Ik verwachtte er niet veel van

​Gisteren was het zover. We leverden onze goud en zilverschat in.

Dat kon omdat ik nog wat kapotte en gevonden sieraden uit Spanje meenam. Onder andere een armbandje van zilverendubbeltjes met de beeltenis van Wilhelmina. Dat was in de oorlog een stil verzet. Ik kocht dat ooit op een rommelmarkt. 

Rick noemt mij altijd Malle Pietje omdat ik van alles verzamel. Als ik dan weer eens wat van de straat oppak roept hij vaak ‘gelukkig is er Unicura’ of, ‘hoog Sammie, kijk omhoog’ als ik weer eens naar de grond tuur.

De afgelopen jaren, zeker tijdens onze pelgrimstochten, vond ik een aantal medaillons, ringen, oorbelletjes, bedeltjes van een armband, kettingen. Soms zilverkleurig maar ook goudkleurig. Nooit zag ik dat er een merkteken instond. 

Anyway, ik nam die spullen mee terug uit Spanje want wie weet……..

Bij het wisselkantoor werd er nauwkeurig gekeken en getest. Er werd soms goedkeurend geknikt en gehumd. Zeker nadat ik had verteld dat ik de meeste dingen had gevonden.

Nou meneer, u heeft een goed oog voor edelmetaal was het eindoordeel: slechtst drie dingen zijn ‘niet echt’ 

De rest van het gevonden spul bracht driehonderd euro op. 

Ik zal nooit meer roepen dat je spullen moet laten liggen of je Malle Pietje noemen, zei Rick.

Van tevoren inventariseerde Rick met AI de metaal waarde van de munten en dat klopte bijna precies. Natuurlijk rekent het wisselkantoor een commissie maar die werd ruimschoots vergoed door het gevonden spul.

Al met al zijn we meer dan tevreden.

En toen we een ‘goudstaaf’ met twee chocoladebonbons kregen kon de dag helemaal niet meer stuk.

Tja, en dan sta je op vrijdagochtend in Alkmaar. In de binnenstad waar het stervensdruk was vanwege de Kaasmarkt. 

Ben jij d’r ooit wel eens geweest?

Nee nooit.

Ik ook niet. En dan te weten dat ik er ben geboren.

Dus liepen we naar het Waagplein waar de show bijna klaar was.

De laatste berrie met kaas is net afgeleverd bij de handelaar.

Die verlaat het plein met zijn zwaarbeladen kar.

En de laatste dragers lopen richting het waaggebouw.

Wij brachten nog een kort maar geanimeerd bezoek aan onze pianiste 

Al met al een meer dan leuke dag.

Met groeten Ton

Wie bewaart heeft wat

Nou, ik vond het prachtig. En wie bewaart heeft wat want ik gebruikte mijn eclipsbrilletje van 1999. Dat had ik indertijd keurig ingepakt in een zachte tissue en weggeborgen in een doos. Want……de brilletjes zijn altijd uitverkocht vlak voor een zonsverduistering.

De foto is gemaakt op het hoogtepunt van de verduistering en eigenlijk is er nog maar een klein sikkeltje van de zon te zien maar dat geeft zoveel licht dat het de omgeving verblindt. 

Het was trouwens best druk op de toegangsweg richting ons huis omdat je daar een prachtig zicht hebt op de ondergaande zon.

En ik zat heerlijk rustig op het grote terras. Dat had ik ff nodig want de afgelopen dagen waren druk met leuke dingen. 

Nou niet alleen met leuke dingen want toen ik gistermiddag naar Cómpeta reed kreeg ik een lekke band.

Toen riep ik toch wel even de schepper aan. Ten eerste ben ik dan te laat voor mijn toneelles en ten tweede: hoe kom ik dan morgen naar het vliegveld?

Er zat een gat in de band dus repareren zat er niet in bedacht ik me. 

De man van de regisseuse haalde me op en bracht me naar het dorp en onderwijl ik de repetitie had wisselde hij de kapotte band voor het reserve wiel. 

Vanmorgen vroeg meteen naar de garage voor een nieuwe band. Dat wil zeggen: ik moest naar twee garages want de eerste, de meest nabije, was gesloten.

Anyway. Het is allemaal weer geregeld.

De dagen vlogen om. In het begin had ik het idee dat ik maanden weg was geweest terwijl dat niet meer was dan vijf weken. Maar ook dat ik merkte dat het hier inmiddels echt wel ons leven is. 

En dat is een goed gevoel.

Met groeten Ton

​

Zo zit je op de boot van Texel te genieten van de ondergaande zon.

En zo zit je in de Spaanse hitte; 30 graden was het in huis. Hier was de zon net onder gisteravond toen ik met mijn kopje koffie op het terras zat. 

Misschien vanwege de grote lange droogte maar er waren geen muggen en dat is wel fijn. De cicaden waren trouwens wel in hun element en maakten een hevig kabaal.

Anyway.

Een kleine week ben ik hier. Alleen. 

Vooral voor toneelrepetities en om te zien of huis en tuin er goed bijstaan. Bijkomend is dan de zonsverduistering die hier in de provincie Malaga niet totaal is maar wel meer verduisterd dan in Nederland. 

