maandag 15 juli 2019

Basic?

Niks basic.

Vanmorgen hartelijk afscheid genomen van Agnes. Bijzonder om zo gastvrij te worden ontvangen door iemand die je eigenlijk niet kent.
Agnes: heel hartelijk dank.

Tja, en dan is het tijd voor de vierdaagse. Even pelgrim af en de drukte in.

Bij de inschrijfpost spraken we een intentie uit. Het is namenlijk niet vanzelfsprekend dat je de Nijmeegse kunt lopen. Daar kan je dankbaar voor zijn.
De intentie is voor Marlika. Dat haar medicatie aanslaat en ze volgend jaar, in goede gezondheid, weer samen met haar man de vierdaagse kan lopen.


Wij zijn ingedeeld in Wandelschoen.

Daarna koffie en tompouce bij Strik en toen was het tijd om kwartier te maken bij de Padua parochie.
Ook hier was er een hartelijk welkom en de aanwezige vrijwilligers wisten direct wie we waren.

De herberg is nog niet klaar vanwege vergunningen maar we kunnen gewoon in het gebouw verblijven. Er is een keuken, toilet en douche. We slapen in deze ruimte.


Licht, ruim en groot. Wat zeg ik: gigantisch. En dan te bedenken dat Nijmegen uit zijn voegen barst. Er veel wandelaars dicht op elkaar gepakt zijn in woningen die veel kleiner zijn dan deze pastorie. Tel daarboven op ook nog eens dat we 600 meter van de start zitten. 
Zondagskinderen zijn we.


Met uitzicht op de tuin.

Zullen we de tent opzetten, stelde Rick voor. Dat is misschien wat knusser en we kunnen dan ook ‘proefslapen’ zodat we weten hoe het werkt als we eens buiten moeten slapen.


We zijn helemaal tevreden.


Dat wordt heerlijk slapen.


En dit is ons uitzicht bij het ontwaken.

Nadat we geïnstalleerd waren gingen we de kerk in. Vanwege de vierdaagse is die elke middag open en was het er gezellig druk. Dus lekker kletsen omder het genot van een kopje koffie en koekjes.



Nu zitten we lekker buiten in het zonnetje. We horen wat stadse geluiden maar de lijster komt er met gemak bovenuit.

Met groeten Ton












zondag 14 juli 2019

Walk of Wisdom

Van Nijmegen naar Boxmeer, 30 kilometer. 38201 Stappen.


Hè, das wonderlijk, een oosterse toren op een christelijk bouwwerk.


Het Bisschop Hamerhuis staat aan de Verlengde Groenestraat in Nijmegen en is ontworpen door de Nijmeegse architectCharles Estourgie. Het is in 1923 gebouwd als een studiehuis voor de Scheutisten. Het draagt de naam van de in 1900 in Chinavermoorde bisschop Hamer. Het Bisschop Hamerhuis is tegelijkertijd gebouwd met het klooster Mariënbosch. Architectonisch hebben beide gebouwen dan ook overeenkomsten (Wikipedia).


De Nijmeegse gaat niet alleen over wandelen. Er wordt ook veel en langdurig gefeest. Toen we om zeven uur aan de wandeling begonnen kwamen we veel van die feestgangers tegen. Deze twee lagen rustig te slapen.


We hadden een prachtige route door het bos tussen Heumensoord en Bisselt en passeerden het Sprinkhanenreservaat. Kon weinig info hierover vinden.


Bij restaurant ‘t Zwaantje hadden we een pauze met vlaai en koffie. Echte vlaai met een zachte g want we zaten precies op grens tussen Gelderland en Limburg. Nou uh, wat is precies op de grens? De Zwaan zat net aan de Limburgse kant.

We kregen van de uitbater twee ringetjes nadat hij had gevraagd waar we naar toeliepen. 


De ringetjes krijg je in elke etappeplaats van De Walk of Wisdom en wij kregen die van Mook en Middelaar. Ook al wandelden we een andere route vond de man dat we deze evengoed verdienden. En wij vonden het een mooi gebaar. Voor meer info van de WoW: https://walkofwisdom.org/pad-van-je-eigen-wijsheid/laatste-routenieuws/


Rick tapte meteen de waterfles vol met echt Mokerheider water. Wel een goed initiatief die watertappunten. We zagen er al best wel veel.


En weer door, de vaart zat er goed in zo zonder rugzakken. Heerlijk rustig met slechts het geknerp van het steenslag, het gekwetter van vogels en het gegroet van zeer geciviliseerde wielrenners en mountainbikers.



