donderdag 17 januari 2019

Nou lekker dan

Picassa heeft het ineens op zijn heupen en ik krijg geen foto’s geplaatst. 

dinsdag 15 januari 2019

Alles heeft een prijs

De mooisten zijn die met een wolk of wat en dat heeft een prijs.

Veel meer zon zouden we niet zien.



Naarmate ik meer inzoomde werden de kleuren intenser.



Nou ja met dit spektakel neem ik een bewolkte dag, wel min of meer dan he, voor lief.

Tijd voor een klus die Rick al bijna twee jaar op zijn wensen lijst heeft staan: het ophangen van de verlichtingsdraden in de slaapkamers.
Ik zie daar als een berg tegen op omdat de leidingen op onbekende en niet altijd even logische plaatsen in de muren zijn weggewerkt.  Ook zitten er nog een paar betonnen pilaren waar ik met mijn boormachine niet in kom.
Maar vandaag was de dag. En eigenlijk zonder gedoe hebben we de verlichting geïnstalleerd.


Alleen jammer dat één set het niet doet.


Zo tegen een uur of vijf leek het wel helderder te worden. 
Nou hoeft het niet meer hoor, zei Rick, die stiekum de hele dag hoopte op opklaringen maar het zorgde nog net wel voor een waardige dagsluiting.




Met groeten Ton













zondag 13 januari 2019

En weer

zaten we aan de lekkerste taart.

Twee jaar geleden raakten we in het lekkerste taart restaurant, in gesprek met een Nederlands echtpaar waar we sindsdien regelmatig contact mee hebben. Zo spreken we niet alleen af als ook zij in Andalusie zijn maar kwamen ze ook naar Schagerbrug om ons te horen zingen.

Kortom: leuk om elkaar vandaag weer te ontmoeten in de uitbundig schijnende zon.



Eigenlijk is er van alles te vertellen over onze wekelijkse wandeling door het park.

Zo moeten we in de winter de wandeling niet té vroeg maken omdat anders de zon nog niet over kam schijnt en het restaurant in de schaduw ligt.





Het riviertje dat door de vallei stroomt levert ons drinkwater.


Het water wordt uiteraard al eeuwen gebruikt. Zo zijn nog steeds de resten van de acequias te vinden. Waterkanaaltjes die aan de bergwand lijken te zijn geplakt en dienden om het water naar de landerijen te leiden. In sommige delen van Spanje zijn ze eeuwen oud en aangelegd door de Moren.


Of ze hier ook zo oud zijn weet ik niet. Wel is te zien dat ze niet meer in gebruik zijn en zijn vervangen door slangen en pijpen. Soms zijn de kanaaltjes doorbroken door de weg. 


En die weg zou dan weer aangelegd zijn voor de steengroeve.

Weer terug bij de Klompen vond ik de Mimosa voldoende wollig om te fotograferen.


En was ik helemaal tevreden met onderstaand zicht.

Als Nederlandse polderjongen vind ik hoogteverschillen in een tuin altijd een meerwaarde geven en helemaal als je dit vanuit huis kan zien. Een paar mooie oude bomen die het verschil in hoogte nog eens accentueren zou het summum zijn. Maar......... daar is hier geen sprake van. Ten eerste is het hoogteverschil slechts van beneden naar boven te zien en stonden er in het begin helemaal geen bomen.



Maar zo, al is het van beneden naar boven gezien begin ik heel tevreden te worden.


Met groeten Ton















vrijdag 11 januari 2019

Koud en kaal

Oei, dat kan natuurlijk ook: het was koud en bewolkt vandaag. 

Na het debacle met de schoorsteen mannen zien we er eigenlijk een beetje tegenop om het project nieuw leven in te blazen.
We kwamen een van de mannen trouwens tegen afgelopen week. Zeg, vroeg Rick, wanneer kom je die spullen ophalen?
Welke spullen?
Nou, uh er ligt nog een trap en wat gereedschap.
Nee hoor, dat is niet van mij.

Onze gedachten zijn natuurlijk ook niet altijd zuiver dus toen we verder liepen was het eerste dat we zeiden: daar is ie dan waarschijnlijk niet eerlijk aan gekomen.

Dus hebben we een trap geërfd, een paar hamers, aangebroken tubes kit, wat ongeregeld spul en...... de trui van zijn collega.



Goed. We zijn dus vanmorgen naar een, ogenschijnlijk, bonafide haardenbedrijf gegaan om te zien of zij de haard voor ons willen aansluiten en een schoorsteen willen instaleren.
En ja, dat willen ze en dat ook nog eens tegen een reële prijs. Als alles goed gaat kunnen we 17 januari stoken.



Als Noord- Europeaan wil ik zoveel mogelijk licht in huis hebben maarrrrrrrr in de hete Andalusische zomer met zijn hoogstaande felle zon wil je niet dat die direct naar binnen schijnt. Dan wil je schaduw. Dus heb ik vlakbij de ramen allerlei Yucca’s en bomen geplant maar nu, in de winter en zeker met bewolkt weer ben ik toch weer in de twijfel geschoten: meer licht naar binnen. Maar om niet al te drastisch te werk te gaan heb ik de Yucca’s niet bij de grond afgezaagd maar wel 80 % van de bladeren weggetrokken. 
Morgen met zonnig weer het resultaat maar beschouwen. Nu vind ik de stammen alleen maar heel erg kaal.


