Nee joh, dat is vuil

Hoe ik het ook wend of keer, dat graszaad moet gezaaid vandaag.

Daarvoor verliet ik vroeg het bed want er moest nog een tegelpaadje gemaakt, bamboewortels verwijderd, het kippenhok uitgemest, geharkt, geëgaliseerd, zaad gekocht, opgeruimd en afgevoerd worden.

O ja, en de vleugel werd opgehaald.

Dat ging schijnbaar moeiteloos. Binen een kwartier stond ie in de auto. Wel kletsten de vervoerder en ik nog een genoegelijk half uur over het leven, reizen en Spanje in het bijzonder.

Huis begint wel wat onbewoond en leeg te worden. Ik houd me dan nu ook voornamelijk op in de serre.

Ook de tuin is leeg maar daar heb ik inmiddels vrede mee.

Dat daardoor het terras volstaat is minder.

Dat weerhield de buurvrouw en mij er niet van om samen een fles wijn en nootjes te verorberen onder het motto: nu kan het nog.

De wijn werd elegant geserveerd in koffiemokken omdat de glazen samen met een draadje om het tegelpad recht te leggen, de schroefmachine voor het demonteren van de kippenren, de waterpas en nog wat andere dingen, in dozen zitten.

Het smaakte er niet minder door.

Tijdens een telefoongesprek met Rick zei ik dat er al een groene zweem over de tuin lag.

Gaat dat zo snel?

Nee joh, dat is het vuil en gras dat nog in de groentetuin stond.

Met groeten Ton

I love the sound of breaking glas

Zingt Nick Lowe.

Vanmorgen eerst nog een paar incourante spullen ingepakt. Daarvoor kon ik volgens de verhuisman van twee dozen een grotere maken door de bovenste doos als deksel te gebruiken. Werkt geweldig dus zitten ook de lampenkappen, stofzuiger, tafelpoten en kerstboom veilig in een doos.

Daarna de tuin in. FF een grasveldje aanleggen heet dat. De buren zijn nu niet direct behept met tuiniersbloed. Alles groeit naar hartelust in hun tuin: zevenblad, heermoes, bamboe, klimop, haagwinde en geen van allen stoppen ze met woekeren bij de perceelgrens.

Dus heb ik het hek ontdaan van klimop, de uitlopers van de bamboe afgehakt en een hele berg met wortels van de haagwinde uitgevorkt.

Maar ik ben nu zover dat ik morgen kan gaan harken en graszaad zaaien. Ik hoop dat de haagwinde met de toekomstige wekelijkse maaibeurt het onderspit gaat delven want ze is niet alleen mooi maar ook verrekte taai.

Tja en wat te doen met de Xerosicyos? Ik kreeg deze bijzondere planten jaren geleden van een vriendin van mijn zus. De knollen zijn ongeveer twee keer zo groot geworden als toen ik ze kreeg, wellicht omdat ik ze in de zomer altijd buiten in de tuin zet. Maar nu? Ze moeten mee naar Spanje want kunnen tegen extreme droogte. Ik wil ze zonder aarde opslaan in een donkere koele ruimte. Moeten ze overleven.

Niet alles gaat van een Leiendakje.

Kan dat wel, die foto's aan zo'n plastic draadje?

Tuurlijk. Het is een systeem dat daarvoor is gemaakt.

We waren aan het opruimen op zolder.

Hoor je dat? Er is iets gevallen.

Ik kijk uit het raam want het geluid lijkt van buiten te komen maar zie niets.

Als ik later beneden komt hangt er nog maar een. De ander staat met kapot glas rechtop achter de bank. Gelukkig staat de bank vijf centimeter van de muur anders hadden we waarschijnlijk meer schade gehad.

Gelukkig is oermoeder van beton, ze gaat toch mee naar De Klompen en zal de reis wel overleven. Ze is zo ongeveer het laatste dat nog wordt ingepakt.

Met groeten Ton

Kim jong oen

Gistermiddag haalde ik een bestelbusje op bij  vrienden, reed naar Den Helder voor een zangles met Zinco en ging samen met Rick de boot op naar Texel.

En nu doe we niets meer, zeiden we tegen elkaar maar na een minuut of tIen waren we beiden druk met uitzoeken en inpakken. Zo tegen elven waren we er klaar mee.

En zo zag dat er vanmorgen uit.

De Potvis is inmiddels volledig onttakeld en opgeruimd maar maakt een wat troosteloze indruk en dat terwijl we er nog zo'n drie weken moeten bivakkeren.

