Je voelt het meteen

Het is weer een beetje een reizend circus.

Na de klusjes van vorige week bracht ik vrijdagmiddag Pien naar haar eigen huis.

Ach, en je voelt het direct: hier klopt iets niet. Zou dan toch een van de kinderen niet mee zijn op vakantie? Ik heb die kastdeur toch dicht gedaan voordat ik weg ging. Die spullen lagen toch niet op de grond. Help de tuindeuren staan open k@6&)¥}#ut. D'r is ingebroken schreeuwde ik naar Rick.

Meteen de politie gebeld. 

We komen er aan zei de dame van 112.

Maar ik moet mijn partner nog wegbrengen, die gaat op vakantie. Maar om zeven uur ben ik weer terug.

Geen probleem.

Rick weggebracht en snel terug naar Pien.

Politie kwam keurig op tijd. Namen de boel netjes op en maakten een afspraak voor het sporenonderzoek voor de volgende dag.

Weten de eigenaars al dat er is ingebroken?

Nee want die komen zaterdag terug. Het heeft toch geen zin om ze nu te bellen. Ze kunner er toch niets aan doen.

Daar heeft u gelijk in. Als ik u was zou ik ze pas ongeveer een uur voordat u ze verwacht op de hoogte stellen.

Dat heb ik gedaan. 

En daar zat ik dan.  In een huis waar het een behoorlijke rommel was en waarvan me werd aangeraden om niets op te ruimen zodat de de baasjes van Pien wisten waar er gezocht was.

Natuurlijk werden en er veel vragen gesteld tijdens het telefoongesprek maar het werd al met al rustig opgevat.

Wel werd ik na een half uur terug gebeld: wil je even daar en daar kijken of dat en dat er nog is?

Tuurlijk en soms was het er nog wel maar soms ook niet.

Vannacht in mijn eigen bedje waar ik om vier werd uit geblaft. Ik heb namelijk een nieuwe loge: Finkie, het hondje dat werd aangevallen op Texel, die wilde wat aandacht.

Nu naar mijn zus om een kast te schilderen. Hondje mee.

Met groeten Ton

Geef mijn hond een trap

Afgelopen weekend hadden we twee vriendinnen op visite en dat hield wel in dat we zijn gaan winkelen in Den Burg. Leuk idee opgedaan dat ik kan toepassen op mijn gatenstenen.

En naar het strand natuurlijk. Mooi weer zondag, zonnetje, af en toe een donkere lucht voor het contrast en een stevig briesje.

Hele kuddes meeuwen zaten op het strand en die lieten zich goed fotograferen.

Het strand ziet er echt elke keer anders uit.

Een van de dames heeft een hondje dat de meeuwen steeds opjoeg. Een beestje van 13 jaar oud, helemaal in zijn element op het strand en enthousiast met andere honden.

Toen we weer bij paal negen (ik heb hier mijn paal 9 muts op die ik kreeg bij de nieuwjaarsduik) aankwamen werd het hondje Finkie aangevallen door een grote hond. Die greep hem in zijn nek en begon hem door elkaar te schudden. Het beestje jankte als een gek. Ik rende erheen om te helpen. 

De eigenaar van de grote hond riep tegen me: trek de achterpoten van mijn hond omhoog dan moet hij loslaten. Dat deed ik maar de hond bleef vasthouden en schudden. De eigenaar hield zijn hond bij zijn kop vast en probeerde de bek open te krijgen. Daarbij werd hij lelijk in zijn duim gebeten. 

Er kwam ook nog een andere man helpen en ik vroeg hem om mij te helpen de hond zijn achtelijf hoger op te tillen. 

Geef mijn hond een trap, riep de eigenaar ons toe. 

Tjeetje wat doe je dan?

Dus gaf ik de hond een trap, niet te hard, tegen zijn ribben. Hij liet niet los. Dan maar iets harder. Niets.

De man die mij hielp zei: misschien moet je hem in zijn ballen trappen. Ja, jeetje.

Maar omdat Finkie nog steeds krijste gaf ik de hond toch maar een trap tegen zijn ballen, wel voorzichtig  en toen deed ie uiteindelijk zijn bek open. 

Bazinnetje van Finkie natuurlijk helemaal van slag. Man helemaal van slag, wij van slag maar Finky mankeerde niets. Geen gaatje in zijn vel te zien. Hij schudde zich even uit en liep vrolijk verder.

Eigenaar van de andere hond vertelde dat zijn hond uit het asiel kwam en dat hij een keer eerder een hondje had aangevallen. Maar dat was al een paar jaar geleden en sindsdien had hij hem altijd aan de lijn. Nu ook trouwens, wel een van een meter of tien. Nu ging hij een muilkorf kopen. Bood zijn excuses wel gemeend aan en gaf zijn persoonsgegevens voor als er iets met Finkie aan de hand was.

Finkie is vandaag bij de dierenarts geweest en mankeerde niets.

Met groeten Ton

Een eikel was ik.

Vond het een leuk toepasselijk bord. Zeker na het weekend. Ik geloof niet in het paradijs na de dood. Het paradijs is hier op aarde. Als je tenminste wilt kijken naar je eigen gedrag.

