donderdag 16 mei 2019

Roodborsttapuit

Het is een komen en gaan in De Klompen.

Zwager en schoonzus naar huis.



Zus aangekomen.



Visite.

Zij is van vier oktober, ik van 26 en in hetzelfde jaar geboren. Even oud ongeveer. Dorien was een weekje te vroeg en jij een week te laat, vertelde mijn moeder. 
We woonden tegenover elkaar in een buurtje van zes huizen. We trokken veel samen op, zaten in dezelfde klas en gingen altijd samen op de autoped naar school. Dat was toch een kilometer door de landerijen maar dat kon toen nog. Natuurlijk was dat toen we heel klein waren samen met oudere broers en zussen maar later toch vaak samen. 

Er waren twee vrouwen waarvoor ik door het vuur ging: Buurvrouw Koning en Dorien.
Als mijn broers en zussen me wilden plagen was een rijmpje voldoende.
Buurvrouw Koning.
Holle bolle boning.
Holle volle binkerd.
Weg met die stinkerd.

Het maakte niet uit hoe hoog de kast was maar ik zat er bovenop.

Het andere was: Dorien dikke dadder, weg met die dadder.
Het slechtste kwam dan in mij naar boven en dan rende ik met opgeheven hand achter de plaaggeest aan. 
Nou ja, dat mijn halve familie inmiddels is overleden heeft hier gelukkig niets mee te maken.
Dat korte lontje is er trouwens nog steeds.

En ja, ik zou met haar trouwen.
Maar daar kwam het op onverklaarbare wijze niet van. Jarenlang was er na haar huwelijk geen of zeer toevallig contact maar de laatste 15 jaar spreken en zien we elkaar geregeld.
Ik ga een weekje naar Spanje met mijn zoon, zei ze bij het laatste bezoek en zou je het leuk vinden als we op visite komen?
Natuurlijk.
En dat was dinsdag.


Na een lunch aan de kust de berg op voor een genoeglijk samen zijn.

Al weken zegt Rick dat er een vogeltje is dat het geluid maakt van twee stenen die tegen elkaar aangeslagen worden. En ja daar lijkt het geluid wel op maar welke vogel dat is?

Vanmorgen komt er een vogeltje op de punt van de Pijnboom zitten. Mooi beestje. Zou ik er een foto van maken? Ach voordat ik mijn toestel heb gehaald is ie weg.
Toch maar proberen en ja: weg vloog hij toen ik weer naar buiten liep maar na een klein rondje ging hij weer rustig op de tak zitten fluiten.



Tsjak, tsjak.
He zegt Rick, dat is dat vogeltje van de ketsende stenen. Nadat ik wat foto’s had gemaakt meteen in het boek opgezocht: een Roodborsttapuit. Het kenmerkende geluid ‘like two pebbles being knocked together’.
Ik word nog eens een echte vogelvoyeur en Rick een vogelluisteraar.


Vandaag was het winkeldag. Rick wilde een nieuwe broek en zus, die hier twee keer per jaar komt, een zomerjurkje ‘dat ik hier kan laten hangen’.
Dus togen we naar het grote winkelcenteum in Torre del Mar en als beloning aten we lekker een lunch op het strand.

Bij thuiskomst openden we de hekken en zat deze kleine jongen ineens volledig onbeschut.




Met groeten Ton








maandag 13 mei 2019

Niks d’r van

Helemaal in mijn element.

Zoon van een bollenboer.

Na de wandeling van zaterdag haalde ik een een plant  uit een container en een halve kuub met knipsel van een haag. Kijk daar ben ik dan helemaal blij van. De Spanjaard die afval in de container gooide keek me wel meewarig aan toen ik dat groen uit de bak stond te graaien en in mijn bigbag propte. Ik heb dan toch wel enig gevoel van schaamte maar denk ik dan: niks d’r van. Dat is hier niet op zijn plaats dus weg ermee.



Oei, waar ga ik die plant zetten?
Kan ie niet in een pot, vroeg Rick, voor bij de entree?
Tuurlijk, dus fleurde ik nog even snel een zwarte polyethyleen pot op.



Zodat ik gisterochtend in alle vroegte meteen met de plant aan de slag kon.


