Tassies

Regelmatig heb ik het in deze blog over toevalligheden in mijn bestaan.
Vandaag het verhaal van een vriendin.

Gisteravond kon dochter J haar tas niet vinden. Alles afgezocht maar tas bleef onvindbaar. Een raadsel totdat het duidelijk werd dat er meer werd vermist in huis. Dus een inbraak? Geen directe aanwijzingen voor. Insluiping misschien?
Vriendin dacht vanmorgen: laat ik eerst eens door het park achter het huis lopen of daar iets is neergegooid.
Ze vindt een tas, maar niet die van haar dochter. Na in de tas gekeken te hebben bleek die van buurvrouw M te zijn. Ze gaat naar huis en zegt tegen haar man, "Je raadt het nooit maar ik heb een tas van M gevonden". Nou zegt haar man "dat is ook wat, M heeft net gebeld om te zeggen dat ze de tas van J heeft gevonden".

Met groeten Ton

Jo Jo

Al vroeg de hond uitgelaten en even naar de markt gelopen om vervolgens bramen te gaan plukken in het duin.
Rick had namelijk zeer fijnzinnig aangegeven dat 17 potjes bramen niet voldoende zouden zijn om de winter door te komen. Dus met een beetje tegenzin op de fiets vanmorgen.
Volgens het weerbericht zou er kans zijn op een drupje regen. Net opgestapt begon het te miezeren.
Niet erg want het zou slechts een drupje zijn. Maar na 1000 meter had ik al enkele keren zeer hartgrondig de schepper aangeroepen.
Net voordat ik omkeerde met de fiets had ik een bordje zien staan: gratis Mirabel pruimen. Ik dacht: dat moet zo zijn.
Rechtsomkeert, op naar de pruimen. Kwam ik op het terrein van de scouting. Niemand aanwezig, geen pruimenboom of pruim te zien. Het humeur daalde zeer snel maar werd vervolgens opgebeurd door de vuilcontainer. Daarop stonden de eerste woorden geschilderd van een van mijn favoriete liederen van Nootzaak: If music be the food of love... Ik moest mezelf op dat moment even toespreken: zie je wel dat je niet zo hoeft te meuten, het komt altijd goed.
Terug lopend bedacht ik me dat ik het beter kon vragen bij de naastgelegen boerderij. Dat was het juiste adres, "Alleen moet je ze wel zelf rapen want het regent mij te hard".
Nu kwam er weer een gedachte boven van vroeger.
Mijn vader had een groenten tuin en vroeg op een middag: "Zeg Ton wil je nog spruitjes?"
Ja, graag, antwoordde ik.
"Je moet ze alleen wel zelf plukken".
Ondankbaar als ik was kon ik alleen maar denken "Dan had ik ze liever bij Appie gehaald".

De Mirabel pruimen zijn pas eetbaar als ze van de boom vallen en hoofdzakelijk geschikt om in te maken. Er lagen er heel veel en met 3 minuten had ik een kilo of twee.
Ik heb ze direct verwerkt en wat een heerlijke smaak. Het lijkt meer op abrikozen of perziken, een tikje zuurder misschien.

Het leek mij leuk om een foto te maken van de vuilcontainer en de eigenaresse van de pruimenboom een potje bramenjam te brengen. Met als onderliggende gedachte : nog meer pruimen. Dat was geen probleem dus ik heb er nog 3 kilo erbij. Deze ga ik morgen mengen met de bramen die ik - als het weer meezit, ga plukken.

Met groeten Ton

Het bindend vermogen van de Beagle

Baasje van Egbert!
Zo werd ik vanmorgen aangesproken door een alleraardigste dame.
"We hebben elkaar eenmaal gesproken toen Egbert nog een pup was. Ik had ook een Beagle maar die is inmiddels dood en ik mis haar vreselijk".
Slecht als ik kan zijn zag ik meteen opportunities als oppasadres. Maar nog voordat ik wat kon zeggen zei ze "als je eens een oppasadres zoekt. Je doet mij er een groot plezier mee als ik mag oppassen".
Dan kan ik u  misschien blij maken, antwoordde ik, want ik ga enkele weken naar Spanje. Naar casa Los Zuecos om de werkzaamheden aan het nieuwe perceel te begeleiden. De vaste oppassers hebben aangegeven dat wat te lang te vinden en ze gaan zelf ook nog op vakantie. Dus ik zou het geweldig vinden als u dat wilt doen.
Ook al was het inmiddels-weer eens- gaan regenen ging ik opgewekt verder met de wandeling.
Al wandelend bedacht ik me dat het bijzonder was dat deze vrouw na ongeveer 3 jaar nog steeds de naam van onze hond wist.