Gefileerd ben ik. Ongeveer 36 uur intensief gekeken naar de "nasty things in my behaviour." En ik kwam nog wel wat tegen.

Iedereen mag weten hoe ik in elkaar steek. Heb geen moeite om daarin open te zijn. Toch zijn er zaken die ik niet uit mijn strot krijg. Niet op een normale wijze in ieder geval. Die komen er pas uit als ik zo gefrustreerd ben dat ik je doodzwijg, ga schelden of wegloop.

Als er iets is dat niet goed loopt in een relatie met iemand houd ik mijn mond dicht en slik het in. Dat gaat natuurlijk maar een klein tijdje goed. Vervolgens komt er een nieuw incidentje en ontstaat er een sneeuwbal effect en op een gegeven moment haak ik af.
Maar blijf steeds heeeeeel aardig in het zicht van de ander. Ben ik eenmaal uit zicht scheld ik de duivel uit de hel. Rick is trouwens meestal degene die de toorn over zich heen krijgt. Hij wordt dan natuurlijk ook boos waarna ik zeg " maar ik ben niet boos op jouw. Ik wil alleen maar spuien."
Ja maar ik moet wel dealen met je boosheid.

Zo zei mijn zus vorig jaar iets heel vervelends. Ik hield mijn mond dicht, ging de confrontatie met haar uit de weg en uitte mijn frustraties tegen Rick. Begon afstand te nemen om de spanning te ontwijken. In dat proces sloot ik mijn hart niet alleen voor haar maar eigenlijk voor iedereen in mijn omgeving. En maar blijven lachen.

Kijk en daar is zo'n weekend nou voor: kijken in mijn eigen gedrag en niet altijd maar die eeuwige vinger van verwijt in de richting van de ander te wijzen maar verantwoordelijk te zijn voor mijn gedrag.

Ik ben zelf een eikel in dit soort zaken. Daarmee heb ik niet alleen mijn eigen leven een jaar lang verkl..t maar ook het laatste jaar van het leven van mijn zus.
Nu kan ik dat met mijn zus niet meer ongedaan maken maar wel verantwoordelijk zijn voor de relatie met mijn jongste zus, Rick en eigenlijk met allen die mij dierbaar zijn.

Kijk, en op het moment dat dit duidelijk wordt opent het hart zich bijna vanzelf. Heb dan ook een heerlijk blij en opgelucht gevoel.
Levendig, zo kan ik het ook beschrijven.

Met groeten Ton

Ongestoord

Iets verderop in de straat heeft een van de buren een vijver. Toen ik daar vanmorgen langsliep zag ik dat buurmaan een reiger wegjoeg die blijkbaar wel trek had in een visje.

Na een kort praatje ging ik verder. 

Half uutje later. Ik loop mijn terras op en zie dat de vissende vriend bij mij zijn slag ongestoord heeft kunnen slaan.

Natte plek op het terras, grote natte pootafdrukken op de vijverrand en op het water drijft wat van dat grijze poeder dat op de veren zit.

Nu heb ik geen goudvissen in de vijver maar goud-elritsen. Kleine oranje visjes die zich gelukkig als konijnen voortplanten.

Met groeten Ton

Achterlijke blogger

Tja, niet alle reacties op mijn blogs zijn leuk. Wel wonderlijk dat de negatieve reacties de laatste twee weken zijn begonnen en naar mijn idee van dezelfde persoon komen.

Jaren geleden schreef Frank Koerselman een stuk in de Volkskrant over het overbodige en veelvuldige bloggen. Dat geblog zou alleen maar onnodig ruimte innemen op het WWW. Alles geschreven door mensen die nergens verstand van hebben.

Ongetwijfeld voldoet mijn blog aan al Franks criteria maar om dit soort reacties te schrijven lijkt me toch een beetje overtrokken.

Ik leid geen spectaculair leven, steek mijn kop niet boven het maaiveld uit. Heb geen bucketlist met vliegtuigsprongen, bergbeklimmingen of wat dan ook. Ik ben zelfs eerder het voorzichtige type dat tevreden is met de kleine dingen van het leven.

Ik leef mijn leven met vallen en opstaan. Maar ik probeer een mens te zijn die niet onnodig kwetst, die vrijwilligerswerk doet, zo af en toe de buurman een pannetje snert breng omdat ie dat zo lekker vindt, links en rechts hulp aan biedt. 

En ik ben geen heilige dus kwets ik ook wel eens, heb onnodige oordelen en doe ook tijden niets voor een ander omdat ik er geen zin in heb.

Eigenlijk een saai leven waar ik me niet voor hoef te schamen en in ieder geval geen verantwoording voor hoef af te leggen.

Toch raken deze reacties me. Maken ze me onzeker. Als dat de bedoeling is van deze persoon dan is dat gelukt.

En..... het is aan mij om met dit soort zaken om te gaan daarom vond ik het ook weer bijzonder dat ik de volgende uitspraak op FB voorbij zag komen.

Rest mij slechts een verzoek aan de schrijver van de reacties: bezoek mijn blog niet meer en voordat je je mond open doet om iets te zeggen of iets wilt schrijven, denk dan eerst eens na of dat iets positiefs toevoegt.