Ik was te laat voor een foto want dacht dat we er wat langer over zouden lopen: het Pieterpad. Je kunt eigenlijk niet met goed fatsoen naar Petrus in Rome lopen zonder een stukje van Neerlands meest bekende langeafstandswandelpad te bewandelen. 
In ieder geval lopen we donderdag tegen de bosrand aan die in bovenstaande foto op de achtergrond te zien is. Belangrijk: nee. Leuk: voor ons wel


Ik moet en zal het licht bereiken. Missie volbracht.

In Milsbeek is een SPAR. 
Ik lust nog wel een kopje koffie, zei ik, dus gingen we de winkel in.
Nee, maar we zijn een te kleine SPAR en ik krijg dan geen koffiemachine. Ik mag wel koffie aanbieden maar dan moet ik dat gratis doen.
Zo hadden we even een gesprekje en ze wilde weten of we aan het trainen waren voor de Nijmeegse. Nee, we zijn op pad naar Rome. En dat lijkt dan toch het toverwoord want: maar dan krijgen jullie gewoon koffie uit onze kantine.


Samen met twee chocolade croissants hadden we weer een koninklijke stop.


Vervolgens in de richting Gennep waar we door een prachtig stukje ruige open natuur liepen. Op de achtergrond een roedel koeien en een schip dat over de Maas vaart.


We zijn meestal mazzel waar het het weer betreft. En ook nu. Niet te heet, slechts af en toe een bui en weinig wind. Een ander voordeel is dat de kleuren zo mooi tot hun recht komen in het zachte licht.

In dit stukje van de wandeling ontmoetten we een echtpaar dat ons tegemoet liep. We wilden weten of het pontveer voer of dat we via de grote brug moesten gaan.
En dan ineens gaat het over ontmoeten, het thema van deze reis. Want binnen een paar minuten onstond er een mooi gesprek waar in korte tijd veel werd gedeeld. En dan kennen we elkaar niet eens maar zijn sowieso met elkaar verbonden omdat we gemaakt zijn van hetzelfde sterrenstof.
En we kregen ook nog een tip voor een mooie route langs de Maas: het Maasheggenpad.



En heggen staan er. Ze zijn van oudsher om het vee binnen de weiden te houden. Daarvoor werden de stammen van geplante bomen en struiken na een aantal jaren half doorgehakt en horizontaal gebogen. Op die takken onstonden dan weer nieuw takken die na een aantal jaren hetzelfde lot ondergingen en zo een ondoordringbare haag vormden.



Vanuit Boxmeer met de overvolle trein terug naar Nijmegen. De stad lijkt inmiddels al over te lopen van feestgangers en wandelaars.

Met groeten Ton

P.s. Voor Bertie: is deze foto iets voor je verzameling?


























zaterdag 13 juli 2019

Lekker voor de knieën


Wat kan een mens zich meer wensen, schreef ik gisteren als laatste zin.
Toch kregen we zelfs nog meer: we mogen hier drie dagen blijven. En dat is wel prettig voor lijf en leden want een rustdag is wellicht verstandig voordat we aan de vierdaagse beginnen. Maar zei Agnes: ik heb wel een eigen programma.


Hier zit ik lekker in ons mini appartement. 


En er werd gisteravond heerlijk voor ons gekookt. Er kwamen ook nog twee neven om wat klusjes te doen voor tante. Het werd een zeer genoeglijke avond.

Het eigen programma van Agnes liep behoorlijk samen met dat van mij. De douche moest na een periode van verhuur met wat extra aandacht ontkalkt worden en dat nam ik als klus op me. Agnes helemaal blij en ik ook. Ik had en een rustdag, en een klusje. Heerlijk want echt stil zitten kan ik niet.

‘s Middags de stad in voor een paar nieuwe Falke wandelsokken voor Rick en als beloning, ja voor wat eigenlijk? aten we een heerlijke tompouce en koffie bij Bakkerij Strik.

Of ik het leuk vond om mee te gaan naar de biologische moestuin Neerbosch. Natuurlijk.
Helemaal mijn tuin. Biologisch, mulch, 


varkens die de plantenresten te eten krijgen maar daarna wel geslacht worden,


kippen die ook bij gevoerd worden met groenafval en eitjesproduceren.


Na een rondje oogsten maakten we een mooie salade en een rabarbercrumble want we hadden een BBQ met 7 personen, waar trouwens later ook nog drie buren aanschoven.
Rick en de neef haalden de boodschappen, andere neef stond achter de BBQ.
Het is hier eigenlijk gewoon een zoete inval en omdat we het goed met Agnes kunnen vinden mogen we met ingang van volgend jaar hier tijdens de Nijmeegse logeren.




