En klaar is het weer.

​Gisteren de laatste dag van de vierdaagse van Cómpeta. 

De medaille is binnen en de afsluitende gezamenlijke paella was heerlijk.

Voor mij was de laatste dag met stip de mooiste route van deze editie. Lekker langs de rivier. En diep in het dal is het dan nog heerlijk koel om over het gekabbel van het water niet eens te spreken. 

Heerlijk en…..ergens in het achterhoofd weet je dat je dat dal weer uitmoet.

Er werd veel gefotografeerd en weinig gepraat. Dat laatste was omdat het zo sereen was.

Een Spaanse boer die wel in was voor een praatje en die, ongebruikelijk hier, ABS sprak. Het Andalusisch is veel lastiger te verstaan vanwege onduidelijk articuleren, letters niet uitspreken zoals de S en veel woorden aan elkaar plakken.

Er waren veel mooie rotsformaties te zien.

Maar ja, dan het dal uit

waar de uitzichten veel goed maken.

Ik vond deze vierdaagse zwaar. Nou kan dat komen omdat de routes elk jaar anders zijn en dus ook verschillen in zwaarte of begint de leeftijd te spelen? Ik was best heel vaak de laatste om boven te komen en dat voelt niet fijn.

Nu ligt het tempo hoog en werd er nauwelijks echt even gepauzeerd. Dat verschilt nogal per gids en de andere groep in onze afstand kwam steeds ongeveer een half uur later aan bij de finish.

Dit jaar hadden we een echt heel leuke groep, we hadden dan ook veel lol en goede gesprekken.

De wandelbusiness wordt trouwens overgenomen dus is het te bekijken hoe het er volgend jaar gaat uitzien.

Met groeten Ton

Dat viel niet mee

​Compleet uitgewoond was ik gisteren toen ik na de wandeling om 18.00 uur thuiskwam. 

De eerste wandeling in de vier jaar dat ik de vierdaagse hier loop, die voor mij totaal oninteressant was. 15 Kilometer klimmen, klimmen en klimmen en dat ook nog eens over steile geitenpaadjes langs een kale bergflank in 30 graden. Want wat is het heet tijdens de Veranillo de San Juan. Trouwens vandaag werd het zelfs nog wat warmer.

De klim was 800 hoogtemeters en dat is niet niks

Er werd dan ook nauwelijks gepraat want de zuurstof werd gespaard voor het zwoegen. 

Gelukkig werden de minipauzes bij de spaarzame Parasoldennen gehouden. Je ziet: het nekkie glanst van het zweet.

Ja; de uitzichten zijn indrukwekkend.

Vanmorgen werd er wel wat gemopperd op de tocht. Te zwaar en behoorlijk wat wandelaars hadden slecht geslapen en eigenlijk iedereen was uitgedroogd geraakt.

De wandeling van vandaag was niet alleen vier km korter maar had ook 300 hoogtemeters minder.

We begonnen dan ook rustig in het dal langs de rivier en dat is aangenaam koel en beschut. 

Tja, er werd een rondje gelopen dus moesten we toch omhoog het dal uit. En toen speelden de kilometers van gisteren behoorlijk op. Het tempo lag dan ook laag. Maar de uitzichten vergoeden veel.

Om 13.30 uur thuis. Dus tijd zat om lekker uit te rusten voor de laatste wandeldag waarvan werd gezegd dat die heel moois is.

Met groeten Ton

Het is hier nog gewoon zomer

​Vandaag de eerste dag van de wandelvierdaagse.

Om 09.00 uur in het dorp voor de aanmelding en een half uur later op pad. En dat is altijd klimmen. 460 Meter was dat in het eerste deel. Daarna bleven we wat meer op hoogte. Gelukkig was het nog redelijk koel ook al lijkt het hier gewoon zomer met temperaturen tot 28 graden in de middag.

Twee groepen zijn er in onze afstand en die groepen werden gevormd door landsgrenzen. De Engelsen groepten samen bij de Engelse gids. De Nederlanders en Vlamingen bij de Nederlandse gids.

Zeker voor een eerste dag werd er veel gepraat onderweg. Dat ging wel ten koste van de foto’s. Ik maakte er slechts twee. Niet eens van het mooiste stuk tussen de bomen maar een overzicht van het dorp in de diepte. Rechtsonder is het stuk te zien dat ongeveer 10 jaar geleden is verbrand. Het begint zich langzaamaan te herstellen.

Gelukkig kreeg ik een foto toegestuurd.

Ik verval beslist in herhaling maar het Parque Natural is prachtig met mooie groene diepe valleien. 