Bijna twee meter hoog is de Dracaena met een potkluitje van anderhalve liter. Vind je het gek dat ie er dan armetierig uitziet? Er zit nauwelijks nog aarde in. En natuurlijk moet ie dan weg want ‘hij groeit niet goed.’ 
Ongeveer zoals de bomen die langs de ‘gevaarlijke’ wegen in de Achterhoek staan en weg moeten omdat er auto’s tegen aanrijden en er mensen doodgaan. Alsof het de schuld van de bomen is.
Niks d’r van. Het is zelfs de schuld niet van de auto’s maar van de niet oplettende, te hard rijdende mens.

Nee, geef ruimte, voeding, zorg en liefde.



Zo da’s lekker. 15 Liter aan ruimte met lekkere losse potgrond op basis van huisgemaakte compost.

Al een week pieker ik me suf wat er nu in deze pot opkomt. Ik ben nogal gemakzuchtig met sommige zaken en heb dan ook geen labeltje gemaakt.



Vanmorgen net nadat ik ontwaakte had ik een helder moment: lelies, dat zijn het. Gelukkig maak ik mijn afkomst als zoon van een bollenboer niet ten schande.

Vandaag komt zus naar De Klompen. Precies op tijd want de aardbeien beginnen te kleuren. Dat doet een beetje pijn, niet dat zus komt want dat is gezellig, maar dat de aardbeien nu met meer personen gedeeld moeten worden.
Nou ja. Heel erg kan het niet zijn want er zitten maar een stuk of tien vruchten aan.



Nadat ik een geïmproviseerd kasje om de planten zette zie ik dat de vruchten mooi groot worden. Vorig jaar bleven ze klein en hard vanwege de uitdrogende wind.



Met groeten Ton



zaterdag 11 mei 2019

Die Forelle


Vanmorgen vroeg op voor een Nijmeegse4daagse trainingsdag. Voordat we dan op pad gaan maak ik mijn dagelijkse rondje langs ‘mijn’ blogs.
Zie ik een leuke post bij https://bertiebo.blogspot.com/ over een gevelsteen waar ik op wil reageren. Eigenlijk ben ik dan al wat laat want we houden er met zulke dagen een strak schema op na vanwege hitte en lunchtijd en Rick staat al met de rugzak klaar om te vertrekken. 
Maar ik heb voor het beantwoorden van het blog nog wel even zijn pianotechnische bevestiging nodig voor de reaktie die ik wil plaatsen. En dat lukte.

Twee weken geleden wandelden we dezelfde route en kwamen afgepeigerd en met zere voeten thuis. Het was zelfs zo dat ik op weg naar huis niet eens in de vuil containers wilde kijken voor groenafval. De dag erna hingen we de hele dag voor oud vuil in en rond de woning.
Oei, dat wordt nog wat voordat we weer in vorm zijn voor Nijmegen en Rome.

Vandaag, met de hitte, wandelden we een relaxte 26 km. Aten we in plaats van een pizza een heerlijk broodje in Velez Malaga. Waarom een broodje? Omdat we als een speer liepen, waren we veel te vroeg voor de Spaanse lunchtijd. 
Wel kregen we bij de drankjes die we bestelden een heerlijk tappa van stukjes inktvis in het zuur.
Bleh.
We zijn niet zo van vis en Rick zelfs nog minder dan ik.
Dus dwing ik mezelf een stukje te eten.

Tja.......taai maar de smaak is goed en omdat ik tegen voedsel verspilling ben eet ik alles op maar zou het zelf niet direct bestellen.

In Torrox Costa aangekomen brachten we nog een kort bezoek aan zwager en schoonzus die in het Iberostar resort verblijven. Omdat we daarvoor de route wat aanpasten liepen we langs de werkzaamheden die worden verricht om de kustplaats te verfraaien.
Daar zijn ze als werkgelegenheids projekt aan begonnen ten tijde van de crisis en zijn inmiddels aan deel vier of vijf bezig.
Over smaak valt niet te twisten maar de kwaliteit is in de loop der jaren sterk verbeterd.


De bovenste bank is van een jaar of vijf geleden.
De onderste twee zijn  de meest recente.





Van de kust terug met het otootje en ik had energie voldoende om nog een plant en een zak groen te scoren maar daarover later meer.

Kortom: een topdag en daarboven op kwam ook nog het bericht dat ons huis eindelijk op correcte wijze is ingeschreven in het kadaster.


