vrijdag 30 oktober 2026

Op het denkbeeldige stapeltje

Het is altijd stil in huis als een gast weer weg is. 

Tijd genoeg dus om op te vullen. 

Vanmorgen eerst een lamp op de bovenverdieping gerepareerd. Daar kon ik de transformator vervangen met een exemplaar dat we meenamen uit Den Helder. Eigenlijk een klein klusje waar ik dan gewoon geen zin in heb. Daarnaast had het geen haast dus lag het op het denkbeeldig stapeltje: later.


Dan lekker studderen in de tuin. Het irrigatie systeem staat uit omdat er in de winter voldoende regen valt en ik slechts af en toe wat moet bijgieten. En dat is nu dus nodig want de beloofde regen van afgelopen week is op onverklaarbare reden uit de voorspellingen verdwenen. 

Ook speur ik op het ogenblik de tuin af of er nog zaailingen opkomen die ik wil koesteren. Ja, die zijn er en sommigen daarvan spit ik uit de tuin en pot ze op in potten. Die zijn of voor de gardenclub of om weg te geven.


Iets anders. Na twintig jaar beginnen bomen en struiken groot te worden waardoor het uitzicht beperkt wordt. Nu is dat altijd afwegen. Ik wil luwte tegen de wind maar dat betekent ook minder uitzicht. 

Grotere bomen betekent ook minder licht in huis. Zonlicht weren in de zomer is wel goed maar in de winter is dat dan weer een nadeel. Duidelijk is dat ik tijdens de aanplant te weinig rekening heb gehouden met de hoogte van de zon in zomer en winter. Nu hebben we schaduw in huis in de winter terwijl de zon in de zomer niet gehinderd wordt. De omgekeerde wereld.

Nu gaat het me te ver om mijn mooie pijnbomen om te hakken maar de Yucca, die toch ook te lijden heeft van een een of andere ziekte, wil ik wel opofferen. 

De planten zijn niet echt een sierraad meer en sluiten de boel behoorlijk af. De zaag er in.

Dat klusje is trouwens met vijf minuutje geklaard want de stammen zijn zeer zacht. Het opruimen nam langer in beslag.

Maar er is weer ruimte ontstaan. 

Uh, nu misschien nog wat lage takken van de Pijnboom afzagen?

Ja, hoor dat kan. Maar daar zul je niet veel verschil van zien als je ook niet die dikke cypres weghaalt.

Haal die dan ook maar weg.

En dan is dit het resultaat. Wel ff wennen.


Met groeten Ton

donderdag 29 oktober 2026

Bijvangst

En de gast is alweer op weg naar huis. 

Zo’n week gaat snel. Zeker omdat het zo relaxed gaat. Maar het is ook wel fijn om weer samen met Rick te zijn.

Gisteravond hadden we een speciale theateravond. Eigenlijk een open repetitie. Er waren zes mensen gevraagd om een scene uit het hoofd te leren om die dan met een paar mensen die al aan theater doen te repeteren. Maar……dan wel voor publiek. Ook al was het voor maximaal 20 personen inclusief de mensen die een scene hadden ingestudeerd. 

Dan moet je wel even uit de comfortzone als ongetrainde. Maar wat was het leuk.  Ook het publiek werd het duidelijk hoe zo’n proces in zijn werk gaat. Eerst een keer maar gewoon doen wat je denkt dat bij de tekst past/hoort.

Vervolgens aanwijzingen van de regisseuse en daar dan opnieuw mee aan de slag. Soms wel drie of vier keer maar dan is het resultaat wel 10 keer beter. 

Het was echt zeer ongedwongen en iedereen had plezier. Er werd dan ook veel gelachen want de aanwijzingen leidden soms tot hilarische taferelen.  

Het duurde anderhalf uur maar had voor mij nog een uur langer mogen duren. Daarnaast was ik verbaasd hoe goed de publieksacteurs het deden. Daardoor schoot ik natuurlijk meteen in de modus: als deze mensen drie jaar les hebben kan ik wel thuisblijven.