En…..de jaarlijkse zomerparty van de gardenclub. Die missen we altijd omdat we dan overzomeren in Nederland.

Genoeg te doen dus. 

Vanmorgen eerst een toneelrepetitie. Daar komen er vier van. Twee voor de Engelse versie en twee voor de Nederlandse.

“Zo lang Ton er is moeten we hem gebruiken” was het adagio. 

Er was door de anderen al eerder geoefend dus kwam ik in een rijdende trein en dat schiet lekker op. De twee uur waren dan ook zo om.

Vanavond is er dan met alle toneelspelers een gezamenlijke paella. 

Nadat ik thuiskwam eerst het grind ontdaan van alle afgevallen boomblaadjes en dennennaalden. Dat knapt lekker op.

Ondertussen liet ik het depot vollopen want dat was nagenoeg leeg. Normaal gesproken vult die automatisch bij maar omdat de vlotter niet goed afsluit loopt het water uiteindelijk via de overloop de tuin in en dat wil ik niet. Dus had ik de wateraanvoer gesloten voordat we naar het noorden gingen.

Nu hij weer tot de nok gevuld is kan de resterende tijd van ons verblijf in Den Helder de tuin water krijgen.

En over resterende tijd gesproken: vanwege de hitte is de siësta gewoon van 13.00 uur tot 18.00 uur.

Ik hang nu relaxed op de bank, luister naar Russisch orthodoxe kerkmuziek en de ventilator zet de lucht in beweging waardoor het gewoon aangenaam is. 

Vorige week: Er is een pakje voor jou aangekomen.

Van wie is het, vroeg ik Rick.

Pak eerst maar uit, misschien weet je het dan.

En natuurlijk wist ik het direct: van de vrienden uit Assendelft. Toen ik daar van het toilet gebruik maakte begon er een vogeltje te fluiten en ik vind dat leuk. Dus vroeg ik waar M dat had gekocht, dan ga ik er daar ook een kopen.

Maar dat is dus niet nodig want ik kreeg er een toegestuurd en…..ze staat nu hier in Spanje vrolijk te kwinkeleren.

Dank M en S.

Met groeten Ton

‘Ouwe’ ogen

Ondanks dat er geen intercity treinen reden waren we, inclusief vier overstappen, keurig op de afgesproken tijd in Delft.

Daar stond onze ‘taxi’ al klaar om ons op te pikken. 

En dan is het vervolgens heel ongedwongen en gezellig een jaar bij praten. En dat terwijl we elkaars blog lezen want er zijn natuurlijk voldoende zaken die het blog níet bereiken.

De vier uren dat we er waren vlogen om. Dat kwam ook door de heerlijke lunch.

De blogfoto werd dan ook pas gemaakt nadat de lunch al op was. Misschien ook wel daarom dat onze snuitjes er zo tevreden uitzien.

Er is een tegenbezoek afgesproken. In Spanje. 

Dank A3 en Emie.

En doorrrrrrr, zeggen we dan tegen elkaar. Op naar Velsen. 

Dus opnieuw de trein in met nu maar een overstap in Haarlem op weg naar Station Beverwijk.

Ook hier viel veel bij te praten. Deze vrienden leiden een vol leven met veel plannen en projecten naast een gezin met drie dochters waar we het ook goed mee kunnen vinden. 
Wij als kinderlozen vinden het echt leuk en interessant om te horen hoe deze dochters in het leven staan want dat leven bezie ik inmiddels wel door ‘ouwe’ ogen. 
Ik betrap mezelf er inmiddels best vaak op dat ik in gedachten mijn vader hoor praten als ik aan het woord ben.

Anyway. Aan alles komt een einde maar ook hier zijn tegenbezoeken afgesproken. Wij gaan naar hun huis in Italië en zij komen bij ons op de berg.

Dank As en Con.

Daarna werd het wel een beetje afzien. Een overstap met 15 minuten wachttijd maakte dat we toch nog anderhalf uur onderweg waren naar Den Helder.

Maar we hadden en rijke dag achter de rug en waren ons bewust hoe bevoorrecht we zijn.


Vandaag weer terug op aarde waar we verder gingen met opruimklussen en regelzaken. 

Rick regelde een ‘dirigeer’ bril. De afstand van de lessenaar tot het oog is te groot voor een normale leesbril.

Ik nam de berging onder handen en gelukkig wilde een van de buren wel wat spullen hebben. Zo raakte ik een stelling kwijt en drie schragen. Dat scheelt weer afvoeren en slepen. 

Ook ben ik begonnen met het inpakken van incourant spul zoals mijn antieke zonneklok. Dat was nog wel een dingetje want de punten van de zonnestralen zijn nogal kwetsbaar. Dus rolde ik voor elke straal een kartonrolletje om die punten te beschermen.

Morgen nog maar een extra fietsdoos ophalen bij Halfords want kom gewoon karton te kort.


Met groeten Ton

Als een duvel uit de doos

​We hebben ons appartement voor een goede prijs verkocht dus we willen het ook echt heel netjes achterlaten.