Met groeten Ton


vrijdag 10 mei 2019

Koperen ploert

Klagen? Nee dat niet maar het is wel ineens nogal heet hier.
26 graden was het vanmiddag rond een uur of twee. In de schaduw dan he. In het felle ongenadige zonlicht is het eigenlijk onaangenaam en wij kunnen dan gelukkig in de schaduw van de Acacia zitten. Maar waar kan die Acaia even op adem komen?
En dan moet de echte zomer nog komen.

De jongste broer van mijn moeder was fanatiek tuinier en geen fan van de zon. Natuurlijk, de zon was nodig maar op hete zomerse dagen deed die zon een behoorlijke aanslag op de geliefkoosde planten van oom Leo. Die koperen ploert mopperde hij dan als hij weer binnenkwam van een inspectieronde door de tuin.

Nu ben ik meer dan diep onder de indruk van de werking van de mulchlaag. Zeker waar die al wat langer ligt of waar die wat dikker is. De aarde onder de laag is daar vochtiger en koeler en dat is aan de planten te zien. Toch zijn er nog steeds voldoende plekken in mijn walhalla waar die laag nog dun is of waar het stukje tuin net iets schuiner ligt en derhalve droger is en meer straling opvangt. De planten hebben het daar ineens toch zwaarder en vluchten? Vluchten kan niet meer.

Dus sleep ik met gieters water om bijstand te verlenen.



Nu staan Anjers al niet bekend om hun stevige stengels maar........ dit is wel wat triest.


Anyway.

Heet of niet: ik maakte de stapelmuur af. Nou af? Af is het nooit want als het af is kan ik rustig de oversteek naar het hiernamaals maken en daar heb ik nog geen zin in.


Dus de stapelmuur is af. Alles boven de rode lijn heb ik de afgelopen tijd gestapeld. Onder de rode lijn is het restant van de oorspronkelijke muur.

.

Helemaal tevreden.

Maar......



Op de rode lijn moet nog een rand stenen komen die als een trede werkt want de aarde gaat daar 20 cm naar beneden. In de gele driehoek moeten nog vier of vijf kruiwagens aarde gestort worden en dan wacht ik op nieuw groenafval voor de broodnodige afdeklaag.
De zwarte streepje lijn geeft aan welke rand vlakke aarde er bij is gekomen. Ook daar ben ik blij mee en die zal worden volgeplant met bomen want schaduw, die wil ik hebben.
Niet zo zeer voor mezelf maar om een beter, meer natuurlijk klimaat in de tuin te krijgen. 

En voor mijn planten.

Met groeten Ton














donderdag 9 mei 2019

Kleine beurt


De jaarlijkse keuring doorstond ze met gemak en als beloning gaven we Susie een ‘kleine beurt’. Een beetje wonderlijk taalgebruik met al het geweld tegen vrouwen maar onze Susie is een auto. Zo werd er olie ververst, luchtfilter vervangen en de V snaar wat aangetrokken. 
Helemaal goed maar..... denk eraan dat de schokbrekers binnen niet al te lange tijd aan vervanging toe zijn zei Marc de garageman.
Met de geplande reis naar Alicante leek het ons beter om die schokbrekers dan maar meteen te vervangen en dat was gisteren.
We konden er op wachten en ik liep een rondje op het perceel.

Het valt mij op dat er in de campo veel fruitbomen staan waar de vruchten niet van gebruikt worden. Vooral vijgen, citroenen en nispero’s.
Zo ook op het perceel van de garage. Er stond een enorme Nispero zwaar beladen van de vruchten die daar gewoon maar hingen te hangen. 
Zeg uh Marc.......
Maar natuurlijk, you’re most welcome, ik houd er niet van dus daarom hangen ze nog aan de boom.

Altijd heerlijk om gratis fruit te krijgen om jam te maken.
Vier en een halve kilo plukte ik en aan de boom was nauwelijks te zien dat er van geplukt zat want wat maken Nispero’s veel vruchten.


Eerst maar eens kijken wat Youtube voor filmpjes heeft. Ik vond er een waar een echt Spaanse oma ‘mermelada typico’ maakt.


Schil verwijderen, vrucht opensnijden en de pitten uithalen, klokhuis verwijderen. Oma zit rustig aan de keukentafel en kletst er lustig op los met een buurvrouw.
Oei, dat viel wat tegen: met een vrucht was ik al een uur bezig en dat trekt Jantje ongeduld niet zeker als die weet dat er ongeveer zeshonderd nispero’s liggen om onder handen te worden genomen en er geen buurvrouw is waar hij mee kan kletsen.