Nou vinden we al dat er best veel toevalligheden zijn tijdens deze reis maar wat we wel heel frappant vonden is dat Sander, van wie we vorig jaar een rondleiding in Malaga kregen, een buurjongen is van Agnes.

Anyway. Morgen wandelen we van Nijmegen naar Boxmeer.

Met groeten Ton

vrijdag 12 juli 2019

Het brein ontkalkt

Van Rhenen naar Nijmegen, 32 kilometer. 35327 Stappen.

We waren gewaarschuwd, de kermis stopt om 24.00 uur en is nogal lawaaiig.
Het klopte maar de eerste anderhalf uur sliepen we er gewoon doorheen en daarna werd het wat moeizamer. Zo rond één uur keerde de rust terug en sliepen we heerlijk verder op onze oranje slaapmatjes.

Vanmorgen om zeven uur kwam Sander de deur achter ons op slot doen. We kregen nog een stichtelijke levensles (Spreuken 23:23) mee voor op ons pelgrimspad.

Tijdens een van onze pelgrimstochten in Spanje regende het de hele nacht keihard. De volgende morgen spoelde het nog van de regen en we hadden ons helemaal in plastic en poncho’s verpakt. Op het moment dat we de deur opendeden stopte het abrupt. Wel gutste het water door de straten en kletterde het uit de bomen. 
Vanmorgen the other way around: we openden de deur en het begon te regenen.
Het was voorspeld dus hadden we de regenjassen boven in de rugzakken.



Ik vond dit een nogal wonderlijke wolkenpartij.

Maar mazzel als altijd met het weer duurde de bui niet lang en lieten we Rhenen via het Cunerapad snel achter ons op weg naar het veer van Opheusden.


Wat zou ik hier graag over een paar weken eens een paar uurtjes bramen willen plukken.


Ik ben het er mee eens.


De lucht werd steeds lichter en het was een beetje sloom wandelweer. Na de bossen van de afgelopen dagen was Rick helemaal in zijn favoriete landschap: open en een beetje op hoogte voor een extra windje. Ik genoot daar bovenop van de bloeiende berm: en dat zonder dat er enig design aan te pas is gekomen.
 


Wel werden de luchten dreigender.





Nijmegen is hier al minstens een uur te zien.


In dit poeltje vond ik de lijnen in de drab bijzonder.


En dan het pontje van Slijk-Ewijk naar Beuningen 
Nee, het is niet druk vandaag. Er is regen voorspeld hé en dan blijven de mensen thuis. De vrijwilligers van de pont zaten net hun broodje te eten vroegen of ze wat later mochten vertrekken. 
Natuurlijk en dat werd twintig minuten want ach, als het gezellig is klets je gewoon nog een tijdje door.
Maar uiteindelijk moesten we toch over want de lucht werd wel erg donker en er lagen nog tien kilometers voor ons.

Al snel moesten de poncho’s aan en rommelde het in de verte.

Jeetje, riep Rick vlak voor Weurt uit: mijn pet is gevallen. Waarschijnlijk toen ik de broodjes uit je rugzak heb gepakt.
Gelukkig wisten we nog ongeveer waar dat was en rende ik snel terug om de pet te halen. Rick bleef bij de rugzakken staan. Terwijl ik terug rende ging het harder regenen en onweren. Toen ik weer bij Rick kwam onweerde het inmiddels behoorlijk en hij vond het gevaarlijk worden. We overlegden wat te doen toen er een auto stopte.
Gaat het goed met u? 
Uh ja.
Ik hou de dijk altijd in de gaten, zeker bij slecht weer en zag iemand staan met een oranje regenjas en iemand die op de grond leek te zitten. Dus reed ik hier naar toe. 
Nee er zat gelukkig niemand op de grond. Het was de rugzak van Ton waar ik de regenjas overheen had gelegd.
Maar met dit weer moet u niet op de dijk blijven hoor, zei de man. Stap in de auto dan breng ik jullie in Weurt dan kun je vandaar via de lage weg verder naar Nijmegen. 
Ja maar we zijn pe.....
Ik vind het anders behoorlijk gevaarlijk hoor, zei Rick.
Dus hebben we vijfhonderd meter gesmokkeld.
Nou die compenseren we met de Nijmeegse wel voldoende.



