Niet de zuster maar de plant

Nadat Rick woensdag zijn wandelschoenen had gekocht en we terug naar Cómpeta reden stelde hij voor om langs het stuwmeer van Viñuela te rijden. 

Dat stuwmeer stond in 2024 nagenoeg leeg. 15% Van de totale capaciteit zat er nog in. Te weinig om er water uit te onttrekken voor de landbouw.

Maar in oktober en november 2024 begon het toch weer wat aan te vullen. Ook in maart en december 2025 kwam er behoorlijk wat water bij.

Maar de flinke plens water van januari en februari bracht het percentage muy rapido naar 86%. Wat een rijkdom.

De laatste keer dat het meer vol zat was in 2010. We hopen dat maart, de natste maand van het jaar in deze omgeving, het meer tot de rand gaat vullen.

Normaal kijken we slechts naar het waterniveau als we in de buurt zijn maar deze keer wilden we de dam wel eens zien. Het is geen betonnen dam maar een gemaakt van aarde.

En dat ziet er dan zo uit. Meer een bergwand dan een dam. Wel met een duidelijke overloop.

Clivia, niet de zuster maar de plant bloeit. En hoe. Acht bloemstelen zitten er in. In mijn herinnering nog nooit vertoond. Maar wat een overdaad en dan dat prachtige oranje.

Ik zit niet voor niks heel graag in de serre.

Met groeten Ton 

Een geluid dat we eerder niet hoorden

​Afglopen zondag, toen op weg naar huis met de Panda door de rivier reden, raakte de onderkant van de auto een vette steen. 

Gro%#&€aaaaar….

Direct hoorden we een geluid dat we eerder niet hoorden. Een soort gerammel alsof er iets los hing maar ook kon het zijn dat er een gat in de uitlaatpijp zat. En… het werd er al rijdend niet beter op.

Dat gaan dure taartjes worden, zeiden we nadat we weer wat tot rust waren gekomen.

Vanmorgen konden we bij onze garageman terecht. Auto op de brug. 

Oh, ik zie het al. Deze stang is verbogen en zit tegen het mortorblok aan. Koevoet er tussen en klaar was Mark.

Tien euro. Hoe blij kan je zijn.

Nu konden we meteen door naar Malaga om voor Rick nieuwe wandelschoenen te kopen. Ach en dat duurde ook maar tien minuutjes want hij had thuis al ge-preshopped. Dus direct naar het rek met de wandelschoenen, maar 43 gepakt, gepast en klaar. De geforceerde wandeling die je door de hele winkel moet maken duurde bijna langer.

Anyway. Omdat we zondag de auto voorbij de rivier parkeerden was het slechts drie kilometer naar het taartrestaurant. Dus was er alle tijd om op de voorjaarsbloemen te letten.

De orchideeën zag ik eerder maar ik blijf ze fascinerend vinden. Het waren er minder dan voorgaande jaren.

Het zijn toch echt net bijen die op de bloem zitten.

De rotsen zijn heel verschillend in het park. Hier grotendeels blauw hardsteen. En dan zo’n zachte laag ertussen waar mos in groeit.

Prachtig.

En dan deze narcisjes. Zo klein. Hier smelt je hart toch van. Zeker als zoon van een bollenkweker.

Ik kan me niet herinneren deze hier eerder te hebben gezien maar dit bosje staat er minstens 20 jaar schat ik in. Er waren ook 30 andere plekken waar ze groeiden. Wel in kleinere groepjes.

Dit en de taart maakte de dag en dat akkefietje met de auto liep gelukkig met een sisser af.

Met groeten Ton 

Eigenlijk begrijp ik het niet

​Carnaval: in Nederland werd dat vorige week gevierd net als in Spanje. Maar dat laatste dan weer niet overal. Wel werd afgelopen week Aswoensdag gevierd maar Caranaval was het dit weekend niet alleen in ons dorp maar ook in sommige naburige dorpen. 

Nu kan ik als Noord-Hollander het feest dat aan de vastentijd voorafgaat best missen, net als de vasten trouwens.

Maar omdat een van de koorleden meedeed aan de optocht vonden Rick en ik dat we ons gezicht zouden laten zien. Daarnaast zouden we oudere dame van het koor ook kunnen meenemen.