Nog een keer het web op. En warempel een ‘recetta mas facil’ een makkelijk recept.
Vruchten wassen en ontpitten. Staafmixer er in en pulp koken met suiker.



Anderhalf uur later 7 potten jam en nog een kilo in de vriezer bij gebrek aan glaswerk.
Kijk daar word ik blij van en als bijkomend voordeel zitten alle vezels er ook nog eens in.

Vanmiddag bracht ik een pot Nisperojam en een pot citroenmarmelade naar Marc en ja of ik nog meer mocht plukken.



Zeven kilo, wat een rijkdom en van een zangeres van het koor krijg ik jampotten.

Met groeten Ton







dinsdag 7 mei 2019

Vleiend zelfs





Ze zijn zo leuk en ik zie ze te weinig. Deze zat lekker buiten op de vensterbank in het licht van de keukenlamp te wachten tot er insecten tegen het raam zouden vliegen. Slimme jongen en dat allemaal in zo’n klein koppie.



Eigenlijk een paar dagen te laat maar nog steeds mooi om te zien hoe de zon precies boven het kuiltje van De Boobies’ hangt. Het lijkt net alsof ze dan even stil blijft staan.

Ik kreeg het tweede gordijn van het Coro de Cómpeta mee naar huis om te beschilderen.
Misschien een paar bloemen of zo iets. Tja, ik schilder dus ik bedacht wat anders.


Dit is een van de eerste liederen die Rick en ik zongen met dubbelkwartet Nootzaak. Prachtig vond ik het en zeker ook de tekst.
Als muziek het voedsel van liefde zou zijn zing dan door, zing dan door. Is mijn vrije vertaling maar als je zingt kan je eigenlijk niets anders zijn dan verbonden, vrolijk en liefdevol.

Dus schilderde ik de eerste maat op het katoen.



En natuurlijk had ik alles van te voren uitgedacht. Zo stond er keurig een kleine pijl op het gordijn zodat de tekst met de goede kant boven zou komen.

Ja ja, al werkend en uitmetende is de pijl uit het oog verloren en stond de blauwdruk dus op zijn kop. Opnieuw, dus eerst het doek in de wasmachine om de potlood en krijtstrepen te verwijderen en van voren af beginnen. 
Maar tevreden met het resultaat was ik.
Ach en het houdt je een halve zondag bezig en....... de reacties op het koor waren meer dan lovend. Vleiend zelfs.
Hoe ik aan dit lied kwam, zo’n typisch Engels lied, amazing, en wat passend voor een koor. 
Kijk dat doet een mens goed.


En dan vandaag.

Eindelijk: de broers samen op de Spaanse berg.



Dat had eigenlijk al jaren eerder kunnen gebeuren maar de hoogtevrees of bergweggetjes angst van de schoonzus stond er tussen. Maar vandaag was het dan zover.
Doe je ogen maar dicht als je het niet meer aankan, gaf ik nog als tip maar het viel allemaal wel mee. Maar dat is achteraf bijna altijd zo.

In ieder geval kon Rick zijn broer en schoonzus trots rondleiden op het perceel en was de broer trots op Rick. En ik verbaasde me weer eens om te zien waar de verschillen en de overeenkomsten tussen de mannen lagen. Want wat verschillen deze twee broers van elkaar en wat lijken ze op elkaar.

Het was een genoeglijke dag met lunch in de zon, een borrel onder de acacia met het overweldigende uitzicht over de Middelandse zee.

“Nou begrijp ik waarom jullie het zo naar de zin hebben hier.”

En zo is het.

Met groeten Ton









vrijdag 3 mei 2019

Steunbeer


Staat die tuin nou nog niet vol, vroeg laatst iemand me.
Nee. Ten eerste is de tuin best wel groot en veel van de gevonden, gestekte, gekregen of gekochte planten hebben niet genoeg gehad aan mijn ondersteuning en goede zorgen en legden het loodje. Maar veel staat er inmiddels wel.


Alles op deze foto is gestekt, gevonden of gekregen. En ze doen het maar krijgen in de potten wat extra aandacht zodat ze sterk en groot genoeg zijn voordat ze het ‘echte’ tuinleven in gaan. Wordt pas als we teug zijn uit Rome.


1 Hemerocallis 2 .... 3 Aloe arborercens 4 Yucca 5 Strelitzia 


1 Aeonium 2 Ficus benjamina 3 Aloë 4 Dianthus 

Van de Aeonium kreeg ik van de zangeres van het kwartet nog twee soorten. De gewone groene is nummer 1 van bovenstaande foto.

