Beter de laatste nacht dan het laatste avondmaal

O, zei een buurvrouw, dan is dit jullie laatste nacht in de straat.

Tis altijd reuze gezellig als ik in de voortuin bezig ben. Deze keer lapte ik de ramen trouwens maar met hetzelfde resultaat: er wordt veel gekletst.

De huurders vroegen of ze vandaag al wat spullen mochten brengen. Dat mocht natuurlijk maar ik verbond er wel aan dat ze het afval uit de tuin naar de gemeentewerf zouden brengen. Ook dat was geen probleem.

Inmiddels staat het terras vol met planten in potten en een tafel waar tien mensen zonder probleem het avondmaal kunnen nuttigen.

De tuin is nagenoeg volledig aan het zicht onttrokken.

Als je meer spullen wil brengen kan dat ook hoor, opperde ik, dus is ons huis bijna volledig ingericht.

Kunnen we vanavond weer eens ouderwets bankhangen.

Daar ben ik eigenlijk wel aan toe want het waren wel wat drukke dagen. Nou, niet zozeer druk van werk maar meer van druk in het hoofd of ik niets zou vergeten.

Alleen maakte ik vanavond nog de koepel in de serre schoon. Dat was wel nodig.

Morgenochtend naar Texel voor twee weken relatieve stilte zodat we heel Zen kunnen beginnen aan de wandeling.

Met groeten Ton

Ontleden in factoren

Kijk daar heb je wat aan.

Zelfs na het afscheid van de VPTZ mocht ik toch nog naar de cursus Voice Dialogue.

Twee dagen verwend worden in een mooi hotel en daar en passant weer ff lekker jezelf uitelkaar halen.

Het gaat over de verschillende ikken die samen je persoonlijkheid vormen.

Ik beschrijf mezelf vaak als iemand die heel snel en vaak boos is. Er is veel boosheid in me, zeg ik dan.

En zo zit je ineens tijdens de oefeningen geraakt te wezen doordat die boosheid niet alleen maar boosheid is maar ondere andere bestaat uit onmacht, onrecht, kwetsbaarheid, verontwaardiging, beheersing en natuurlijk boosheid. Kijk, daar kan ik wat mee.

Heerlijk om die 'berg' boosheid te ontleden in onderdelen die behapbaar zijn. 

Zo was ik bang om de boosheid 'ouwe stijl' te uiten omdat die oncontroleerbaar was, waarmee ik mensen in mijn omgeving beslist onrecht heb aangedaan. Nu ik de aparte delen herken en daarmee weet dat het aandeel boosheid beduidend kleiner is kan die minder explosief, dus veiliger uiten.

Ach en het is allemaal bedacht en is ook niet 'de' waarheid maar dit is een werkbare manier.

Bijzondere ervaring.

De omgeving was helemaal goed. Het landgoed ISVW, nooit van gehoord trouwens, ligt in Leusden.

Alle kamers hadden namen van oude wijsgeren en die van mij heette Democritus. Leuk hoor, dacht ik, ik houd wel van een beetje filosofie. 

Het werd pas duidelijk toen ik met de fiets terug ging naar Amersfoort en ik een een bord tegen waarop stond dat ISVW de internationale school voor wijsbegeerte is.

In ieder geval ben ik nu weer in de oase van rust die Texel heet, draaien de wasmachines zodat we morgen met schone kleding de reis naar Spanje afreizen.

Met groeten Ton

Het wordt menens

Gisteren hebben we de laatste vakantiegasten verwelkomd en zelfs voor de laatste keer gepoetst want volgende  week zitten we nog een weekend in Spanje en maakt een vriendin huis nummer een schoon. 

Ik ben de afgelopen week bezig geweest om de verzekeringen niet alleen op orde te brengen maar ook onder te brengen bij een ander bedrijf dan de ABN.

Het werd een bezige dag want Rick kreeg een nieuwe kroon, er kwamen 's morgens mensen het huis bezichtigen die het eventueel volgend jaar willen huren, de auto werd nageken door een buurman en 's middags een onderhandelingsgesprek met de nieuwe huurders en nog een afsluitend gesprek bij de nieuwe verzekeraar.