Dus zaten we zaterdagmiddag op het Plaza de Almijarra lekker in het zonnetje met een hapje en een drankje te wachten toch de optocht langs zou komen.

En de bescheiden optocht kwam langs.

Het begon met het gedrum van een Braziliaanse dansgroep.

Oei, hoorde ik mijn moeder, die over mijn schouder meekeek zeggen. Heeft dat arme meisje geen geld voor degelijke kleren?

Toch vind ik het gemis aan kleding niet altijd heel errug.

Het groepje maakte goede sfeer en de jongen deed aan street dance. Maar ja: krijg dat maar op de foto.

Het was een kleine optocht met onder andere een wasmachine, nog net op de foto en een groepje diepzee duikers. Eigenlijk waren er meer toeschouwers dan optocht. Maar het was beslist gezellig en het eindpunt was in de grote tent waar het nog lang onrustig bleef. Hoorden we vanmiddag.

En dat is dan leuk van een dorp: deze foto kreeg ik toegestuurd. Ongemerkt gemaakt.

Vanmiddag hadden we een afscheid bijeenkomst in het lekkerste taart restaurant. De Amsterdammers die we hier elk jaar ontmoeten hebben besloten om komende jaren in Alicante te gaan overwinteren en daar past dan taart bij om het leed te verzachten. 

Maar zo halverwege de taart werd er gezegd dat ze vorige week naar Almuñecar waren geweest en dat ze dat wel een heel leuke stad vonden. Dus misschien…… 

Nou ja, de taart smaakte heerlijk.

Met groeten Ton 

Maar die hoort in het museum

​Al een week of twee problemen met het internet.

Rick belt met de provider. Het signaal dat jullie krijgen is normaal, zei de man. Zou je een foto kunnen sturen van de router?

Foto verstuurd en meteen antwoord. Maar die is al twintig jaar oud.

En dat klopt. We hebben al twintig jaar FOBOS en zijn daar heel tevreden mee. Hebben ooit een keer een nieuwe schotel gekregen maar voor de rest nooit gedoe.

Dus kwam gisterochtend de monteur.

Het eerste wat hij zei is dat die router ‘in het museum hoorde’.

Hij checkte ook meteen de ontvangst. Die is niet optimaal en daar keek hij een beetje moeizaam bij. Dat komt door die boom en wees naar een pijnboom.

Moet ik die dan weghalen, vroeg ik een beetje onzeker. Voor verbinding met de wereld wil ik wel wat opofferen al zou een boom me wel erg aan het hart gaan. 

Nee, ik houd van bomen, zei de monteur. Ik zal de schotel voor u verplaatsen en daar werd ik blij van want ook ik houd van bomen. Veel zelfs.

Dus zit die schotel inmiddels op de zuidmuur en een meter hoger. Nieuw routertje erbij en alles werkt weer als vanouds.

Na twee en een halve maand van koud, somber en nat weer was het eergisteren ineens 21 graden. En……..windstil. Dat maakte me nog het meest vrolijk. Meteen de tuin in om wat te tutten. Een paar planten verplanten en bergen onkruiden uit trekken. Stekken gemaakt van de Aeoniums. Dat werd ingegeven omdat door het natte weer de planten uit hun verband zijn gegroeid en de zijtakken waar een bloem op is gekomen zijn afgebroken. Die stekken staan nu op een mooi plekkie in de tuin.

Ook ben ik begonnen met het verwijderen van de Jasmijn. De pergola moet geschilderd worden en dat is wat moeilijk met die struik die zich op, door en langs de palen slingert. 

Vanwege de warmte van afgelopen dag schieten de planten de grond uit en staat er van alles in bloei. Aloës, narcissen, Spaanse Margrieten, Brem, Agave, Crassula, orchidee, sinaasappelboom, Amandel, rozemarijn en Citroenboom. Die laatste heeft zelfs al een klein vruchtje.

18 November. De Agave maakt een bloeistengel.

6 December.

5 Januari.

En nu zijn de eerste bloemen open. 

Vanmiddag hadden we lunchers: de oudere dame van het koor en haar dochter. En dat was zeer genoeglijk.

Ook vandaag heerlijk weer maar met een zacht briesje dus werd er gevraagd naar een beschut plekje in de tuin. Na tien minuten: het is wel heel warm zo in de zon hè?

