Ik heb er maanden naar uitgekeken

​

Niet dat ik blij was met een rib uit mijn lijf maar ik heb niet alleen een nieuwe IPad maar ook een IPhone.

De IPad was al een jaar aan vervanging toe en mijn ouwe Huawei telefoon, inmiddels zes jaar oud, had ik een paar maanden geleden keihard laten kukelen op een stenen vloer en dat vond ie niet fijn. Een compleet gebarsten scherm. Ach, dacht ik: ik koop pas een nieuw toestel als ik een Spaans nummer neem. Maar die phone kon echt niet langer wachten. Ik moest het scherm vorige week met plakband vastzetten.

Goed. Blij met de nieuwe aanschaffen. En…….we hebben samen de boel overgezet en geïnstalleerd. Dat duurde wel veel langer dan dat ze er in de winkel over zouden doen maar, zeker ik, heb er veel van geleerd.

De IPhone had wat meer aandacht nodig omdat mijn oude telefoon een Android was en dus niet alles zomaar kon worden overgezet.

En natuurlijk mis ik vertrouwde knoppen en ziet het er allemaal weer anders uit maar dat zal wel wennen.

Meteen ook de camera van de nieuwe telefoon geprobeerd en die is echt wel een stuk beter.

Anyway. Deze warme dag, ook in Den Helder is dus al installerend rustig doorgebracht. Nou uh rustig? Als het niet lukt ben ik wel wat knorrig.

Gisteravond hadden we een BBQ in Krommenie. Heel gezellig en lekker. Dat was al in het kader van het afscheidstournee en morgen gaan we daarvoor naar Amersfoort.

Met groeten Ton

Misschien toch …..

​Toch ging de week snel voorbij zonder Rick. Natuurlijk wel elke dag ff contact ook al was dat best moeilijk vanwege de drukte. Maar in de avond toch altijd even rustig bijpraten.

Ja, saai zonder jou, zei hij.

Tja en ik miste niet alleen jou maar ook het wandelfeest. Dus misschien ga ik toch volgend jaar de dertig lopen ook al is dat in mijn ogen een ouwe l.len afstand. Nou ja ik mag vanwege mijn leeftijd al 7 jaar dertig kilometer lopen dus niet zeuren.

Rick heeft heerlijk gelopen. Niet alleen vanwege het bijna perfecte wandelweer maar ook omdat hij op een piepklein blaartje na nergens last van had.

Gelukkig kreeg hij van de hospita een bos gladiolen want die kon ik hier niet bemachtigen. Dat werd dus een gemend boeket. Die werden op het station in dank aanvaard.

Het weekend werd overwegend in rust doorgebracht. Lees: een beetje dommelend in een stoel op het balkon. Alleen vanmorgen deden we een watergeefsessie in de hortus.

Komende week drie bezoeken in het kader van ons afscheidstournee.

Met groeten Ton

Het bracht weinig troost

​Tja, over die munten. 

Zaterdagochtend, op weg naar de muntenboer kwamen we er achter dat we geen van beiden geld of een pasje mee hadden genomen om een paar krentenbollen te kopen bij de bakker. Nou dan loop Ik kom zo direct wel even terug, zei ik.

Dat bezoek was wat ontnuchterend. Eigenlijk is het slechts goud en zilverwaarde want de munten zijn niet bijzonder gaaf en niet zeldzaam. Het zijn dan ook gewone zilveren rijksdaalders, guldens, een halve gulden en wat kwartjes en dubbeltjes. 

Het blijft waarschijnlijk bij een IPad denk ik.

Slechts een klein zilveren muntje dat ik ooit vond had zijn interesse.

Dit is niet mijn exemplaar maar een plaatje van het internet. Een kopje. Een foute benaming voor Hollandse penningen. Uit de dertiende eeuw. Wauw. Nooit geweten dat ie zo oud was. 

Daar geef ik vijf euro voor, zei de man.

Ik keek Rick eens aan.

Nou dan hoef je in ieder geval niet terug te lopen voor geld voor die krentenbollen.

Deal.

De diensten in de hortus leverden in ieder geval stekken op. Die groene is een Euphorbia en de grijze stekken met stekels zijn van een Alluaudia procera, een soort uit Madagascar.

De Orchidee kocht ik bij Rataplan. Puur voor de bloem want die vind ik prachtig.

Rick is vanmorgen afgereisd naar Nijmegen. Een beetje een raar gevoel: Nijmeegse en ik blijf hier. Toch sta ik er helemaal achter.

Maar waar ik het vroegûh best fijn vond om een paar dagen alleen te zijn zit ik me nu al alleen te voelen. En dan biedt het opruimen van de berging weinig soelaas. En het troostzakje dropjes bracht weinig troost.