Niet alleen het appartement ziet er wat troosteloos uit. 

De laatste weken ben ik niet zo tevreden met mijn haardracht.  Het naar één kant kammen van het haar doet me, ondanks het missen van een klein snorretje, steeds denken aan een dode Duitse leider. Dat is tot daar aan toe maar tijdens de zomer bleekt mijn haar nogal op en dan lijkt mijn kapsel ineens meer op een Amerikaanse presidents kandidaat en nee, ik bedoel niet Hillary.

Dus zat ik gisterochtend om 8.30 in de stoel bij kapper Robert.

Ik wil iets met een midden scheiding, zei ik en was zeer tevreden met het resultaat.

Vanmorgen leek ik echter meer op de leider van Noord Korea maar dan met een blond uitgezakt kapsel.

Toch was het geen bad hairday.

Op een paar dingen na is alles ingepakt.

Wat doen we eigenlijk met alle kunst, wilde Rick weten.

Nou de kleinere schilderijen kan ik in karton pakken en de grotere pakt het verhuisbedrijf zelf in.

En de lijkwade van Turijn? Laat je die hangen?

Neeeeee.

We zijn helemaal tevreden met alles wat we de afgelopen weken hebben gedaan en geregeld maar merken wel dat we beiden wat gestressed worden. Er is veel te beslissen en we gaan ook best wel weer een avontuur aan. Dat vraagt wat van de relatie dus zijn er beslist wat aanvaringen geweest. Meestal over dingen die nergens over gaan.

Na donderdag is het meeste geregel achter de rug en komen we weer in wat rustiger vaarwater.

Met groeten Ton

Inschattingsfout

Uitzoeken en weggooien, daar komt het in het kort op neer wat ik de afgelopen dagen heb gedaan.

Een buurman reed vanmorgen drie ritjes naar de gemeentewerf en de kringloopwinkel. Het lastigste is daarmee gedaan want mezelf lostrekken van mijn bijeen geschraapte schatten deed stiekum toch een beetje zeer.

Zo keek ik tijdens mijn ontbijt nog eens naar de spullen die klaar stonden voor de kringloop en haalde er toch weer wat uit vandaan.

Maar goed de kasten zijn ontdaan van persoonlijke prularia en dan blijft er eigenlijk niet zoveel over.

Zus nam vanmiddag nog het kadopapier mee en de muziekboeken zitten inmiddels in een doos.

Dit ziet er al opgeruimd uit alhoewel dat aan de woonkamer nog niet te zien is

Want er zijn altijd dingen waar je nog wat mee moet. 

Sommige dingen zijn de halve aardbol al overgegaan.,

Mijn verzameling strandglas, die grotendeels uit Spanje, Griekenland en Italië komt gaat ook mee naar de Klompen, samen met het glas dat ik op Texel vond.

Vorig jaar schatte ik dat ik ongeveer 150 kilo bijeen had gezocht. Dat klopt van geen kant. Het zijn er slechts 46.

Met groeten Ton

Vleugellam

Met het idee om de vleugel te verkopen keek Rick eerst eens op Marktplaats. Dat dempte de spirit enigszins. Wat een berg vleugels stond er te koop.

Normaal gesproken zou je dan denken: dat wordt niks. Wie zit er nu op nóg een vleugel te wachten?

Maar onze filosofie zegt "dat je er in gaat staan". Dat betekent zoveel als dat je er vanuit gaat dat het gaat lukken. Je visualiseert bijvoorbeeld dat het muziek instrument op een andere plaats staat en dat de nieuwe eigenaar er heel blij mee is en er tevreden op speelt.

Hij is vanmorgen verkocht en...... we zijn ook al twee keer gebeld door iemand die er meer voor wil geven mocht de verkoop toch onverhoopt niet doorgaan.

De weersvoorspelling klopte gelukkig niet en dus ging ik uitwaaien op het strand. 

Soms zag het er wat dreigend uit maar het bleef droog. Wel kreeg je daardoor mooi lichtval.  

En je kan zo heerlijk spelen in de golven.

Ik zat lekker met mijn rug tegen het huisje, uit de wind in het zonnetje.

Met groeten Ton

In mijn ondergoed

Bewolkt en mistig met af en toe een spatje regen. Dat was het weerbeeld vanmorgen op Texel. 
Snel mijn korte broek uit en een lange aan. Shirt verwisseld voor een trui.