Een paar weken geleden zagen we dat een van de aan/afvoerslangen van de warmte terugwinpomp aan het verpulveren was. Dat kan natuurlijk want alles is inmiddels toch 20 jaar oud.

Rick bestelde de benodigde slang en die kwam aan in een mooie kleine doos. 

Zit hier tien meter slang in?

Ja dus. En meteen nadat we de doos openden sprong de slang eruit als een duvel uit een doosje.

Vandaag zou ik de klus doen en maakte gisteravond de kast leeg waar de WTW in hangt om vanmorgen vroeg te starten omdat het zelfs in Den Helder 31 graden zou worden.

Het leek me ook wel zo verstandig om een maskertje te dragen vanwege de steenwol.

Na een goed halfuurtje was de klus geklaard. Dat viel me reuze mee want er is niet veel werkruimte.

Anyway. Weer een klus van de lijst af.

De rest van de dag ging op aan zaken die minder inspanning vereisten. Wat regeldingen, tekst leren voor het toneel, een zoom uitleggen van een broek die ik te kort vind en het schrijven van een blog.

Dat blog vroeg nog wat extra aandacht omdat niet alle foto’s op de blogpost verschenen. Internet wist raad en ik paste wat instellingen aan. 

Dus ook op het blog van eergisteren staan nu de foto’s.

Met groeten Ton

Van verre te zien

Omdat we een uittreksel uit het huwelijksregister nodig hadden moesten we naar onze oude woonplaats Heiloo. We konden dat meteen combineren met een lunch met schoonzus. Zij doet mijn belastingaangifte en dan is een lunch een leuke compensatie.

Zullen we dan meteen door ‘het leukste straatje’ lopen?

Doen we.

We waren natuurlijk nieuwsgierig hoe ons oude huis er bij zou staan want we hadden wel gehoord dat het flink was verbouwd.

Dat dat het geval was, was al van verre te zien door de grote dakkapellen die op het krappe zoldertje waren gezet.

Ook aan de achterkant was een flink stuk uitgebouwd en Rick liep het erf op. Ik ben daar altijd wat voorzichtiger mee.

Bel dan gewoon ff aan. Ik zie mensen binnen.

Wat leuk om de vorige bewoners te ontmoeten werd er meteen gezegd nadat de deur openging. De man noemde ook onze achternamen. ‘Die heb ik uit de koopakte die we van de vorige eigenaresse kregen.’

We kregen direct een rondleiding door het huis en hadden een zeer geanimeerd gesprek.

Maar we moeten nu echt gaan hoor want we hebben een afspraak op het gemeentehuis, zeiden we.

Maar dan gaat u de verkeerde richting uit hoor. Het zit nu in de oude bibliotheek. Dus moesten we ons terughaasten om op tijd te zijn.

Wat is uw trouwdatum?

Dat leidde tot verwarring want we zijn indertijd een geregistreerd partnerschap aangegaan. 11 Jaar later hebben we dat laten overgaan in een volwaardig huwelijk.

Maar uiteindelijk gingen we met een kopie op luxe papier naar buiten. Met stempel en dat maakt in Spanje indruk.

Daarna hadden we een zeer aangename lunch waarin veel bij te praten was en we stekjes uitwisselden.

Deze gaat mee naar Spanje. 

De volgende stop in onze tournee is een gecombineerde. Delft en Velsen.

Zin an.

Met groeten Ton

Ik heb er maanden naar uitgekeken

​

Niet dat ik blij was met een rib uit mijn lijf maar ik heb niet alleen een nieuwe IPad maar ook een IPhone.

De IPad was al een jaar aan vervanging toe en mijn ouwe Huawei telefoon, inmiddels zes jaar oud, had ik een paar maanden geleden keihard laten kukelen op een stenen vloer en dat vond ie niet fijn. Een compleet gebarsten scherm. Ach, dacht ik: ik koop pas een nieuw toestel als ik een Spaans nummer neem. Maar die phone kon echt niet langer wachten. Ik moest het scherm vorige week met plakband vastzetten.

Goed. Blij met de nieuwe aanschaffen. En…….we hebben samen de boel overgezet en geïnstalleerd. Dat duurde wel veel langer dan dat ze er in de winkel over zouden doen maar, zeker ik, heb er veel van geleerd.

De IPhone had wat meer aandacht nodig omdat mijn oude telefoon een Android was en dus niet alles zomaar kon worden overgezet.

En natuurlijk mis ik vertrouwde knoppen en ziet het er allemaal weer anders uit maar dat zal wel wennen.

Meteen ook de camera van de nieuwe telefoon geprobeerd en die is echt wel een stuk beter.

Anyway. Deze warme dag, ook in Den Helder is dus al installerend rustig doorgebracht. Nou uh rustig? Als het niet lukt ben ik wel wat knorrig.

Gisteravond hadden we een BBQ in Krommenie. Heel gezellig en lekker. Dat was al in het kader van het afscheidstournee en morgen gaan we daarvoor naar Amersfoort.

