Haartje

Het jaargetijde van de koude voeten is weer aangebroken. En Rick is daar heel gevoelig voor.

Eigenlijk moet ik zeggen dat ik daar erg gevoelig voor ben want koude voeten die in bed tegen je worden aangeduwd zijn tien keer kouder dan de heersende temperatuur.

Ja, maar jij hebt toch altijd warm? wordt er dan tegen me gezegd als ik protesteer.

Jaren geleden heb ik daarom met donsgevulde sloffen gekocht en die werken geweldig. Het is wel zo dat hij die pas mag uittrekken op het moment dat ie in bed stapt. Geen seconde eerder want dan is het effect volledig verdwenen. Hoe dat kan? Geen idee.

Vanmorgen in huis nummer 1 voor de ontvangst van de gasten en natuurlijk meteen de sloffen uit de kast gehaald en in een plasticzak gestopt. 

Eenmaal thuis op Texel druk ik Rick het pakketje in zijn handen.

O, wat lekker.  Ahhhh, Snoebadoeb is ook mee.

Inderdaad. Grote witte staartharen zitten er onder de zool. En of je het gelooft of niet. Wat kreeg ik vanmorgen op mijn FBwall? 

Met groeten Ton

Wordt ie oud?

Kijk, die fiets heeft mijn actieradius nogal vergroot. Te groot voor Egbert want die wil niet meer mee.

Gisteren om de Mokbaai gefietst en een uur op het strand gezocht naar fossielen. Egbert liep zo langzaam dat ik stapvoets moest fietsen. Niets voor hem want normaal gesproken vind hij het heerlijk om te rennen.

Op het strand ging hij daarentegen helemaal los en rende van meeuw naar plastikzak en van drijfhout naar dooie vis. Maar zo gauw hij op de terugweg naast de fiets liep was het voor mij trekken aan een dood paard/hond.

Vanmorgen was het lekker zonnig en heb ik een heerlijk plekje gevonden om uit de wind te genieten van het zonnetje. 

Kijk, dan is hij niet alleen de hond in zijn nopjes maar ook de baas. Zeker met die prachtige wolken die overdreven.

's Middags dan maar zonder hond op pad. Eerst zes kilometer fietsen om op het strand te komen, daarna nog eens drie wandelen om bij de beste fossielenplek te komen. En wat een strand bij laag water, bijna een kilometer breed. Heerlijk dwalen en een beetje Syl spelen maar fossielen? Ho maar.

En net toen ik op het uiterste puntje van het eiland stond, dichtbij de Razende bol kwam deze bui aanzetten.

En we houwen het niet droog meer als je voelt wat ik bedoel, zong Wim Sonneveld ooit.

Nadat ik een half uur in de regen had gelopen had ik wel een stuk appeltaart en een cappuccino verdiend.

Met groeten Ton

Zeehond

Jaren geleden toen ik toneelspeelde bij toneelvereniging Spiegel stond er als aanwijzing bij de tekst: 'staart uit raam'.

Ja wat werd hier nu mee bedoeld? Dat je uit het raam staart of dat je je staart uit het raam moest hangen?

Meestal schiet dit in mij gedachten als ik iemand zie staren. 

Vanmiddag scheen het zonnetje heerlijk en met Egbert liep ik naar het schelpenstrandje drie minuten van de potvis vandaan. Ik ging even liggen en de hond scharrelde wat rond. 

Dat is wel weer een voordeeltje op Texel want volgens een van de buren mogen honden bijna overal loslopen. 

Na eentijdje  dacht ik "waar is Smurf?" Ik kijk om heen: zit ie op drie meter afstand van me lekker over de zee uit te staren. Hij lijkt wel op de baas.

Met groeten Ton

Ik ben het zat

riep ik vorige week tegen Rick.

Toen onze hond nog een hondje was, was hij aardig om te zien maar er zat wel steeds een beetje viezigheid aan zijn piemeltje. 

Rick stuurde een bericht naar Martin Gaus met de vraag: Martin, onze hond heeft een druiper. Kan daar iets aan gedaan worden? Nooit antwoord op gekregen.