Op de boot begon het alweer zonnig en warm te worden. Oeps en dan moeten we ook nog poetsen en vanavond een hebben we een etentje. 

Dat poetsen deed ik dus maar in onderbroekje en t shirt. Met het etentje weet ik het nog niet.

Nu is dat poetsen niet zo interessant zeker omdat de gasten het weer keurig hebben achtergelaten. Naar de tuin gaat mijn hart meer uit. 

Deze gasten hebben wel genoten van de frambozen. De gele soort begint nu goed op gang te komen. De bijbehorende kevers zijn ook gesignaleerd.

Volgens mij hangt ie op zijn kop.

De rozen hebben mijn snoeibeurt goed gedaan en zeker met dit warme weer ruiken ze hemels.

De poten van de stoelen in de woonkamermaken behoorlijk wat krassen op het laminaat. Ik heb er al zachtere dopjes om heen gedaan maar dat werkt ook niet.

Kan je nog wat aan die stoelpoten doen, vroeg Rick.

Ik zou niet weten wat. Ik doe er bijna elke week nieuwe viltjes onder maar die slijten er zo weer af.

Maar je hebt toch van die leuke Japanse sokjes?

Ja maar dat vind ik zonde.

Ik heb ze al maanden in de kast liggen maar wil ze zelf gebruiken, niet door de gasten. Ik broed er nog even op en bedenk dan dat het wel een beetje eigengereid is van mezelf.

Dus haal ik ze uit de kast.

Zijn ze niet schattig?

En ja, in Japan is dit heel gewoon. 

Met groeten Ton

Maar als jij wil.....

Vrienden gaan morgen weer naar huis en wij doen een gasten wissel in Heiloo.

Na ruim twintig jaar lijk het of ik het begin te snappen. De vraagstelling klopt niet.

Als ik aan Rick de vraag stel: zou jij naar het strand willen, krijg ik als antwoord meestal, nou uh van mij hoeft het niet. Maar als jij wil....

En dan heb ik er al geen zin meer in en is mijn stemming voor een half uur wat uit balans.

Stel die vragen dan ook anders, zegt ie regelmatig als ik weer mopper, zeg wat jij wilt, niet wat ik wil.

En ja.

Vrienden gaan morgen naar huis maar willen eignlijk nog niet, dus leek het mij leuk om ze nog een dag van ons appartement gebruik te laten maken.

Uh, ik wil de vrienden morgen de sleutel geven zodat ze nog een dag hier kunnen blijven.

Is goed hoor.

Waarna ik doorga met de krant.

Vervolgens merk ik dat er naar me wordt gekeken. 

Wat is er?

Ik moet een beetje om je lachen. Volgens mij heb je nagedacht hoe je deze vraag zou stellen?

Ja en het werkt. Eerst wilde ik vragen of je het goed vond maar bedacht een stellige vraag met wat ik wil.

Kijk en dan zijn we beiden helemaal blij.

Gisteravond aten we sateh bij de boot. We zorgen dan dat we net na het vertrek van de boot in de snackbar zijn. Het is er dan helemaal leeg om in een half uur weer vol te stromen.

Morgenavond is de zomerbijeenkomst van de Vrijwillige Palliatieve Thuis Zorg. Iedereen maakt iets lekkers en mijn keuze is gevallen op een shoarmataart. 

De taart heb ik net gemaakt zodat we nog tijd hebben voor een laatste ijsje met de vrienden.

In de snackbar werkt een aardige vrouw waar we altijd een praatje mee hebben. Gisteravond was ze er echter niet en dat merkten we aan het nagerecht. Onze vriendin vult het bekertje altijd met een dikke kop er op. De dienstdoende medewerker kwam gister niet verder dan het randje.

Hoop dat ze er vanavond weer is.

Met groeten Ton

Gemengd bloed

Gisternacht was wat onrustig. 

Rick vindt het vreselijk als er muggen rond zijn hoofd zoemen. Mij maakt het niet zoveel uit omdat ik meestal met mijn hoofd onder de dekens slaap en omdat de muggen een voorliefde hebben voor het bloed van Rick.

Dus kreeg ik gisterochtend de vraag of ik wilde kijken of ik iets aan die muggen kon doen. Tja en dat is altijd  lastig want muggen verstoppen zich overdag meesterlijk. Ik kon er dan ook geen een vinden totdat we naar bed gingen en ik zo'n kreng zag zitten. Dat ie wat lui en vadsig op de muur zat te wezen verklaart de grote bloedvlek. En die vlek bevatte gemengd bloed want ook ik had een muggenbult.