Met groeten Ton

Misschien toch …..

​Toch ging de week snel voorbij zonder Rick. Natuurlijk wel elke dag ff contact ook al was dat best moeilijk vanwege de drukte. Maar in de avond toch altijd even rustig bijpraten.

Ja, saai zonder jou, zei hij.

Tja en ik miste niet alleen jou maar ook het wandelfeest. Dus misschien ga ik toch volgend jaar de dertig lopen ook al is dat in mijn ogen een ouwe l.len afstand. Nou ja ik mag vanwege mijn leeftijd al 7 jaar dertig kilometer lopen dus niet zeuren.

Rick heeft heerlijk gelopen. Niet alleen vanwege het bijna perfecte wandelweer maar ook omdat hij op een piepklein blaartje na nergens last van had.

Gelukkig kreeg hij van de hospita een bos gladiolen want die kon ik hier niet bemachtigen. Dat werd dus een gemend boeket. Die werden op het station in dank aanvaard.

Het weekend werd overwegend in rust doorgebracht. Lees: een beetje dommelend in een stoel op het balkon. Alleen vanmorgen deden we een watergeefsessie in de hortus.

Komende week drie bezoeken in het kader van ons afscheidstournee.

Met groeten Ton

Het bracht weinig troost

​Tja, over die munten. 

Zaterdagochtend, op weg naar de muntenboer kwamen we er achter dat we geen van beiden geld of een pasje mee hadden genomen om een paar krentenbollen te kopen bij de bakker. Nou dan loop Ik kom zo direct wel even terug, zei ik.

Dat bezoek was wat ontnuchterend. Eigenlijk is het slechts goud en zilverwaarde want de munten zijn niet bijzonder gaaf en niet zeldzaam. Het zijn dan ook gewone zilveren rijksdaalders, guldens, een halve gulden en wat kwartjes en dubbeltjes. 

Het blijft waarschijnlijk bij een IPad denk ik.

Slechts een klein zilveren muntje dat ik ooit vond had zijn interesse.

Dit is niet mijn exemplaar maar een plaatje van het internet. Een kopje. Een foute benaming voor Hollandse penningen. Uit de dertiende eeuw. Wauw. Nooit geweten dat ie zo oud was. 

Daar geef ik vijf euro voor, zei de man.

Ik keek Rick eens aan.

Nou dan hoef je in ieder geval niet terug te lopen voor geld voor die krentenbollen.

Deal.

De diensten in de hortus leverden in ieder geval stekken op. Die groene is een Euphorbia en de grijze stekken met stekels zijn van een Alluaudia procera, een soort uit Madagascar.

De Orchidee kocht ik bij Rataplan. Puur voor de bloem want die vind ik prachtig.

Rick is vanmorgen afgereisd naar Nijmegen. Een beetje een raar gevoel: Nijmeegse en ik blijf hier. Toch sta ik er helemaal achter.

Maar waar ik het vroegûh best fijn vond om een paar dagen alleen te zijn zit ik me nu al alleen te voelen. En dan biedt het opruimen van de berging weinig soelaas. En het troostzakje dropjes bracht weinig troost.

Nou misschien doet vanavond een kopje thee met een stroopwafel nog wat.

We hadden gezegd dat de spullen die we hebben weggeven pas na 22 augustus konden worden afgehaald.

Maar de barkrukken hebben het pand gisteren verlaten. Is er nu ruimte ontstaan of is het gewoon leeg?

Volgens mij het laatste en is er plaats voor wat groen.

Met groeten Ton

Wie wil de slaapkamerkast?

Blogger weigert opnieuw, en dat al twee weken, mijn reacties te plaatsen. 

​Het lijkt wel een maand maar we zijn pas twee weken hier.

Inmiddels zijn alle spullen weggeven op de slaapkamerkast na. Dat geeft een fijn gevoel want zo wordt het nog gebruikt en we hebben er geen tot weinig gedoe mee want iedereen haalt zijn eigen spullen op. 

Het gros van abonnementen en contracten is opgezegd. Voor de telefoon contracten moesten we naar Schagen want in Den Helder zijn die winkels opgeheven. 

Kunnen we dat dan combineren met een bezoek aan Bas en Sopraan?

Lijkt me een goed idee. En van daaruit ging het groeien want waarom dan ook niet meteen Pianiste uitgenodigd?

Zodoende zaten we vanmiddag zeer genoeglijk aan een Italiaans broodje.

Daarna regelden we de contracten, kocht ik een paar sketchers en een leuk shirt. Want vergeleken met Den Helder is het winkelaanbod gigantisch.

Omdat Rick geen fan is van winkelen, struinde hij het internet af naar een lamp voor de vleugel. Maar eentje met klem omdat er geen ruimte is om hem neer te zetten en…….ook daarvoor moesten we in Schagen zijn.

Dus niet alleen een gezellige middag maar ook een nuttig gevulde middag.

Afgelopen week draaide ik mijn eerste diensten in het hospice. Na 10 maanden twijfel ik dan echt weer of ik het ‘nog wel kan’. Gelukkig is dat met 10 minuten na aanvang van de eerste dienst weg. 