Gelukkig hadden we een buurman die dierenarts is en die vertelde dat het een ontstoken voorhuid is. Daarvoor kan je hem laten castreren maar het is niet altijd gezegd dat dat dé oplossing is. Je kan zijn piemel wel insmeren met een antibioticum maar het nadeel is wel dat het steeds terug komt.

Niets voor mij. Je wilt tenslotte toch niet betrapt worden door binnenlopende visite als je net met het pietje van je hond zit te voezelen.

De afgelopen vakantie mocht Egbert bij een van de zangeressen van Nootzaak logeren. "Wat een leuke hond en zo enthousiast." Toch hoorden we een grote maar aankomen. "Maar hij is wel lek."

Toen onze leksmurf dan ook vorige week thuis een spoor van druppels op de vloer achterliet was ik het zat. Die ballen gaan d'r af.

Toen we hem gistermiddag weer konden ophalen hoorden we hoog gepiep uit de kennel komen. Verschrikt vroegen we of dat Egbert was die zo zat te piepen. 

Nee, zei de secretaresse, dat is een puppie. Een hele opluchting. En wat was ie blij en levendig toen hij op ons afrende maar in de auto sufde hij eigenlijk al meteen weer weg. Ook thuis keek hij nog wat sloom uit zijn oogjes.

Gelukkig kreeg hij nog wel een steun van de buurhond.

Ik weet niet of hij zich al minder reu voelt maar ik denk dat hij ook in de toekomst gewoon ongegeneerd op zijn rug zijn halve klokkenspel laat zien. 

Met groeten Ton.

Ps. Het druppelen kan nog wel een maand aanhouden.

Macho

Zo gauw de bel gaat is ie niet meer te houden. Hij piept, probeert zich voor mij door de deur te persen en luistert naar niet één commando meer.

Soms wel tot drie keer per dag staan er kleine meisjes voor de deur die Egbert willen uitlaten. Eigenlijk zijn ze nog even te jong. Ten eerste hebben ze totaal geen overwicht op ons ongeleide projectiel en ten tweede zijn ze nog een beetje huiverig.

Als ik Egbert een beetje tot rust heb gemaand, zijn riem heb omgedaan en de deur open doe stormt hij naar buiten. De kleine turven deinzen dan letterlijk achteruit en knipperen met hun ogen. Schattig om te zien maar daarmee is duidelijk dat Egbert ze volledig de baas is. Hij spring tegen ze op, reageert nergens op en trekt de dames voort.

Ik denk dat de ouders van deze meisjes geen hond willen en dat ze Egbert als surrogaat gebruiken of misschien wel om te laten zien dat ze echt wel voor een hondje kunnen zorgen. In ieder geval blijven ze meestal langer dan een uur weg, ook toen het een paar weken geleden regende. 

Vandaag kwam het me goed uit. In verband met het schilderen van de muur had ik maar een klein rondje gelopen. En ja hoor, om vier uur kwam de turven van de uitlaatservice en ze brachten hem om half zes weer terug.

En is ie dan goed uitgelaten? 

In iedergeval is ie zijn energie kwijtgeraakt.

Met groeten Ton

Hersenloos

Kijk: zo'n dag als vandaag hebben ze niet in Spanje.
Dat eerste heerlijke, dartele, frisse, heldere met in het hoofd de wetenschap dat de winter bijna achter ons ligt.

Vanmorgen was ik via de Vrijwillige Palliatievezorg bij een Spaanse meneer, die overigens goed Nederlands spreekt, maar als hij in de war is of heel veel pijn heeft, op onvervalst Andalusisch overstapt. En omdat de coördinatrice dacht dat ik wel vloeiend Spaans zou spreken ben ik benaderd om naar deze heer te gaan.

Nadat ik thuis was wilde ik even lekker het hoofd leegmaken en ging met Egbert een flinke wandeling maken. En ik weet het, het is geen amandelbloesem maar toch.

