Nou, ik vond het prachtig. En wie bewaart heeft wat want ik gebruikte mijn eclipsbrilletje van 1999. Dat had ik indertijd keurig ingepakt in een zachte tissue en weggeborgen in een doos. Want……de brilletjes zijn altijd uitverkocht vlak voor een zonsverduistering.
De foto is gemaakt op het hoogtepunt van de verduistering en eigenlijk is er nog maar een klein sikkeltje van de zon te zien maar dat geeft zoveel licht dat het de omgeving verblindt.
Het was trouwens best druk op de toegangsweg richting ons huis omdat je daar een prachtig zicht hebt op de ondergaande zon.
En ik zat heerlijk rustig op het grote terras. Dat had ik ff nodig want de afgelopen dagen waren druk met leuke dingen.
Nou niet alleen met leuke dingen want toen ik gistermiddag naar Cómpeta reed kreeg ik een lekke band.
Toen riep ik toch wel even de schepper aan. Ten eerste ben ik dan te laat voor mijn toneelles en ten tweede: hoe kom ik dan morgen naar het vliegveld?
Er zat een gat in de band dus repareren zat er niet in bedacht ik me.
De man van de regisseuse haalde me op en bracht me naar het dorp en onderwijl ik de repetitie had wisselde hij de kapotte band voor het reserve wiel.
Vanmorgen vroeg meteen naar de garage voor een nieuwe band. Dat wil zeggen: ik moest naar twee garages want de eerste, de meest nabije, was gesloten.
Anyway. Het is allemaal weer geregeld.
De dagen vlogen om. In het begin had ik het idee dat ik maanden weg was geweest terwijl dat niet meer was dan vijf weken. Maar ook dat ik merkte dat het hier inmiddels echt wel ons leven is.
En dat is een goed gevoel.
Met groeten Ton