Nou misschien doet vanavond een kopje thee met een stroopwafel nog wat.

We hadden gezegd dat de spullen die we hebben weggeven pas na 22 augustus konden worden afgehaald.

Maar de barkrukken hebben het pand gisteren verlaten. Is er nu ruimte ontstaan of is het gewoon leeg?

Volgens mij het laatste en is er plaats voor wat groen.

Met groeten Ton

Wie wil de slaapkamerkast?

Blogger weigert opnieuw, en dat al twee weken, mijn reacties te plaatsen. 

​Het lijkt wel een maand maar we zijn pas twee weken hier.

Inmiddels zijn alle spullen weggeven op de slaapkamerkast na. Dat geeft een fijn gevoel want zo wordt het nog gebruikt en we hebben er geen tot weinig gedoe mee want iedereen haalt zijn eigen spullen op. 

Het gros van abonnementen en contracten is opgezegd. Voor de telefoon contracten moesten we naar Schagen want in Den Helder zijn die winkels opgeheven. 

Kunnen we dat dan combineren met een bezoek aan Bas en Sopraan?

Lijkt me een goed idee. En van daaruit ging het groeien want waarom dan ook niet meteen Pianiste uitgenodigd?

Zodoende zaten we vanmiddag zeer genoeglijk aan een Italiaans broodje.

Daarna regelden we de contracten, kocht ik een paar sketchers en een leuk shirt. Want vergeleken met Den Helder is het winkelaanbod gigantisch.

Omdat Rick geen fan is van winkelen, struinde hij het internet af naar een lamp voor de vleugel. Maar eentje met klem omdat er geen ruimte is om hem neer te zetten en…….ook daarvoor moesten we in Schagen zijn.

Dus niet alleen een gezellige middag maar ook een nuttig gevulde middag.

Afgelopen week draaide ik mijn eerste diensten in het hospice. Na 10 maanden twijfel ik dan echt weer of ik het ‘nog wel kan’. Gelukkig is dat met 10 minuten na aanvang van de eerste dienst weg. 

Aankomende week draai ik eigenlijk meer diensten dan gemiddeld. Ten eerste omdat Rick de Nijmeegse loopt en ik dus tijd zat heb. Ten tweede omdat het vakantietijd is en er behoorlijk wat vrijwilligers op vakantie zijn zodat het lastiger is alle diensten gevuld te krijgen.

Anyway.  Met de meeste zaken geregeld is het tijd om bezoekjes te plannen. Dat voelt dan weer aan als een soort afscheidstournee. 

Met groeten Ton

Weg met dat spul

​We kijken in hun achtertuin. Nieuwe buren. Ze wonen er pas een paar maanden. 

Zeheg?

Jaha.

Zouden we de spullen die we niet meenemen aan hen kunnen aanbieden?

Tuurlijk. 

Dus toen we zagen dat buurman in de tuin aan het werk was maakten we contact.

Ja, graag, was het antwoord.

Buurvrouw kwam vervolgens om te kijken wat ze wilde hebben. En ze wilde graag twee bijzettafeltjes en een stel kleurige platte borden. Toen stokte het. 

Je mag ook de muziekinstallatie hebben hoor. Want ik had het idee dat ze niet meer durfde te vragen.

Ja, graag. Mag dat?

Ja. Wij zijn blij dat er iemand blij mee is.

We hebben ook de tv nog in de aanbieding. 

Ohh. Het lijkt wel Kerst.

Vier Hartman stoeltjes, een schoenenkastje, en een spade raakten we ook nog kwijt.

Omdat ik de Nijmeegse niet meer loop gaf ik mijn trouwe waterpistool mee voor het zoontje. 

De barkrukken gaan naar de zoon van een buurman. De wasmachine en droger naar een kleindochter van een buurvrouw en de potten met balkonplanten gaan naar de beneden buren.

Maar dat alles kan pas worden afgehaald na 22 augustus omdat we eerst nog een Spaanse gast ontvangen die we niet in een volledig onttakeld huis willen ontvangen.

Rick heeft vanmorgen de papieren bekeken en de helft zit inmiddels in de papiercontainer. De boeken zijn uitgezocht en de afgewezen exemplaren staan klaar voor Rataplan. 

Ik ben bezig met het inventariseren van mijn muntenverzameling. Die is niet spectaculair maar de zilveren guldens en rijksdaalders zijn ivm de hoge zilverprijs toch wat waard. Slechts een paar jaartallen hebben iets meer verzamelwaarde. Voldoende voor de aanschaf van een IPad of wellicht zelfs een halve IPhone.

Er ontstaat al ruimte en niet alleen in huis. Ook in het hoofd. 