Met groeten Ton

donderdag 10 januari 2019

Ballen

Er wordt nog wel eens kritisch gereageerd als we zeggen dat we eigenlijk voornamelijk het klimaat zo lekker vinden hier in Spanje. En natuurlijk is het dat ook niet zo. We vinden een hele berg dingen leuk aan Spanje net als aan Nederland trouwens maar ja, dat heerlijke klimaat....... dat heeft Nederland nou toch echt niet.

En ik geniet er elke dag van. In al haar verschijningsvormen. 


Zo zijn er midden in de winter gewoon bloemen.


En maakten we vanmorgen de wandeling naar El Acebuchal, zoals altijd door het natuurpark. We genoten. 17 Graden. Precies de goede temperatuur, op het randje van koud, eigenlijk net iets te fris voor korte mouwen maar door de stijging van het pad blijft het lijf warm. Het ruikt schoon, de lucht is kraakhelder en de zon schijnt.
Het is nooit een op een vergelijkbaar maar het zou ongeveer een mooie april dag in Nederland kunnen zijn.


Het verbaasd ons altijd hoe steil de bergwanden zijn.


Ook al is dat op de foto’s moeilijk te zien.
Anyway: we werden in het lekkerste taart restaurant als verloren zonen binnengehaald en de taart was als vanouds weer geweldig lekker.


Omdat pas gisteren de nieuwe accu in de auto werd geplaatst, waren we de afgelopen dagen hoofdzakelijk in en rond de woning. Er zijn ook zaken waar ik niet blij van word, en met mij velen: Oxalis pes-caprae. Of te wel: Kaapse klaver, Cape sorrel, Bermuda buttercup en nog wat namen. Een woekeraar in optima forma. Miljoenen staan er op ons land. Triljoenen staan er op de wereld. Er is geen ontkomen aan. Ze zaaien zichzelf uit en maken ook nog broedbolletjes. Dus net als met Speenkruid: met elke schep aarde heb ik er wel een aantal te pakken. 
Ze zitten in bijna elke pot zoals in deze met de paarse Tradescantia pallida en als uitzondering mogen ze daar wat mij betreft in blijven want het contrast tussen bladvorm en kleur vind ik eigenlijk best wel mooi.

Iets anders. Sinds we flexitarier zijn maak ik zelluf gehaktballen van gehakte groente. Op het blog Moeskers Moestuin van Clarien vond ik gister een heel bruikbaar recept. En waar ‘mijn’ ballen vaak uitelkaar vallen bleven ze nu keurig in vorm.



Met groeten Ton










maandag 7 januari 2019

Duidelijk verschil

Die gekke Spanjaarden vieren vandaag ook nog driekoningen, werd ons gezegd.
Ja, en wij vieren tweede kerstdag en dat doen de Spanjolen weer niet.

Driekoningen viel op zondag en daarom was er vandaag een vrije dag.

Ik voelde me ook als een konig zo rijk en vermaakte me in de tuin: snoeide een haag en plantte de bollen die ik kreeg voor mijn verjaardag. Wel wat té laat maar we gaan het zien.


Overal staan de amandelbomen al uitbundig in bloei.



De mijne heeft slechts knopjes. Wel veel dus dat beloofd wat. Vorig jaar viel de oogst wat tegen.


Vanmiddag was er koorreptitie. We zijn van het Coral International de Axarquia af gegaan en zingen nu bij een koor in Cómpeta, de plaats waar we wonen en naar goed Spaans gebruik ben je verbonden met het dorp waar je woont. Wel is het zo dat er niet één Spanjaard op het koor zit en dat vinden we dan best jammer.
Het gros bestaat uit Engelsen en dat heeft ook voordelen want nooit eerder kregen we aan het begin van het seizoen een kant en klaar ingebonden map met alle nummers van het komende concert.




Met driekoningen merk je dat de dagen al langer worden, zeiden mijn ouders vaak.
En het klopt.



Vrijdag was het nog 16.41 maar vandaag ging ze om 18.17 glorieus onder.

Heerlijk om zo diep in het zuiden te zijn.


Met groeten Ton



zondag 6 januari 2019

Start problemen

 Zeer voorspoedige reis gehad. Vriend haalde ons op van het vliegveld en om 24.00 in De Klompen.

Brrrrrrr, wel koud in huis. Slechts 12 graden. Eerst maar een kopje thee drinken, een kruik maken en snel onder de de wol. Nou, uh, dekbed.

Vanmorgen natuurlijk snel uit de veren en naar buiten. Het rook heerlijk, de lucht kraakhelder, het licht prachtig en...... het was doodstil.



Een grondige inspectie ronde gemaakt en ik was heel tevreden met de planten, zaailingen en stekken. Toch is er altijd wel iets dat er de brui aan heeft gegeven. Slechte kwaliteit van de wortels, een doorgeknaagd slangetje van de waterleiding dus te droog of te veel water. Ik weet het niet.



