Het houdt wat

Als die kippen geen eieren meer leggen kunnen ze wat mij betreft de soep in hoor, riep Rick gefrustreerd na weer een dag zonder vers eitje. Het zijn gewoon uitvreters.

Vorig jaar waren de dames ook een tijdje van de leg zo rond de de donkere dagen voor de kerst maar kwam er toch af en toe een eitje voorbij. Dit jaar ligt de productie volledig stil. Nou ja, stil? Ze kakelen wat af.

Gisterochtend loop ik naar de ren en zie ik maar een hen, die anderen zitten zeker in het nachthok, dacht ik. 

Hok open; niets.

Onder het nachthok.... ook niets.

Er is toch niemand die twee kippen uit het hok heeft gehaald?

Ik geloof mijn eigen ogen niet en stap de ren in om echt alle hoeken en gaatjes te bekijken. Til de slierten van de klimop omhoog, niets. Achter het schot dat tegen het gaas staat? Nee dat is te smal, daar kunnen ze niet achter. Ik kijk achter de rietmat, niets. Tussen de stengels van de bamboe ook niets.

Toch achter dat schot dan? Ik trek het schot van de kant af en ja hoor: twee dikke kippen zitten gezamenlijk op 11 eieren.

Waarom ze nou deze krappe plek zonder stro nemen in plaats van een lekker legnest in het nachthok is mij een raadsel.

Voor het zekere heb ik de eieren maar weggedaan omdat ik niet wist hoe lang ze daar hebben gelegen en mijn ervaring met oude eieren is voldoende om daar heel voorzichtig mee te zijn.

Jaren geleden maakten we een autorit door de Pyreneeën. We stopten ergens bij een rivier en aten een broodje in een bergweide waar we Julie Andrews bijna konden horen zingen. Omdat ik niet zo heel veel rust in me heb liep ik na een minuut of tien een rondje. 

Kijk wat ik hier vind, riep ik naar Rick.

Laten liggen Malle Pietje.

Maar het gebod van Rick kwam te laat en ik houd het ei al in mijn hand.

Je weet niet hoe oud het is en misschien ploft het wel omdat ie bedorven is.

Tja, daar zit wat in en ik slinger het ei met kracht weg. Niet voldoende ver en het spat uit elkaar op een meter afstand van mij waarbij de spetters bedorven ei me vol raken. 

Het beetje wind dat er staat, blaast de geur direct naar Rick die kokhalzend overeind springt. Ik had eigenijk nog niets door maar wat was ik blij dat ik me kon wassen in de rivier en dat we al onze spullen in de auto hadden zodat ik ook schone kleren kon aandoen.

Any way, de dames mogen blijven.

Met groeten Ton

Overweldigende gastvrijheid

27 april van La Villa de Don Fadrique naar Tembleque 30 kilometer

Misschien door het badje van water met zout en azijn of gewoon omdat het zondag is maar voor het eerst sinds de eerste wandeldag geen noemenswaardige klachten.

Ik ben getrouwd met een man die reist om te reizen en niet voor cultuur of culinaire ontdekkingen. Zet hem op Schiphol en hij is gelukkig. Geef hem een landkaart of map van het openbaar vervoer en hij is uren zoet.

Gisterochtend wilden we een pauze op een terrasje.

We gaan zitten en tegelijkertijd komen er ook wat Spanjaarden aan het tafeltje naast ons. Terwijl Rick naar binnen loopt om te bestellen roepen de Spanjaarden wat door een openstaand raam. Binnen een minuut staat hun bestelling in het kozijn. Als Rick terugkomt en zegt dat de bestelling er aankomt staat het inmiddels in het raamkozijn. Hij pakt het en zegt dat hij ook nog een racion met iets vlezigs heeft besteld. Nog voordat hij zit staat er een schaaltje in het kozijn. Hij loopt er naar toe, ik zie hem een beetje twijfelend kijken maar neem het schaaltje mee naar onze tafel. Kippenlevertjes: niet mijn favoriet, dus neem ik er een en schuif de rest naar Rick onderwijl mompelend dat 'deze schaal aan mij voorbij mag gaan', dit heb jij besteld.