Om half zes zaten we volledig tevreden in de auto terug naar Texel. Dankbaar dat we meer hadden gedaan dan we voor mogelijk hadden gehouden. 

Zeker dat met de nieuwe huurders was een bliksem actie. Eergisteren kregen we via een vriendin de namen van deze mensen. Meteen contact opgenomen, gisterochtend wezen kijken, direct een toezegging dat ze het wilde huren en 's middags in principe overeengekomen.

Maar hebben jullie God wel dank gezegd, vroeg een buurvrouw. 

Nee, maar wel het universum en ook vandaag zijn we dankbaar. 

Want wat zijn we toch bevoorrecht.

Uh, zal ik de vleugel toch maar wegdoen, zei Rick gisteravond. De nieuwe huurders willen eigenlijk ook liever nog wat van hun eigen spullen meenemen en naar Spanje verhuizen is geen optie.

Ik weet hoe gevoelig de vleugel ligt dus vroeg ik of hij dat echt wel wilde en dat het niet gaat of de huurders een vleugel willen want zij weten dat ze het huis gemeubileerd huren.

Na een kort moment kwam het antwoord dat het instrument vanuit een vrije gedachte verkocht kan worden.

En dit is um: een Förster uit 1904. Gereviseerd begin 1990. Mooie klank en lichte aanslag.

Dat eerste beaam ik, van het tweede kan ik niets zeggen.

Met groeten Ton

Ochtendstond

Wat een verschil.

Op de Potvis wonen nogal wat kinderen. Omdat het binnenterrein werkt als een theater is er nog weleens wat lawaai. Van deze twee heb je nauwelijks last.

Meer dan twee en een half uur hebben ze visjes gevangen. Volledig goncentreerd.

Heerlijk om te zien.

Het ene joch speelt trouwens ook vaak alleen en gaat dan helemaal op zijn het spel. Soms met een stok, soms met een bal en geregeld ligt ie even in het gras te kijken naar de lucht. Maar altijd zie je dat het kind meer in zijn spel ziet dan zijn handelingen laten zien. ( vriend die hier vorige week was attendeerde me daar trouwens op)

Toen ik even op het balkon stond, werd er gevraagd "wilt u ze zien" natuurlijk.

Helemaal gelukkig waren ze.

Vanmorgen naar het Hospice dus om zes uur op. Dat wordt een mooie, zei ik tegen Rick en liep naar buiten voor een foto.

Op de fiets richting Den Burg werd het alleen maar mooier.

En vlakbij Den Burg zag ik de eerste ochtendmist van het jaar.

Samen met een fotogeniek schaap.

Met groeten Ton

PotverDorian

Was al om vijf uur klaarwakker en na een half uur bedacht ik dat ik dan maar beter een foto van de zonsopgang kon maken.

Dat werd een hele serie.

De hoogste wolken vingen de eerste zonnestralen.

Nadat ik door het dorp was gelopen, ongeveer tien minuten, besloot ik om met bootje zeven een rondje naar Den Helder te maken.

Wat een verschil in kleur.

De lijn in het water is een stroomnaad.

 Vanaf de boot alle ruimte en tijd om de zon te volgen.

En het blijft een betoverend schouwspel.

Geen minuut is hetzelfde.

Jacobsladders schieten de hemel in.

En wat zijn die zilveren randjes mooi.

Nou was dit op zich al een hoogtepunt maar het wordt nog mooier.

Er werd al verschillende keren gevraagd of wij ook naar de huldiging van Dorian van Rijsselberghe zouden gaan.

Nee dat waren we niet van plan. We zijn niet van die sporters en als het nou een turner was.

Maar Rick kreeg gisteravond een bericht dat Dorian ook in het verpleeghuis zou komen en ja, dan wordt het een ander verhaal.

Dus zaten we al om tien uur aan een Tompouce. 

Om kwart over tien kwam de Olympisch kampioen binnen.

Hij gaf alle bewoners een hand waarbij hij zijn medaille stevig vast hield maar.....

hing hem ook zo om de nek van een toeschouwer.

En ja ook ik kreeg een hand en mocht de medaille vasthouden. En ik kan niet anders zeggen dan dat ik het oprecht leuk vond.