Een diep purperkleurige en een met bont blad en als wederdienst ga ik na de volgende repetitie de Blauwe regen snoeien. Wellicht zijn dan de lichtblauwe Irissen uit haar tuin ook uitgebloeid en krijg ik wortelstokken. Het is heerlijk om meerdere soorten van een familie in de tuin te hebben. In dit geval omdat deze Irissen later bloeien dan de soort ik al in de tuin heb.






1 Beaucarnea (het stokje dat er naast staat is eigenlijk beter te zien) 2 Agave atenuata 3 Yucca 4 Aloe 5 Crassula 6 Euphorbia tirucalli 7 (Geen naam) 8 Pelargonium citrosum



Oei en er is een probleempje aan het ontstaan. De muur van de plantenbak helt langzaamaan wat naar voren. Nu is dat op zich niet zo verontrustend maar de pergola helt net zo hard mee en daar worden we dan minder vrolijk van.
Wat te doen?
Steunberen metselen.
Maar is dat mooi?
Nee. Maar we kunnen die beren misschien wel incorporeren in een soort van opbergkasten.
Tja, wordt wellicht wel zwaar en versmalt de oprit best wel veel.

De vrienden die er afgelopen week waren hadden nog metalen steunen over. Kom maar kijken of jullie dat wat vinden. En dat deden we vanmiddag na de repetitie voor het kwartet van Coro de Cómpeta.

En ja, het lijkt ons wel wat



Met groeten Ton
















donderdag 2 mei 2019

Ezel




Wel een wat armetierig plantje maar daar is in deze tuin ruimte voor, ik kan moeizaam afstand doen van planten. Na een nadere inspectie zag ik dat er niet alleen nieuwe uitlopers aan de top zitten maar ook uitlopers aan de stam en.......dat  de bloemetjes blauwachtig stuifmeel hebben.


Dat kan je dan toch ook niet weg doen?

Een ezel stoot zich niet .....ja ja.
Als je tien keer hetzelfde doet en je hebt tien keer hetzelfde of tegenvallende resultaat is het tijd om het eens anders te doen.
Twee jaar geleden plantte ik een paar aardbeiplantjes. En ja, ze gaven vorig jaar zelfs een paar vruchtjes. Maar echt groeien of uitlopers maken, deden ze niet. Tijd dus voor wat anders.
Het is niet perse de droogte of arme grond die zachtfruit parten speelt maar eerder de droge lucht die samengaat met harde wind, zegt internet.
Dus na het tevreden stellende resultaat van gisteren ging ik vandaag opnieuw aan de slag.
Ik maakte van stukken glas en vliesdoek een minikasje voor de aardbeien. Zo ontstaat er een microklimaat met vochtige warme lucht en daarvoor goot ik de aarde ook nog een paar keer nat.


Kom maar op met de zomerkoninkjes.



Meteen door met de Mangostruik. Ook die staat al twee jaar stil waar het groei betreft. 
Bij boeren in de omgeving zie ik vaker jonge struikjes met een zak van vliesdoek om het kruintje. Het zal wel ergens goed voor zijn dacht ik.
Dus met een paar palen en vliesdoek heb ik ook hier de elementen wat getemperd. Dat zal dit jaar nog geen oogst opleveren maar ik zou al heel blij zijn met een flinke toef vers blad.


Gistermiddag kwamen er vrienden op bezoek en kreeg ik, we, een paar zaailingen. De onderste is een Judasboom of Cercis siliquastrum en de bovenste is niet zeker maar waarschijnlijk een


Ik heb de zaden geplukt van de boom die op het parkeerterrein van Cómpeta staat, zei de gever. En samen dachten we dat het deze zou kunnen zijn.

Na het succes met de nestpot met mezen keek ik ook eens naar de andere nestpotten want daar gebeurt niets mee. En als er al een paar jaar geen resultaat........



De blauwe heb ik van sopraan M gekregen maar ben uiteraard vergeten voor welk soort vogel deze pot is.
Dus stelde ik per email de vraag aan M met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat zij dat nog wel zou weten en ja....... voor een zwaluw.
Hij moet duidelijk op een andere plaats hangen want zwaluwen broeden niet in gaten in bomen maar in gaten in rotsen. Als cultuurvolgers zijn ze gaan broeden in en aan gebouwen maar nog steeds niet in potten in bomen.
Dat is een beetje een tricky one want Rick is niet zo happig op zwaluwnesten onder de dakrand vanwege de poep. 
Dat vraagt nog een idee van Malle Piet maar dat gaat lukken.