Als Rick, met lange tanden, twee stukjes op heeft komt de barvrouw naar buiten met een grote schaal vlees stukjes in tomatensaus. 

We schrikken want zitten dus duidelijk iets van een ander op te eten. Volgens de dame hoeven we 'no te preocupe'. 

Over de casa rural waar we overnachtten kan ik nog iets vertellen over het avondeten.

Om acht uur moesten we in de eetkamer zijn. Terwijl we aan tafel gingen zitten kwam Juan al met het eerste eten: brood, olijven, kleine aubergines in het zuur en een een fles wijn.

Oei, zei Rick, jij moet de eer redden.

Hij lust namelijk geen olijven, drinkt nauwelijks of geen wijn en van aubergines in het zuur wordt hij niet warm.

Ik doe mijn best en eet nagenoeg alles op.

Vervolgens komen er acht stukjes brood met een koude saus van tonijn, tomaten en uien. Rick neemt er twee en laat de rest voor mij. Ik plof inmiddels bijna.

Dan komt Juan met een grote schaal met plakjes schapenkaas en serranoham, een schaal met broodjes warme chorizo en salade.

De chorizo wordt door Rick opgegeten en ik doe mijn best met heerlijke kaas en mijn lievelingsham. Terwijl ik tussendoor Rick's wijn al had opgedronken schonk Juan onze beider glazen nog eens vol.

Waarom drinken jullie zo weinig? Is de kaas niet lekker?

Voor we naar bed gingen was de fles wijn leeg en op de kaas na, alles op.

Als je nou maar niet gaat zeuren dat ik te dik word, zeg ik de trap oplopend naar onze kamer.

O wat heerlijk, riep Rick nadat hij zijn bed had opengeslagen, er liggen flanellen lakens op. Doet me aan de winter denken toen ik klein was.

Op de hoogvlakte zijn de nachten koud dus zijn flanellen lakens en slopen heerlijk comfortabel. 

Nadat ik enigszins aangeschoten en melancholisch van de wijn, in mijn bedje lag wentelde ik me in de nostalgie van 'de zachte lakens en de goede zorgen van mijn eigen moedertje'.

Vanmorgen pas om half acht op pad nadat señor Juan ons probeerde vol te stoppen met sinaasappelsap, koffie, fruit, brood, kaas, ham en nog wat broodjes met de tonijnsaus.

Bij het afscheid riep hij nog iets over ' langs de weg staan met de auto'. 

Als we ongeveer driehonderd meter hebben gelopen, staat er een auto met knipperende lichten op een straathoek. Wij lopen er zonder te denken langs. Twee straten verder: dezelfde auto en wie stapt daar uit? Juan. 'Om te kijken of jullie de goede route zouden nemen.

We kregen nog een ferme abrazo en toen waren weer op onszelf.

Wat een aardige man en wat overweldigende hoeveelheid gastvrijheid.

Vandaag 30 kilometer gewandeld en het ging zeer voorspoedig. Het begon al met het zien van de eerste ooievaar. Na elf km de eerste stop met koffie. 

Daarna passeerden we een keten van lage bergen met windmolens. Daar is meteen weer meer natuur en dan word ik wel vrolijk.

We pauzeren nu wat vaker en liggen dan steeds een half uurtje met de schoenen uit langs de weg. Uiteraard met iets te snoepen. Vandaag was dat brood, borrelnoten en een appel. Niet in één pauze natuurlijk.

Onderweg moesten we een spoorwegemplacement oversteken via deze brug. Gelukkig werden we als pelgrims beschermd door Jacobus net asl de dorpelingen die er en masse overheen gingen.

We verblijven weer heerlijk luxe in een casa rural met een balkonnetje voor de was. Tweede balkonnetje links. Nu snel voor een menu del dia in het restaurant linksonder.

Tembleque wordt 'balkon van La Mancha' genoemd en heeft één van de meest pittoreske pleintjes van Spanje. 

Persoonlijk mis ik een boom of bank of zo iets.

Met groeten Ton

En voordat je het beseft ......

Moest een maand of twee geleden het Chabohaantje terug naar de kippen verkoopster omdat ie begon te kraaien, zo lag er op de eerste lente dag een Chabo eitje in het hok. Tja, het ene moment koop je ze als kuikentjes en het andere moment zijn ze volwassen.