Aankomende week draai ik eigenlijk meer diensten dan gemiddeld. Ten eerste omdat Rick de Nijmeegse loopt en ik dus tijd zat heb. Ten tweede omdat het vakantietijd is en er behoorlijk wat vrijwilligers op vakantie zijn zodat het lastiger is alle diensten gevuld te krijgen.

Anyway.  Met de meeste zaken geregeld is het tijd om bezoekjes te plannen. Dat voelt dan weer aan als een soort afscheidstournee. 

Met groeten Ton

Weg met dat spul

​We kijken in hun achtertuin. Nieuwe buren. Ze wonen er pas een paar maanden. 

Zeheg?

Jaha.

Zouden we de spullen die we niet meenemen aan hen kunnen aanbieden?

Tuurlijk. 

Dus toen we zagen dat buurman in de tuin aan het werk was maakten we contact.

Ja, graag, was het antwoord.

Buurvrouw kwam vervolgens om te kijken wat ze wilde hebben. En ze wilde graag twee bijzettafeltjes en een stel kleurige platte borden. Toen stokte het. 

Je mag ook de muziekinstallatie hebben hoor. Want ik had het idee dat ze niet meer durfde te vragen.

Ja, graag. Mag dat?

Ja. Wij zijn blij dat er iemand blij mee is.

We hebben ook de tv nog in de aanbieding. 

Ohh. Het lijkt wel Kerst.

Vier Hartman stoeltjes, een schoenenkastje, en een spade raakten we ook nog kwijt.

Omdat ik de Nijmeegse niet meer loop gaf ik mijn trouwe waterpistool mee voor het zoontje. 

De barkrukken gaan naar de zoon van een buurman. De wasmachine en droger naar een kleindochter van een buurvrouw en de potten met balkonplanten gaan naar de beneden buren.

Maar dat alles kan pas worden afgehaald na 22 augustus omdat we eerst nog een Spaanse gast ontvangen die we niet in een volledig onttakeld huis willen ontvangen.

Rick heeft vanmorgen de papieren bekeken en de helft zit inmiddels in de papiercontainer. De boeken zijn uitgezocht en de afgewezen exemplaren staan klaar voor Rataplan. 

Ik ben bezig met het inventariseren van mijn muntenverzameling. Die is niet spectaculair maar de zilveren guldens en rijksdaalders zijn ivm de hoge zilverprijs toch wat waard. Slechts een paar jaartallen hebben iets meer verzamelwaarde. Voldoende voor de aanschaf van een IPad of wellicht zelfs een halve IPhone.

Er ontstaat al ruimte en niet alleen in huis. Ook in het hoofd. 

Met groeten Ton

Uitgeteld

Opnieuw een geweldige ervaring en…intensief. Een week lang zingen: Karin en ik en dirigeren: Rick. 

Wel je eigen lunch verzorgen. En wat is er lekkerder dan krentenbollen met kaas en roomboter?

De cursus bestaat uit gezamenlijke workshops en vijf verschillende ateliers waar je er een van uitkiest. Ik koos een acapella atelier met vakmusici als dirigenten. De lat lag dan ook hoog.

Het gaf wel wat stress omdat ik twee weken van te voren te horen kreeg dat mijn voorkeursatelier, koorzang,  niet doorging vanwege te weinig aanmeldingen en ik 6 andere liederen moest instuderen voor het acapella atelier. Omdat ik geen natuurtalent ben ging daar behoorlijk wat extra tijd inzitten. Daarnaast een gevoel van teleurstelling en demotivatie van de verloren tijd die ik in het leren van de liederen van het eerste atelier had gestoken. 

Anyway. Heerlijk om ondergedompeld te worden in zang, ademhalingstechnieken, muziekstijlen en ritmiek. En het zingen met goede zangers is sowieso een feestje. De keren dat ik geëmotioneerd raakte van een mooi zuiver gezongen akkoord zijn ontelbaar. 

Ik schoot de tweede dag wel in de val van: ik kan niet tippen aan de andere zangers. Dat kleurde de dag behoorlijk maar na een gesprek met een van de zangers kon ik dat gelukkig in dag drie van me afzetten. 

Heb je wel goed geluisterd dan? De alten zaten er gisteren toch een paar keer helemaal naast. En de tenoren zongen gewoon vals in El Grito. Nee, volgens mij is er niks mis met je zang want anders had ik dat echt wel gehoord. 

En dat hij dat zou horen klopt wel want hij zat pal voor me.

Na een week oefenen kan je de muziek bijna dromen en zing je ook eigenlijk geen fout meer. 

Vrijdagavond om 20.00 uur het afsluitende concert in de Nicolaikerk.

Hoe mooi kan het worden? Prachtige akoestiek en goed uitgevoerde liederen van diep klassiek tot modern.

Als een van de andere ateliers hun ingestudeerde werken ten gehore brachten konden de overige zangers daarvan genieten. En dat deed ik. 