Ik weet zeker dat jij je daar een stuk prettiger bij zult voelen. Net als de mensen om je heen.

Met groeten Ton

Zeiken

Kom niet aan mijn nachtrust.

Ouder worden vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Toch is er een ding waar ik niet blij van word en dat is de nachtelijke sanitaire stop.

Inmiddels heb ik het wel afgeleerd om geen gehoor te geven aan de roep van de natuur en ga ik als het moment daar is.

Ik sla het dekbed van me af, slinger mijn benen over de rand van het bed en loop op de tast naar het toilet. Dat kan natuurlijk alleen als je precies weet waar je bent.

Daar zit de afgelopen maanden een probleem. Word ik wakker moet ik eerst bedenken waar ik slaap.

Ging het afgelopen nacht bijna mis want was even vergeten dat ik in Heiloo een nogal stijl en smal trapje afmoest.

Anyway. Heerlijk om weer in onze overdadig beboomde eerste woonplaats te zijn. Ook al is het maar voor een paar dagen.

Zeg, toen jij gisterochtend weg was wilde ik me scheren en er was geen scheerschuim. Heb jij dat in je toilettas gestopt?

Ja ongetwijfeld, murmelde ik nog slaperig tegen de stem die vanuit de badkamer klonk.

Nietus, die bus zit er niet in hoor.

Nou dan weet ik niet hoor. Vervolgens hoorde ik nog wat geirriteerde geluiden.

Zitten we een uurtje later aan een kopje thee.

Heb jij je paspoort eigenlijk mee, vroeg Rick

Nee, jij zei toch dat die hier in Heiloo liggen.

Ik kon ze niet vinden.

Dus zaten we vanmiddag op de boot naar Texel.

Konden we wel goedkoop tanken in Den Helder en enpassant naar het straatfestival in Dirkshoorn om sopraan M te horen zingen.

Met groeten Ton

Kan een fototoestel gehecht zijn aan zijn eigenaar?

Ik zou het bijna gaan denken.

Hoe vaak heb ik mijn niet fototoestel achtergelaten op plaatsen waar we koffie dronken, een ijsje aten of gewoon op een bankje laten liggen. Nagenoeg alle keren werd het me nagebracht en soms haalde ik het zelf op. Maar altijd waren er eerlijke mensen die er voor zorgden dat ik het weer terugkreeg.

De laatste keer was op 21 augustus. Ik maakte deze foto en legde het toestel op de tafel. Nadat de ijsjes waren verorberd, zijn we samen met de naar huis gaande vrienden op de boot richting Den Helder gestapt.

Op de boot wilde ik nog wat foto's maken van de meeuwen die door passagiers werden gevoerd. 

Shit, dat toestel ligt nog op de tafel van de snackbar.

Nou volgens mij wil je gewoon een nieuwe, zei Rick ietwat geïrriteerd.

Eenmaal terug op Texel hadden de medewerkers van de snackbar het toestel keurig in bewaring genomen.

Ja, zei ik later tegen Rick, ik wil eigenlijk wel een nieuw toestel maar vind dat het wel bijzonder is dat dat ding steeds weer bij me terugkomt en vind dat ik dat moet honoreren door er nog geen afstand van te doen. Trouwens een nieuwe laat ik waarschijnlijk ook liggen.

Maar.......hij gaat steeds meer mankementen vertonen. Niet alleen die vermaledijde stofjes aan de binnenkant van de lens. Heel vaak wil de zoomlens niet meer uitschuiven. En nog vaker maak hij fouten bij de belichting. Dan krijg ik heel donkere foto's

Foto gemaakt op een mooie zonnige zaterdagmiddag.

Vorig jaar las ik een advies dat je: in plaats van een fotocursus te doen, beter een gratis bewerkingsprogramma kan downloaden. 

Inmiddels bewerk ik bijna alle foto's en dat kan toch ook de bedoeling niet zijn.

Ook al worden ze dan wel mooi. De stofjes blijf je zien

Met groeten Ton

Afblijven

Huis nummer 1 is weer schoon. De gasten gewisseld. De bonen geplukt. De hond van de buren uitgelaten en gevoederd. 

Enkele jaren geleden heb ik een werkstuk gemaakt van die plasticjes die gebruikt worden om broodzakken te sluiten.

Een nogal tijdrovend karwei omdat ik op elk stukje plastic, met een kitspuit, aan een kant een rolletje montage kit moest aanbrengen. Vervolgens die op de juiste plaats en wijze op het plexiglas te plakken.

En net als met kunstwerken in een museum: iedereen wil er even aanzitten. 

Normaal gesproken ben ik daar bij en is het niet zo'n probleem. Maar sinds we het huis verhuren is er na elke gasten wissel wel een zo'n bindertje verdwenen. Niet alleen van het werkstuk weg maar gewoon nergens te vinden. 

Kijken of het werkt.

Met groeten Ton

Netvliesvervuiling

Wat is het heerlijk om geen TV te hebben. Zeker als je beiden andere programma's leuk vindt. Ook al is het meer dat je vindt dat de ander naar stomme en domme programma's kijkt. Dat zit natuurlijk weer vast aan iets wat eerder op de dag heeft geïrriteerd van elkaar.

