Genieten van het moment? Mañana pas

Gisteravond de laatste opvoering van het theater. Daarmee het einde van zeven avonden repeteren en optreden. In het Engels en dat vraagt echt meer dan in je moerstaal. Zinnen die er toch niet echt zo makkelijk uit de mond rollen als Nederlandse.

Maar iedereen weet dat dit internationaal is dus je mag langzamer spreken dan de Britten. En……het is juist mooier als het lijkt dat je nog nadenkt over wat je zegt. Anders is het een ingestudeerde tekst. Alsdus de regisseuse.

Anyway. Nadat de laatste toeschouwers hun glazen hadden leeg gedronken togen we met alle acteurs en ‘La Jefa’ naar het plein voor napraten, tapas eten en een drankje. En dat was zeer genoeglijk en uitgebreid.

We waren wel luidruchtig aanwezig omdat we steeds het stukje Chanson d’amour zongen dat we ook in het toneelstuk zongen.

La Jefa kreeg als aandenken een foto waar we het applaus innamen van de een na laatste voorstelling.

Daarna tijd voor veel napraten en tapas. En de nodige drankjes.

Vandaag voelt het aan alsof er een vrachttrein over me heen is gedenderd. Best wel moe en met een gevoel van….wat nu? Maar ook volledig tevreden en blij met het resultaat na alle voorbereidingen en repetities.

Ik ben altijd stiknerveus voor een optreden ook voor die van het koor. Meestal valt het grootste deel van die spanning wel af zodra het optreden begint. Maar er blijft meer dan genoeg over en dat betekent dat ik nauwelijks geniet van het optreden. Later ben ik dan meestal wel tevreden en vind het leuk dat ik dat gedaan heb maar echt genieten op het moment…..

In het toneelstuk is er een scène waar er gelachen dient te worden. Dat is geen probleem, dat kan ik. Maar gisteravond werd ik me ineens bewust van iets nieuws. Ik lachte niet omdat het moest maar het kwam vanuit mijn binnenste. Vrij. Gewoon vanuit plezier genoot ik van het moment.

Goed dat dit afgesloten is zodat de aandacht nu naar de zangweek in Utrecht kan gaan. Acht liederen moet ik instuderen en voorwaar, voorwaar, ik zeg u: het zijn niet direct meezingertjes. Nee. Lastige teksten in Latijn, Spaans en oud Engels. Ja die met doth en though. Daarnaast ongewone maatsoorten die in een lied zelfs per maat verschillen.

Maar vandaag nog ff lekker niks. Nee, mañana pas.

Met groeten Ton 

Hij staat prachtig

​Nadat we besloten hadden om het appartement in Den Helder te gaan verkopen kwam er een vraag.

Zeheg?

Jaha?

Vind je het goed als ik een vleugel koop?

Oei. Daar was ik niet meteen heel enthousiast over. In Heiloo hadden we ook een vleugel maar daar werd weinig op gespeeld. Zo’n instrument neemt de ruimte in van een twee persoonsbed en dat is veel ongebruikte ruimte in een huiskamer. 

Dus stelde ik toen voor om de vleugel weg te doen of…..er moest meer op gespeeld worden. En dat gebeurde. Rick nam weer piano lessen en bijna tegelijkertijd zongen we in Dubbelkwartet Nootzaak waarmee de vleugel ook gebruikt werd voor het instuderen van de liederen. Eind goed al goed.

Maar nu. Onze woonkamer is niet groot en staat al bomvol. Dat vinden we beiden maar: als we nou de eetkamertafel wegdoen en de kast opschuiven is er ruimte genoeg, stelde Rick voor.

Ik heb altijd wat langer tijd nodig om over bezwaren heen te stappen. Die eetkamer tafel gebruiken we alleen maar als we gasten hebben en we niet buiten kunnen eten. Dat is per jaar op een hand te tellen. Het geld is ook het probleem niet want er is overwaaarde in Den Helder. Daarbij: Rick zit minstens 15 uur per week achter het klavier.

