Geen uitzicht dus

28 April en we zitten binnen bij de kachel. Kan me niet herinneren om zo laat in deze maand nog de haard aan gehad te hebben.

Het is nog steeds te koud voor de tijd van het jaar en ook de afgelopen dagen is het koud, mistig en bewolkt. In ieder geval een groot deel van de dag. 

Dit is dan ook ons ‘uitzicht’. Uh nou; geen uitzicht dus. Wel heerlijk weer voor de vogels want die zingen dat het een lieve lust is.

Gelukkig trok de mist gistermiddag op zodat we de Koningsdag bijeenkomst op Plaza del Carmen gewoon lekker buiten konden staan.

Dat is sowieso fijn maar nog eens extra voor de stembanden want die hoeven buiten minder strak aangespannen te worden om boven de muziek uit te komen dan binnen het geval zou zijn.

Tja, en dan wordt ook wel duidelijk hoeveel Nederlanders er hier wonen. De groep bestond uit minstens 60 personen.

Anyway, Het was zeer genoeglijk en ik zou graag nog een paar uurtjes langer hebben willen blijven, maar de taxi, lees Rick wilde zo rond 18.30 uur naar huis. Die had de koorrepetitie gedaan met daarna nog een sessie met een soliste die tijdens het concert van 17 mei een lied zingt. Daarna zat ie nog een uurtje na te kletsen en toen was ie het wel zat. En, zo is onze afspraak, degene die rijdt bepaalt hoe laat we naar huis gaan.

Met groeten Ton 

De dames bleven bij hun standpunt

​Ook weer fijn om thuis te zijn.

Er werd de eerste dagen wel wat extra gerust. Dat wil zeggen niet alleen een wat langere siesta of later opstaan. Nee, ook weinig gekookt want twee uitnodigingen. Een voor een lunch en een High Tea.

Dat was niet alleen heerlijk maar ook nog ff lekker dwellen in het Ierse avontuur.

Bij de High Tea werden we ingewijd in de gekkigheden van de Britten. Zijn het nu scones met een o van bros of zijn het scones met de o van rozen?

Waar je al niet van mening kunt verschillen.

Het andere dingetje. Smeer je nu eerst de cream op de scones of eerst de jam?

Tja, er werd echt over gediscussieerd. 

Ik denk dan: wat een gel.l. Waar het komt is het donker en het smaakt exact hetzelfde.

De dames bleven bij hun standpunt en deden het ‘zoals het hoort’.

De sandwiches en de scones waren echt heerlijk. We moesten trouwens binnenzitten want het weer is nogal onSpaans de laatste dagen. Regen, niet veel, maar wel bewolking en mist.

Gelukkig is het vandaag een stuk aangenamer en tutte ik in tuin en serre. 

Nu de dagen lengen en de nachttemperaturen omhoog gaan, haal ik sommige planten uit de serre en zet ze buiten op een beschutte plaats. De serre is een fijne plek voor tere planten om de winter door te komen zoals de Epiphyllum soorten maar op zo’n plek zijn ze dan weer wel gevoelig voor schimmel. 

Hier staan ze niet in de volle zon, afgezien van een after 19.00 uur zonnetje, op een luchtige plek.

Met groeten Ton 

Hier slaat mijn hart voor

En dan het staartje van de Ierland trip.

Een wandeling door de Victoriaanse tuinen van Kylemore Abbey.

Nu vind ik dit soort tuinen niet helemaal bij mij passen als wat rommelige tuinier. Meer natuur past me beter maar het was een keurig onderhouden tuin.

Dit is waar mijn hart voor slaat. Mos. Prachtig maar dat maakt ook duidelijk hoe het Ierse klimaat is ook al hadden we echt mazzel met het weer.

Dit bleef een mysterie. Is het de natuurlijke afbladdering van schors of is het het gevolg van vraat onder de schors?

Het zag er kunstzinnig uit.

Het reizen met een grote groep betekent ook dat je overal bekenden tegenkomt en het lijkt of je op die plek woont.