Nou ja. Daar moest ik mezelf wel even voor tot de orde roepen.


Het concept van de avond vond ik ideaal. Ik vertelde de regisseuse laatst dat ik het heel fijn vind om op te treden, maar dat ik de de lessen eigenlijk leuker vind. Niet alleen omdat dat ongedwongener is, maar omdat ik het leuk vind om te leren. En tijdens de lessen mag en kan je improviseren. 

En gisteravond was dus precies wat ik leuk vind. Optreden voor publiek, ik vind het beslist niet erg om in het centrum van de attentie te staan, en daarnaast te leren.


Rick en gast vonden het zeer interessant waarbij de gast vond dat ik een scene wel wat liever had mogen spelen, omdat ze de voorkeur geeft aan een stuk met een goede afloop. 


Er was ook nog bijvangst. Tijdens de napraat met borrel had Rick een gesprek met een paar mensen waarvan een Rick herkende als de dirigent van het koor.

Altijd leuk en….maandag komen een bariton en een alt naar de repetitie. 


Vandaag gloeide ik nog na en ontdekte ik ineens een rode bloem. 

Een Chineseroos. Maar hoe kom ik daar aan? 

Het duurde even maar toen ik een paar maanden geleden wat planten kocht op een garageverkoop stond er in een pot een struikje waarvan ik niet wist wat het was.


Met groeten Ton

dinsdag 27 oktober 2026

Het is fake

Zeer tegen mijn gewoonte in, vierde ik mijn verjaardag niet op de exacte dag maar een dag eerder.

Zodoende kreeg ik zondag de kadootjes en de visite. En dat was leuk en gezellig. Met de hoger dan normale temperaturen vierden we het lekker buiten. Trouwens; net als vorig jaar.

Ook al was het een feestelijke dag bekroop mij toch steeds het idee: het is niet echt. Het is fake.

Gisteren was de eigenlijke dag en ook al stonden er geen festiviteiten op het programma voelde ik met echt jarig. Meer een gevoel van opwinding. Nou ja. Dat op je 68ste.

Anyway. Dat alles omdat je een koorrepetie niet zomaar kan overslaan. Ik bakte ‘s morgens eerst twee kruidkoeken om te trakteren en tegen 12.30 togen we naar het dorp voor een lunch met de gast en nog drie vrienden. Ook zeer genoeglijk.

Tijdens de repetitie werd er gezongen en kreeg ik felicitaties en zoenen. 

Wat wil een mens nog meer?

Nou een vraag of ik wat potplanten wil verplanten voor een oudere dame van het koor. Tuurlijk.


Na de repetitie drinken we altijd nog een drankje bij La Esquina. Heel gezellig maar sinds ik ‘aan het toneel ben’ heb ik daar geen tijd voor want de theaterles begint om half zes. En die les duurt drie uur plus nog een nazit met borrel en hapje.

Ik vierde mijn geboorte dag uiteindelijk gewoon twee dagen.


Met groeten Ton





zaterdag 24 oktober 2026

Tegenvallers. Ook hier

Het gevallenmango-opraapseizoen verloopt zeer slecht. Slechts een kilo of vier mango’s raapte ik op de laatste weken en dat is een schril contrast met vorig jaar. 

“Dat komt vanwege de droogte” wordt er gezegd. En “de boeren rapen nu zelf de gevallen vruchten op”.

Nou ja, jammer voor mij maar als de boeren dat fruit zelf gebruiken of laten verwerken, kan ik er wel mee leven.


Maarrrrr……bij het uitje van de Gardenclub, nu twee weken geleden, lagen in de tuin die we bezochten veel valmango’s. Tja, dan durf ik wel te vragen of daar nog wat mee wordt gedaan of dat ik ze wellicht mag rapen. En dat mocht. En ik mocht de volgende week ook komen rapen als ik wilde. Graag natuurlijk.

