En de ober…

die vanmorgen het ontbijt verzorgde was een Spanjaard. 

Eindelijk. Het is zover. 

We zitten met het halve koor in Ierland. 21 Zangers,12 partners en andersoortige relaties. Een flinke groep.

Air Lingus zette een lekker ruim vliegtuig in dat niet helemaal vol ging. Wel vertrek met anderhalf uur vertraging  vanwege een zieke passagier die niet meevloog en waarvan de koffer uit de ingewanden van het toestel getrokken moest worden.

We landden op Dublin AirPort en moesten vervolgens dwars met de bus het land richting Westport waar we logeren.

We kwamen zo rond half negen in een pub aan waar we nog, echt overheerlijk, dineerden.

En wie verliet als laatste het lokaal? Ik dus maar wel pas nadat ik de nog een foto maakte van de ‘lege’ tafel.

We vielen echt uitgeput ons gigantische bed in waar ik na een microseconde in slaap viel. Dit was vanmorgen ons uitzicht. Met……een flauw zonnetje.

En dat zonnetje bleef.

De groep kon vandaag deelnemen aan verschillende excursies. Wij deden een bustocht langs de kust.

Nou gaat er niets boven de Nederlandse stranden maar voor zo’n ruige kust is ook wat te zeggen.

Natuurlijk zongen we ook nog in de bus en werd er zo hier en daar een traantje weggepinkt.

Vermoeidheid, grapte Rick, maar er werd ook uitgesproken dat dit toch wel een bijzondere ervaring is.

Nou heb ik niet direct het idee dat Ierland mijn gedroomde thuisland is ook al is er veel moois te zien. Ik vind het vaak desolaat en mis de bomen. En wat we aan groen zagen was tot op de wortel kaalgevreten door deze schattige schapen.

Het was droog maar het hele land is gelijk een spons en overal op de bergen glinsterde water in de zon. Ook zagen we veel natte veen gebieden.

We vermaken ons prima.

Morgen staat in het teken van het concert.

Met groetenTon