Jaren geleden hebben we de tv de deur uitgedaan en dat werkt goed. Geen gedoe meer over wel of niet kijken naar iets flutterigs. We lezen, luiteren naar muziek, kijken naar de hond, kletsen wat of staren in de vlammen van de houtkachel. Kortom: er is altijd wel iets te doen.

In de Potvis beschikken we echter wel weer over tv en is de 'goeie ouwe conversatie' weer terug.
Hou toch eens op met dat gezap. Wat een infantiel programma. Weer zo'n film waarin wordt gemoord? 

Als Rick mijn commentaar zat is, wordt er even gemopperd.

Daarmee wordt het niet gezelliger in het kleine appartementje en dat is niet waar we op uit zijn. 

Dus .... zit ik vanaf vorige week niet meer te zeiken en vertrek bij een programma wat ik niet wil zien naar de slaapkamer met mijn Ipadje en kijk dan naar culturele programma's met een grote C. 

Die zijn er nauwelijks en als ze er zijn vind ik ze meestal niet interessant dus kijk ik ook gewoon naar..... De weg naar Santiago, Ik Vertrek of Gardenersworld.

Gisteravond wilde Rick een griezelachtige film zien. In het begin kon ik dat nog net aanzien maar na een half uur vond ik dat toch echt te eng worden en vertrok naar de slaapkamer. Ik starte een aflevering van De weg naar Santiago op en was 25 minuten onder de pannen. Maar toen dat was afgelopen was de griezelfilm nog volop bezig.

Omdat ik alleen zijn eigenlijk ook niet zo leuk vind ging ik toch maar even meekijken. Het laatste stukje van zo'n film is natuurlijk het ergst en ik zat dan ook regelmatig met mijn ogen dicht. Als er eenmaal iets op mijn netvlies staat komt dat vaker terug in gedachten dan dat mij lief is.

Vanmorgen ging de wekker om half zeven af want we wilden de trainingsdag voor de Nijmeegse achter de rug hebben voor de ergste warmte.

We hebben geen elektriciteit, zei Rick nadat hij het licht in de badkamer geprobeerd had aan te doen. Dan hebben we natuurlijk ook geen warm water?

Nee en ook geen havermoutpap.

Dus vertrokken we na een wasbeurt met een koud washandje en een bakje yoghurt met fruit.

Wat is het toch heerlijk op Texel. 's Morgens vroeg nog zo heerlijk rustig. Het bos geurde naar kamperfoelie en dennen. De vogels floten uitbundig en de vroege wielrenners groetten ons beleefd.

Maar waarom staarden die geiten ons zo aan?

En toen ik vanuit mijn ooghoek deze rat op dat paaltje zag zitten schrok ik echt. Gelukkig zag ik wel snel die rode punaise waardoor ik begreep dat het een nepper was. Maar dit is wel wat zo'n griezelfilm met me doet. ( fototoestel wilde perse flitsen daardoor lijkt het wel nacht) 

Ik heb regelmatig geroepen dat Texel het Nederlandse Faeroër is maar met het mooie weer van de afgelopen dagen lijkt het ook best wel op Ibiza.

Toch?

Met groeten Ton

Zo sterk als een nat vloeitje

Van troostvoedsel naar vakantieterrasweervoedsel naar overgewichtsvoeding.

Na het overlijden van mijn zus begint het leven weer zijn meer of minder gewone gang aan te nemen. Minder de gewone gang omdat het vakantie gevoel op Texel nog steeds de boventoon voert. 

Heb jij eigenlijk zin om te koken?

Nou uh.

Dan gaan we toch lekker naar Paal 12.

Of.

Zullen we even naar het strand rijden?

Is goed. Maar wat doen we met het eten?

Dat zien we wel.

Dus zitten we twee uur later aan een lamsburger met luiewijvenfriet. Uiteraard met een dikke klodder mayo.

Ook.

Als we morgen naar de vuurtoren lopen kunnen we wel eten bij dat leuke tentje in de Cocksdorp waar ze die lekkere brownies hebben.

En dat alles onder het motto dat we: van het leven moeten genieten voordat het te laat is.

Maar het heeft inmiddels zijn weerslag in een weegschaal die 79 kilo aangeeft.

Afgelopen week was de week van de intentie om weer wat gezonder te eten. Gelukt? Niet dus want zaterdag wandelden we vijf en dertig kilometer als training voor de Nijmeegse en dan hebben we " extra calorieën nodig". Zondag kwam er een vriendin en hebben we genoten van een heerlijke lunch met een broodje met kip / bacon. Extra heerlijk was dat het werd geserveerd met een berg pata met mayo.

Dus staat deze week niet alleen voor Egbert wortel op het menu.

Zeg, ben je thuis? belde een vriendin gisterochtend om tien uur.

Nee, ik sta met de fiets in Den Burg.

O. Wij staan voor je deur.

Nou dan kom ik er aan.

Dus hadden we een heerlijke dag met een strandwandeling, lunch, koffie met gebak en later nog ijs bij de veerpont.

Vanmorgen heb ik Pieter de huismeester geholpen met het lappen van de ramen van de dertig apartementen.