Wat me verbaasd is dat in de tuin van Los Zuecos de narcissen maar ongeveer een maand eerder bloeien dan in Nederland.

Thuis gekomen meteen door met het schilderwerk.

Hoe doe je dat dan met Egbert, vroeg Rick me.

Ach daar let ik goed op en hij krijgt een bijtbot en moet dan maar wat meer in zijn mand blijven.

Dat gaat goed zo lang als ik op hem let maar na een onbewaakt ogenblik zag ik opeens een witte streep op een oor en bij nadere inspectie nogal wat haren in de plakkerige verf. Maar ja, weet zo'n hond veel. Daar kan je toch niet boos op worden.

Nee, hij kijkt niet zielig. Ik ben hem met een hand aan het afleiden en met de andere hand maak ik de foto.

Met groeten Ton

Shit

Mijn moeder vond dat we veel te streng waren voor Egbert. Hij mag ook niet veel van jou he, zei ze dan.

Dat we besloten hadden om een Beagle te nemen werd dat van alle kanten afgeraden." Ze luisteren niet, ze kunnen niet alleen zijn, het zijn slopers en vreten aan aan je meubilair en ze zijn eigenwijs".
Op dat laatste antwoordde ik dan dat ie dan zou lijken op zijn baasjes.

Zelfs aan het begin van de puppytraining kregen we van de trainster te horen dat "een Beagle niet te trainen is". Dat was niet zo heel inspirerend. Toch kreeg ik aan het eind van de tweede cursus, weliswaar een beetje zuinig, het compliment dat "je zo ver met Egbert bent gekomen".

We hebben een hond die luistert, niet wegloopt, gewoon een uur of zes alleen kan blijven, nog niets heeft vernield- behalve zijn speeltjes- en nog nooit een dier heeft doodgebeten. ( dat zou ook zo'n Beagle ding zijn)
Om hem zover te krijgen zijn we wel heel consequent geweest met opvoeden en misschien zijn we juist door al die waarschuwingen wel te streng geweest. En zelfs nu hij al zes jaar is slaapt hij 's nachts nog altijd in de bench met het deurtje op slot

Maar omdat het zo'n goed opgevoede hond is, is het nooit een probleem om Egbert ergens te laten logeren. Er zijn meerdere mensen die op hem willen passen. Zo is hij vaak bij de overburen en daar mag hij 's nachts in zijn mand slapen. Dat gaat helemaal goed. Nadat we we vorige week thuiskwamen vonden we dan ook beiden dat we de bench niet meer op slot zouden doen maar Egbert moest daar blijkbaar nog wel aan wennen.

Toen ik de volgende morgen de woonkamer binnenkwam rook het namelijk verdacht veel naar poep. Ja, hoor een grote hoop midden in de kamer. Boos worden heeft dan geen zin meer maar de lol was er wel een beetje vanaf. Misschien is ie bang omdat hij nu het hele huis moet bewaken, kwam Rick hem te hulp.
Hij kreeg het voordeel van de twijfel en de bench ging  ook de volgende nacht niet op slot met ....... hetzelfde  resultaat. Omdat het nu een beetje een slappe hoop was dacht Rick dat Egbert zich misschien niet helemaal lekker had gevoeld.
Hij krijgt nog één kans maar als er morgen weer een keutel ligt gaat het hok weer op slot, riep ik ferm.
Dus toen ik de derde morgen beneden kwam was ik heel opgelucht dat er niets op de vloer lag en alle volgende nachten zijn probleemloos verlopen.


Met groeten Ton

Een kijkje in de psyche van de hond

Oei, zei ik gisteren tegen de buren toen ik Egbert ophaalde, ik ben vergeten te vertellen dat hij geen kip eet.