Leuk is dat de meeste zangers met hun partner waren en er altijd wel een paar mensen waren die opnames of foto’s maakten die dan werden rondgestuurd.

Heb je de opname al gehoord van ons groepje in de privekapel?, riep Rick me toe vanaf het bankje.

Nee. 

Dus zit ik hier zeer ingespannen te luisteren naar het Ave Verum.

En dan rond 17.00 uur, vlak voor de bus vertrok, nog een foto met bijna alle ‘Spanjaarden’.

Maandag de reisdag naar Malaga waar we vanuit het vliegtuig een bruine streep Saharastof zagen hangen. 

Het was dan ook even flink schrikken en schrobben toen we weer in Los Zuecos waren. 

Wat hadden we een geweldige week samen. Veel gezien, gedaan, gepraat, gezongen, gelachen en soms ook een weggepinkt traantje. 

Met groeten Ton 

Intiem

Zondagochtend om half tien op weg naar Kylemore Abbey. Ongeveer een uur rijden.

Een mooie rit zeker ook omdat het prachtig windstil weer was en dan ligt de langste fjord van Ierland er spiegelglad bij.

Er was trouwens nog wel wat oponthoud omdat er drukte op de weg was bij het startpunt van een halve marathon maar als je in Ierland zegt dat er een koor in de bus zit dat in een klooster moet zingen laten ze je gewoon door.

En hier aan het meer ligt Kylemore House met daarnaast het klooster.

In deze nieuwe kerkzaal zullen we tijdens de mis zingen. Maar waarom zitten we dan te wachten? Moet er niet wat ingezongen worden of nog even het O Sacrum oefenen?

Nee. We wachten op de pianist. Die kwam tien minuten voor aanvang aanzetten omdat hij niet langs de start van de Marathon mocht.

Oei, dat heeft wel impact op de zenuwen. Maar het ging goed op het O Sacrum na want dat had dat inzingertje echt nog wel ff nodig.

Na de dienst en aansluitende lunch mochten we als dank het statige huis en de tuinen gratis bezichtigen.

Het Nederlandse subgroepje voor de ingang van het huis.

En hier staan we in de privékerk van het estate. 

Kom zullen we nog wat zingen?

Dus hup. A capella zongen we het Ave Verum. In een bij aanvang lege kerk maar allengs stonden er 20 mensen te luisteren. 

Dit was wel het meest intieme zangmoment van de hele week.

Met groeten Ton 

En dan denk je: That’s it.

En dan ga je naar Ierland voor een concert en van dat concert heb ik geen foto’s. Nou leef ik nog wel in hoop dat er wat op de app zullen verschijnen maar iedereen is nog druk met verwerken waarschijnlijk.

En de foto’s zijn binnen.

Anyway.

Om de kosten te drukken, Ierland is nu niet direct het goedkoopste land, konden we gebruik maken van de pianist van het Ierse koor. En het was een goede pianist dus dat ging helemaal goed.

Beide koren zongen zes liederen en daarna nog twee gezamenlijk. En hoe heerlijk is het om in totaal met 60 zangers samen te zingen. De kerk was bijna te klein voor het geluid dat we produceerden. En het te restaureren gebouw puilde ook nog eens uit van de ongeveer 200 toehoorders. 

De opbrengst van de toeschouwers ging dan ook in de restauratie pot en dan is 2000 euro voor een uurtje een mooie opbrengst.

Dan denk je: een uurtje zingen en that’s it. Natuurlijk niet. Na het concert nog minstens een uur napraten met de Ieren.

Hartverwarmend om weer te ervaren hoe fijn het is om samen muziek te maken en dan voegt het ‘buitenlands’ nog eens wat extra’s toe. Muziek verbindt.

Heel fijn.

Daarna een gezamenlijk dinner in het hotel en er werd meer gezongen dan gegeten en dat zegt wat want er werd heerlijk gegeten. Maar Ieren zingen nu eenmaal graag en veel. Dat lijkt in hun genen te zitten maar wij hadden ons voorbereid en zongen May it be. Een lied van Enya uit Lord of the rings.

En dat werd zeer gewaardeerd.