Zo hebben we toch een sportief weekend. Gisteren Johan Cruijff en vandaag Dorian. 

Met groeten Ton

Goderick Egbert van de Mansveldhoeve

Als je vraagt op welke dag ik ben getrouwd moet ik altijd even een ezelsbruggetje gebruiken om aan de goede datum te komen. We zijn in juli getrouwd, dat is de zevende maand, een dag eerder is de dag. Dus 6-7-1999. Het jaar kan ik gewoon onthouden.

De dag dat Egbert doodging weet ik wel uit mijn hoofd. Wat meehelpt is dat het de nationale dag van Frankrijk is.

Goderick Egbert van de Mansveldhoeve, ook wel Smurf genoemd.

Vorige week sprak ik iemand wier hondje een half jaar geleden is doodgegaan. 

Nou, ik neem nooit meer een hond want ik wil dat verdriet nooit meer meemaken, zei ze.

Tja, ik was ook niet blij toen de hond met de zachtste oren ter wereld doodging. Of zoals Rick het zegt: we huilden snot en kwijl. Maar het verdriet staat niet in verhouding tot het plezier en liefde die we van Egbert hebben gehad. 

Kahlil Gibran zegt het zo.

Wanneer je blij bent, schouw dan diep in je hart, en je zult zien dat  enkel wat je smart gegeven heeft, ook vreugde brengt. Wanneer je verdrietig bent, blik dan opnieuw in je hart en je zult  zien dat je weent om wat je vreugde schonk.

Vandaag op FB dit plaatje van Winnie.

Het is dat we op het ogenblik nog wat onrustig zijn in de plannen die we hebben maar beiden zijn van mening dat we op termijn echt weer een andere hond willen. Een langharige teckel die Lodewijk heet is waar we aan denken.

Maar een zwerfhond die in Spanje op ons pad komt en luistert naar de naam Lola behoort ook tot de mogelijkheden.

Met groeten Ton

Witte Wieven, van Dalí ?

Soms heb ik een zetje nodig.

Na het gebrek aan fototoestel kennis van gisteravond heb ik vanmorgen eerst de handleiding bij de hand genomen.

Ja en als je dan het oordeel aan de kant zet dat het allemaal heeeeeel errug moeielijk is valt het allemaal best wel mee. 

Knopje omzetten en voor het diafragma aan een lensring draaien, voor de sluitertijd aan het menuknopje. Echt heel simpel.

Dus deze foto gemaakt met een klein diafragma waardoor bijna alle stekels scherp zijn.

Deze met een snelle sluitertijd.

En de volgende weer gewoon automatisch.

Oefening op zee of toch een zoektocht? Ik weet het niet maar ik krijg uitgebreid de kans om ze beiden in beeld te vangen.

Terug bij paal 9 zag ik deze prachtige vliegers. Ik sprak de persoon aan die ze aan het oplaten was want wil er eigenlijk wel een kopen. 

Ze raakten me door hun transparante verschijning, zei ik, als een soort fladderende wolken of Witte Wieven.

Ja zei de man, dat is ook wat ik er heb ingelegd. Ik maak deze vliegers zelf en zijn voor deze gelegeheid gemaakt. Het is een ceremonie voor iemand die zeer binnekort komt te overlijden. 

En zo tegen de openbrekende lucht lijkt het net en schilderij van Dali.

Met groeten Ton

Je hangt je hele leven aan de dakrand

In 1989 maakte ik een wereldreis waarin ik een week in Singapore verbleef. Een dure stad waar je als backpacker in een armoedig smerig youth hostel sliep. Eigenlijk een gewoon appartement op de twaalfde verdieping waar wel 40 bedden stonden.

Gaat na een paar nachten het brandalarm en wordt iedereen gesommeerd zo snel mogelijk  het pand te verlaten en alles achter te laten.

Slaapdronken liep ik naar mijn rugzak want ik wilde mijn schoenen hebben. Terwijl iedereen liep te schreeuwen struinde ik rustig in mijn rugzak om die schoenen te pakken. Nee: klonk het in mijn hoofd: ga nooit op teenslippers een brandend gebouw in. Hoe ik daar aan kwam? Geen idee.