Uiteindelijk had ik 25 kg mango’s. Onbespoten. Drie kwart van de vruchtenpuree zit in de vriezer en een kwart verwerkte ik tot moes. 

Eind goed al goed.


Donderdag stond in het teken van schoonmaak. We hebben namelijk weer eens een gast en dat vraagt om een extra rondje poetsen en dweilen.

En ze vond het huis er weer blinkendschoon uitzien. Das mooi.

Gisterochtend dronken gast en ik koffie op het dorpsplein van Torrox. Rick diende een klacht in bij Omic, een consumentenorganisatie.


Rick is drie weken geleden geopereerd aan zijn hand. Dat ging nogal rommelig en het was heel onduidelijk wat er zou worden gedaan en wat het zou kosten. Dat laatste is van belang omdat het particulier werd gedaan en er wordt nogal eens wat extra gerekend voor dingen die volgens de wet niet berekend mogen worden. Zeker aan buitenlanders die de procedures niet precies kennen.

Zo moest er een toeslag betaald worden vanwege een feestdag, werden materiaalkosten in rekening gebracht terwijl die in de behandeling moeten zitten en…….voor het verwijderen van de hechtingen moest er 25 euro per hechting betaald worden (5 stuk) en nog eens 35 euro voor gebruikte materialen.

Die hechtingen verwijderen kostte dan ook € 160.00. Nou, dat is te gek voor woorden, riepen we beiden uit en Rick stormde meteen terug naar de behandelend arts. 

Tja, uh, ik weet het niet en de manager is een week weg. Maar er werd wel een lager bedrag genoemd. €60.

Op zich natuurlijk ook raar dat er onderhandeld kan worden maar we betaalden de rekening.

Eenmaal thuis liepen we de hele gang van zaken nog eens door en kwamen tot de conclusie dat het wat vissig rook. Rick dook via AI het net op en daar kwamen zeer bruikbare tips uit over de gang van zaken en de procedure die we konden volgen.

Bij elk bedrijf zijn klachtenformulieren beschikbaar en men is die verplicht zonder problemen te geven. Dat gebeurde gelukkig ook gewoon want anders moet de politie gebeld worden.

Het formulier is dus ingeleverd bij de commissie en het bedrijf heeft tien dagen de tijd om te reageren.

De hand is weer nagenoeg als nieuw. Alleen het litteken moet nog wat wegtrekken.


Met groeten Ton


dinsdag 20 oktober 2026

Je lijkt die dokter Karbaat wel

Nu de eerste echte regens zijn gevallen ontwaakt de tuin voor de tweede lente. De eerste onkruiden steken hun sprieten boven de aarde uit.

Daarnaast zijn alle zaden van de uitgebloeide bloemen afgerijpt en klaar om te zaaien. En dat ben ik dus aan het doen.


Vorige week met het gardenclub uitje, raapte ik zaden van de Vossenstaartpalm. Een palm die in de jaren tachtig in Australië is ontdekt als nieuwe soort en waarvan de tuineigenaar al 20 jaar geleden zaden van had weten te bemachtigen. 

Goed; die zaden vragen nogal aandacht, tijd en……warmte. Dus maakte ik een broeikasje.

Een aquarium dat ik op een stuk tempex zette. Op de bodem legde ik een snoer met kerstboomlampjes. Die zorgen voor warmte. Daarop een glasplaat.

Op de glasplaat zette ik het kratje met de zaden. En dan is het ff afwachten hoe hoog de temperatuur oploopt. Dat mag tussen de 25 en 35 graden zijn voor een goede ontkieming die trouwens wel drie maanden kan duren. Goed om mijn geduld te oefenen.

Inmiddels staan op de broeikast ook nog twee bakken met zaden; een van de Iberische gladiool en een van de Drimmia maritima. Beiden bolgewassen die hier van nature voorkomen en dus helemaal aangepast zijn aan het klimaat.