De zang/pianogasten van 14 dagen geleden deden ook nog een enthousiasmerende duit in het zakje dus reden we afgelopen dinsdag naar Benalmádena om eens rond te snuffelen bij Royal Piano’s.

En natuurlijk stond daar een mooie glimmer die gistermiddag werd afgeleverd.

Ik dacht dat het een hele klus zou zijn om zo’n gevaarte naar binnen te krijgen maar niks is minder waar.

Het is een platte doos.

Die op een handig karretje zonder gedoe naar binnen werd gereden.

Uitpakken en de poten aanschroeven.

Rechtop zetten waarbij maar twee poten gemonteerd waren. De derde poot werd gemonteerd toen de vleugel rechtop stond anders zou die afbreken tijdens het kantelen. Ook weer wat geleerd.

Na een half uurtje kon de maestro op zijn nieuwe Yamaha gc1 spelen.

En wat klinkt ie mooi. Meer geluid maar ook voller en ronder dan de piano.

Nu nog zoeken naar een klein eettafeltje.

Maar daar is de kans best groot op

​Kom ik gisteravond thuis na de Engelstalige voorstelling van het toneel……is de halve woonkamer overhoop gehaald. 

Tja. Rick kon niet wachten tot vandaag om het samen te doen. Niet errug trouwens want ik ben niet zo van opruimen, uitzoeken en weggooien. 

Vanmorgen waren er best nog genoeg zaken waar ik een beslissing over moest nemen.

Tuinboeken, kookboeken, reisboeken en wat al niet meer spitte ik door en besloot toch echt om té verouderde info weg te doen. Ook al vond ik dan soms de plaatjes in de tuinboeken mooi genoeg om te bewaren. Wat ik niet deed.

Een deel gaat naar de seccond-hand shop. Tenminste de Engelstalige. De rest naar de papiercontainer.

Tja, wat te doen met een cd-speler die we eigenlijk nooit meer gebruiken? En die cd’s? Dat vond ik toch echt een stap te ver. Die gaan waarschijnlijk pas over een jaar vijf weg als ik ze in de tussentijd niet meer heb beluisterd. Waar de kans best groot op is.

Na een uur begon het lekker op te ruimen en bracht ik alvast spullen naar de containers.

Nu ziet het er zo uit en wachten we op de zaken die gaan komen.

Spannend.

Met groeten Ton 

Zakdoekjes heb ik tegenwoordig altijd bij de hand

Dat je het als pensionado zo druk kan hebben met niks. Of uh, nou niks. Met allerlei leuk dingen en dat zonder haast.

Zo hadden we een verjaardagsfeestje met tapas. De volgende dag een herhaling bij dezelfde jarige om de restjes op te komen eten om vervolgens gezamenlijk naar de Peña te gaan voor een flamenco voorstelling.

Nu zijn we drie jaar geleden voor het eerst naar zo’n voorstelling geweest en zeiden tegen elkaar dat we daar voor jaren op konden teren. We vonden het niet lelijk maar het staat cultureel toch wat ver van ons af.

Maar een uitnodiging om weer eens mee te gaan sloegen we niet af want ‘na drie jaar’ kunnen we dat wel weer aan.

Tja. Na een minuut zat ik al met tranen in de ogen van ontroering. Het verdriet uit het lied kwam direct naar binnen. 

Nu zitten de emoties nogal los de laatste tijd en zakdoeken doen dan ook goede dienst. Niet alleen nu maar ook tijdens het zingen in het koor. Een beetje gevoelige tekst en hup, de keel zit weer dicht. Een mooi gezongen akkoord en mijn stem stokt. 

Ook mijn zangstem is aan het veranderen. Ik merk direct tijdens het zingen dat ik ‘goed’ in het lied zit en hoor breekbaarheid in mijn stem ontstaan.

Als ik samen met mijn collega bariton een deel van een lied moet zingen en ik voel die emotie ontstaan krijgen we altijd applaus. Het is dus ook wat anderen kunnen horen.