Onze trouwe zangvrienden Sopraan, Bas en Pianiste kwamen vanuit omgeving Alkmaar/Schagen om te luisteren. Nou uh niet alleen luisteren hoor. Er werd ook nog gezellig bijgekletst onder het genot van hapjes en een drankje.

Uiteindelijk gingen we pas om 24.00 uur richting Hilversum waar ik zonder zelfs maar tanden te poetsen mijn bed in dook. En dat is zeer uitzonderlijk. Maar ik kon het echt niet meer opbrengen of zoals Joling zou zeggen: ik had er de kracht niet voor.

Zaterdagochtend het huis opruimen, de laatste vaat doen en op naar het noorden.

En dan vind ik thuis deze foto in mijn mailbox.

Ik kon het niet laten, zei Rick.

Met groeten Ton

Ps. Ik kan al de hele week geen reacties plaatsen.

Doorrollen

​We rollen meteen door.

Gister wisselden we sleutels uit voor de huizenruil. Vriendin bivakkeert een week in De Noordkop en wij slapen in haar Hilversumse residentie.

Ik zeg met opzet slapen want we brengen de dagen in Utrecht door voor de zang/dirigeerweek.

Maar eerst hadden we een gezellige middag samen.

Omdat vriendin zeer geïnteresseerd is in Azië was de Japandag in de Hortus een mazzeltje.

Rick en ik waren daar al voor dag en dauw bezig om de planten te bewateren voordat de standhouders arriveerden. Dat lukte trouwens niet helemaal want sommigen kwamen wel heel vroeg aan. Zo tegen 11.00 waren we thuis. Ik streek de overhemden nog ff snel en Rick pakte de koffer in.

Aan het begin van de middag togen we samen met vriendin naar de Hortus waar het inmiddels gezellig druk was. 

Waar wij normaal gesproken gewoon langs de kraampjes lopen wilde vriendin dus van alles vragen, weten en doen.

Het kalligraferen van je naam vergt uiterste concentratie. Het jochie was gepakt door de kalligrafie en gaf aan iedereen tips. 

Met het proeven van de verschillende hapjes waren we weer wel van de partij. Een puntje pruimentaart en stukjes geroosterde kip. Heerlijk.

Eenmaal thuis aten we Chinees om in stijl af te ronden. Daarna met de trein naar Hilversum waar we ons lekker installeerden en om half tien in bed lagen.

Beginnen de jaren ons nou op te spelen of doen we ff te veel? Onze conclusie neigt naar het laatste.

Met groetenTon 

Wie nooit aan de kust heeft gewoond

weet niet wat wind is.

​Met het blog van woensdag doe ik de aankomst dag in Nederland geen recht.

We hadden een zeer voorspoedige reis. Geen files richting Malaga, ondanks de drukte konden we toch net nog een tafeltje vinden in onze vaste koffietent, ik had een plaats in het vliegtuig toegewezen gekregen met extra beenruimte (hoe lekker is dat?) en we hadden beiden leuke buren.

Op Schiphol kwam de koffer al heel snel en haalden we precies de goede trein richting Den Helder. Toch besloten we op Sloterdijk niet meteen over te stappen in de eerste trein naar het noorden maar eerst een patatje satehsaus en een satehkroket te eten. Ooooo, wat was dat lekker.

Donderdag stond Rick’s laatste Nijmeegse trainingsdag op het programme op Texel.

Met de boot van 8.30 naar het eiland waar we eigenlijk meteen getrakteerd werden op echte regen. 

Omdat de regen tegen verwachting aanhield, besloten we te schuilen in het hoofdgebouw van het complex waar we twee jaar gewoond hebben. Na een half uur belden we onze vriendinnen of ze ons wilden oppikken.

Dat wilden ze en zo zaten we wat later toch heerlijk te ontbijten bij Bakker Timmer in Oudeschild.

Dat was niet alleen heerlijk en naar Spaanse begrippen stervensduur maar vooral heel aangenaam en genoeglijk.

Onderwijl werd het droog en trok de wind lekker aan.

Dat had beslist voordelen want er waren weinig fietsers dus konden we heel vaak naast elkaar lopen.

Twee zeilen gespannen zodat de schapen er onder kunnen schuilen tegen de zon of regen. Ik vond het opmerkelijk. Met windkracht zeven verwachtte ik dat beide zeilen opgebold zouden staan maar niet. Een werd naar beneden gedrukt en de ander omhoog. 

Op de vlakte van Walenburg, natuurgebied van Natuurmonumenten, moesten we echt tegen de wind opboksen.

Ineens kwam er een tekst in mijn gedachte op van de hergebruik winkel Rejoez: wie nooit aan de kust heeft gewoond, weet niet wat wind is.

Nou ik weet het en heb er nog steeds een hekel aan. Niet aan storm maar aan wind. Dat constante onrustige getrek aan lijf en leden.

Anyway, het dreigde ook nog eens te gaan regenen. Het bleef gelukkig droog en het werd wat later echt zonnig en warm.

Voorbij Den Koog, lekker in de bossen, was het windstil en koel. 

We hadden een heerlijke dag.

Kortom: we zijn weer geland.

Met groeten Ton

Pissig

​Zo rook het in ons appartement.