Vervolgens de bar in waar het hotel had geregeld dat er een paar muziekanten waren.

Tja. Daar zijn weer wel foto’s van want die kon ik zelf maken.

Uiteindelijk lagen we tegen half twaalf in bed. Wel met een beetje zorgen voor de dirigent want die vroeg zich af of de stemmen niet wat te veel werden belast tijdens het pubzingen. Want er stond voor zondag toch echt nog een te zingen mis op de rol.

Met groeten Ton 

Getormenteerd

​Nadat we vrijdag na de bustocht in de haven van Westport werden afgezet stapten we op de boot voor een rondvaart door Clewbay.

Nu zijn we echt heel mazzel met weer maar op het water was het beslist koud te noemen en zeker op het open bovendek. Maar het indrukwekkende uitzicht maakte veel goed.

Toch namen langzamerhand de wolken in aantal toe en vielen er soms een paar spetters.

Het leek mij het moment om het zekere voor het onzekere te nemen en ging benedendeks in de salon zitten.

Waar ik nog wel een slechte foto nam van zeehonden met jongen.

En in de salon werd het heel gezellig want er speelde iemand op gitaar die ook nog mooi kon zingen en……verzoeknummers aannam. Tja en wat doe je dan als koor? Halleluja van L Cohen aanvragen en vierstemmig zingen.

Het werd gewaardeerd.

‘s Avonds besloten Rick en ik op de kamer te blijven.

Zaterdagochtend wandelden we eerst een rondje door de stad.

Nog steeds een beetje fris maar helder weer. De natuur en beplanting is voor 99 % hetzelfde als in Nederland dus waande ik me daar ook geregeld. 

Een kunstwerk van door wind getormenteerde bomen.

Waarvan we later een mooi origineel zagen.

Dit is trouwens in de tuinen van Westport house. Zo’n voorbeeld van wat rijke industriëlen met hun geld bouwden. Het is het stulpje dat achter de boom te zien is. 

Na een heerlijke lunch terug naar het hotel om ons voor te bereiden op het concert. Lees: een korte siësta.

De toren van de Trinity-kerk, waar het concert is, is net rechts van de muur te zien.

Maar daarover morgen verder.

Met groeten Ton 

En de ober…

die vanmorgen het ontbijt verzorgde was een Spanjaard. 

Eindelijk. Het is zover. 

We zitten met het halve koor in Ierland. 21 Zangers,12 partners en andersoortige relaties. Een flinke groep.

Air Lingus zette een lekker ruim vliegtuig in dat niet helemaal vol ging. Wel vertrek met anderhalf uur vertraging  vanwege een zieke passagier die niet meevloog en waarvan de koffer uit de ingewanden van het toestel getrokken moest worden.

We landden op Dublin AirPort en moesten vervolgens dwars met de bus het land richting Westport waar we logeren.

We kwamen zo rond half negen in een pub aan waar we nog, echt overheerlijk, dineerden.

En wie verliet als laatste het lokaal? Ik dus maar wel pas nadat ik de nog een foto maakte van de ‘lege’ tafel.

We vielen echt uitgeput ons gigantische bed in waar ik na een microseconde in slaap viel. Dit was vanmorgen ons uitzicht. Met……een flauw zonnetje.

En dat zonnetje bleef.

De groep kon vandaag deelnemen aan verschillende excursies. Wij deden een bustocht langs de kust.

Nou gaat er niets boven de Nederlandse stranden maar voor zo’n ruige kust is ook wat te zeggen.

Natuurlijk zongen we ook nog in de bus en werd er zo hier en daar een traantje weggepinkt.

Vermoeidheid, grapte Rick, maar er werd ook uitgesproken dat dit toch wel een bijzondere ervaring is.

Nou heb ik niet direct het idee dat Ierland mijn gedroomde thuisland is ook al is er veel moois te zien. Ik vind het vaak desolaat en mis de bomen. En wat we aan groen zagen was tot op de wortel kaalgevreten door deze schattige schapen.

Het was droog maar het hele land is gelijk een spons en overal op de bergen glinsterde water in de zon. Ook zagen we veel natte veen gebieden.