Tegen twee uur terug in Cómpeta waar Rick al zat te wachten in restaurant El Recreo om een salade te eten. Ik dronk daarbij een Clara. In Nederland noemen we dat een Sneeuwwitje en die zakte direct in de benen.

Eenmaal thuis eerst douchen en vervolgens een heerlijke siësta.

Ik ben weer klaar voor morgen.

Met groeten Ton

Alles onder een dak

​

Met een dag vertraging kwam vanmorgen de verhuiswagen met de spullen uit Den Helder.

Drie kubieke meter is goed te doen om in een middag op te ruimen. Zeker ook omdat de kasten hier de afgelopen weken aan een grondige inspectie zijn onderworpen. Er gingen behoorlijk wat spullen naar de tweedehandswinkel en de rest sorteerden we. Een paar extra planken erbij en zo konden we de kasten praktischer inruimen.

Ruimte genoeg dus om het nieuwe spul keurig weg te bergen. Maar ik vind het een beetje vol allemaal. Ik houd namelijk nogal van overzichtelijke lege kasten. 

De woonkamer is in ieder geval een stuk knusser geworden met een kleed, kast en onze heerlijke luie stoel.

Met groeten Ton

De huisvriend

​Het is wat karig, dat blog. 

De afgelopen twee weken was ik druk met toneel. Eerst zes dagen met de internationale groep en vervolgens dezelfde tijd voor de Nederlandse groep.

Natuurlijk wil dat niet zeggen dat er niet ff tijd was voor een blogje. Maar daar stond het hoofd niet zo naar vanwege zenuwen want die worden niet minder.

Anyway. Het stuk gaat over een moeder die haar huis verkoopt zonder medeweten van haar vier dochters. De huisvriend wordt gespeeld door moi.

Genoeg voor een avondje emoties want het gedoe tussen de karakters is herkenbaar voor velen. En de huisvriend ligt niet zo lekker bij de dochters.

De huisvriend lacht dan ook meermalen wat schamper op de reacties van de dochters.

In totaal zes voorstelingen waar we veel plezier aan beleefden. Het voelt daarom ook wat leeg aan nu het klaar is. Gelukkig beginnen deze week de reguliere toneellessen weer.

Wel aten we tussendoor de rijpe ananas op. Nou ja, we wat sabbelden op de zeer draderige partjes want het is eigenlijk een sierplant.

Omdat deze plant zo goed groeit wil ik wel een eetbare variant uitproberen. Kijken of die hier ook goed gedijt.

Met groeten Ton

Rare snurker

​Al jaren slaap ik slecht. Bijna altijd ben ik om 04.15 wakker. En dat meestal een uur of twee.

Het andere is dat ook dat Rick slecht slaapt. Dat heeft dan weer meer te maken met mijn gesnurk. Hij duwt me dan en dan ga ik verliggen en stopt het genurk voor even.

Is aan dat slaapproblem nou niet wat te doen? Daarvoor lees ik dan op het web: geen koffie meer na 12 uur ‘s middags. Geen verschil. In het geheel geen caffeine? Maakt na een week de slaap niet beter. Geen middag slaapje: geen effect. Melatonine slikken: ik werd iets slaperinger wakker om vier uur.

Nu heb ik hoge bloeddruk en de medicijnen die ik daarvoor slik, werken na jaren niet voldoende meer dus kreeg ik, onder andere ook om de nieren te ondersteunen een nieuw medicijn. Maar dat medicijn heeft bijwerkingen.

Gedurende de dag hoopt er in de benen vocht op dat als je gaat liggen zich in het lichaam verspreidt en dan ook in de weefsels in de hals waardoor er meer kans is op gesnurk. Het medicijn werkt dat extra vocht versneld weg. Bij mij is het gesnurk volledig verdwenen. Rick is helemaal blij. Voor mij maakt dat niet zo heel veel verschil omdat ik natuurlijk geen last heb van mijn eigen gesnurk.

Nu dat gesnurk weg is, is er nog een dingetje: mijn neus zit vaak dicht waardoor ik door mijn mond moet ademen. Soms word ik dan wakker van een droge mond.

Ook nu bood het internet uitkomst.

Met dit neusdingetje, waar ik helemaal geen last van heb, adem ik nu lekker door mijn neus.

En dan het slapen. Ook een bijwerking van het medicijn is dat je beter kan gaan slapen. En die bijwerking heb ik gelukkig ook. Ongeveer de helft van de nachten, nu bijna drie weken lang, slaap ik aaneengesloten tot zeven of acht uur ‘s morgens.

Hoe fijn is dat.

Met groeten Ton

Niet alles

De gardenclub heeft zijn maandelijkse bijeenkomst altijd op dinsdag. Ik was er dan ook niet van uitgegaan dat het aanstaande donderdag zou zijn. In de agenda stond dus een afspraak in Malaga.