Net voordat we het dorp uitliepen braken de hemelsuizen open en konden we een bushokje inschieten.

Inmiddels zitten we in Nijmegen bij Agnes. Rick ontmoette haar op Schiphol toen we in April naar Spanje vertrokken. Hij vertelde haar van de Nijmeegse en onze pelgrimsreis naar Rome en ze bood ons een slaapplaats aan.
We zijn gedoucht, de was is gedaan, er wordt eten geserveerd en we hebben een heerlijke slaapkamer, eigenlijk beschikken we over een appartement want er is ook een keuken en een zitkamer.

Wat kan een mens nog meer wensen?


Met groeten Ton


















donderdag 11 juli 2019

Het is begonnen

Van Zeist naar Rhenen, 32 kilometer. 38344 Stappen.

En toen weer terug naar Zeist met de bus. (Wat ons opviel is dat iedere passagier de chauffeur groet bij het verlaten van de bus). Een beetje heen en weren met het openbaar vervoer zet het pelgrimsgevoel onder druk. Geen ideale situatie maar soms breekt nood wet en wat zijn we ook in Hilversum weer gastvrij ontvangen.

Om acht uur begonnen we te wandelen en na een regenachtige nacht was het gelukkig droog maar wel warm en vochtig. 



En nog steeds is het duidelijk de Utrechtse heuvelrug want veel bos en lommerrijke lanen. Misschien is het nu openbaar maar het was eens privaat bezit.
Heerlijk als je geld hebt, roepen we dan in koor.

Vlak voor Driebergen hoorden we opeens een knal. Meer alsof er iets brak, een spaak of iets dergelijks want er reden ons een paar fietsers voorbij. En ja, de fiets van een jonge knul begon het geluid te maken van een wiel dat aanliep.
Hij stapte van de fiets af en keek naar het achterwiel. In het passeren zagen we dat de velg in het midden over 40 centimeter was opengesprongen.
Oei, zei ik, daar is niet veel meer aan te doen.
Nee, zei hij, maar daar is het barrel ook te oud voor. Hij gaat weg. 
Iets deed ons denken dat hij zijn brikkie ook ter plekke in de bosjes wilde achterlaten en na enkele seconden leek hij de daad bij het woord te voegen.
Nee, riep ik direct. Dat kan je niet maken. Een ander met je rotzooi opzadelen.
De knul keek schuldbewust en nadat wij doorliepen zag ik hem moeizaam stappen met de fiets aan zijn hand.
Na een minuut of vijf passeerden we een bushalte waar enkele fietsen geparkeerd stonden.
Hij kan zijn fiets er zo tussen zetten, zei Rick.
En op dat moment draaide ik me om en wees naar de jongen dat hij daar zijn fiets wel kon inzetten.



De foto die ik stiekem maakte laat zien dat hij zijn fiets inderdaad tussen de anderen bij de bushalte had gezet.

Tijdens het wandelen zeggen we soms een half uur niets tegen elkaar en zijn dan alleen met onze gedachten.
Waarom moest je die jongen nou zo terecht wijzen? Je bent zijn vader niet. Maar je mag  mensen soms wel op hun verantwoordelijkheden wijzen. En is het eigenlijk aan mij om hem goedkeuring te verlenen? Nou ja, misschien denkt hij er later nog eens aan terug en heeft hij van dit voorval geleerd dat hij van niemand iets moet doen of laten. Dat hij niemand nodig heeft om de keuzes te maken die hij wil maken en voldoende op zichzelf kan en mag vertrouwen.

Wat later haalde hij ons in en sprak ik hem aan om dit tegen hem te zeggen.


En er was weer bos, veel bos wat heerlijk koel was en waar ik geen petje op hoefde.


De Schapenrotonde vond ik prachtig.

Rick belde vanmorgen met een van de leden van de Cunera parochie om te vragen of er een accommodatie is voor pelgrims. De parochie doet veel in de pelgrimstraditie maar er is geen officiële plek voor pelgrims maar er zal binnen de gemeenschap gekeken worden of er iets geregeld kan worden. Dat klinkt goed.
Toch gaat er minsten twee uur overheen voordat we gebeld worden met het bericht dat er nog geen plek is gevonden maar dat er wel een oproep is gedaan op de FB-pagina.


En dan kom je een huis tegen met deze naam er op.


De afgelopen dagen zagen we veel waarschuwingen voor de processierups en zagen we ook de nesten.


Het lopen gaat tot nu toe van een leiendakje en we merken dat de conditie toeneemt en we ‘s avonds niet meer uitgeput aankomen. 