Vervolgens lag er natuurlijk helemaal niets op de trappen en is iedereen veilig naar buiten gekomen.

Je had ook wel te laat kunnen zijn he, zei de jongen met wie ik samen reisde, je stond wel een uur in je rugzak zoeken. 

Wonderlijk maar ik was al zoekend totaal rustig. Misschien wel in een soort shock of zo maar zo herinner ik het me niet. Ik hoorde alleen mijn eigen gedachte: je moet die schoenen aan.

22 Jaar geleden was ik nogal overspannen en had gesprekken met een psycholoog.

Jij hangt je hele leven al aan een dakrand en bent bang om los te laten, terwijl je misschien maar 10 centimeter met je benen boven de grond hangt.

Dat zinnetje weet ik me nog heel goed te herinneren en was ook wat me deze morgen als eerste te binnen schoot.

Ben vanmorgen gestart met het repareren van het schilderwerk. Pompidom pidom. Ben lekker bezig. Heb de trap van buurman geleend zodat ik makkelijk op het garagedak kan komen. Krabben, schuren, plamuren. Trappie op, trappie af. 

Als het plamuren klaar is loop ik met het laatste restje plamuur en - messen naar de trap. Zet mijn been op de lader en ga naar beneden. Nadat ik een paar treden heb gehad, voel ik de trap onder me vandaag glijden. 

Je hangt je hele leven aan de dakrand, hoor ik de psycholoog zeggen. Ik laat de plamuurmessen vallen en grijp de dakrand.

De ladder ligt op de grond als ik denk: en nu loslaten. Wat ik vervolgens doe.

Gelukkig is de grond 50 centimeter onder me.

Heb natuurlijk wel wat schrammen maar niets pijnlijks. Wonderlijk toch hoe die gedachten werken.

Waar ik nog jaren om heb gelachen is dit. Bij de brand in Singapore was een ook Duitse jongen. Die stond beneden op straat met slechts een handoek om zijn middel. Waarom heb je niets aangetrokken vroeg iemand hem. Nou, ik lees een boek en bij de hoofdpersoon hebben alle hoogtepunten in zijn leven iets te maken met een handdoek. Het enige dat ik kon bedenken om mee te nemen was een handdoek.

Met groeten Ton

Geroerde man

Net dat ik het perron op rende gingen de deuren van de trein dicht.

Eigenlijk al voordat ik overhard met mijn schepper wilde spreken zag ik het bankje in de zon.

Kijk, dat zo'n avondje seminar nou met me.

Ook al kan ik niet altijd duidelijk zeggen wat ik nu specifiek uit zo'n sessie haal. In de dagen erna zie ik altijd verschil in mijn gedachten en vervolgens in mijn handelen. Want verander je gedachten over de wereld en de wereld ziet er meteen anders uit.

Dus niets van shit: nou mot ik een half uur wachten maar aanvaarden dat ik te laat was en dan meteen een zonnig bankje zien staan.

Dus slenter ik leisurely naar het einde van het perron en ga zitten. Met mijn ogen dicht zit ik een paar minuutjes te soezelen.

Lekker he, zo in de zon. Sprak een medewerker van de NS me aan, duidelijk in voor een praatje.

Ja, dit is geen straf.

Ik ga 1 juli met pensioen.

Heeft u voldoende hobbies, vroeg ik wat later in het gesprek.

Ja en hij vertelde voluit over het rennen wat hij deed. Niet alleen marathons maar ook langere afstanden en estafettes en dat vaak voor een goed doel zoals het KWF

"En als je dan het einde van zo'n afstand langs het Sophia kinderziekenhuis loopt en al die kinderen staan buiten nou dan.......... Tja, dat doet dan echt wat met me."

En dan is een uurtje zo om en is mijn dag al weer helemaal goed.

Las ik op FB dat de nieuwe veerpont Tesselstroom gisteravond bij Texel was gearriveerd. Shit, net nu ik in Amsterdam zat.

Maar vanavond tijdens het eten hoorde ik een onbekende scheepstoeter.

Zou dat de nieuwe boot zijn?