Mijn verklaring is dat dat onder andere door het acteren komt. Dat kan niet los gezien worden van het ontdekken van mijn eigen innerlijke wereld. Want tijdens dat spelen komen allerlei emoties naar boven. En van sommige schrik ik zelfs want ze zijn echt niet altijd van vreugde of verdriet. Soms van boosheid, verontwaardiging, schaamte en eenzaamheid.

En nu ik beter toegang tot die emoties heb voel ik die nu blijkbaar overal.

Dus toen de zangeres een lied zong over een verloren liefde kon ik dat dus goed voelen.

Niks mis mee.

Nu houd ik bijna altijd mijn ogen gesloten tijdens een voorstelling omdat ik anders nog wel eens overprikkeld raak of word afgeleid door iets wat mij stoort.

En met de ogen dicht luister ik scherper en werd dan helemaal blij als de dames echt werkelijk gelijk met de schoenen op het podium stampen. Heerlijk.

Ook van de razendsnelle fingers van de gitarist was ik onder de indruk. Daarvoor gingen de ogen trouwens wel weer open.

Alles bij elkaar genomen zei ik gisteravond als snel: ik denk niet dat we pas over drie weer gaan. 

En nu wat anders. 

Het recept van de shoarmataart voor Charlie. En voor iedereen die het ook wat lijkt.

Een recept uit een Libelle van minstens 20 jaar geleden. 

Voor elk recept geldt dat ik me altijd eerst precies aan het recept houd. Later komt er toch meer mijn eigen inbreng in. Soms meer groente of minder vlees. Ach en lamsgehakt is niet altijd in de supermarkt en dan is half-om-half net zo goed. 

Ik maak trouwens altijd de variatie tip. Die met banaan en cashewnoten en laat sowieso de rozijnen weg.

Als we geen zetmeelgerechten eten maak ik een taart zonder bodem en laat ik de boterham weg. In de jaren dat we vegetarisch aten verving ik het vlees door fijngehakte champignons.

Nu maak ik de taart meestal ook met een dak van deeg. Vind ik extra feestelijk. 

Nou, smullen maar.

Met groetenTon.

Laat de zomer nu maar komen

Het concert van afgelopen zondag was in de kapel van het uitvaartcentrum.

Een ronde zaal waar ongeveer 140 mensen kunnen zitten. Als kapel wordt hij nagenoeg niet gebruikt en staat derhalve bijna altijd leeg. Nooit een probleem om de ruimte te reserveren. 

Jullie mogen hem wel vaker gebruiken hoor, zei de burgemeester die ook even kwam luisteren.

De akoestiek is vreselijk als er geen publiek is maar als de stoelen bezet zijn is het er goed zingen.

Nu is er een klein altaar en tijdens vorige concerten stonden we daar op. Omdat het koor nu bijna 40 leden heeft is het raar om het te gebruiken omdat meer dan de helft er dan naast moet staan.

Dus kwam ik met het lumineuze idee om de stoelen in de kapel rond te zetten en het koor aan een kant ongeveer een kwart van ruimte te laten innemen. 

Dat werkte heel goed. 

Het concert was opgebouwd rond solo liederen die de verschillende leden graag wilden zingen naast vijf liederen van het koor.

De reacties die we kregen was dat het geluid van het koor zo mooi was en de kwaliteit de afgelopen jaren steeds beter is geworden.

Er waren vier tachtigjarigen die een lied zongen, waarvan de oudste 87, en sommige van de zangers waren echte performers, andere technisch beter. Andere waren wat minder bedreven maar daar werd dan weer van genoten omdat het zo breekbaar en integer was. 

De jongere zangers zongen dan weer liederen die wat moderner waren en dat had beslist weer een ander charme.

Bij twee liederen was er een achtergond koor nodig en de Nederlanders zongen Vluchten kan niet meer.

Kortom: een zeer afwisselend laagdrempelig concert met een hoog gehalte aan plezier.