De vorige vakantie logeerde Egbert bij Bea en toen ik hem ophaalde zei ze dat ze hem had willen vertroetelen met een portie kipvlees. 'Maar hij at er niets van, zelfs niet nadat ik het had gemengd met ander vlees' en ik heb nog twee pakjes ervan in de vriezer'.
Nee klopt. Onze hond is kieskeurig. We hebben hem een paar jaar geleden allerlei soorten vlees te eten gegeven maar paard, eend en kip at hij niet. Zelfs niet na drie dagen hongeren. In die zin lijkt hij helemaal niet op een Beagle want die staan bekend om hun vraatzucht.

Toen de buurvrouw vertelde dat hij met smaak het kippenvlees had gegeten en dat ze voor morgen opnieuw kip had ontdooid, was ik een beetje verbaasd. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat hij het had opgegeten omdat wellicht één ding voor Egbert nog onverteerbaarder is en dat is als een andere hond het wel eet.

Vanmiddag moment surpreme: ik trek de koelkast open. Egbert is volledig alert. Ik haal het vlees uit de verpakking en loop naar buiten. Ik roep: hier en zit. Als Egbert dan keurig zit zeg ik zachtjes: ja. Hij vliegt op het vlees af en als hij vlakbij is lijkt hij terug te deinzen. Snuft er toch een keer aan, neemt een likje maar loopt dan weg. Ik begin hard te lachten, pak mijn fototoestel en film nog een eetpoging. Dan loop ik naar de buren, laat het filmpje zien en vraag of ik hun hond even mag lenen in de veronderstelling dat als er een andere hond in de buurt is Egbert het voedsel wel zal verdedigen en opeten.

Maar toen ik na een minuut of twee weer thuis was, was het eten toch verzwolgen.


Met groeten Ton

Moeders mat

Twee weken geleden stonden de tuindeuren open vanwege schilderwerkzaamheden. Dat gaf niet alleen veel stof in de woonkamer maar er werd ook veel vuil naar binnengelopen.
Rick, netjes als ie is, haalde een oude mat uit de schuur en legde die in de deuropening.

In eerste instantie viel het me niet zo op - Egbert ligt wel vaker midden in het looppad - maar langzamerhand werd het duidelijk: hij ligt steeds op díe mat. Niet op de zwarte mat, niet in de mand, niet in de bench en nagenoeg niet meer op de grond. Dat laatste is heerlijk want ik hoef nu niet elke dag te dweilen.

 

 

 

 

 

 

Het bijzondere is dat het de oude mat van mijn moeder is. Nadat ze uit haar appartement moest nam ik die mee naar huis en als ik bij haar op visite ging in het verpleeghuis nam ik hem mee zodat Egbert, daarop liggend, zijn bot kon kluiven. Na haar overlijden gebruikte ik hem niet meer en lag ie een beetje verloren in de schuur.
En nu?
Nu word ik blij van het feit dat Egbert er zo mee in zijn nopjes is.

Met groeten Ton

Gekker moet het niet worden

Ik heb ze deze zomer, gelukkig, nog niet gelezen. De verhalen van honden die in auto's zijn achtergelaten in de brandende zon.

Egbert kan totaal niet tegen de hitte en ligt dan ook de hele dag binnen te dweilen. Elke paar minuten op een andere, schijnbaar, koelere plek. Wil ik naar boven ligt ie onderaan de trap. Ga ik naar het toilet moet ik eerst een hond voor de deur wegduwen en als ik op een stoel wil gaan zitten kan ik hem niet verschuiven omdat ie klem is gezet door een liggende hond.

Het was dan ook totaal geen feest voor hem toen we drie jaar geleden de maanden augustus en september in Los Zuecos verbleven. Voor hem zetten we de airco aan in de slaapkamer zodat ie daar  lekker kon rusten.

Met de huidige hitte staan de deuren van de serre de hele dag wijd open. Toch loopt de temperatuur gemakkelijk op tot een graad of 50.

Vandaag ben ik begonnen met het schilderen van de buitenboel. En wat zie ik als ik door het keukenraam naar binnen kijk? Egbert die in de serre ligt. Op de zwarte plavuizen, direct tegen het raam aan in de volle zon, te hijgen als een oud paard. Als ik hem vervolgens naar buiten stuur kijkt hij me met een blik aan van: ik lag net zo lekker.