Snel mijn bord neergezet en naar de haven gerend en ja hoor: de nieuwe boot.

Met groeten Ton

De moeder van Jan Smit zou zich thuis voelen

Nadat ik vanmorgen eerst alle noodzakelijke klussen had gedaan snel naar buurman voor hulp bij het openmaken van de fittingen. 

Er zit dus ergens een lipje dat je moet indrukken. Daarna kan je hem opendraaien.

De rest ging van een leiendakje. Ding in elkaar gezet. Opgehangen en gelijk een kersboom opgetuigd.

De klok kreeg ik dertig jaar geleden van zwager (man van mijn overleden zus) toen ik in mijn eerste huis ging wonen en allemaal tweedehands spullen had. 

Past er goed bij, zei hij.

Nu samen met de lamp van zus en zwager is het een setje.

Maar toen Rick gisteravond vroeg of 'het goud' mettertijd ook mee gaat naar Spanje liet het antwoord net iets te lang op zich wachten.

Want vind ik hem nou echt mooi? 

Dat niet. 

Maar heb ik er mooie herinneringen aan? 

Ja.

En dat is toch ook wat waard.

Met groeten Ton

't Ziet er niet uit zo

Vanmorgen al vroeg met de boot naar het vasteland.

Prachtig weer en omdat ik op het bovenste dek van de boot stond had ik mooi zicht op de bollenvelden. Blijf tenslotte wel een bollenkwekerszoon.

Twee huizen had ik schoon te maken en dat ging van een leiendakje want de gasten hadden het ook deze keer weer keurig achtergelaten. Dat wil niet zeggen dat er niets te poetsen valt want alles wordt geschrobd, gedweild, gewassen en opgewreven. Het wil zeggen dat ik geen puin hoef te ruimen of echte viezigheid  hoef weg te werken.

Omdat het huis van zus is verkocht konden we ook de spullen ophalen die we hebben geërfd.

Dus haalde ik de kroonluchter op. Een wonderlijk gevoel om weer in het huis te zijn en met haar eigendommen naar ons huis te gaan.

Hoe neem je trouwens een kristallen kroonluchter mee zonder die te beschadigen?

In een emmer. Het ziet er niet uit maar het werkte prima.

Mijn zus had een gruwelijke hekel aan al de drempels die een paar jaar geleden in de wijk zijn neer gelegd. Ze mopperde er vaak en hardgrondig over.

Rijdend naar huis keken we elkaar regelmatig glimlachend aan: elke keer als we een drempel overgingen rinkelden de kristallen vrolijk.

Ik houd het op een blije groet.

Met groeten Ton

Je kan er maar mee behebt zijn

Vandaag las ik op FB: enthousiasme is een bloem die in weinig tuintjes bloeit.

Mooi vind ik hem.

Jaren geleden had mijn zwager een groentetuin waar hij nogal enthousiast over was. Helemaal vol was hij daarvan. Uren bracht hij er in door en de hele familie deelde mee in de opbrengst.

In het voorjaar als het lekker warm en vochtig weer was meldde hij regelmatig aan mijn zus: wat een groeizaam weer, elke keer als ik buiten kom zijn de bonen groter. Je ziet ze groeien.

Ja, dat weet ik nou onderhand wel, riep ze geirriteerd uit terwijl zij en ik aan de koffie zaten.

Enthousiasme is niet een bloem die in de tuin van zus bloeit. In ieder geval niet die voor een groententuin.

Eindeloos was ook mijn moeder bezig met bakjes zaailingen die naar binnen en buiten werden gebracht afhankelijk van kou, regen, wind etc. 

Tja ik denk dat ik daar wel wat van mee gekregen heb.

Vanmorgen was het hondenweer. Hagel, onweer en regen dus sleepte ook ik de bonen enkele malen van buiten naar binnen. Je kan het er maar druk mee hebben.
Voor de rest heb ik wat liederen gezongen en later spullen uitgezocht die inmiddels al twee jaar in dozen zit. Je moet toch wat.

Gelukkig knapte het zo rond een uur of drie op en kon ik de tuin in. 

Eerst schoffelen. Daarbij kwam ik een, letterlijk, vergeten groente tegen. Ik schoffelde namelijk de koppen van de aardperen af. 