En omdat het prachtig weer was weer er door het grootste deel van het koor nog wat nagepraat onder het genot van een tapa en drankje. Of meerdere.

Het beste van Cómpeta is hier en dat ben jij.

De gasten zijn vanmorgen vertrokken naar het noorden waarmee een inspirerend lang weekend té snel voorbijvloog.

Het is dus weer heel stil in Los Zuecos na de gezellige drukte. Gelukkig hebben we de kaas en foto’s nog. 

En……de roos die na vijf jaar eindelijk overdadig bloeit. En mild geurt.

Met groeten Ton 

Er groeide geen gras over

​Nee, er groeide geen gras over. Nadat de gasten waren aangekomen werd er bijna direct gezongen. Wel nadat er allerlei lekkers uit de koffers was gekomen: cake, gemberkoekjes en kruidkoek naast drie soorten kaas. 

Maar ze komen om te zingen en……ze doen ook altijd mee met het concert van Coro de Cómpeta. Dit jaar trouwens alleen voor een lied met de Nederlandse zangers. Vluchten kan niet meer. 

Hier zingen Rick en ik de achtergrond melodie van een lied dat door een van de koorleden als solo wordt gezongen tijdens het concert.

Natuurlijk zijn er ook nog andere leuke dingen en dat is genieten van het heerlijke weer. De gasten vinden de temperaturen aangenaam en wij vinden het toch nog net niet echt lekker.

De maaltijden kunnen zonder gedoe buiten genuttigd worden. De eerste dag had ik een chorizo schotel gemaakt. Makkelijk, voedzaam en lekker.

Maar wat is voedzaam waard als er na een uur of twee toch nog een flinke bak ijs in de magen kan verdwijnen. Dat deden we in Frigiliana waar we een toeristisch rondje door het dorp deden.

Zondag maakte ik wat meer werk van de maaltijd en aten we aspergecourgettesoep en een hartige taart met salade.

Niet te veel want met een volle buik is het slecht zingen.

In het dorp is dit hét nieuwe fotopunt. De jongen en de ezel. Het beeld stond jaren lang op een rotonde en is een jaar of drie geleden weggehaald. Iedereen in rep en roer: waar is het beeld?

Het bleek een opknapbeurt nodig te hebben en is een paar maanden geleden teruggeplaatst aan hoofdweg die het dorp inleidt.

Tja. Toeristen moeten daar een foto van hebben.

Met groeten Ton

Zanggasten

​Het terras is officieel geopend.

Dat wil niet zeggen dat we er nog niet hadden gezeten maar vanwege de zanggasten die morgen komen hebben we vandaag grote schoonmaak gehouden. 

Nou begon die schoonmaak gisteren al. Zo hoog in de nok van de de badkamer zaten nogal wat spinnenwebben. Nu vinden wij dat geen probleem want daarin worden veel insecten gevangen maar voor gasten moeten de spinnen gewoon nieuwe schone insectenvallen maken.

En Rick zag bij de ijzerhandel een plumeau. Ze verkopen daar ook een behoorlijk groot assortiment van niet ijzerwaren.

Anyway. Vanmorgen het terras afgespoten vanwege een dikke laag stuifmeel van druivenbloesem en olijfbloemetjes.

Trouwens, die olijfbloempjes bedekten na een uurtje alweer de tegels. Het meeste stuifmeel is inmiddels wel weg omdat de bloemen beginnen uit te bloeien.

Het tuinmeubilair afgesopt en de kussens van boven gehaald.

De siësta die deed ik dan later ook op de loungebank.

Na de halve grote voorjaarsschoonmaak, want ook de slaapkamers zijn ontdaan van een jaar verzameld stof, de auto gepoetst en de badkamer uitgemest, gasten zijn nu eenmaal een goede reden om het huis weer ff flink onder handen te nemen, vonden we het rond vijf uur genoeg en genoten we van het late zonnetje.

Morgen de voorraadkasten aanvullen en de grote huurauto ophalen en dan kan het grote zangfestijn weer beginnen.

Zin an.