Met groeten Ton

Uitgeteld

Opnieuw een geweldige ervaring en…intensief. Een week lang zingen: Karin en ik en dirigeren: Rick. 

Wel je eigen lunch verzorgen. En wat is er lekkerder dan krentenbollen met kaas en roomboter?

De cursus bestaat uit gezamenlijke workshops en vijf verschillende ateliers waar je er een van uitkiest. Ik koos een acapella atelier met vakmusici als dirigenten. De lat lag dan ook hoog.

Het gaf wel wat stress omdat ik twee weken van te voren te horen kreeg dat mijn voorkeursatelier, koorzang,  niet doorging vanwege te weinig aanmeldingen en ik 6 andere liederen moest instuderen voor het acapella atelier. Omdat ik geen natuurtalent ben ging daar behoorlijk wat extra tijd inzitten. Daarnaast een gevoel van teleurstelling en demotivatie van de verloren tijd die ik in het leren van de liederen van het eerste atelier had gestoken. 

Anyway. Heerlijk om ondergedompeld te worden in zang, ademhalingstechnieken, muziekstijlen en ritmiek. En het zingen met goede zangers is sowieso een feestje. De keren dat ik geëmotioneerd raakte van een mooi zuiver gezongen akkoord zijn ontelbaar. 

Ik schoot de tweede dag wel in de val van: ik kan niet tippen aan de andere zangers. Dat kleurde de dag behoorlijk maar na een gesprek met een van de zangers kon ik dat gelukkig in dag drie van me afzetten. 

Heb je wel goed geluisterd dan? De alten zaten er gisteren toch een paar keer helemaal naast. En de tenoren zongen gewoon vals in El Grito. Nee, volgens mij is er niks mis met je zang want anders had ik dat echt wel gehoord. 

En dat hij dat zou horen klopt wel want hij zat pal voor me.

Na een week oefenen kan je de muziek bijna dromen en zing je ook eigenlijk geen fout meer. 

Vrijdagavond om 20.00 uur het afsluitende concert in de Nicolaikerk.

Hoe mooi kan het worden? Prachtige akoestiek en goed uitgevoerde liederen van diep klassiek tot modern.

Als een van de andere ateliers hun ingestudeerde werken ten gehore brachten konden de overige zangers daarvan genieten. En dat deed ik. 

Onze trouwe zangvrienden Sopraan, Bas en Pianiste kwamen vanuit omgeving Alkmaar/Schagen om te luisteren. Nou uh niet alleen luisteren hoor. Er werd ook nog gezellig bijgekletst onder het genot van hapjes en een drankje.

Uiteindelijk gingen we pas om 24.00 uur richting Hilversum waar ik zonder zelfs maar tanden te poetsen mijn bed in dook. En dat is zeer uitzonderlijk. Maar ik kon het echt niet meer opbrengen of zoals Joling zou zeggen: ik had er de kracht niet voor.

Zaterdagochtend het huis opruimen, de laatste vaat doen en op naar het noorden.

En dan vind ik thuis deze foto in mijn mailbox.

Ik kon het niet laten, zei Rick.

Met groeten Ton

Ps. Ik kan al de hele week geen reacties plaatsen.

Doorrollen

​We rollen meteen door.

Gister wisselden we sleutels uit voor de huizenruil. Vriendin bivakkeert een week in De Noordkop en wij slapen in haar Hilversumse residentie.

Ik zeg met opzet slapen want we brengen de dagen in Utrecht door voor de zang/dirigeerweek.

Maar eerst hadden we een gezellige middag samen.

Omdat vriendin zeer geïnteresseerd is in Azië was de Japandag in de Hortus een mazzeltje.

Rick en ik waren daar al voor dag en dauw bezig om de planten te bewateren voordat de standhouders arriveerden. Dat lukte trouwens niet helemaal want sommigen kwamen wel heel vroeg aan. Zo tegen 11.00 waren we thuis. Ik streek de overhemden nog ff snel en Rick pakte de koffer in.

Aan het begin van de middag togen we samen met vriendin naar de Hortus waar het inmiddels gezellig druk was. 

Waar wij normaal gesproken gewoon langs de kraampjes lopen wilde vriendin dus van alles vragen, weten en doen.

Het kalligraferen van je naam vergt uiterste concentratie. Het jochie was gepakt door de kalligrafie en gaf aan iedereen tips. 

Met het proeven van de verschillende hapjes waren we weer wel van de partij. Een puntje pruimentaart en stukjes geroosterde kip. Heerlijk.

Eenmaal thuis aten we Chinees om in stijl af te ronden. Daarna met de trein naar Hilversum waar we ons lekker installeerden en om half tien in bed lagen.