Met groeten Ton

Thieme.

Ik heb een ticket voor €99, riep Rick verheugd uit.

De volgende dag ging  ik naar de buren om te vragen of Egbert bij hun zou kunnen logeren.
Oei, zei buurvrouw, dat gaat niet want het is voorjaarsvakantie.
Geen nood dan vraag ik het de andere oppasbaas.
Nee dat gaat niet want rond die tijd worden mijn spataderen geopereerd.
En nu? Vroeg ik aan Rick.
Er waren toch meer mensen die op Egbert wilde passen?
Ik belde een paar vrienden en ja, de hond was welkom.

Enkele dagen later.
"Hoi, met Andrea. Kan Egbert goed met kinderen omgaan? Mijn zoon belde namelijk of ik een paar dagen op mijn kleinzoon wil passen".
Daar gaat mijn oppas adres dacht ik meteen.
"Maar als dat niet kan moet mijn zoon maar een ander weekend uitzoeken".
Daar kan je op bouwen, dacht ik vervolgens opgelucht.

Dus stapte ik vanmiddag bij de vrienden binnen waar kleinzoon van één jaar al vrolijk rondscharrelde.
Egbert liep meteen op het jochie af en snuffelde heel voorzichtig aan hem. Kleine Thieme was beslist niet bang en liet het allemaal toe en sloeg even later zijn armpjes om Egbert's nek. Toen wij aan de koffie zaten zagen we ze zij aan zij onder de salontafel door kruipen.

Dat zit wel goed tussen die twee. We kunnen met een gerust hart naar Spanje.


Met groeten Ton


P.s. Het zou een week of twee duren voordat de jacuzzi geleverd zou worden maar....hij staat al klaar om opgehaald te worden.

Problemen zijn om opgelost te worden

"Ach meneer dan raad ik u een pocket card reader aan, dan heeft u geen kabeltje nodig."
Voor 9 euro 90 kan ik weer foto's opladen

Toen we eergisteren Egbert gingen ophalen zei zijn oppas bazin een beetje besmuikt.
"Hij heeft een kale plek op zijn zakje"
Gerti, wij kijken daar nooit naar, grapte ik.
Ze kreeg een rood hoofd en stotterde "Ik ook niet hoor maar hij bijt en krabt daar steeds en daarom ging ik daar kijken."

Dus zat ik gisteren met geïrriteerd krabbende en bijtende hond bij de dierenarts.
"Ik kan geen directe oorzaak vinden. Heeft hij misschien stress?"
Nou eh, nee maar hij is de afgelopen week bij een oppas baasje geweest.

Een weekje smeren met een zalfje en als hij niet stop met krabben dan ook nog een kap op.

 

Gelukkig laat hij zich eenvoudig insmeren en lijkt het al beter te worden.


Dan zijn er twee problemen opgelost maar wat ga ik nu zeggen tegen de oppas bazin?

Met groeten Ton

Roofhond

De gasten hadden het goed naar de zin gisteren en bijna al het eten was op. Maar van de macaroni bleef nog behoorlijk wat over. Dus pan naar buiten om af te koelen, deksel op een kiertje.
Toen mijn zus naar huis ging deed ze de deur niet goed in het slot met als gevolg dat onze roofhond als snel met zijn snuit in de pan zat.
Ik werd gealarmeerd door een gil "Hond in de pot". Daarmee werd het restje gereduceerd tot kippenvoer voor de kippen van mijn schoonzus.
"Maar je kan het toch nog wel opeten. Hij heeft er nauwelijks van gegeten. Het is toch je eigen hond, daar ben je toch niet vies van?"

je kan toch niet boos zijn op een hond als ie dr zo bij ligt

Nu houd ik heel veel van mijn hond maar ik eet geen voedsel waar Egbert van heeft gesnoept en dankzij deze actie komen er met de Paas een paar eitjes deze kant op.