Gisteren bij het koor deelde ik zakjes met zaden van Cerinthe major uit. Die verzamelde ik in het voorjaar en het waren er veel. Wel driehonderd schat ik. Ik was alle tien zakjes zo kwijt. Dus maakte ik net opnieuw zakjes terwijl Rick ondertussen een vriendin belde.

“Ton speelt voor dokter Karbaat en verpreidt zaad aan een ieder die het wil hebben.”


Met groeten Ton

zondag 18 oktober 2026

Alles of niets

We zijn al meer dan een half jaar bezig om onze kapotte twintig jaar oude airco’s te vervangen. Geen tijd, geen personeel we nemen contact met u op tot ‘we kunnen morgen komen’. Maar niks.

Tot Rick aan AI vroeg voor een betrouwbare installateur. Naam gekregen. Mail gestuurd. Dezelfde dag bericht twee dagen later kwam de man langs. Dezelfde dag een keurige offerte die we accepteerden en twee weken later…..

Is alles vervangen. De mannen werkten netjes en snel. Wel moest de unit in de kamer hoger komen omdat er  een aparte buitenunit moest komen op het boventerras 

Genoeg ruimte dus om een schilderij onder de airco te hangen die meteen het overbodige oude aansluitkastje wegwerkt.


Heel tevreden zijn we.


Dan regen. Het wordt al weer weken met grote hoeveelheden aangekondigd waarna het geruisloos uit de voorspellingen verdwijnt. Maar de regen voor gisteren bleef staan. Niet meer de aangekondigde 21 mm maar toch nog een welkome 8. 

Toen we gisterochtend uit het raam keken naar de Maroma leek er sneeuw te liggen. Zou het dan geregend hebben vannacht?

Nee. Niks van dat alles. Een gat in de bewolking waardoor de Maroma in het zonlicht lag en de bergen ervoor in de schaduw. De berg is altijd grijzig maar zo vroeg in de ochtend in dat speciale licht leek het wel sneeuw.

Anyway. Droog bleef het. De hele dag. Wel veel veel bewolking en bij de zonsondergang ontstonden er jacobsladders. Mooi om te zien.


Tegen 22.30 hield ik het voor gezien. Niks geen regen dus ging ik naar mijn bedje om nog even een Sudoku te maken voor ik zou gaan slapen. Begint het te waaien en te spetteren. Het weerlichtte toen trouwens boven zee al een uur.

Maar ineens gingen de sluizen open en in ongeveer een uur viel er 60 mm. Dan word ik wel nerveuzig. Als het zo hard gaat is schade echt wel reëel. In no time stond de tuin blank, onweerde het als een gek en viel de stroom een paar keer kort uit.

Van Rick mocht ik vanwege het onweer niet naar buiten en zeker niet met een paraplu boven mijn hoofd.

Om half twaalf was het ergste achter de rug en konden we rustig slapen. 

Vanochtend al vroeg op om te inspecteren. Geen schade. Wel moet ik de afvoergoten langs de weg leeghalen omdat er heel veel zand was mee gespoeld.

De Maroma is net te zien door de nattigheid.

Nu regent het gestaag door. Net langzaam genoeg zodat alles in de grond kan zakken.

Afgezien van af en toe een rondje door de tuin zitten we gezellig binnen. 

Met pannenkoeken en chocolademelk in het verschiet.


Met groeten Ton




woensdag 14 oktober 2026

Nu pas

Nu pas op het blog vanwege de nagezonden foto’s.

Afgelopen zondag was de ontmoeting met een koor uit Australië. Coro Austral. Het zingt veel Spaanstalige muziek. En ze zouden een tournee maken op het Iberische schiereiland. Dat kwam ter sprake toen een van onze leden vorig jaar tijdens een vakantie toevallig een van de leden sprak. 

Maar ik woon in Spanje. Dan moet jullie ook bij ons in Cómpeta komen. Het reisschema werd aangepast en zondag was het dus zover.