Beginnen de jaren ons nou op te spelen of doen we ff te veel? Onze conclusie neigt naar het laatste.

Met groetenTon 

Wie nooit aan de kust heeft gewoond

weet niet wat wind is.

​Met het blog van woensdag doe ik de aankomst dag in Nederland geen recht.

We hadden een zeer voorspoedige reis. Geen files richting Malaga, ondanks de drukte konden we toch net nog een tafeltje vinden in onze vaste koffietent, ik had een plaats in het vliegtuig toegewezen gekregen met extra beenruimte (hoe lekker is dat?) en we hadden beiden leuke buren.

Op Schiphol kwam de koffer al heel snel en haalden we precies de goede trein richting Den Helder. Toch besloten we op Sloterdijk niet meteen over te stappen in de eerste trein naar het noorden maar eerst een patatje satehsaus en een satehkroket te eten. Ooooo, wat was dat lekker.

Donderdag stond Rick’s laatste Nijmeegse trainingsdag op het programme op Texel.

Met de boot van 8.30 naar het eiland waar we eigenlijk meteen getrakteerd werden op echte regen. 

Omdat de regen tegen verwachting aanhield, besloten we te schuilen in het hoofdgebouw van het complex waar we twee jaar gewoond hebben. Na een half uur belden we onze vriendinnen of ze ons wilden oppikken.

Dat wilden ze en zo zaten we wat later toch heerlijk te ontbijten bij Bakker Timmer in Oudeschild.

Dat was niet alleen heerlijk en naar Spaanse begrippen stervensduur maar vooral heel aangenaam en genoeglijk.

Onderwijl werd het droog en trok de wind lekker aan.

Dat had beslist voordelen want er waren weinig fietsers dus konden we heel vaak naast elkaar lopen.

Twee zeilen gespannen zodat de schapen er onder kunnen schuilen tegen de zon of regen. Ik vond het opmerkelijk. Met windkracht zeven verwachtte ik dat beide zeilen opgebold zouden staan maar niet. Een werd naar beneden gedrukt en de ander omhoog. 

Op de vlakte van Walenburg, natuurgebied van Natuurmonumenten, moesten we echt tegen de wind opboksen.

Ineens kwam er een tekst in mijn gedachte op van de hergebruik winkel Rejoez: wie nooit aan de kust heeft gewoond, weet niet wat wind is.

Nou ik weet het en heb er nog steeds een hekel aan. Niet aan storm maar aan wind. Dat constante onrustige getrek aan lijf en leden.

Anyway, het dreigde ook nog eens te gaan regenen. Het bleef gelukkig droog en het werd wat later echt zonnig en warm.

Voorbij Den Koog, lekker in de bossen, was het windstil en koel. 

We hadden een heerlijke dag.

Kortom: we zijn weer geland.

Met groeten Ton

Pissig

​Zo rook het in ons appartement.

Een aantal dagen geleden stond er op de appartementsapp: mijn kat is weg. Een bericht van de bovenbuurman.

Onze naaste buuf zorgt voor ons appartement als we er niet zijn en met de hitte van vorige week had ze ook het luikje naast de voordeur opengezet. Daardoor is de kat naar binnen geklommen en kon ie d’r niet meer uit. Met als resultaat dat hij minsten een dag binnen heeft gezeten voordat buurman hem hoorde mauwen en hem door het luikje naar buiten kon helpen.

Buuf heeft vervolgens gecontroleerd of er iets katachtigs was achtergebleven maar die had niks geroken.

Maar toen we vanmiddag aankwamen en de voordeur opendeden was het echt meteen duidelijk: kattenpis. En niet zo’n beetje ook.

De bank heeft gediend als kattenbak.

Eerst gooide ik de kussens op het balkon. Maar ook de bank zelf was nat en stonk als een zieke bunzing.

Dus ik haalde de twee delen van de bank van elkaar en we sleepten het vieze deel de galerij op. Vervolgens zetten we de ramen open en begonnen we de boel maar ff af te soppen met een milde bleekwaterverdunning. Maar toen bleek toch ook het ‘schone’ deel van de bank minder schoon dus die sleepten we ook naar buiten.

Die galerij ruikt inmiddels niet echt fris maar we zijn in overleg waar we het spul het beste kunnen zetten voordat de ophaaldienst de boel komt ophalen.

Tja en dan zit je in een half leeg huis waar we nog twee maanden zullen bivakkeren.

En mazzelaars als altijd. Buuf kwam met een oplossing. Ik heb nog twee stoeltjes.

En de voorzitter van de VVE kwam met een oplossing voor de stinkbank. Laadt ze maar op mijn aanhanger dan breng ik ze naar de gemeentewerf.

Eind goed, al goed.

Dank buuf.

Met groeten Ton