Met groeten Ton

Uiver

Vandaag stond in het teken van nostalgie. Na de spinning in de sauna een gesprek met twee oudere mannen. Het gesprek ging snel van technisch fietsen naar zangtechniek, van zingen naar uitspraak, van de stem van het polygoonjournaal naar Wim Sonneveld en vandaar weer naar zingen en Het Dorp, een lied dat moeilijk te zingen is.
Vanmiddag had ik een afspraak op een volkstuinencomplex met mijn nicht. Ik ga drie weken haar tuin verzorgen als ze op vakantie is.
De hoge bomen om het complex, het onverharde pad er naar toe, de brug over het water, het had iets verstilds. De orde en netheid van de tuinen, de variatie aan groenten en fruit, de rust die er heerst, niet alleen die van de afwezigheid van lawaai, maar de rust waarmee de mensen aan het werk waren. De aandacht die werd besteed aan de handelingen. Ik betrapte mezelf toen ik zong: .. een kar die ratelt op de keien...
Toen we wat later een broodje met verse aardbeitjes aten gebeurde er iets wat ik nog nooit in Nederland heb gezien. Er cirkelden twee ooievaars over. Kan het nostalgischer?

Met groeten Ton

Toeval

Ik lees verschillende weblogs die te maken hebben met Spanje. Spanjewensen van Anne en Alexander is er een van. Anne schreef donderdag over het programma zoek je droomhuis. Daarin zag je twee koppels die in Spanje zoeken naar een Bed en Breakfast. Een toeval was dat Anne en Alexander een van de getoonde B&Bs enkele jaren geleden wilden kopen, maar daar vanaf zagen daar hij wel heel afgelegen was. Omdat wij geen tv kijken gaan deze programma's aan ons voorbij, maar de door Anne geplaatste foto van de betreffende B&B met paarse muur gaf een indruk van het gebouw.
Donderdagavond gingen we naar het koor Blair en ontmoetten daar voor de eerste maal de vaste dirigent. We merkten aan de grapjes die er gemaakt werden dat hij op tv te zien was geweest en dat het  met Spanje had te maken. Onze interesse was gewekt. Maar toen er werd gesproken over een B&B met een soort roze, aubergine kleur viel voor mij het kwartje. Dit moest de B&B zijn waar Anne over vertelde in haar blog en ja hoor wat bleek: toevallig was de dirigent een van de mensen in het programma.

Met groeten Ton

Emma Shapplin

Gisteravond naar een lezing geweest van Leo Feijen waar hij vertelde over de dood en rouwverwerking na het overlijden van zijn ouders. Mooi en leerzaam. Hij vertelde over  "toevalligheden" die hem aan het denken zetten of het tekens van zijn overleden ouders zouden zijn. Hier over nadenkend kwam bij mij een gebeurtenis naar boven tijdens de crematie van mijn schoonmoeder.
Tijdens de ziekenhuis opname van mijn schoonmoeder kwam mijn dementerende schoonvader Theo bij ons in huis. We draaiden toen op zijn verzoek veelvuldig de cd van Emma Shaplin. Na het overlijden van mijn schoonmoeder vroegen we aan Theo:
"Welke muziek wilt u tijdens de crematie horen? 
- Nou die we altijd horen.
En hij koos drie nummers uit waarvan één wals die tijdens het zakken van de kist gedraaid zou worden.
Toen in het crematorium de kist zakte klonk er duidelijk geklop alsof het uit de kist kwam. Iedereen keek verbaasd en geschrokken, wij ook. Maar na het geklop kwamen de eerste tonen van de wals en was alles weer gewoon.
Het eerste wat wij deden na thuiskomst was naar het nummer op de cd luisteren. We hoorden niets vreemds tot ik hem opnieuw draaide maar luider. Weer klonk het geklop. Na honderden keren geluisterd te hebben naar dit nummer hadden we dit nog nooit gehoord. Vervolgens snel het tekstboekje gelezen en wat bleek. De wals gaat over een voorzitter die de vergadering tot stilte verzoekt met het geklop van de voorzittershamer op de tafel.
Een beter muziekstuk had mijn schoonvader niet kunnen uitzoeken. Mijn schoonmoeder was een echte voorzittter die ook als mens graag de volledige aandacht had.

Met groeten Ton