En als ik het dan over gemengd bloed heb komt er een oude gedachte boven.

Als kind had ik een eenvoudige oplossing voor het racisme probleem. Iedereen op aarde zou moeten trouwen met iemand met een ander huidskleur en kinderen krijgen. Dan zou niemand meer kunnen discrimineren omdat we allemmal gemengd bloed zouden hebben. Inmiddels weet ik dat dat niet werkt want het "wij en zij" denken is niet alleen een probleem van huidskleur maar kan overal de kop opsteken. Zeker als het ook nog eens wordt geschreeuwd door demagogen.

Moest nog behoorlijk boenen om het behang schoon te krijgen maar het is gelukt. 

En ik weet niet waarom maar ik moest wel aan de Japanse vlag denken.

Net zo dacht ik aan pagodes bij het zien van deze wolk. Nou ja, het is wel duidelijk waar ik met mijn gedachten ben.

Rick nam een snippermiddag en had het idee om ergens aan het water te gaan zitten.

Dat werd de veerhaven. Lekker dichtbij. Toch gingen we met de auto.

Parasolletje mee, zitzak, kleed en een tas met voedsel, van dat laatste niet teveel want we worden vanavond getrakteerd door de vrienden op de lekkerste sateh van het eiland.

Al luierend merk je op dat elke dertig minuten een boot, best frequent is. En hoeveel auto's en mensen er per dag op het eiland aankomen en er weer van vertrekken.

Met groeten Ton

Hollen of stilstaan

Soms lijkt het wel of er weken lang niets of bijna niets gebeurt hier. Geen bezoek, geen gasten in huis 1, geen diensten in de hospice en zonder onderhoud aan tuin of huis kost het me dan moeite om mezelf bezig te houden.

Nu met de nieuwe gasten in de buurt lijkt het wel of er van alles tegelijk komt. 

Zo ging ik gisterochtend met bootje acht naar Hoofddorp om herstellende vriend te bezoeken. Als ik in de sneltrein zo'n beetje voorbij Alkmaar raas wordt er gebeld.

Uh, met mij. Ik heb goed en slecht nieuws, zei vriend.

Begin dan maar met het slechte.

Ik mag vanmiddag naar huis.

Maar dat is toch goed.

Ja maar dan kom jij voor niets hier.

Nou ik zit al in Alkmaar en ben over anderhalf uur bij je.

Tijdens het bezoek hebben we van alles besproken van leuk naar ernstig en van verdriet naar de pijn van de behandeling.

Nu is dat bij niet zo moeilijk maar als ik een gesprek heb met iemand die zó ziek is en zo dapper en positief, raakt mij dat diep.

In de trein naar huis ben ik nog aan het herkauwen. 

Belt Rick: tja, ik krijg het werkrooster op het werk niet rond.

Wat is the problem, vroeg ik quasi lollig.

Nou uh, de politie stond vanmorgen op de stoep met de mededeling dat een broer van een medewerker zichzelf van het leven heeft beroofd.

Dus ik heb nu aangeboden dat ik het weekend kom koken.

Stilte.

Uh...eigenlijk dat jij komt koken.

We kwamen beiden ongeveer gelijk thuis en was er genoeg om over te praten en om 7 uur had ik ook nog een dienst in de hospice.

Nu houd ik wel van gevulde dagen maar dit had wat mij betreft over drie etmalen verdeeld mogen worden.

Morgen alleen een gastenwissel in huis 1 en een etentje op Texel.

Met groeten Ton

Het heet fietsen

Door het dunne strookje blauw valt het laatste zonlicht van de dag op een wolk.

Ja en dan is de nieuwe groep gasten geariveerd.

Stap ik de deur uit zit er zo'n zielig kwikstaartje op de stoep, zei vriend.

Ben bang dat die voor de poes is, antwoordde ik maar toen vriend het beestje bij een bosje op het gras had gezet kwam er wonderbaarlijk genoeg een andere kwikstaart op af gevlogen.

Tijd om te fietsen.

Ja het heet een daggie fietsen maar eigenlijk ga je, de meesten elektrisch aangedreven, van terras naar restaurant naar bankje naar terras. Vermoeid zijn we niet geworden, wel voldaan.

En de heide is op het ogenblik spectaculair.