We vermaken ons prima.

Morgen staat in het teken van het concert.

Met groetenTon 

Ik zag ze vliegen

​Zat ik afgelopen week aan tafel mijn toneeltekst en aanwijzingen door te nemen. Zie ik opeens wat voorbijschieten. Kon niet herkennen want het ging te snel maar ik bleef evenaar buiten kijken. 

En ja, er vlogen steeds twee zwaluwen onder het afdak door. Ik begon zachtjes te hopen want ik wil dolgraag zwaluwnesten aan het huis. Naar buiten durfde ik niet omdat ik bang was een eventuele inspectie door de diertjes te verstoren. Maar na een kwartier zag ik ze niet meer.

Nou ja, gelukkig heb ik de foto’s nog. Niet een foto van toen ze over het terras vlogen want het lukte me niet snel genoeg te fotograferen. Wel een foto van een zwaluw die overvloog. In de gele cirkel.

Later hoorde ik van een ‘vogelende’ vriend dat er veel vliegende mieren waren.

Vanmorgen met de gardenclub naar een tuin waar de aandacht op het keramiek van de eigenaresse lag.

Maar ik vond de tuin die op de flank van de behoorlijk stijle berg best heel mooi. Intiem met veel hoekjes en doorkijkjes.

En met uitzicht op zee.

Veel vissen. 

En vogels, ook van mensen trouwens maar dat vond ik niks.

Een beschilderde satellietschotel kon ik heel erg waarderen.

Net als de versnaperingen na de excursie.

Met groeten Ton

Nee, het is geen mist

​Al een dag of drie we nauwelijks een zonnetje. Niet omdat het bewolkt of regenachtig is maar vanwege Saharastof.

En dat ziet er zo uit. Een beetje kleurloos. Rick, die eergisteren in Madrid was, zei dat de de lucht in het binnenland echt oranje was. Dus klagen zullen we dan maar niet doen hier.

Maar alles ligt inmiddels onder een laagje stof en met de drie druppels regen die er vielen, ziet ons pas geverfde hek er zo uit.

Schoonmaken heeft nog geen zin want het kan wel een paar dagen aanhouden.

Met groeten Ton

Als er een schaap….

​En hier is het weer gewoon maandag. Niks tweede paasdag. Er is afgelopen week genoeg herdacht, gevierd en gisteren gefeest.

Uiteraard ging ik gisterochtend naar het dorp voor de processie en ook al is die bescheiden, de devotie is net zo groot als die met alle pracht en praal in de grote steden.

De verrezen Christus.

Het plein is de ontmoetingsplek van het dorp dus er werd nog lang nagepraat maar uiteindelijk belandde ik samen met vier Nederlanders in Bar Adriano aan de koffie.

‘s Middags vulde ik de diepblauw geschilderde bloempotten met zomerbloeiers in oranje, geel een rood. 

Trrrrrrrrrr tadaaaaaaa

We aten onze eerste eigen sinaasappel. Heerlijk zoet en sappig maar niet zo groot. Ongeveer zes centimeter in doorsnede. Maar dat mocht de pret niet drukken en we hopen dat, nu het eerste schaap over de dam is, er nog vele mogen volgen.

De sinaasappelboom zit voor het eerst werkelijk barstensvol met bloemen en het ruikt heerlijk in de tuin. Als de lucht bezwangerd is van de oranjebloesemgeur is daar een prachtige naam voor: Azahara. 

En dan nog even over het extra blaadje aan de bittere sinaasappel.

De Australische pelgrim die hier vorige week verbleef wist te vertellen dat je aan het extra blaadje de bittere sinaasappel kon herkennen. En ik geloof dat dan.

Links het blad van een bittere sinaasappel. En aan het steeltje zit dan een extra groen randje. Maar rechts is een blad van ‘onze’ sinaasappelboom waarvan we net die lekkere kleine zoete vrucht hadden gegeten. Ook met zo’n groen flupje aan de bladsteel. Zelfs groter nog.

Dus tja?

Met groeten Ton