Een aantal dagen geleden stond er op de appartementsapp: mijn kat is weg. Een bericht van de bovenbuurman.

Onze naaste buuf zorgt voor ons appartement als we er niet zijn en met de hitte van vorige week had ze ook het luikje naast de voordeur opengezet. Daardoor is de kat naar binnen geklommen en kon ie d’r niet meer uit. Met als resultaat dat hij minsten een dag binnen heeft gezeten voordat buurman hem hoorde mauwen en hem door het luikje naar buiten kon helpen.

Buuf heeft vervolgens gecontroleerd of er iets katachtigs was achtergebleven maar die had niks geroken.

Maar toen we vanmiddag aankwamen en de voordeur opendeden was het echt meteen duidelijk: kattenpis. En niet zo’n beetje ook.

De bank heeft gediend als kattenbak.

Eerst gooide ik de kussens op het balkon. Maar ook de bank zelf was nat en stonk als een zieke bunzing.

Dus ik haalde de twee delen van de bank van elkaar en we sleepten het vieze deel de galerij op. Vervolgens zetten we de ramen open en begonnen we de boel maar ff af te soppen met een milde bleekwaterverdunning. Maar toen bleek toch ook het ‘schone’ deel van de bank minder schoon dus die sleepten we ook naar buiten.

Die galerij ruikt inmiddels niet echt fris maar we zijn in overleg waar we het spul het beste kunnen zetten voordat de ophaaldienst de boel komt ophalen.

Tja en dan zit je in een half leeg huis waar we nog twee maanden zullen bivakkeren.

En mazzelaars als altijd. Buuf kwam met een oplossing. Ik heb nog twee stoeltjes.

En de voorzitter van de VVE kwam met een oplossing voor de stinkbank. Laadt ze maar op mijn aanhanger dan breng ik ze naar de gemeentewerf.

Eind goed, al goed.

Dank buuf.

Met groeten Ton 

Eigenlijk wil ik niet weg

​Nu niet naar Nederland maar eind augustus vind ik het ook goed om daar te blijven.

Toch is het altijd zo dat ik wat ik heb achtergelaten niet mis. En ook dat geldt voor beiden.

Deze keer voelt het toch anders. Wetende dat het de laatste keer dat we ‘naar huis’ gaan. Maar ook dat we daarna de blik volledig op het zuiden richten.

Ach, het maakt het wel overzichtelijker.

Ik maakte net een foto van de bijna ondergegane zon en zie dat ze al weer een ietsepietsie naar links is opgeschoven.

En weg is ze.

Het huis is schoon, de koffer ingepakt, de tuinstoelen staan binnen, de binnenplanten staan in een bak in de badkamer en een instructiebrief met info voor de huisbewaarder ligt klaar.

Tja. We zullen het nestje van de Zwartkopjes niet zien uitvliegen.

Gelukkig trakteerde de Jasmijn  ons vandaag met het allereerste bloemetje nadat ze zo rigoureus is terug geknipt vanwege de schilderwerken.

Met het weer zijn we in juni mazzel geweest. De hitte ging ons hier grotendeels voorbij maar voor juli en augustus voorspellen ze toch echt heel heet weer.

Maar dat gaat ons dit jaar nog voorbij. 

Den Helder kreeg weliswaar ook een staartje mee van de hittekoepel maar toch echt een tandje lager dan de rest van Nederland. En we hopen dat dat in de zomermaanden zo blijft.

Met groeten Ton 

Misschien zaten ze vastgeplakt

​Verschillende soorten epiphytische cactussen heb ik en onderstaande bloeide ongeveer een maand geleden.

Vervolgens kwamen er bloemknoppen in de zaagcactus en daar keek ik naar uit. Ook deze soort geeft prachtige grote bloemen.

Maar er was wat raars mee. Ze zingen niet echt open. Dus probeerde ik voorzichtig om de bloemblaadjes wat naar buiten te trekken omdat ik dacht dat ze misschien aan elkaar geplakt zaten. Maar ook de volgende ochtend zat de bloem dicht en bleef dicht. En toen viel me iets anders op: er zaten inmiddels twee bloemen aan die niet helemaal opengingen.

Das raar.

Dus raadpleegde ik internet. Zaagcactussen zijn nachtbloeiers.

Hou dom kan ik zijn? Queen of the Night worden ze ook vaak genoemd en dat wist ik.

Dus toen we afgelopen vrijdag om 23.00 uur thuis kwamen vanuit het dorp liep ik meteen naar de cactus toe en ja hoor: een prachtige bloem en helemaal open.

Woensdag gaan er een paar stekken mee naar Nederland voor mijn schoonzus. Zij heeft ook een zaagcactus maar die bloeit met witte bloemen en daar kreeg ik in een paar maanden geleden een stek van.

Met groeten Ton

Keuzes

​Het was geen leuke keuze die ik maakte maar hij was niet moeilijk.

Het optreden van het koor werd in de kerk gehouden in plaats van een plein en begon om 18.00 uur. Niks mis mee want veel van onze oudere zangers willen niet in de buitenlucht optreden en liever ook wat vroeger op de avond.