Komt goed uit, dacht ik nog, ben ik lekker bezig, verbruik ik extra calorieën en kom ik niet in de verleiding om te snoepen.

Dus stond ik om 8 uur op de galerij met een emmer water, zemen, dweilen en een ladder in de winderige kou te poetsen. Als we zo rond een uur of 12 de helft hebben gedaan zegt Pieter, zullen we een haring halen in Oosterend?

Is goed. Want inmiddels heb ik het koud, doordat het water steeds langs mijn arm naar mijn elleboog loopt en mijn schoenen nat zijn van het water dat door de wind in het rond vliegt.

Een broodje met haring is tenslotte gezond en past wat mij betreft in mijn dieet.

Of heb je liever kibbeling? vraagt hij als we in de viswinkel staan.

Is ook lekker.

En je weet hoe dat gaat: ook dat werd geserveerd met patat en mayo.

In ieder geval zijn de ramen en deuren schoon, heb ik een leuke dag gehad en zit ik nu lekker rozig aan tafel te typen.

Anyway, dit is de duizendste blog.

Met groeten Ton

Hoe sterk is de eenzame fietser....

Zong Boudewijn de Groot.

Op de lagere school bij de lessen over sterke en zwakke werkwoorden kon ik een ding maar niet helder krijgen. Is een werkwoord nou sterk omdat het in de verleden tijd dezelfde stam houdt of is het sterk doordat het de verleden tijd doet buigen?

Toen ik nog jong was en we in het buitengebied woonden moesten we minstens drie kilometer fietsen om in het dorp te komen. Voor een boodschap, kerkbezoek, school of spelen met vriendjes. Door weer en wind, altijd op de fiets. Voor de middelbare school moesten we zelfs 10 km op de pedalen.

En was dat erg? Ach, eigenlijk wist je niet beter.

In de 18 jaar die Rick en ik in Heiloo wonen gaan de fietsafstanden een beetje uit het systeem. Ik word wat lui en verwend want ook de wind is in een dorp minder krachtig.

En voor de supermarkt kan ik kiezen tussen AH op 500 meter of de VOMAR op 400. De laatste is niet alleen vanwege de afstand favoriet.

Doordat de winkels zo dichtbij zijn vind ik het niet zo erg als ik iets vergeet en ga even later gewoon nog een keer. Bijkomend voordeel is dat ik altijd wel iemand tegenkom voor een praatje.

Op Texel ligt het allemaal weer anders. De SPAR in den Hoorn is het meest dichtbij maar is mij te duur. Dus fiets ik naar de JUMBO in den Burg. Zes hele winderige kilometers lang over een kale rechte weg, maak natuurlijk wel een boodschappenlijstje want: wil niet nog een keer.

Maar..... steeds met tegenzin. Ik blijf me verzetten. Ik mopper en stel het uit ook al zeg ik elke keer tegen mezelf: stel je niet aan, met een uur is de klus geklaard en wat heb je anders te doen? 

Helpt dat? Niet echt en ik houd dit al twee maanden vol.

Heb zeker een sterk karakter?

Of juist niet?

Vanmorgen: harde wind, geen zonnetje te zien en een flinke boodschappen lijst. Innerlijk mopperend stap ik op de fiets en waarom of waardoor, geen idee maar ineens voel ik een verschuiving en voor het eerst is de weerstand weg. Ik rijd ontspannen naar den Burg en met een zware rugzak en een tas aan het stuur terug. Zelfs de regenbui bracht geen verandering in mijn stemming.

De eenzame fietser zou sterke benen moeten hebben en een zwak karakter.  Of is een sterk karakter dan toch een karakter dat meebeweegt met de omstandigheden?

Hoe lang zal ik erover doen om te wennen aan deze: van 12 graden op de wadden tot 23 in het zuiden?

Heb ik dat?

Make that the cat wise.

Kijken is toch echt iets anders dan zien.

Afgelopen zaterdag hebben we gewinkeld. Rick wilde wat nieuwe kleding voor zijn werk en ik een nieuw shirt en schoenen. 

Goed geslaagd. Zeker Rick want die kocht alles in een winkel. Dat is niet zo raar want hij houdt helemaal niet van winkelen dus gaat hij maar een winkel in als het enigszins mogelijk is.

Als laatste waren de schoenen aan de beurt. We lopen een keurige winkel in en zien beiden schoenen die we mooi vinden. Dezelfde dus he!  Dat is dan een probleem want we lijken al een twee-eiige eenling (!) en hoeven dat niet te benadrukken. Dus wie gaat ze kopen? 

Ik dus want Rick vond ze niet zo lekker zitten.

De verkoper was een zeer enthousiaste man en haalde alles uit de kast om de het de klanten naar de zin te maken. Op een geven moment zat ik naast Engelse man die een paar schoenen aan had die hem wat te krap zaten. Hij meldde dat aan de verkoper die vervolgens antwoordde: new shoes you always have to walk out.

Het kostte me enige moeite om niet te lachen.

Na een half uurtje liepen we, helemaal blij, met drie paar schoenen de deur uit. 

Zondag met het burenuitje kreeg ik verschillende complimentjes over mijn nieuwe muilen.

