Weg met dat spul

​We kijken in hun achtertuin. Nieuwe buren. Ze wonen er pas een paar maanden. 

Zeheg?

Jaha.

Zouden we de spullen die we niet meenemen aan hun kunnen aanbieden?

Tuurlijk. 

Dus toen we zagen dat buurman in de tuin aan het werk was maakten we contact.

Ja, graag, was het antwoord.

Buurvrouw kwam vervolgens om te kijken wat ze wilde hebben. En ze wilde graag twee bijzettafeltjes en een stel kleurige platte borden. Toen stokte het. 

Je mag ook de muziekinstallatie hebben hoor. Want ik had het idee dat ze niet meer durfde te vragen.

Ja, graag. Mag dat?

Ja. Wij zijn blij dat er iemand blij mee is.

We hebben ook de tv nog in de aanbieding. 

Ohh. Het lijkt wel Kerst.

Vier Hartman stoeltjes, een schoenenkastje, en een spade raakten we ook nog kwijt.

Omdat ik de Nijmeegse niet meer loop gaf ik mijn trouwe waterpistool mee voor het zoontje. 

De barkrukken gaan naar de zoon van een buurman. De wasmachine en droger naar een kleindochter van een buurvrouw en de potten met balkonplanten gaan naar de beneden buren.

Maar dat alles kan pas worden afgehaald na 22 augustus omdat we eerst nog een Spaanse gast ontvangen die we niet in een volledig onttakeld huis willen ontvangen.

Rick heeft vanmorgen de papieren bekeken en de helft zit inmiddels in de papiercontainer. De boeken zijn uitgezocht en de afgewezen exemplaren staan klaar voor Rataplan. 

Ik ben bezig met het inventariseren van mijn muntenverzameling. Die is niet spectaculair maar de zilveren guldens en rijksdaalders zijn ivm de hoge zilverprijs toch wat waard. Slechts een paar jaartallen hebben iets meer verzamelwaarde. Voldoende voor de aanschaf van een IPad of wellicht zelfs een halve IPhone.

Er ontstaat al ruimte en niet alleen in huis. Ook in het hoofd. 

Met groeten Ton