zangers. Vluchten kan niet meer. 

Hier zingen Rick en ik de achtergrond melodie van een lied dat door een van de koorleden als solo wordt gezongen tijdens het concert.

Natuurlijk zijn er ook nog andere leuke dingen en dat is genieten van het heerlijke weer. De gasten vinden de temperaturen aangenaam en wij vinden het toch nog net niet echt lekker.

De maaltijden kunnen zonder gedoe buiten genuttigd worden. De eerste dag had ik een chorizo schotel gemaakt. Makkelijk, voedzaam en lekker.

Maar wat is voedzaam waard als er na een uur of twee toch nog een flinke bak ijs in de magen kan verdwijnen. Dat deden we in Frigiliana waar we een toeristisch rondje door het dorp deden.

Zondag maakte ik wat meer werk van de maaltijd en aten we aspergecourgettesoep en een hartige taart met salade.

Niet te veel want met een volle buik is het slecht zingen.

In het dorp is dit hét nieuwe fotopunt. De jongen en de ezel. Het beeld stond jaren lang op een rotonde en is een jaar of drie geleden weggehaald. Iedereen in rep en roer: waar is het beeld?

Het bleek een opknapbeurt nodig te hebben en is een paar maanden geleden teruggeplaatst aan hoofdweg die het dorp inleidt.

Tja. Toeristen moeten daar een foto van hebben.

Met groeten Ton

Zanggasten

​Het terras is officieel geopend.

Dat wil niet zeggen dat we er nog niet hadden gezeten maar vanwege de zanggasten die morgen komen hebben we vandaag grote schoonmaak gehouden. 

Nou begon die schoonmaak gisteren al. Zo hoog in de nok van de de badkamer zaten nogal wat spinnenwebben. Nu vinden wij dat geen probleem want daarin worden veel insecten gevangen maar voor gasten moeten de spinnen gewoon nieuwe schone insectenlarven maken.

En Rick zag bij de ijzerhandel een plumeau. Ze verkopen daar ook een behoorlijk groot assortiment van niet ijzerwaren.

Anyway. Vanmorgen het terras afgespoten vanwege een dikke laag stuifmeel van druivenbloesem en olijfbloemetjes.

Trouwens, die olijfbloempjes bedekten na een uurtje alweer de tegels. Het meeste stuifmeel is inmiddels wel weg omdat de bloemen beginnen uit te bloeien.

Het tuinmeubilair afgesopt en de kussens van boven gehaald.

De siësta die deed ik dan later ook op de loungebank.

Na de halve grote voorjaarsschoonmaak, want ook de slaapkamers zijn ontdaan van een jaar verzameld stof, de auto gepoetst en de badkamer uitgemest, gasten zijn nu eenmaal een goede reden om het huis weer ff flink onder handen te nemen, vonden we het rond vijf uur genoeg en genoten we van het late zonnetje.

Morgen de voorraadkasten aanvullen en de grote huurauto ophalen en dan kan het grote zangfestijn weer beginnen.

Zin an.

Met groeten Ton 

Steeds dreigender

Nu is het niet zo dat we afgelopen twee weken niks deden. Maar ik kon er geen blog van brouwen.

Er werd veel gezongen vanwege het aanstaande concert waar tien leden van het koor een lied naar eigen keuze ten gehore brengen. Sommige daarvan hebben een achtergrondkoor nodig maar vanwege de korte aanlooptijd, de Ierlandreis slokte de meeste tijd op, is er gekozen om als achtergrond een klein groepje uit het koor dat te laten doen. En ik zit natuurlijk in dat groepje background vocals. Dus werd er extra geoefend.

Ook het toneel neemt aardig wat tijd in beslag omdat ik meedoe met de internationale groep. Die geeft eind mei drie uitvoeringen. Heel leuk en totaal ander toneelspel dan wat wij als Nederlanders doen. 

Duidelijk culturele verschillen. Wij zijn wat zwaarder op de hand. Serieuzer en meer introverter. De Britten vinden het heerlijk op zichzelf een beetje belachelijk te maken wat het er voor zorgt dat we af en toe in een deuk liggen. Ze bewegen zich ook vrijer. 

In de tussentijd zag ik de groei van de bloemknoppen van de cactus volledig over het hoofd en zag gistermiddag, toen ik eindelijk de tuin wat ging opruimen voor het aanstaande bezoek, dat er al een bloem volledig open was. Er komen er nog twee aan.

​

De serre begint langzaam aan wat leger te worden nu de gevoelige planten stuk voor stuk een buitenplekje krijgen.

Ook de Bowiea moet naar buiten maar daar moet eerst nog wat aan gedaan worden. En gisteravond durfde ik het aan, sneed de Bowiea in stukken om hem te vermeerderen.