Met groeten Ton 

Steeds dreigender

Nu is het niet zo dat we afgelopen twee weken niks deden. Maar ik kon er geen blog van brouwen.

Er werd veel gezongen vanwege het aanstaande concert waar tien leden van het koor een lied naar eigen keuze ten gehore brengen. Sommige daarvan hebben een achtergrondkoor nodig maar vanwege de korte aanlooptijd, de Ierlandreis slokte de meeste tijd op, is er gekozen om als achtergrond een klein groepje uit het koor dat te laten doen. En ik zit natuurlijk in dat groepje background vocals. Dus werd er extra geoefend.

Ook het toneel neemt aardig wat tijd in beslag omdat ik meedoe met de internationale groep. Die geeft eind mei drie uitvoeringen. Heel leuk en totaal ander toneelspel dan wat wij als Nederlanders doen. 

Duidelijk culturele verschillen. Wij zijn wat zwaarder op de hand. Serieuzer en meer introverter. De Britten vinden het heerlijk op zichzelf een beetje belachelijk te maken wat het er voor zorgt dat we af en toe in een deuk liggen. Ze bewegen zich ook vrijer. 

In de tussentijd zag ik de groei van de bloemknoppen van de cactus volledig over het hoofd en zag gistermiddag, toen ik eindelijk de tuin wat ging opruimen voor het aanstaande bezoek, dat er al een bloem volledig open was. Er komen er nog twee aan.

​

De serre begint langzaam aan wat leger te worden nu de gevoelige planten stuk voor stuk een buitenplekje krijgen.

Ook de Bowiea moet naar buiten maar daar moet eerst nog wat aan gedaan worden. En gisteravond durfde ik het aan, sneed de Bowiea in stukken om hem te vermeerderen.

Deze succulent kocht ik een jaar of twee geleden van een lid van de succulentenclub die elk jaar een paar keer bij elkaar komt in de Hortus. Maar eind vorig jaar zag ik dat de bol flink was aangevreten door klein knaagspul. De hele onderkant was weg en ik kon er zelfs helemaal doorheenkijken.

Die is verloren dacht ik maar ik kreeg het niet over mijn hart om hem weg te gooien. Dus zette ik hem in een pot en hij ging vrolijk groeien. Wel vreemd groeien want nadat ik de bol voor controle uit de pot haalde zag ik dat er in de onderkant allemaal nieuwe bolletjes groeiden.

Zelfs aan een afgescheurde rok zat een klein bolletje. Zie bovenstaande foto.

Anyway. Ik sneed de bol voorzichtig open en zorgde ervoor dat elk bolletje aan een stukje van de rokken bleef zitten. 10 Van die bolletjes heb ik nu. Daarnaast is het kleine bolletje in het gele rondje hetzelfde bolletje dat los ligt op de bovenste foto.

De overgebleven stukken van de rokken heb ik ook in de aarde gedrukt en wie weet wat daar nog uit komt.

Waar ook veel tijd in is gaan zitten is het kijken naar de nestelende mezen in de spreeuwenpot.

Het weer is nog steeds kwakkelend en relatief koud met veel bewolking. De serre is daarom nu extra fijn en bood ook nog eens perfect zicht op de spreeuwenpot.

Naast het mezennest werd er gebroed in twee cipressen. Ook is er een broedende lijster maar ik heb geen idee waar die zit. De concerten die het mannetje geeft zijn prachtig.

We hadden ook nog gasten aan de thuistafel en regelmatig een lunch in het dorp.

Vandaag lunchten we in Archez in een pizzeria. Echt heerlijke pasta’s en pizza’s, om over de tiramisu maar te zwijgen. 

Ook vandaag weer wonderlijk weer. Rond de twintig graden, bewolkt maar toch heel licht aan de ogen. Goed zichtbaar is dat landinwaarts de bewolking steeds dreigender werd.

Met groeten Ton 

Geen nieuws

​Niks aan de hand hier anders dan weinig inspiratie.

Met groetenTon