Dus sleepten we het meubilair naar een plek met wat wind en dat was heerlijk.

We kletsten vier uur vol onderwijl genietend van wijn, uiensoep, het is winter tenslotte, vislasagne en yoghurt met fruit en mangopuree.

Dank dames voor de fijne middag.

Met groeten Ton 

Gekmakend

​Donderdag hielpen we de vrienden, nou uh de vriendin want de vriend lag met koorts op bed, in het dal met het opruimen/stapelen van het haardhout.

Daar was twee kuub gestort en het zou vrijdag de hele dag regenen dus hup; ff het houthok vullen.

En met vier personen en twee kruiwagens was het dan ook in een half uur geklaard.

Daarna nog gezellig een uur bijpraten met koffie en lekkers.

De middag werd er in de zon gelegen. Door Rick en buuf dan want ik bleef binnen vanwege storm. Vanwege het geloei bleef ik zelfs in de woonkamer in plaats van in de serre. 

Het is de laatste twee maanden niet alleen koud, bewolkt en nat maar heel onstuimig met als hoogtepunt de zestiende storm: Oriana. Windstoten tot 100 km per uur. 

Gekmakend.

Ik schreef dat er in de buurt weinig schade is door de vele regen en eigenlijk blijft dat zo.

Wel kwam dit bericht vanmorgen op de website van de gemeente Cómpeta te staan. Een gigantisch rotsblok heeft de weg versperd. Vervelend. Zeker als je weet dat de andere toegangsweg naar het dorp ook is afgesloten vanwege een wegverzakking.

Er is meteen een begin gemaakt om de weg weer vrij te maken meldden de vrienden in het dal: we horen het gejakker van de machines.

Nagekomen foto.

Met groeten Ton 

Dwaalgast

​Dinsdag was de bijeenkomst van de gardenclub. Een lezing over de zang van vogels die hier in de omgeving het meest voorkomen.

Een zeer enthousiaste vogelvoyeur deed de lezing met leuke anekdotes en geanimeerde ‘Vogelzang’. 

Hij en zijn vrouw wonen in de campo van Cómpeta en hij vertelde dat hij in de jaren dat ze hier wonen al 191 verschillende vogels hebben gespot.

Tja, nu ken ik het gros van de vogels niet die hier rondvliegen maar al tellend kwam ik toch ook tot een stuk of dertig soorten.

Gisteren deden we een excursie met buuf naar het Stuwmeer Rules. Dat ligt in de rivier die uit de Sierra Nevada stroomt. Ook dit stuwmeer bevat de laatste jaren maar de helft van de hoeveel water dat het kan bevatten. 

Maar de regen van de afgelopen maanden zorgde ervoor dat het meer nu voor 90% is gevuld.

Tijd dus om even te kijken.

Yep, het zit behoorlijk vol. Het waterniveau staat ongeveer twee meter onder de overloop.

Er werd ook gespuid. We lazen dat dat bij meerdere stuwmeren wordt gedaan omdat er nog steeds regen in de voorspellingen staat. Daarbij komt dat maart normaal gesproken de natste maand van het jaar is. 

Voorzorg dus.

We liepen de hele dam over om even in het zonnetje te zitten op het uitkijkpunt.

En wat zie ik daar?

Nooit eerder gezien hier. En ja, het is een onduidelijke foto maar de vogel is toch duidelijk als kieviet herkenbaar.

Dus naast de bijeneter, hop, wielewaal, nachtzwaluw en raaf een kieviet.

Met groeten Ton 

De Grand Canyon in schemerlicht

​Weer terug op de berg na een druk weekje Nederland.

Ach druk is niet zo druk dat ik geen blog zou kunnen schrijven maar gaf mezelf er geen tijd voor.

Ik heb mijn nieuwe paspoort opgehaald. Dat was ff schrikken. De pasfoto’s, met de wonderlijk rare voorschriften die ik daarvoor liet maken vond ik al direct niet heel flatterend voor mijn gepensioneerde gezicht. 

De beambte achter het loket opende het paspoort en vergeleek mijn gezicht met de foto op het document.

Hmmm, zei ze. De foto doet u geen recht.