Dus eerst oogsten. Mooie grote knollen.

Inmiddels is er geschoffeld en geharkt en staan de stokken klaar voor de klimbonen, die morgen echt uitgeplant gaan worden. Koud  of niet.

Het middenstuk heb ik vrijgelaten voor pompoen en courgette. Die kunnen er pas na de ijsheiligen in.

Meer zal er niet in komen dit jaar. Nou ja, naast de frambozen, aardbeien, rabarber, aardperen en wat bessen struiken is het toch eigenlijk best een flink assortiment.

Voldoende om de gasten het idee te geven dat ze een heuse groententuin tot hun beschikking hebben. En ze mogen er uit oogsten, tenminste ik zeg dat ze dat mogen maar mijn ervaring is dat dat niet vaak gebeurt.

Met groeten Ton

Nee dus

Je zou denken dat we wel eens klaar zijn met pelgrimsverhalen. 

We hebben als pelgrims toch allemaal hetzelfde meegemaakt? 

Tuurlijk kunnen de verhalen gerubriceerd worden. Bijvoorbeeld: onvoorziene gebeurtenissen, onverklaarbare zaken, hulp van Jacobus, bijzondere gesprekken. Maar altijd zijn het voor de individuele pelgrims indrukwekkende ervaringen die waard zijn om te vertellen. Verhalen die anderen inspireren.

Ook al beschikt niet iedereen over de 'gave van het woord', de essentie van het vertelde komt altijd duidelijk tot uiting. Soms wat haperend, soms op grappige wijze, soms ernstig, soms ook bedachtzaam en soms zelfs gezongen. Daarmee werd de regiobijeenkomst Noord-Holland Benoorden het IJ op 19 maart in de Blije Mare een succes.

Het middagprogramma werd verzorgd door Frank van Haaren. Fietser naar SdC. Eigenlijk ook 'gewoon' het verslag van een pelgrim. Wél een met de gave van het woord en een pelgrim met een bijzondere intentie. Intentie was trouwens toch het woord dat als een rode draad terug kwam in de pelgrimsparade.

Frank heeft de camino vanuit Nederland naar SdC gemaakt zonder geld op zak. Dus ook zonder creditcard of pinpas. Alleen door te geven, in zijn geval door te masseren, zou hij slaapplaatsen en voedsel ontvangen. Het werd een zeer inspirerende tocht.

En dat hij de gave van het woord heeft bewijzen de volgende zinnen. 'Zit er nog een mens achter het geld? Je begint met hallo en je hebt een enorme voorsprong. Hoe meer ik me overgeef, hoe meer er gebeurt. Alleen kom je snel ver, samen kom je verder.' 

Nu ga ik even reclame maken. Om u nieuwsgierig te houden heb ik maar een paar puntjes uit de presentatie van Frank in dit stukje verwerkt. Kijk eens op zijn site ZonderGeldZorgen.nl. voor meer info. Hij heeft ook een krachtig boek geschreven dat gratis is te downloaden. Natuurlijk zijn donaties welkom en die gaan naar zijn Annie Fonds. Een fonds dat mensen zorg geeft die daar niet voldoende geld voor hebben.

Na zo'n dag loop ik met mijn hoofd in de wolken naar buiten. En zelfs als ik 's avonds het journaal bekijk besef ik me ik dat er in de wereld nog voldoende goedheid is.

Zijn we dus klaar met die pelgrimsverhalen?

Met groeten Ton

De belofte van de dag

Rick ging vanmorgen met bootje acht naar de overkant en ik stapte op de fiets richting strand.

Prachtig helder weer, zonnig, nauwelijks wind en een beetje mistig. De lente is losgebarsten. In ieder geval voor de vogels. Wat een gesnater, gekwinkeleer, gefluit, gekwetter en geschetter. Helemaal blij wordt je van de opwinding die er heerst.

Het zijn omstandigheden die je bijna dwingen te genieten van de dingen waar je anders gewoon aan voorbij zou gaan.

