We zijn over. Gisteravond om 21.00 uur waren we lekker thuis op de berg. Niet meer zo heet als drie weken geleden toen ik er nog een weekie was.
Maar eerst nog even terug.
Mijn laatste dienst in het hospice. Dat is denk ik wel wat ik het meest ga missen in Spanje.
Ik kreeg een mooie afscheidsspeech, waar tranen werden gelaten en een boek van Splinter Chabot.
En een leuke foto met een paar collega vrijwilligers en twee verpleegkundigen.
Na de laatste dienst reed ik zo snel mogelijk naar ons tijdelijke huis om samen met Rick de overgebleven spullen uit ons appartement aan de weg te zetten.
Dus bel ik aan. Niets.
Dan eens roepen door de brievenbus. Geen gehoor.
Dan bellen. Er werd niet opgenomen.
Groaarr. En ik moest ook nog heeeeel nodig naar het toilet. Dus reed ik zo snel mogelijk naar buurvrouw en wie kom ik onderweg tegen?
Rick.
Waar was je nou; mopperde ik.
Uh, ik wilde je verrassen door zelf de spullen aan de weg te zetten.
Oei, ik ontdooide meteen.
Nou ja, de emoties zaten toch echt wel hoog.
We liepen samen nog even terug waar het bij de spullen inmiddels een drukte van belang was. De bedspiralen werden meegenomen net als de strijkplank, het restje parket van de vorige bewoner dat nog in de berging lag en twee plastic kratten.
Toen Sopraan en Bas ons zondagmiddag kwamen toezingen werd er na afloop nog deze foto gemaakt.
Hij kwam in de spambox terecht en ik kwam hem daar pas later tegen.
Een passende foto waar we Nederland en Den Helder uitzwaaien.
Zeker weten: het is een voorrecht om geboren te worden in een land als Nederland. Natuurlijk, het pardijs is nergens maar er zijn niet veel landen waar het zo goed is als Nederland.
Wij verlaten het land dan ook niet omdat het er niet goed is. Het zou bijna meteen betekenen dat het ergens anders ook niet goed is want klagers nemen hun klachten mee.
Wel vinden we hier een prettiger klimaat, ruimte en een prachtig uitzicht.
Met groeten Ton