Deze succulent kocht ik een jaar of twee geleden van een lid van de succulentenclub die elk jaar een paar keer bij elkaar komt in de Hortus. Maar eind vorig jaar zag ik dat de bol flink was aangevreten door klein knaagspul. De hele onderkant was weg en ik kon er zelfs helemaal doorheenkijken.

Die is verloren dacht ik maar ik kreeg het niet over mijn hart om hem weg te gooien. Dus zette ik hem in een pot en hij ging vrolijk groeien. Wel vreemd groeien want nadat ik de bol voor controle uit de pot haalde zag ik dat er in de onderkant allemaal nieuwe bolletjes groeiden.

Zelfs aan een afgescheurde rok zat een klein bolletje. Zie bovenstaande foto.

Anyway. Ik sneed de bol voorzichtig open en zorgde ervoor dat elk bolletje aan een stukje van de rokken bleef zitten. 10 Van die bolletjes heb ik nu. Daarnaast is het kleine bolletje in het gele rondje hetzelfde bolletje dat los ligt op de bovenste foto.

De overgebleven stukken van de rokken heb ik ook in de aarde gedrukt en wie weet wat daar nog uit komt.

Waar ook veel tijd in is gaan zitten is het kijken naar de nestelende mezen in de spreeuwenpot.

Het weer is nog steeds kwakkelend en relatief koud met veel bewolking. De serre is daarom nu extra fijn en bood ook nog eens perfect zicht op de spreeuwenpot.

Naast het mezennest werd er gebroed in twee cipressen. Ook is er een broedende lijster maar ik heb geen idee waar die zit. De concerten die het mannetje geeft zijn prachtig.

We hadden ook nog gasten aan de thuistafel en regelmatig een lunch in het dorp.

Vandaag lunchten we in Archez in een pizzeria. Echt heerlijke pasta’s en pizza’s, om over de tiramisu maar te zwijgen. 

Ook vandaag weer wonderlijk weer. Rond de twintig graden, bewolkt maar toch heel licht aan de ogen. Goed zichtbaar is dat landinwaarts de bewolking steeds dreigender werd.

Met groeten Ton 

Geen nieuws

​Niks aan de hand hier anders dan weinig inspiratie.

Met groetenTon 

Geen uitzicht dus

28 April en we zitten binnen bij de kachel. Kan me niet herinneren om zo laat in deze maand nog de haard aan gehad te hebben.

Het is nog steeds te koud voor de tijd van het jaar en ook de afgelopen dagen is het koud, mistig en bewolkt. In ieder geval een groot deel van de dag. 

Dit is dan ook ons ‘uitzicht’. Uh nou; geen uitzicht dus. Wel heerlijk weer voor de vogels want die zingen dat het een lieve lust is.

Gelukkig trok de mist gistermiddag op zodat we de Koningsdag bijeenkomst op Plaza del Carmen gewoon lekker buiten konden staan.

Dat is sowieso fijn maar nog eens extra voor de stembanden want die hoeven buiten minder strak aangespannen te worden om boven de muziek uit te komen dan binnen het geval zou zijn.

Tja, en dan wordt ook wel duidelijk hoeveel Nederlanders er hier wonen. De groep bestond uit minstens 60 personen.

Anyway, Het was zeer genoeglijk en ik zou graag nog een paar uurtjes langer hebben willen blijven, maar de taxi, lees Rick wilde zo rond 18.30 uur naar huis. Die had de koorrepetitie gedaan met daarna nog een sessie met een soliste die tijdens het concert van 17 mei een lied zingt. Daarna zat ie nog een uurtje na te kletsen en toen was ie het wel zat. En, zo is onze afspraak, degene die rijdt bepaalt hoe laat we naar huis gaan.

Met groeten Ton 

De dames bleven bij hun standpunt

​Ook weer fijn om thuis te zijn.

Er werd de eerste dagen wel wat extra gerust. Dat wil zeggen niet alleen een wat langere siesta of later opstaan. Nee, ook weinig gekookt want twee uitnodigingen. Een voor een lunch en een High Tea.

Dat was niet alleen heerlijk maar ook nog ff lekker dwellen in het Ierse avontuur.

Bij de High Tea werden we ingewijd in de gekkigheden van de Britten. Zijn het nu scones met een o van bros of zijn het scones met de o van rozen?

Waar je al niet van mening kunt verschillen.

Het andere dingetje. Smeer je nu eerst de cream op de scones of eerst de jam?

Tja, er werd echt over gediscussieerd. 

Ik denk dan: wat een gel.l. Waar het komt is het donker en het smaakt exact hetzelfde.

De dames bleven bij hun standpunt en deden het ‘zoals het hoort’.

De sandwiches en de scones waren echt heerlijk. We moesten trouwens binnenzitten want het weer is nogal onSpaans de laatste dagen. Regen, niet veel, maar wel bewolking en mist.