De bloeiwijze van de Dasylirion is volledig uitgegroeid. Ik heb hem uit de plant gezaagd want het kost veel energie en er komt toch geen zaad omdat er altijd een mannetje en een vouwtjes plant nodig zijn. Het geslacht van deze plant kon ik niet zo snel achterhalen. De bloeiaar is 320 cm. Voorwaar niet niks.

Vanmiddag wilde ik naar de vuilnis bakken om groen afval te scoren. Zag namelijk vannacht allerlei veel belovende hopen. Bij de tweede stop wilde de auto niet meer starten. Dat was een beetje te verwachten want de vriend die op onze auto paste zei dat hij de accu tussendoor een keer had opgeladen.
Gelukkig is er een garage vlakbij de vuilnisplaats en ondanks het hoogfeest van driekoningen hielp de eigenaar me uit de nood met startkabels en dinsdag plaatst hij een nieuwe accu.
De auto staat nu boven aan de helling geparkeerd en als hij zodirect niet zelf wil starten, we gaan bij vrienden eten, kan ik de heuvel afrijden en hem dan laten starten.

Kortom: zo’n eerste dag geeft altijd een beetje gedoe. Maar het is hier heerlijk.


Met groeten Ton




zaterdag 5 januari 2019

Regenboog

De midwinterattributen zijn opgeborgen, de badkamer is uitgemest (ik), de keuken inclusief de lades blinkt als nieuw (Rick) en Malle Pietje deed een rondje in de berging. Kortom: we zijn vertreksklaar. Op naar zonnig zuiden en tuin. Ben benieuwd hoe het de snijbonen is vergaan in de maanden van eenzame verwaarlozing.



Vandaag is het wat somber 

Maar eergister wandelde ik nog in het zonnetje op de dijk en was mazzel genoeg om op een gegeven moment drie regenbogen tegelijkt te zien. Dat is dan weer het voordeel van het ruime zee- en waddenzicht.



Deze zag ik al van verre boven Texel naderbij komen en het werd een volledige boog maar toe was de bui al zo vlakbij dat ik hem niet in zijn geheel op de foto kon krijgen.




Met groeten Ton

woensdag 2 januari 2019

Wijsheid vóórdat

We doen niets groots, zei ik eind januari 2017 tegen Rick als antwoord op de vraag wat we in 2018 zouden ondernemen. Ik denk dat inburgeren op een nieuwe woonplek voldoende uitdagend is.



Dus wenden we in Januari aan ons appartement in Den Helder en maakten we contact met onze naaste buren.



Genoten we in februari en maart van de rust en schoonheid van het Andalusische land, zongen we in het Spaanse koor en leefde ik me uit in de tuin.


In april verkende ik Den Helder en omstreken en meldde ik me aan als vrijwilliger in het hospice. 

Mei en juni.


Schilderde Rick de rejas.


Gingen we naar een concert van Alba in Malaga.



En zag ik drie nestjes met zwartkopjes uitvliegen.

Om de Andalusische hitte te ontvluchten en aan de Nijmeegse deel te nemen verbleven we juli en augustus in Nederland.






De hitte viel trouwens niet te onvluchten want sommige dagen was het in Velsen heter dan in Spanje. Gelukkig viel er 31 juli wel een fikse bui.



Tussendoor repeteerden we met Zinco voor het concert van 9 december.



En meldden we ons aan als vrijwilliger in de Hortus.

September en de helft van oktober in de Spaanse Klompen,



waar ik weer een hele berg aan plantjes en stekken verzamelde en.....



ik de enige echte klus van het jaar deed: het stapelen van een grote muur.

De laatste 10 weken van het jaar waren we in Den Helder, vierde ik mijn zestigste verjaardag 



en zongen we een heerlijk concert.



Tussendoor genoten we van het nog steeds uitzonderlijk mooie weer en is Rick weer als verpleegkundige aan de slag gegaan.


We brachten een gezellige oudejaarsavond door met onze buren en zagen een onvoorstelbare hoeveelheid prachtig vuurwerk de lucht ingaan.


Terugkijkend kan ik zeggen dat het afgelopen jaar rustig voorbij kabbelde en dat was beslist prettig. Maar om niet helemaal in te dutten zijn we in mei gestart om twee dagen per week te vasten, douchen we sinds september met koud water en zijn we eind november flexitarier geworden. 
We hebben onze draai al goed gevonden op de nieuwe woonplek. Voor een groot deel te danken aan het vrijwilligers werk en aan de leuke buren die we hebben. Soms komen we al bekenden tegen als we in de stad lopen en dat geeft meteen het gevoel dat we weer deel zijn van een samenleving.


Voor 2019 wens ik iedereen veel wijsheid toe vóórdat de mond geopend wordt, geluk volgt dan vanzelf.



1 januari fietste ik een lekker rondje om de stad.


Zo heerlijk rustig ook al was het al 10 uur. Op een hond met baasje na zag ik niemand. 


Nou uh en deze eend dan.


Met groeten Ton