Met groeten Ton

Hachee

Ik had wel makkelijk praten over de Feeding Frenzy. Met Nootzaak zingen we twee dagen tijdens het kerstdiner in Hotel Den Helder. We mogen daar gewoon mee eten.

Vorig jaar had ik enkele mensen uitgenodigd om bij ons te komen eten maar vermeldde ik daarbij: "we eten hachee met rode kool". Niet iedereen vond dit een geweldig idee want "hachee is niet echt wat ik me voorstel bij een kerstdiner". Toch kwamen alle genodigden.
Met dit menu hoefde ik me geen zorgen te maken of alle ingrediënten voorradig zouden zijn en kon ik rustig winkelen.
De dag voor de Kerst het rundvlees gebakken, gestoofd en de hachee gemaakt. Ik zette de pan daarna buiten in de sneeuw om hem snel te laten afkoelen. Vervolgens kwam Rick thuis uit zijn werk en ging Egbert eten geven en zoals altijd kreeg die dat buiten. Na een paar minuten dacht ik: "wat doet hij lang over zijn eten".
Toen ik ging kijken was meer dan de helft van de Hachee inmiddels op en wat doe je dan op Kerst avond, als goed opgevoede katholiek: Vloeken.
Want: wat nu. Alle winkels dicht en er komen wel gasten morgen.
"Ik bel mijn schoonzus wel die heeft vast nog wel vlees in de vriezer" zei Rick.
Dus stond ik alsnog op eerste kerstdag hachee te maken.
Het werd een leuke dag en het verhaal van Egbert en de hachee vond men hilarisch.
En Egbert?
Die moest in de serre blijven, niet als straf maar om dat ie zo flatuleus was.

Met groeten Ton

Name calling

Als we boos zijn op elkaar gebruiken we altijd gewoon onze namen: Ton en Rick.
In veel andere gemoedstoestanden gebruiken we namen die daarbij passen bijvoorbeeld: Kwiebus als we iets grappigs doen en Lobbes bij troost.

Als we 'over' Egbert spreken gebruiken we niet zijn naam maar 'dikke Smurf'.

Staan we gisteren samen in de keuken. Hoor ik Rick zeggen: ga eens aan de kant dikke Smurf en... ik doe een stapje aan de kant. Ineens realiseer ik me dit en voel mezelf bozig worden en vraag aan Rick wat hij nou eigenlijk zei. Nou dat die dikke Smurf aan de kant moet. Toen pas zag ik dat Egbert er stond en kon ik er om lachen.
Als ik later even terug denk komt er van alles tevoorschijn. Eigenlijk luister ik niet maar reageer als een soort reflex op het gehoorde. Wat overigens je leven zou kunnen redden als er gevaar dreigt. Je wilt dan ook niet eerst het gesprokene ontleden, tegen de tijd dat je dat hebt gedaan is het ongeluk reeds geschied.
Pas nadat ik betekenis gaf aan de woorden van Rick begon ik boos te worden en.... ik wil niet aangesproken worden met dikke Smurf.

Met groetenTon

Staartje

Het lijkt er toch echt op dat de wereld heeeeel klein is geworden en iedereen inmiddels iedereen kent.

Zeg, jij het toch een Beagle? Heet die toevallig Egbert? Dat vroeg een collega van Rick vanmorgen aan hem.
Ik was bij een vriendin, ging ze verder, en die vertelde dat ze in Oktober op een Beagle gaat passen die Egbert heet en dat één van de baasjes Rick heet. Ik combineerde dit en het kon alleen maar jij zijn.
Nu wonen we weliswaar allemaal in hetzelfde dorp maar de werkplek van Rick ligt hier 25 km vandaan. Is het dan niet een beetje toevallig dat de collega van Rick, de vriendin is van een mevrouw die ik twee maal in mij leven heb gesproken en op onze hond gaat passen? Ik ken de collega niet en Rick de oppasmevrouw niet.
Zo zie je maar weer dat je beter maar nooit moet roddelen.

Met groeten van Ton

PS. Het was- min of meer zonnig- vandaag en ik heb 6 kg bramen geplukt.