Gelukkig is het vandaag een stuk aangenamer en tutte ik in tuin en serre. 

Nu de dagen lengen en de nachttemperaturen omhoog gaan, haal ik sommige planten uit de serre en zet ze buiten op een beschutte plaats. De serre is een fijne plek voor tere planten om de winter door te komen zoals de Epiphyllum soorten maar op zo’n plek zijn ze dan weer wel gevoelig voor schimmel. 

Hier staan ze niet in de volle zon, afgezien van een after 19.00 uur zonnetje, op een luchtige plek.

Met groeten Ton 

Hier slaat mijn hart voor

En dan het staartje van de Ierland trip.

Een wandeling door de Victoriaanse tuinen van Kylemore Abbey.

Nu vind ik dit soort tuinen niet helemaal bij mij passen als wat rommelige tuinier. Meer natuur past me beter maar het was een keurig onderhouden tuin.

Dit is waar mijn hart voor slaat. Mos. Prachtig maar dat maakt ook duidelijk hoe het Ierse klimaat is ook al hadden we echt mazzel met het weer.

Dit bleef een mysterie. Is het de natuurlijke afbladdering van schors of is het het gevolg van vraat onder de schors?

Het zag er kunstzinnig uit.

Het reizen met een grote groep betekent ook dat je overal bekenden tegenkomt en het lijkt of je op die plek woont.

Leuk is dat de meeste zangers met hun partner waren en er altijd wel een paar mensen waren die opnames of foto’s maakten die dan werden rondgestuurd.

Heb je de opname al gehoord van ons groepje in de privekapel?, riep Rick me toe vanaf het bankje.

Nee. 

Dus zit ik hier zeer ingespannen te luisteren naar het Ave Verum.

En dan rond 17.00 uur, vlak voor de bus vertrok, nog een foto met bijna alle ‘Spanjaarden’.

Maandag de reisdag naar Malaga waar we vanuit het vliegtuig een bruine streep Saharastof zagen hangen. 

Het was dan ook even flink schrikken en schrobben toen we weer in Los Zuecos waren. 

Wat hadden we een geweldige week samen. Veel gezien, gedaan, gepraat, gezongen, gelachen en soms ook een weggepinkt traantje. 

Met groeten Ton 

Intiem

Zondagochtend om half tien op weg naar Kylemore Abbey. Ongeveer een uur rijden.

Een mooie rit zeker ook omdat het prachtig windstil weer was en dan ligt de langste fjord van Ierland er spiegelglad bij.

Er was trouwens nog wel wat oponthoud omdat er drukte op de weg was bij het startpunt van een halve marathon maar als je in Ierland zegt dat er een koor in de bus zit dat in een klooster moet zingen laten ze je gewoon door.

En hier aan het meer ligt Kylemore House met daarnaast het klooster.

In deze nieuwe kerkzaal zullen we tijdens de mis zingen. Maar waarom zitten we dan te wachten? Moet er niet wat ingezongen worden of nog even het O Sacrum oefenen?

Nee. We wachten op de pianist. Die kwam tien minuten voor aanvang aanzetten omdat hij niet langs de start van de Marathon mocht.

Oei, dat heeft wel impact op de zenuwen. Maar het ging goed op het O Sacrum na want dat had dat inzingertje echt nog wel ff nodig.

Na de dienst en aansluitende lunch mochten we als dank het statige huis en de tuinen gratis bezichtigen.

Het Nederlandse subgroepje voor de ingang van het huis.

En hier staan we in de privékerk van het estate. 

Kom zullen we nog wat zingen?

Dus hup. A capella zongen we het Ave Verum. In een bij aanvang lege kerk maar allengs stonden er 20 mensen te luisteren. 

Dit was wel het meest intieme zangmoment van de hele week.

Met groeten Ton 

En dan denk je: That’s it.

En dan ga je naar Ierland voor een concert en van dat concert heb ik geen foto’s. Nou leef ik nog wel in hoop dat er wat op de app zullen verschijnen maar iedereen is nog druk met verwerken waarschijnlijk.

En de foto’s zijn binnen.

Anyway.

Om de kosten te drukken, Ierland is nu niet direct het goedkoopste land, konden we gebruik maken van de pianist van het Ierse koor. En het was een goede pianist dus dat ging helemaal goed.

Beide koren zongen zes liederen en daarna nog twee gezamenlijk. En hoe heerlijk is het om in totaal met 60 zangers samen te zingen. De kerk was bijna te klein voor het geluid dat we produceerden. En het te restaureren gebouw puilde ook nog eens uit van de ongeveer 200 toehoorders. 

De opbrengst van de toeschouwers ging dan ook in de restauratie pot en dan is 2000 euro voor een uurtje een mooie opbrengst.

Dan denk je: een uurtje zingen en that’s it. Natuurlijk niet. Na het concert nog minstens een uur napraten met de Ieren.