Vanavond gingen we lekker uit eten omdat Rick's bedrijf Caminoconsult 12,5 jaar bestaat. Eenmaal thuis trek ik mijn schoenen uit. 

Wat is dat toch dat ik die linker steeds lastiger aan en uit doe dan de rechter? Mopper ik tegen Rick. Opeens zie ik dat de linker schoen vijf gaatjes boven elkaar heeft en de rechter vier. En dan zie ik ook dat de rechter ongeveer twee centimeter hoger is dan de rechter en dat ook de stiksels anders zijn. Kortom: twee verschillende schoenen.

Morgen eerst maar even terug. 

Met groeten Ton

Heb ik hier zin in?

Ik mopper nog wel eens op de kwaliteit van papieren zakdoekjes of servetten. Een beetje nattigheid en het wordt pulp. Vooral tijdens een verkoudheid is het vervelend om je neus te snuiten en vervolgens met de snot in je handen te eindigen.

Egbert is daarentegen gek op papieren zakdoekjes en als ie er op straat een vindt gaat hij er eerst mee spelen en daarna vreet ie hem op. Ik moet dan goed opletten want spelen mag maar opeten niet.
Als hij is uitgespeeld en wil beginnen met vreten roep ik dat hij los moet laten. Dat wil hij natuurlijk niet dus moet ik dat commando wel een keer herhalen. Hij kijkt dan zeer beteuterd maar opent meestal wel zijn bek. De zakdoek plakt dan aan zijn snuit en moet dan een paar keer met zijn kop schudden voordat het op de grond valt. Hij blijft dan nog een paar seconden smachtend naar het natte vodje kijken.

Gisteren had hij er weer een te pakken en rent er enthousiast mee door het park. Laat het vallen, springt er omheen, pakt het weer op en rent weer een stukje. Opeens zie ik dat hij gaat liggen en het wil gaan opeten.
Los, roep ik.
Doei, denkt ie.
Ik laat mijn stem dalen en roept dat hij moet komen. Dat doet ie.
Ik pak hem bij zijn snuit om zijn bek te openen en zie dat het zakdoekje als een propje al helemaal achterin zijn keel zit.
Ik heb de strijd verloren en laat het hem opeten.
Hij is helemaal blij.

Vanmorgen, tijdens het ochtend rondje.

Egbert doet zijn behoefte. Er is iets aan de hand. Hij kijkt me hulpeloos aan: baas er is iets.
Ik kijk naar zijn poeperd en zie dat er iets uithangt.
Hij raakt helemaal in paniek en schuurt met zijn achterste over grond maar dat stukje blijft er gewoon uitsteken.
Wat nu? Heb ik hier zin in?
Ik pak een plastic zakje uit mijn jaszak, houd Egbert aan zijn halsband vast en trek aan het stukje dat uit zijn poeperd komt. Hij piept als ik er een 10 centimeter lang stuk papier uittrek.

Blijkbaar koop ik goedkope zakdoekjes.

Met groeten Ton

Klein geschapen

Soms weet ik het ook niet meer en wil ik me onredelijk boos maken. Of zoals Youp zou kunnen zeggen: je zou er om kunnen lachen als het niet zo in en in triest was.

"De penislengte wordt ook beïnvloed door het ras: Aziaten hebben gemiddeld de kleinste, gemiddeld 9 tot 10 centimeter, zwarten met gemiddeld 14 centimeter de grootste. Het blanke (Kaukasische) ras zit daar met gemiddeld 12-13 centimeter tussenin." Citaat van de website gezondheid.be

Er is nogal wat te doen over die massa verkrachtingen in India en met de documentaire die daar over is gemaakt. Ook de verdachte die vanuit de gevangenis roeptoetert dat het de schuld is van die losbandige vrouwen en dat het hun eigen schuld is dat de worden afgemaakt nadat ze zijn verkracht. Hadden ze maar rustig moeten blijven liggen.

Zo heeft ieder zijn eigen redenen waarom wat hij/ zij doet eigenlijk helemaal niet zo erg is.

Even een overstapje naar het Nederlandse duo wat terecht staat voor berovingen, overvallen en vrijheidsberoving. Geen onduidelijke overtredingen van wat we normaal achten. Nu is de strafmaat te hoog want er is eigenlijk helemaal geen excessief geweld gebruikt. Ze waren eigenlijk heel aardig voor de slachtoffers. 

"De advocaten verzetten zich onder meer tegen de aanklacht van poging tot doodslag. Het slachtoffer uit Meppel, dat gewond was achtergelaten in een bos bij Lelystad, is volgens hen niet in levensgevaar geweest. Karga wees erop dat "het pannetje" waarmee de vrouw was geslagen, van het relatief lichte aluminium was gemaakt." Citaat uit het NOS bericht op internet.

In ieder geval een opsteker voor de verkrachters in India, de verkrachtingen zijn eigenlijk helemaal niet erg want "we hebben de kleinste lulletjes van alle mensen."

Met groeten Ton

Moeder, wat is het heet

Jaaaaaaaa, de nieuwe CV is geïnstalleerd en wat een comfort.

Je begrijpt er niets van maar de nieuwe heeft ongeveer een derde van het formaat van de oude en heeft toch dezelfde capaciteit.