Helemaal goed. Totdat…….de theatergroep werd ingedeeld: 18.40 uur.

Tja. Dat werkt niet. Voor dat toneelspelen heb je echt even rust en concentratie nodig voordat je een optreden hebt. Dus zou ik niet meezingen.

Rick had een paar liederen uitgekozen om ten gehore te brengen en Bohemian Rhapsody zouden we samen met het publiek instuderen en zingen. Maar doe je dit lied in een kerk? Openlucht: geen enkel probleem. Kerk: niet doen. Ook al zouden veel mensen het geen probleem vinden; de bisschop in Sevilla zou het beslist niet goedkeuren. Tot kerst 2025 moesten we van te voren het repertoire voorleggen aan de bisschop wat we tijdens ons kerstconcert zouden zingen.

Dus werd de samenzang gedaan met het lied Seal lullaby van de componist Eric Withacre. En dat werd zeer gewaardeerd en het publiek deed van harte mee. Ze moesten daarbij in de handen wrijven en harder of zachter de adem uitblazen om wind en golven na te bootsen.

Een groot deel van het koor stormde daarna direct de kerk uit om naar de toneelvoorstelling te gaan. Later gingen Rick en ik een deel van de voorstellingen af.

Op het Plaza de Abuelos luisterden we eerst naar Coro de Almijarra. Traditioneel Spaans met veel enthousiasme gebracht. 

Aansluitend het koor van de muziekschool. Goed gezongen. Niet helemaal mijn muziekstijl.

Vervolgens naar het grote plein bij de kerk waarbij we achter de muziek aanliepen. Het is de groep die op de foto hieronder de dansers op het podium begeleidde.

Ook traditioneel maar een stijl die ik wel mooi vind. Ik word er vrolijk van.

Vervolgens de Zambombas. Deze muziek wordt gespeeld op zelfgemaakt instrumenten. Het komt uit de tijd dat Cómpeta een arm dorp was en ze tijdens de druivenoogst het pletten van de druiven, met blote voeten, van arbeidsvitaminen wilden voorzien.

Daarna kwamen de solo optredens. Tja…….niet iedereen die graag solo wil zingen heeft daar de capaciteiten voor. We haakten dan ook na vier nummers af. Ach en zo tegen 23.00 uur houd ik het sowieso graag voor gezien.

Het was de eerste keer dat de culturele week zo werd georganiseerd en ik vond het een succes. Strak schema waar de hand aan werd gehouden. Gezellige relaxte sfeer en veel mensen op de been.

Eenmaal thuis waren we beiden te druk om direct te gaan slapen dus zaten we nog ruim anderhalf uur na te kletsen.

Met groeten Ton

Hoe hard moet je schreeuwen

Nu zijn al onze Spaanse activiteiten wel achter de rug.

Gisteravond Noche Blanco. Een avond met allerlei optredens op verschillende plaatsen in het dorp.

Dit concept was nieuw in Cómpeta want andere jaren waren er culturele activiteiten op vaste avonden. Nu meer georganiseerd als een tour, begeleid door muzikanten, door het dorp waar dan optredens waren.

Vandaag alleen ff over ‘mijn’ optreden met de Theater groep van Cómpeta Connect.

In de buitenlucht dus. Een minipleintje waar dertig stoelen waren klaargezet (er bleken ongeveer 60 mensen te zijn gekomen) en wij tot onze schrik midden in de zon moesten staan. 

Belangrijk was eerst even het geluid testen. Hoe hard moeten we praten zodat het publiek het zou kunnen verstaan. Nou best wel hard. Bijna schreeuwen voor het gevoel. Dus moesten we verder uit elkaar gaan staan om dat ook daadwerkelijk te doen.

Daarna wat extra peptalk want voor de Spaanse actrices was het de eerste keer dat ze optraden.

Het stuk ging over het ongemak dat ontstaat als men elkaars taal niet spreekt. Of soms ook niet wil begrijpen. Er zijn verrassend weinig verschillen in de wereld in hoe mensen met elkaar omgaan. 

En dan gebeuren er ook allerlei onverwachte dingen. Omdat het gewoon openbare weg is liepen er ineens mensen door ons ‘podium’ heen. Nu is dat net als in het echte leven maar het vraagt wel wat van van de concentratie.

Tja, hoe doe je dat: ongemak uitbeelden? Mond open laten hangen en dom kijken. 

Gelukt.

Vlak voor de aanvang was er tegen de muur net genoeg schaduw ontstaan om enigszins prettig in te staan. Daardoor stonden wij tegen de muur geplakt wat het ongemak extra deed uitkomen.

Ik denk dat dat ongemak van de taal barrière door iedereen wel werd begrepen want er werd gelachen en soms wat ongemakkelijk gekucht.

Na een week van tekst leren, oefenen en oefenen is het dan gewoon na 12 minuten klaar.

Maar het is pas echt klaar na een foto met de burgemeester.

Na een nabespreking met drankje zocht ik Rick op en deden we een deel van de route. Maar daarover morgen meer.

Met groeten Ton