Hartverwarmend om weer te ervaren hoe fijn het is om samen muziek te maken en dan voegt het ‘buitenlands’ nog eens wat extra’s toe. Muziek verbindt.

Heel fijn.

Daarna een gezamenlijk dinner in het hotel en er werd meer gezongen dan gegeten en dat zegt wat want er werd heerlijk gegeten. Maar Ieren zingen nu eenmaal graag en veel. Dat lijkt in hun genen te zitten maar wij hadden ons voorbereid en zongen May it be. Een lied van Enya uit Lord of the rings.

En dat werd zeer gewaardeerd.

Vervolgens de bar in waar het hotel had geregeld dat er een paar muziekanten waren.

Tja. Daar zijn weer wel foto’s van want die kon ik zelf maken.

Uiteindelijk lagen we tegen half twaalf in bed. Wel met een beetje zorgen voor de dirigent want die vroeg zich af of de stemmen niet wat te veel werden belast tijdens het pubzingen. Want er stond voor zondag toch echt nog een te zingen mis op de rol.

Met groeten Ton 

Getormenteerd

​Nadat we vrijdag na de bustocht in de haven van Westport werden afgezet stapten we op de boot voor een rondvaart door Clewbay.

Nu zijn we echt heel mazzel met weer maar op het water was het beslist koud te noemen en zeker op het open bovendek. Maar het indrukwekkende uitzicht maakte veel goed.

Toch namen langzamerhand de wolken in aantal toe en vielen er soms een paar spetters.

Het leek mij het moment om het zekere voor het onzekere te nemen en ging benedendeks in de salon zitten.

Waar ik nog wel een slechte foto nam van zeehonden met jongen.

En in de salon werd het heel gezellig want er speelde iemand op gitaar die ook nog mooi kon zingen en……verzoeknummers aannam. Tja en wat doe je dan als koor? Halleluja van L Cohen aanvragen en vierstemmig zingen.

Het werd gewaardeerd.

‘s Avonds besloten Rick en ik op de kamer te blijven.

Zaterdagochtend wandelden we eerst een rondje door de stad.

Nog steeds een beetje fris maar helder weer. De natuur en beplanting is voor 99 % hetzelfde als in Nederland dus waande ik me daar ook geregeld. 

Een kunstwerk van door wind getormenteerde bomen.

Waarvan we later een mooi origineel zagen.

Dit is trouwens in de tuinen van Westport house. Zo’n voorbeeld van wat rijke industriëlen met hun geld bouwden. Het is het stulpje dat achter de boom te zien is. 

Na een heerlijke lunch terug naar het hotel om ons voor te bereiden op het concert. Lees: een korte siësta.

De toren van de Trinity-kerk, waar het concert is, is net rechts van de muur te zien.

Maar daarover morgen verder.

Met groeten Ton 

En de ober…

die vanmorgen het ontbijt verzorgde was een Spanjaard. 

Eindelijk. Het is zover. 

We zitten met het halve koor in Ierland. 21 Zangers,12 partners en andersoortige relaties. Een flinke groep.

Air Lingus zette een lekker ruim vliegtuig in dat niet helemaal vol ging. Wel vertrek met anderhalf uur vertraging  vanwege een zieke passagier die niet meevloog en waarvan de koffer uit de ingewanden van het toestel getrokken moest worden.

We landden op Dublin AirPort en moesten vervolgens dwars met de bus het land richting Westport waar we logeren.

We kwamen zo rond half negen in een pub aan waar we nog, echt overheerlijk, dineerden.

En wie verliet als laatste het lokaal? Ik dus maar wel pas nadat ik de nog een foto maakte van de ‘lege’ tafel.

We vielen echt uitgeput ons gigantische bed in waar ik na een microseconde in slaap viel. Dit was vanmorgen ons uitzicht. Met……een flauw zonnetje.

En dat zonnetje bleef.

De groep kon vandaag deelnemen aan verschillende excursies. Wij deden een bustocht langs de kust.

Nou gaat er niets boven de Nederlandse stranden maar voor zo’n ruige kust is ook wat te zeggen.

Natuurlijk zongen we ook nog in de bus en werd er zo hier en daar een traantje weggepinkt.

Vermoeidheid, grapte Rick, maar er werd ook uitgesproken dat dit toch wel een bijzondere ervaring is.

Nou heb ik niet direct het idee dat Ierland mijn gedroomde thuisland is ook al is er veel moois te zien. Ik vind het vaak desolaat en mis de bomen. En wat we aan groen zagen was tot op de wortel kaalgevreten door deze schattige schapen.

Het was droog maar het hele land is gelijk een spons en overal op de bergen glinsterde water in de zon. Ook zagen we veel natte veen gebieden.

We vermaken ons prima.

Morgen staat in het teken van het concert.

Met groetenTon