Nadat ik het paspoort had ontvangen en de foto bekeek schrok ik wel een beetje. Sowieso is een foto zonder bril al raar maar die zwarte kringen rond de ogen en dan de rimpels bij mijn ogen! Die leken wel op de Grand Canyon in schemerlicht. 

Driewerf neen: de gedigitaliseerde versie van mijn snuit is gewoon lelijk.

Anyway. Dat paspoort ophalen was een klusje van een kwartier.

De verkoop van ons appartement is in gang gezet en daar ging meer tijd en energie inzitten. Twee makelaars over de vloer gehad met een nogal opmerkelijk verschil in aanpak. Dat maakte onze keuze wel heel eenvoudig. Het volgende bezoek gaat in het teken staan van opruimen en verkoop klaarmaken. Dat naast zingen want dat gaat gewoon door.

Drie dagen samen zingen. Wederom heel fijn en…..het wordt steeds mooier.

De laatste twee dagen repeteerden we niet alleen de nummers maar deden we een hele doorloop. Dat wil zeggen niet alleen de liederen zingen maar ook met de gesproken tekst ertussen. Het wordt een optreden van precies een uur. Maar omdat dat te bereiken dienden er twee liederen geschrapt te worden en moet ik de teksten nog wat aanpassen/inkorten. Dat gaat lukken.

Tijdens ons verblijf in het hoge noorden hadden we natuurlijk wel contact met het natte deel van het continent.

Gelukkig viel het in onze buurt mee. Weinig schade. 

Wel is er een dode te betreuren. Een vrouw wilde haar hond redden die door het water van de rivier werd meegesleurd waarbij zij zelf verdronk. 

Voor ons vertrek had ik een aquarium neergezet als alternatieve regenmeter want de voorspelling gaven 150 millimeter aan en die passen echt niet in de regenmeter. Die meter stond dan ook tot de nok toe gevuld vol te zijn. 

Honderd en vijf millimeter water zat er het alternatief en er viel vannacht nog eens zeven bij. 

Nu is het echt nat zat.

De Helderse buuf reisde met ons mee naar Spanje maar die zou zondagmiddag dan wel in haar eentje op de berg moeten zitten omdat wij waren uitgenodigd voor een etentje na het huwelijk, afgelopen vrijdag in Gibraltar, van twee tachtigjarigen.

Buuf werd uitgenodigd door de vrienden in het dal en wij hadden een zeer genoeglijk middag waarin veel werd gelachen, Engelsen hebben echt een leuke humor. Het eten was heerlijk en dan zijn ruim vier uur zo om.

Met groeten Ton

Geen half werk dus

​Ik word er ook wel eens moedeloos van. Van al die planten die doodgaan door het harde klimaat of aangevreten of geïnfecteerd worden door snuitkevers, schimmels, orenkruipers, beddenpissers of wat al niet meer.

Zo kocht ik twee jaar geleden een Bowiea via de succulentenclub die een bijeenkomst in de Hortus had. Helemaal blij was tot ik dit jaar na de zomer weer in De Klompen was en zag dat de bol was aangevreten door beddenpissers. Er zaten wel een stuk of twintig van die beestjes in het gat dat ze hadden geknaagd. 

De bol lag los omdat ook alle wortels waren weggevreten en ik kon er van boven naar beneden doorheen kijken. Geen half werk dus.

Ik bleef waarschijnlijk heel rustig want zette de bol los in de tuin. Een beetje beschut half onder een struik. Omdat het gisteren droog was een redelijk zonnig toog ik lekker de tuin in. Kwam de Bowiea tegen die er mooi glanzend groen uitzag. Tja, dan moet ik daar natuurlijk ff aanzitten.

Hé? Hij stond vast in de aarde. Ik begon voorzichtig blij te worden. Pakte een plantschepje en haalde de bol los.

Er zaten niet alleen worteltjes aan maar ook broedbolletjes. Dat zijn die lichtgekleurde bollingen. Ook aan een losliggende schub zat een bolletje.

Dat geeft de burger moed.

Ik heb de bol opgepot en staat nu op het terras boven de keuken waar hij droog staat. Komende week gaat het weer langdurig en veel regenen.

Ook de Orchis is weer opgekomen. Meer bijzonder dan dat ze opvallend is met haar tien centimeter hoogte.

Met groeten Ton