Wat is dat toch dat je als mens onrustig wordt van werkvolk in je huis? Of ben ik de enige die daar last van heeft? Ik geloof dat ik er minder moeite mee heb dat er inbrekers in mijn huis waren of huurders. Maar deze mannen? Ze gaven wel keurig een hand bij binnenkomst en keken me daarbij zelfs aan.

De kachel staat zeker boven he?
En terwijl ze met besneeuwde schoenen de trap op liepen, riep ik ze na: als u iets nodig heeft laat u het maar weten.
Even later hoorde ik gestommel en zag door het raam in de kamerdeur een van de mannen de meterkast openen om vervolgens de kelder in te gaan.
Wat zoek je?
Nou, uh, gewoon, de afsluitkraan voor het water en de gaskraan.

Ach misschien word ik wel een ouwe sacherijn.

In ieder geval doet de kachel het goed.
Heb ik thuis een nacht alleen door gebracht omdat Rick een nieuwe opdracht heeft op Texel.
Is de Spaanse buurman uit het ziekenhuis ontslagen en kregen we nogmaals uitgesproken dank voor de geboden hulp.
Heeft mijn vriend geen zichtbare kankercellen meer in het hoofd. (is zeer uitzonderlijk volgens de arts)
En heb ik de gesprekken met de gestudeerde heer afgesloten.
Zag ik niet alleen de eerste paaseitjes in de supermarkt liggen maar ook de eerste bloeiende narcissen. Dus dat past wel bij elkaar. Ik weet nog dat mijn vader eens zei dat de eerste narcis bloeide met zijn verjaardag 23 januari en dat dat heel bijzonder was. Dit jaar zijn we behoorlijk vroeger.

Hoop dat de nieuwe kachel ook weer 18 jaar meegaat.

Met groeten Ton

Ik drijf graag mijn eigen zin door

Op mijn best ben ik zeer kleurgevoelig. Op mijn slechtst kan het me geen donder schelen.

Omdat we ook dit jaar met de kerst twee dagen zingen in Hotel Den Helder hoef ik van de kerst versiering niet al teveel werk te maken. Zeker nu we zo'n super eenvoudig op te zetten namaak kerstboom hebben waar zowel lichtjes als ballen inzitten. Een paar zelfgemaakte doeken en klaar is Kees

Uh, ga je verder nog wat aan de versiering doen, vroeg Rick.

Was ik niet van plan. Of vind je het niet voldoende?

Er mag wat mij betreft wel wat meer kleur in.

Dan weet ik het al. Of ik nog wat hyacinten ga kopen.

"Koop dan een leuke schaal met hyacinten of zoiets"

Maar dat vind ik echt zonde van mijn geld. Ik duik de garage in om te zoeken naar een passende schaal maar sinds de grote opruimwoede van afgelopen jaren staat er niets meer.

Ik heb geen schaal, zeg ik inmiddels ontstemd.

Nou je hebt toch twee van die mooie witte schalen?

Ja maar wit is geen kerstkleur. Rood en groen vind ik mooi.

Mijn zuinigheid drijft me naar DEKAtuin voor een paar potten hyacinten en onderweg zie ik in mijn gedachten de ovenschaal voor me die donkerrood is. Helemaal blij kom ik thuis en vul de schaal met bollen.

Rick is al een dag of vier helemaal tevreden.

Vanmorgen.

Zeg, waar ga jij de koek voor het kerstconcert eigenlijk in bakken?

In die rooie ovenscha.....shit daar staan die bollen in.

Na twintig jaar heb ik het nog steeds niet door: luister nou meteen naar die man.

Met groeten Ton

De schrik zit er goed in

De was droger heeft na 16 jaar de geest gegeven en moet vervangen worden.

Normaal gesproken kook ik de meeste dagen zelf als we in Spanje zijn. Natuurlijk zijn er altijd wel één of twee bezoekjes aan de Chinees want dat is te lekker om te laten schieten.

Zo ook deze keer. Althans dat was de bedoeling. Maar met een verstopt riool waardoor we de gootsteen in de keuken niet konden gebruiken en de laatse vier dagen Los Zuecos moetsen afstaan aan gasten is er van koken niet veel terecht gekomen. Vervolgens verbleven we in La Perla de Frigiliana waar we ons té te goed hebben gedaan aan uitgebeide ontbijten en overvloedige dinners.

Vanmorgen thuis in het koude en natte Nederland gaf de weegschaal dan ook 75,5 kg aan en dat vind ik echt iets te veel van het goede. Tijd voor fruit als ontbijt en groente als middagmaaltijd. (we eten na de wandeling door Spanje de warme hap om een uur of twee) 

Het grootste probleem bij ons is de voorraad, die kunnen we namelijk niet aan. Alles roept om gegeten te worden. Is er geen chips dan worden er crackers gesnoept. Geen kaas in huis, dan is er wel pinda saus om een broodje eetbaar te maken. Is de koek op dan zijn augurken in het zuur heel lekker met een plak ham, zelfs bij een kopje thee of koffie. Trouwens een ei is zo gekookt en met een klodder mayo is zelfs het droge eigeel nog smeuig te maken. En als het heel erg is maak ik van zelfrijzendbakmeel een pannenkoek en van een hand rijst en een bouilonblokje een soort van zoutige soep.