We sluiten de dag af met een heerlijk dinner voor de jarige vriendin maar die wilde niet op de foto. Ze wilde trouwens ook niet dat we voor haar zouden zingen maar dat hebben we wel gedaan.

En voordat je het weet zie je de son in de see sakken.

Nu met bootje acht naar Hoofddorp om een herstellende vriend in het Spaarne ziekenhuis  te bezoeken.

Met groeten Ton

Het einde der tijden

Zullen we de BBQ op het strand doen? Vroegen de vrienden gisterochtend.

Ja lijkt ons leuk.

Maar eufemistisch gezegd viel het weer nogal tegen en besloten we om het maar op het gazon achter de Potvis te doen.

Gelukkig toverde Malle Pietje nog ergens een windscherm vandaan zodat we beschut konden eten. Derhalve zie je ook nauwelijks iets van de etenden, slechts de BBQende vriend is in beeld en een lucht waar je bang van wordt.

Tja het bleef droog en gelukkig kon ik doorwarmen in de hospice waar ik later een dienst draaide.

Nadat vanmorgen het hele gezin van vrienden weer was vertrokken werd het ineens wel weer heel stil.

Dus gingen we vanmiddag naar het strand voor een wandeling.

Maar waar is iedereen? Je verwacht toch drukte na een paar bewolkte dagen.

Bij de strand opgang daar was wat volk maar druk? Nee Texel is nog steeds niet druk.

Op het terras was het wel lekker druk.

Morgen komt er een nieuwe groep vrienden en dan zitten we opnieuw in dit restaurant om de 55 ste verjaardag te vieren van een van hen.

Met groeten Ton

Vallende turn ster

Elk jaar ben ik er al een paar weken van te voren mee bezig: de Perseiden.

Vorig jaar was ik op Texel en ondanks het bewolkte weer kon ik een nacht behoorlijk wat sterren zien vallen.

Volgend jaar wil ik in Spanje zijn want daar zijn de omstandigheden veel beter, zei ik toen tegen Rick.

Maar nadat we onze agenda eens gingen doorspitten kwam het weekeinde van 14/15 augustus niet als ideaal uit de bus. Spanje wordt pas september.

Donderdagavond kon ik gewoon rustig op de bank blijven zitten want de bewolking was volgens mij tien kilometer dik net als vrijdag trouwens.

Pas tegen een uur of vier was er een stukkie blauw te zien waarvoor ik speciaal naar buiten ging om het vast te leggen.

Maar een half uur later was dit het weerbeeld. 

"Als het zo doorgaat is de enige vallende ster die ik te zien krijg die van Yuri" zei ik sarcastisch  tegen Rick

Vrienden houden hier een minivakantie dus heb ik afleiding genoeg. Gezellig kletsen en lekker uit eten en na de maaltijd kon ik gisteravond direct door de de Waddendijk op. 

Wolkenloze lucht ook al was de maan een beetje een stoorzender. 

Na een uurtje op mijn rug op het asfalt van de dijk te hebben gelegen, met de scherpe lucht van schapenstront in mijn neus, was de stand: 7 vallende sterren waar van er zes minder dan een fractie van een seconde duurde maar een die wel een seconde lang te zien was.

Kortom: ik was helemaal tevreden, ook in de wetenschap dat ik volgend jaar waarschijnlijk in Spanje, lui liggend in het warme zwembad lekker naar de lucht kan staren.

En dan gaat om een uur vijf de BBQ aan, wel een beetje vroeg maar om zeven uur word ik in de hospice verwacht.

Met groeten Ton

Het plezierige voordeel van de ietwat tegenvallende temperaturen

Het is wat koud voor de tijd van het jaar.

Vanmorgen kreeg ik een bericht op mijn tijdlijn uit Australië waarin stond dat het de eerste lente dag was.

Dat is fijn, schreef ik als reactie, en het betekent dat de herfst deze kant op komt.

Vanmiddag naar het strand. Ik houd wel van dit weer. Een beetje stormachtig en prachtige wolken.

Maar wat miste ik een jas. Het is echt al voorbij het punt of het weer is voor "een vest of een trui".

Ja in de luwte van een scherm of een strandhuisje was het lekker of in een duinpannetje, daar zat ik dus een uurtje genieten van de wolken, de golven, de lichte plekken op het water, de overscherende meeuwen.

Het voordeel van het koude weer is een heldere lucht, daarom ga ik vanavond de donkere dijk op om de eerste Perseiden te spotten. 

Met groeten Ton