Maar mijn kweekbakken staan bomvol met stekken en zaailingen. Speciaal gemaakt voor de plantverkoop om de kas van de club te spekken.

Ik vroeg of de vriend uit het dal eventueel mijn handel zou willen meenemen. Dat wilde hij wel maar kon niet meer dan vijf kratjes in de auto hebben.

Het werden dus vijf kratjes. Dat ruimde al lekker op.

Hadden we vanmorgen nog even contact met andere vrienden om te gaan lunchen voordat zij weer naar Nederland gaan.

En ja, zij nog wel naar de planten verkoop en willen nog wat extra kratjes meenemen.

Dus is nu ongeveer alles wat verkoopbaar is wel weg. Nou uh, niet alles want sommige stekken weggeven doet toch nog net een beetje te zeer.

Het ruimt wel lekker op. 

Met groeten Ton

Het doek is gevallen

​Toen ik vier weken geleden een paar dagen in de Spaanse residentie verbleef zag ik iets waar ik best heel blij mee was.

Tijdens de pelgrimage in Japan (2016) verzamelde ik een berg zaden. Drie hele grote zaden hadden al een kiemworteltje en heel snel nadat we in Spanje waren en ik ze opgepot had, zag ik drie groene puntjes verschijnen.

Ze groeiden best goed maar geen enkele plantfinder kon zeggen wat voor het was. Daar is soms gewoon een bloem voor nodig en die zat er aan te komen toen ik even hier was. Slechts een steel met een knop maar toch.

En toen kwam de plantfinder met een naam. 80% Zeker een Crinum asiaticum. 

Inderdaad. Ook al kon ik niet genieten van de bloem omdat ie al was uitgebloeid toen we hier arriveerden is het toch echt een Crinum asiaticum.

Nu hopen dat alle drie de planten volgend jaar gaan bloeien.

Gistermiddag viel definitief het doek voor onze geliefde Acacia. Het overgebleven stuk van de kroon was bijna helemaal kaal. De boom is al een paar jaar aangetast door een schimmel. 

Dus ging de zaag erin. Alleen de dikke stam moet nog weg maar daar heb ik kettingzaag voor nodig.

De nieuwe loot zorgt voor beginnende schaduw. Daarom staat de stoel wel heel dicht op de stam.

Met groeten Ton

Over

​We zijn over. Gisteravond om 21.00 uur waren we lekker thuis op de berg. Niet meer zo heet als drie weken geleden toen ik er nog een weekie was.

Maar eerst nog even terug.

Mijn laatste dienst in het hospice. Dat is denk ik wel wat ik het meest ga missen in Spanje. 

Ik kreeg een mooie afscheidsspeech, waar tranen werden gelaten en een boek van Splinter Chabot.

En een leuke foto met een paar collega vrijwilligers en twee verpleegkundigen.

Na de laatste dienst reed ik zo snel mogelijk naar ons tijdelijke huis om samen met Rick de overgebleven spullen uit ons appartement aan de weg te zetten.

Dus bel ik aan. Niets.

Dan eens roepen door de brievenbus. Geen gehoor.

Dan bellen. Er werd niet opgenomen.

Groaarr. En ik moest ook nog heeeeel nodig naar het toilet. Dus reed ik zo snel mogelijk naar buurvrouw en wie kom ik onderweg tegen?

Rick.

Waar was je nou; mopperde ik.

Uh, ik wilde je verrassen door zelf de spullen aan de weg te zetten.

Oei, ik ontdooide meteen.

Nou ja, de emoties zaten toch echt wel hoog.

We liepen samen nog even terug waar het bij de spullen inmiddels een drukte van belang was. De bedspiralen werden weggedragen net als de strijkplank, het restje parket van de vorige bewoner dat nog in de berging lag, twee plastic kratten en de fietsen die niemand wilde hebben werden ook nog snel meegenomen. 

Iedereen blij.

Toen Sopraan en Bas ons zondagmiddag kwamen toezingen werd er na afloop nog deze foto gemaakt.

Hij kwam in de spambox terecht en ik kwam hem daar pas later tegen.

Een passende foto waar we Nederland en Den Helder uitzwaaien.

Zeker weten: het is een voorrecht om geboren te worden in een land als Nederland. Natuurlijk, het pardijs is nergens maar er zijn niet veel landen waar het zo goed is als Nederland.

Wij verlaten het land dan ook niet omdat het er niet goed is. Het zou bijna meteen betekenen dat het ergens anders ook niet goed is want klagers nemen hun klachten mee.

Wel vinden we hier een prettiger klimaat, ruimte en een prachtig uitzicht.

Met groeten Ton