Om half een passeren we kasteel Amerongen en gaan op weg naar de pont over de Nederrijn 


En toen zagen we Ooievaars en wanneer zie je die geluksbrengers nou in het wild? Mooi moment om de volgende intentie uit te spreken. Dat Ineke na een periode van rugoperaties en een gebroken heup hulp krijgt van het universum om hier weer bovenop te komen.


Het pontje. We moesten er even op wachten en hadden meteen weer een leuk gesprek met andere passengers to be.


Aan de overkant was duidelijk de stuwwal te zien.


Het stuk over de dijk, 12 kilometer, leek langer. Maar in de verte rechts de toren van Rhenen.
Nou, die zou in een stad niet misstaan.


Met dit pontje weer terug de Nederrijn over om Rhenen in te gaan. 
Tijdens het lopen op de dijk keken we steeds of we dat pontje al zagen over varen. Maar niets. Dus toen we naar de oever liepen en de boot aan de andere kant afgemeerd zagen liggen, hadden we wel twijfels of die pont zou varen. Twijfel ongegrond want zo gauw we bij de oever stonden kwam de boot al los van de kant.
De kapitein en ik zitten al te filosoferen zolang we jullie op de dijk zagen lopen. Zouden ze naar de camping gaan? Ze hebben wel grote rugzakken op dus ze gaan beslist niet over de brug. Als ze voor de feestweek komen móeten ze wel met de pont.

Jullie lijken wel net zo blij met ons als wij met jullie, zei Rick.
Nou dat is ook zo want er niets saaiers dan een dag als vrijwilliger op de pont zonder of met weinig passagiers.



Om vier uur werden we met carillonklanken verwelkomd en ja wat een toren. Ongeveer als die in Breda of Antwerpen.

Nog steeds geen slaapplek. We gingen de kerk in en maakten eerst een praatje met de vrijwilligers die daar zaten. Vervolgens kregen we een rondleiding en ja, de toren werd gebouwd met de gelden die door pelgrims bijeen werden gebracht die het graf van de heilige Cunera bezochten.
Toen we weg wilden gaan vroeg de vrijwilligster of we al een slaapplaats hadden?
Nee nog niet maar we legden haar wel uit van de hulp die we al kregen.
Nou, als het daar niet lukt kunnen jullie bij mij komen. In de logeerkamer staan twee bedden klaar dus daar kunnen jullie zo in.
Is dat nou niet gewoon geweldig lief? Wat een vertrouwen.

We aten een ijsje terwijl we wachtten of de contactpersoon Sander toch nog iemand met een slaapplek had gevonden en ja, we kunnen slapen in het gemeenschapshuis. 
Voor dat Sander ons de ruimte liet zien dronken we eerst nog een biertje met hem als dank voor zijn inzet. We spraken over de gedachte die hij had om ons pelgrims te helpen want dat hij daar voor was gegaan werd wel duidelijk. “Wat stelt het geloof voor als je mensen niet helpt.”

Het is prachtige ruimte waar we kunnen verblijven, slapen en wassen. We kunnen koffie en thee zetten en hebben zelf nog wat broodjes en iets te snoepen. Want dat is het voordeel van veel lopen.

Rick belde de vrijwilligster van de kerk af en bedankte haar voor het vertrouwen en het gastvrije aanbod.
Voor ons is de pelgrimstocht echt begonnen.

Met groeten Ton

Tijdens de wandeling in Japan spraken we intenties of vragen uit van vrienden en kennissen. Het uitspreken van die persoonlijke intenties gaf een duidelijke meerwaarde aan onze tocht. Ook tijdens deze reis wil ik iedereen de gelegenheid geven om door ons zo’n intentie uit te laten spreken. Dat zullen we niet persé in een kerk doen maar dat zou op elke plek kunnen zijn waar dat voor ons toepasselijk lijkt. Kan bij een mooie boom zijn of een wegkruis, of een indrukwekkend stuk natuur, na een mooie ontmoeting of bijzondere gebeurtenis. Hiervoor  kan je een reactie onder het blog zetten. Die reactie zal ik niet publiceren. In de dagen erna zal ik dan in het blog vermelden welke intentie we hebben uitgesproken zonder een naam te noemen.

Ik ben sowieso blij met de reacties die gegeven worden maar omdat ik niet teveel met de wereld bezig wil zijn, we lezen ook geen krant en kijken geen tv zal ik de reacties niet meer beantwoorden. Weet wel dat ik ze zeer waardeer en regelmatig teruglees.