Dus wat doe ik? Ik haal per dag wat ik nodig heb en dat betekent dat aan het einde van de dag alles op is. Maar voor de partner ga ik soms een stap te ver.

Omdat ik nogal zuinig ben heb ik vanmiddag geïnformeerd naar energiezuinige, goede en goedkope wasdrogers. Maar die combinatie is er niet. Ze zijn zuinig en duur of niet zuinig en goedkoper.

Tja, zei Rick, dan zul je een berekening moeten  maken wat er op den duur goedkoper is.

Als om een uur of vijf de koelkast opengaat, hoor ik de volgende klacht.

Deze koelkast is niet Sonja Bakker proof maar hoort eerder thuis in land waar ernstige hongersnood heerst. 

En jij wilt morgen shoppen voor een nieuwe energiezuinige wasdroger. Je kunt misschien beter die koelkast verkopen, dan spaar je meer uit. Hij draait voor de kat zijn viool. Er staat niets in.

Tja, als ik zo kijk is ie wel erg leeg.

Met groeten Ton

Alleen de leuke dingen wil ik doen

Het lichaam is al geland het hoofd komt nog, hoop ik.

Uitrusten hoefden we niet, dat is in Los Zuecos gedaan. We konden hier direct onze gewone dagelijkse beslommeringen zo opnemen. Toch?

Repetities van de koren bijgewoond. Heerlijk om weer te zingen en om onze verhalen nog eens te vertellen. Ik heb de eerste inzet voor de Vrijwillige Palliatieven thuiszorg achter de rug. Op uitnodiging van Aan Zee heerlijk gegeten tijdens het Bourgondisch Bergen festijn. De laatste voorbereidingen voor het burenuitje geregeld, een grote salade gemaakt voor de culinaire middag in de Zaanstreek en zaden voor de groetentuin zijn gezaaid in bakken.

Maar de dozen met onze spullen staan nog grotendeels onuitgepakt in het kamertje. We kijken elkaar aan als we aan tafel zitten en we wachten tot de ober komt om ons te bedienen tot we ons realiseren dat we het toch echt zelf moeten doen. En dat geldt eigenlijk voor alles: de boodschappen, het schoonmaken van het huis (het was zo brandschoon dat ik dacht dat ik pas over vier weken de eerste werkzaamheden te gaan verrichten) het ophalen van de kippen, het onkruidvrij maken van de groetentuin en zelfs het uitlaten van Egbert.

Met groeten Ton

Stront

Het is algemeen bekend dat als de mens zich terugtrekt, dieren de lege plekken direct zullen innemen.

Wat stinkt het hier naar kippenguano, roept Rick als ik mijn met poep besmeurde schoenen weer eens in de serre heb gezet. Kan je die vieze schoenen niet in de schuur laten staan?

Nee, dit zijn mijn enige schoenen die ik makkelijk uit kan schoppen.

Tegen deze, in mijn ogen zeer geldige, reden kan hij niet op en doet er het zwijgen toe.

Een paar dagen later staat er een paar klompen in de de schuur" en wel aantrekken hoor"

En ik doe precies wat ie zegt tot de laatste paar dagen mijn gemakzucht weer naar boven komt. 
Omdat het lekker droog is in de tuin worden mijn schoenen niet zo vies en ik loop voorzichtig om de hoopjes poep. De klompen staan nutteloos in de schuur. 
Maar na de regen van gisteravond moest ik ze vanmorgen toch weer aan. Ik steek mijn voet in een klomp en schrik. Er zit wat in, trek mijn voet er weer uit en keer de klomp om. Komen er wat tuinbonen en erwten uit.

Bij het verspreiden van de composthoop schoten er een paar muizen uit. Dus ik weet van hun bestaan af en dat ik de kippen wat overjarige bonen heb gevoerd weet ik ook. Maar dat mijn klompen als voorraadkamer gebruikt zou worden? Nee, daar had ik nooit aan gedacht.

Met groeten Ton

Stofdroog

Kreeg ik vandaag bericht met verkooptips van de makelaar die maandag aanstaande ons huis komt bekijken.

Zorg dat het schilderwerk in de woning tiptop in orde is.

Ik was al begonnen. Vandaag dag twee en de eerste vlakken staan in de grondverf.

Rick belde vanmiddag. Schiet het al een beetje op?

Ja, de deuren zijn klaar en ik ben nu met de kast bezig. Dus je moet wel voorzichtig doen als je thuis komt want dan is het nog wel plakkerig.

Tuurlijk.

Maar om 20.00 uur, tijdens een telefoongesprekje hoor ik opeens: oei het plakt nog.

En ja hoor, al kletsend stond hij met zijn kont tegen de kast te leunen.  I was not amused.

Maar na een uur of drie is het toch wel droog? Kwam het er schuld bewust uit.

Ja, verf is na twee uur droog genoeg om vallend stof er af te kunnen vegen, maar niet zo droog dat een achterwerk met stof omkleed niet vastplakt.

Morgen maar wat extra schuren om het relief er uit te krijgen. 

Uit de verf dan hé.

Met groet Ton