Dat je het als pensionado zo druk kan hebben met niks. Of uh, nou niks. Met allerlei leuk dingen en dat zonder haast.
Zo hadden we een verjaardagsfeestje met tapas. De volgende dag een herhaling bij dezelfde jarige om de restjes op te komen eten om vervolgens gezamenlijk naar de Peña te gaan voor een flamenco voorstelling.
Nu zijn we drie jaar geleden voor het eerst naar zo’n voorstelling geweest en zeiden tegen elkaar dat we daar voor jaren op konden teren. We vonden het niet lelijk maar het staat cultureel toch wat ver van ons af.
Maar een uitnodiging om weer eens mee te gaan sloegen we niet af want ‘na drie jaar’ kunnen we dat wel weer aan.
Tja. Na een minuut zat ik al met tranen in de ogen van ontroering. Het verdriet uit het lied kwam direct naar binnen.
Nu zitten de emoties nogal los de laatste tijd en zakdoeken doen dan ook goede dienst. Niet alleen nu maar ook tijdens het zingen in het koor. Een beetje gevoelige tekst en hup, de keel zit weer dicht. Een mooi gezongen akkoord en mijn stem stokt.
Ook mijn zangstem is aan het veranderen. Ik merk direct tijdens het zingen dat ik ‘goed’ in het lied zit en hoor breekbaarheid in mijn stem ontstaan.
Als ik samen met mijn collega bariton een deel van een lied moet zingen en ik voel die emotie ontstaan krijgen we altijd applaus. Het is dus ook wat anderen kunnen horen.
Mijn verklaring is dat dat onder andere door het acteren komt. Dat kan niet los gezien worden van het ontdekken van mijn eigen innerlijke wereld. Want tijdens dat spelen komen allerlei emoties naar boven. En van sommige schrik ik zelfs want ze zijn echt niet altijd van vreugde of verdriet. Soms van boosheid, verontwaardiging, schaamte en eenzaamheid.
En nu ik beter toegang tot die emoties heb voel ik die nu blijkbaar overal.
Dus toen de zangeres een lied zong over een verloren liefde kon ik dat dus goed voelen.
Niks mis mee.
Nu houd ik bijna altijd mijn ogen gesloten tijdens een voorstelling omdat ik anders nog wel eens overprikkeld raak of word afgeleid door iets wat mij stoort.
En met de ogen dicht luister ik scherper en werd dan helemaal blij als de dames echt werkelijk gelijk met de schoenen op het podium stampen. Heerlijk.
Ook van de razendsnelle fingers van de gitarist was ik onder de indruk. Daarvoor gingen de ogen trouwens wel weer open.
Alles bij elkaar genomen zei ik gisteravond als snel: ik denk niet dat we pas over drie weer gaan.
En nu wat anders.
Het recept van de shoarmataart voor Charlie. En voor iedereen die het ook wat lijkt.
Een recept uit een Libelle van minstens 20 jaar geleden.
Voor elk recept geldt dat ik me altijd eerst precies aan het recept houd. Later komt er toch meer mijn eigen inbreng in. Soms meer groente of minder vlees. Ach en lamsgehakt is niet altijd in de supermarkt en dan is half-om-half net zo goed.
Ik maak trouwens altijd de variatie tip. Die met banaan en cashewnoten en laat sowieso de rozijnen weg.
Als we geen zetmeelgerechten eten maak ik een taart zonder bodem en laat ik de boterham weg. In de jaren dat we vegetarisch aten verving ik het vlees door fijngehakte champignons.
Nu maak ik de taart meestal ook met een dak van deeg. Vind ik extra feestelijk.
Nou, smullen maar.
Met groetenTon.