Eigenlijk best bijzonder als je weet dat het koor in Lissabon, Sevilla, Cordoba, Granada en Barcelona concerten gaf en dan ook nog even ‘ons’ dorp aandeed.

Het werd een informele bijeenkomst. Een encuentro, een ontmoeting. Zonder publiek en ongedwongen. Lekker wat samen zingen en als er tijd was een lied instuderen.

Drie koren waren er. Coro Austral met 16, Coro de Cómpeta met 27 en Coro Rociero dé Almijarra met 22 leden. Volle boel maar wat een atmosfeer.

Die sfeer begon al meteen met de Spanjaarden. Zij zongen eerst het Cómpetalied dat natuurlijk over het dorp gaat. We kregen daar allemaal de tekst van om mee te zingen en toen waren de stembanden ook wel losgezongen.

De beurt aan de Australiërs. Zij zingen a capella. En mooi.

En dan is het onze beurt. Met piano dus meteen ook weer compleet anders.

Voor de zang waren twee uren ingeruimd en die werden volop gebruikt. En misschien waren drie ook vol gekomen maar meer tijd was er niet. 

De gasten konden nu een korte begeleide tour door het dorp maken terwijl het restaurant werd verbouwd voor de lunch.

Iedereen door elkaar aan tafel wat het extra leuk maakt ook al werd er soms eerst wat afgetast. Maar na een kwartier maakten we lawaai alsof we hier geboren waren.

Om 16.00 uur stond de bus voor om de gasten naar het vliegveld van Malaga te brengen om vandaar naar Barcelona te vliegen.

Maar eerst allemaal op de foto.


Het was geweldig. We kijken nu al uit naar maart volgend jaar want dan is er een Engels koor dat een zangweek heeft in het hotel van Canillas de Albaida, het buurdorp en al heeft gepolst of we dan ook wat samen kunnen doen.

Natuurlijk. Graag zelfs.


Met groeten Ton

maandag 12 oktober 2026

Geen risico

Hoornaar. Een grote agressieve wesp. Dat is ik wat ik geregeld lees.

Dus toen ik van de week zo’n gigantische wesp voorbij zag vliegen was ik op mijn hoede. Een paar dagen later zag ik er weer een. En eergisteren zat er een in de serre.

Tja. Normaal gesproken laat ik dat spul in leven. Jaag ze het huis uit of zet er een glas overheen om ze vervolgens buiten los te laten. Het is tenslotte voedsel voor de vogels.

Maar wat te doen met zo’n hoornaar in de serre?

We hebben van die elektrische vliegenmeppers. Die wilde ik gaan gebruiken.

En dat ging voorspoedig. Een schokje en daar lag ie op de grond. Nog een paar schokken gegeven om zeker te zijn dat ie echt dood was. Even via de app gekeken wat het precies was. Nee, geen Aziatische hoornaar maar de oriëntaalse. Die is minder agressief maar je moet er wel voorzichtig mee zijn.



Zaten we gistermiddag nog even te genieten van het laatste zonnetje op het grote terras.

Het uitzicht is wel beperkt he?

Ja, lekker beschut.

Kan je die olijfstruik niet wat lager snoeien zodat we er overheen kunnen kijken?

Ja hoor.


Wel wat rigoureus. Maar dat doe ik liever dan steeds een beetje terug snoeien. Nu kan ie weer lekker een jaar of vier zijn gang gaan.

En ja, uitzicht is ook wat waard.


Met groeten Ton

woensdag 7 oktober 2026

Pak van mijn hart

Best een feestelijk moment. Afgelopen maandag kon ik mijn tijdelijke residentiekaart ophalen.

Rick had alle papieren op orde en het was dan ook zo geklaard. Op een kopietje na dan want documenten kopiëren doen ze niet. Dus voor een vergeten kopie moet je naar een naast gelegen winkel die dat graag doet voor een euro per velletje. 

Anyway, het papiertje is binnen en over vijf jaar krijg je je ‘echte’ residentie.