Hoe vaak ben ik al niet langs deze boom gefietst? Nu is het wel een Els en dat is mijn favoriete boomsoort. Maar toch. Vandaag stond ie zo mooi in het dromerige licht, de zon net achter de stam dat ik wel een foto moest maken.

Nou ja, alles ziet er anders uit als de zon schijnt.

Half negen op het strand waar het nog heel rustig was.

Dit aangespoelde kwalletje lag op een doodsbed van diamanten. 

Deze worm viel niet te redden. Twee keer heb ik hem in wat dieper water gelegd maar steeds spoelde de golfjes hem weer op het strand. Thuis op internet gezocht wat voor beest het is. Een soort zager oid. Wordt gekweekt voor de sportvisser om te gebruiken als aas.

Invloed van de wind op palen en struiken.

Thuisgekomen met 21 gaten stenen. Dat is het voordeel als je een week of twee niet op het strand bent geweest.

Nu draai ik mijn dienst in de Hospice.

Heerlijke dag gehad.

Met groeten Ton

Jan

Een hele lijst met klussen had ik gemaakt voor de afgelopen week want ik wilde me niet ontheemd voelen omdat Rick er niet was.

Dus moest er wel voor voldoende afleiding zijn.

Nu wil zo'n lijst trouwens niet zeggen dat ik een soort van werkpaard ben dat de hele week nauwelijks tijd voor een kopje koffie heeft. Elke dag een klusje en de rest vrij voor leuke dingen.

Ben lekker drie keer wezen wandelen met verschillende mensen en vanmorgen ben ik op visite geweest bij een oude vriend van mijn ouders.

Hij heeft vroeger een paar jaar bij mijn vader gewerkt en daaruit is de vriendschap ontstaan. 58 Jaar kwam hij elke zaterdagochtend koffie drinken bij mijn ouders. Ook nadat mijn vader was overleden en zelfs toen mijn moeder dement was bleef hij trouw komen. De laatste jaren zette hij zelf de koffie bij mijn moeder omdat ze niet meer wist hoe dat moest.

Ja, zei hij vanmorgen: ik ben altijd zo gastvrij bij je ouders onthaald dat ik dat graag voor je moeder deed. Je moet weten dat ik eigenlijk eerst niet eens wist hoe dat moest want ik maakte nooit zelf koffie. Mijn vrouw heeft me altijd veel teveel verwend.

Kijk en na zo'n gesprek kon ik vanmiddag weer een karweitje doen.

Eerst ff schoonmaken en laten drogen, daarna kwasten. Eens kijken of Rick morgen het verschil ziet.

Met groeten Ton

Twee Ton

Verveel jij je al, vroeg Rick gisteravond tijdens de dagelijkse telefonische dagsluiting.

Nee, was het antwoord. 

Zaterdag was ik de hele dag nog in het huis van Pien. Zondag schilderen bij zus, ook al hoefde ik eigenlijk alleen maar te helpen bij het demonteren en verplaatsen van de kast.

Maandag het huis kuisen. Nou, uh eigenlijk alleen de gordijnen gewassen en dat was een heerlijk klusje. Ik ben niet zo goed in multitasken maar als de wasmachine draait kan ik tegelijkertijd in de zon zitten en een boek lezen.

Vandaag had ik en de komende dagen heb ik wandelafspraken.

Vandaag met vriend Ton van Egmond naar Bergen. Een bijzonder gesprek. Hij heeft nog wel het een en ander te vertellen over het leven nadat bij hem meer dan twee jaar geleden een hersentumor is geconstateerd. Positief, opgewekt en vol vertrouwen. 

"Er zijn mensen in mijn omgeving die mijn optimisme niet realistisch vinden. Ach en ook al gaat het misschien ooit nog fout, dan heb ik in ieder geval de laatste jaren gelukkig geleefd."

Wijze les.

De dames op de foto vroegen: heet uw hondje toevallig Finky?

Uh, ja.

Dan bent u Ton zeker?

Ja.

Wij zijn vriendinnen van het baasje van Fink.

In ieder geval staan we allemaal op de foto.

Prachtige luchten.

Een flinke bui die aan ons voorbij ging.

Tijdens de lunch regende het als een gek en leverde deze prachtige kleur op.

Met groeten Ton