Met groeten Tom
















woensdag 1 mei 2019

Vervelen en zwelgen


Zo, de citroenen zijn verwerkt.
Daar ging gisteren het grootste deel van de dag mee gemoeid. Niet alleen het schillen en ontpitten maar nog meer het naar de kust rijden voor de broodnodige suiker. Natuurlijk haalde ik de benodigde boodschappen en trakteerde ik me op een Passiflora edulis, de soort die de eetbare vruchten geeft. Tijdens het jam maken tijd genoeg om de gedachten door te nemen. 



Die gedachten waren niet in overeenstemming met de blijdschap die de passiflora me zou moeten geven. 
Wat is er aan de hand met je? 
Ik weet niet waar die plant moet komen te staan? Hij moet in de zon en klimmen, liever niet in een boom staat er op internet te lezen en hij heeft veel ruimte en water nodig en vruchtbare grond.
Eigenlijk een miskoop dus want heb ik een plek in de tuin die al die voorwaarden heeft?
Nee.
Nou ja er is een plek die bijna voldoet maar er is geen plaats om te klimmen. Nou uh, tegen het hek van de buren wel maar dat lijkt me geen goed idee.



Dus sta ik te zimmen in mezelf en doe de rest van de dag eigenlijk niets dan vervelen en zwelgen. Als dat een paar uur duurt, komt er altijd een oplossing. In dit geval kwam Malle Pietje oppoppen.
Er liggen nog van die ouwe ijzeren palen van het hek en hij nam ooit eens een stel buizen mee van het frame van zo’n schommelbank.
Misschien kan ie daar wel een klimrek van maken?
Meteen even kijken en inventariseren.


Oei, de hekpalen passen niet in de buizen van het frame de schommelbank.



Als ik mazzel heb kan ik het kapje er vanaf slaan.



Ja dus.


En toen paste het keurig in elkaar.



Dus was ik vanmorgen al vroeg op, tja, als ik weet ik wil wordt ik onrustig. En om een 13.00 stond er een volledig gerecycled klimrek.
Twee en een halve meter hoog en vijf meter breed.




En om 14.00 uur staat de plant in een mooi groot plantgat met eigengemaakte compost en voldoende ruimte om met veel passie vruchten te maken.


Met groeten Ton

maandag 29 april 2019

Action

Dat is alweer een tijdje geleden.
Ondergaande zonnen zijn het mooist met een wolk maar met het stabieler wordende weer zien we die steeds minder. Dat is wat in tegenspraak met de weersgesteldheid van de paasweek maar toen was de lucht zo zwaar bewolkt dat er helemáál geen ondergaande zon te zien was.



Gisteravond waren de condities ideaal.


Zeg uh Ton?
Ja.
Die citroenjam verveelt niet he?
Nee. Ook al is de smaak wel wat overheersend.
Uh, ga je nog bijmaken want ik maakte net de laatste pot open.


Vanmiddag was de koorrepetitie en daarna wordt er door een groot deel van het koor nog wat gedronken op het terras dat aan de repetitieruimte grenst.
En ook al kost het me altijd moeite om iets te vragen vroeg ik toch of er een zanger of zangeres met een overschot aan citroenen was. 
En die was er.
We konden meteen mee om te plukken. 
Ik ben blij dat er iemand is die er wat mee doet, zei de zangeres.
Ik gebruik er misschien maar een stuk of tien per jaar en we gaan eind mei ook nog voor een paar maanden weg, als je dan meer wilt, ga vooral je gang.
Nou graag natuurlijk.


Ik kan dus in aktie komen. 11 Kilo citroenen. Onbespoten.


En Rick nam het tweede gordijn mee van het koor. Kan er jij er dan een paar muziek noten op schilderen en misschien ook nog een vioolsleutel?



De laatste weken heb ik de potplanten verplant en die zette ik vanmorgen, na wat extra vertroetelen op een beschermde plek, op de terrassen.

De Iris in de voorste pot is een Japanse soort die ik kreeg uit de Hortus aan Zee. Hij doet het goed hier want er zitten al drie zij uitlopers aan. Voor bloei moet ik denk ik nog wel een jaar wachten maar dat heb ik er graag voor over want de bloemen zijn prachtig.


Met groeten Ton