Nu op naar de volgende uitdaging: het Spaanse ziekenfonds. Dat kan wel een week of zes duren eer dat allemaal is geregeld. 

De zorg is hier goed maar kreunt ook onder dezelfde moeilijkheden als in Nederland. Veel zorgvraag en dus lange wachttijden.

Daarna de stap om me aan te melden in de Hemofiliekliniek in Málaga. Als dat klaar is zou dat een pak van mijn hart zijn.


Dinsdag regende het. Vijf mm in the pocket. 

We verwachtten dan ook niet dat de leverancier zou komen met een vracht haardhout. Men houdt hier niet zo van regen. Gladde wegen en in de bergen ook nog kans op vallende stenen. 

Maar toch. Toen het opklaarde hoorden we de vrachtwagen aankomen. Na een uurtje stapelen lag alles lekker droog in de houthokken.

‘t Is trouwens nog niet nodig om de haard te stoken want het is binnen nog steeds 23/25 graden.


Met groeten Ton

zaterdag 3 oktober 2026

Hoogspringers

Toen we deze week boodschappen deden aan de kust, besloten we om weer eens een broodje en koffie te halen op een terras aan de boulevard.

Zo tegen een uur of tien heerst er daar nog een weldadige rust. Sowieso is het dan nog te vroeg voor ‘de toerist’ maar eind september is de gekte hier eigenlijk wel afgelopen.

We zaten dan ook te genieten in de schaduw van een palmboom met een knapperig broodje kaas en bacon.

Zien we ineens dolfijnen en die hebben we al een paar jaar niet gezien. Niet er minder dolfijnen zijn maar omdat we minder vaak aan de kust zitten.

Meestal zagen we ze wat verder op zee maar nu dicht aan het strand. En ze waren druk met het vangen van vis. Het hele spektakel, want dat was het eigenlijk best wel, duurde ongeveer een kwartier. Ze sprongen hoog uit het water en we zagen er soms wel tien tegelijk. We vonden het een kadootje.

Veel rustiger is het inmiddels in de lucht. De zwaluwen en bijeneters zijn de Middelandsezee weer overgestoken naar Afrika.

Deze zomer waren er opvallend veel bijeneters. Soms wel groepen van meer dan vijftig vogels en dat levert dan een vrolijk gekwetter op. 

Vrienden vertelden dat ze een wespennest onder het afdak hadden maar toen de bijeneters die hadden ontdekt was de overlast met een dag weggewerkt. Lees opgegeten. ‘Er zaten soms wel zeven vogels op de elektriciteitsdraad te wachten om de wespen te vangen zodra die onder het afdak vandaan kwamen’.

De natuur regelt het.


Met groeten Ton






donderdag 1 oktober 2026

Einde van een tijdperk

Ongeveer twaalf jaar stond onze heerlijke Acacia schaduw te geven en mooi te zijn.

Opgegroeid van een klein wortelstekje naar een grote boom waar we bijna dagelijks onder vertoefden. 

Tot ik een jaar of vier geleden zag dat er een zwam op de stam zat. En dat is niet zo mooi want daarmee was zijn lot bezegeld. Hij zou langzaam afsterven. En dat gebeurde.

De hevige wind in oktober 2024 zorgde ervoor dat er twee grote takken afscheurden.



Maar er beleef nog voldoende kruin over om onder te zitten. 


Wel kwam die kruin steeds dunner in zijn blad te zitten en begin september zaagden we de overgebleven dikke takken van de stam af. Het kleine kruintje dat er zichtbaar is, is van een zijscheut die ik liet groeien als vervanging.

De stam zelf was te dik om met een handzaag af te zagen dus vroegen we aan een vriend of we zijn kettingzaag konden lenen. En dat mocht.


En dan is dit het resultaat. Een laag tafeltje en de twee nieuw boomscheuten die hopelijk weer net zo snel groeien als de moederboom.


Met groeten Ton