Het lijkt wel een duiveneitje. Ik heb het vanmiddag meteen opgegeten en smaakte heel lekker. Nou ja, eigenlijk net zo lekker als de andere verse eitjes. Alleen heb je er drie nodig om één broodje te beleggen.

Met groeten Ton

Broeds

Vorige week schreef ik over het haantje in het kippenhok. Dat haantje begint inmiddels te doen wat een haantje hoort te doen en dan bedoel ik niet alleen kraaien.

Afgelopen woensdag. Ik voer de kippen en wil de eieren uit het legnest pakken. Er zit een kip op. Ik duw haar voorzichtig een beetje aan de kant om de eitjes te rapen waarbij ze naar me pikt.

Da's raar want dat  gebeurt nooit. Er wordt soms wel een beetje getokt maar dit is echt nieuw. Toch is dit wat er steeds gebeurt de volgende dagen.

Als ik een paar dagen later de buurman spreek die op ons huis en have past als we in Los Zuecos zijn en vertel van het kippengedrag begint hij te lachen en zegt dat ze broeds is.

Tja, zou dat nu komen omdat er een haantje is of is het toeval?
Anyway, kippen kunnen zich doodhongeren tijdens een broedse periode dus is het zaak om, zeker in het geval van ongewenste broedsheid, de hen een paar keer per dag van het nest te halen zodat ze gaat eten.
Dat is best wel sneu. Ik moet haar van het warme nest plukken waar ze met verhoogde temperatuur en opgezette veren lekker warm zit te zijn. Dat gaat onder protest, ook dan word ik gepikt en zet haar op de grond. Ze schudt met haar veren en kijkt een beetje beduusd. De andere kippen vinden haar niet leuk en pikken haar.

Ik doe het deurtje dicht zodat ze niet direct weer het hok intippelt. Na een paar minuten kiest ze ervoor om wat te eten. Een half uurtje later doe ik het hok weer open en rent ze als gek naar binnen.
en gaat op het nest zitten alsof ze er niet is af geweest.

Met groeten Ton

Een mens kan elke dag kijken en niets zien

Gelukkig heb ik een 'haaninruilgarantie'.

Begin oktober heb ik vier Chabo kuikentjes gekocht. Leuke kleine kippetjes die niet zo vreselijk kunnen schrapen, daarom mocht dit ras in de beroemde Japansetuinen loslopen. Een gewone kip zou binnen drie dagen zo'n tuin volledig op de schop hebben genomen.
Anyway, ik wilde vier hennetjes want, wil geen gedoe hebben met mijn buren vanwege een haan. Trouwens ik wil zelf ook niet gestoord worden in mijn nachtrust.
De kipjes waren toen nog zo klein dat de boerin niet met zekerheid kon zeggen of het wel hennetjes waren: "maar je krijgt een haaninruilgarantie."
Elke dag voer ik de beestjes, praat ik tegen ze en pak ze af en toe op om te voelen of ze goed groeien. Ook hoor ik dat ze nog steeds piepen in plaats van tokkelen, een teken dat ze nog niet aan de "jaren des onderscheids" zijn gekomen. Toch zag ik vandaag ineens iets anders aan een van de vier: een duidelijke kam en lellen. Een haantje dus.

 

Moet op zijn minst al een paar weken te zien zijn geweest.

Sandra, bij deze: ik kom er één ruilen.


Met groeten Ton

Ze zijn niet gek

Ach, denk ik geregeld, er kan toch ook niet veel in zo'n kippekoppie zitten.

Een paar maanden geleden las ik een artikel over multinationals die zaden genetisch manipuleren, produceren en verhandelen. Het zou om het volgende gaan. Als je uit de gekochte zaden planten hebt opgekweekt wil je als boer juist van die planten zaden bewaren om te planten voor het volgende jaar. Maar die zaden zouden steriel zijn waardoor de boer zich verplicht ziet  om nieuw zaad te kopen. Als de informatie in het artikel klopt is er wel het een en ander aan de hand in die business.

Heb ik deze zomer een rij met zonnebloempitten gezaaid, niet alleen voor de mooi maar ook als voer voor de kippen. Nadat ze begonnen af te sterven heb ik de uitgebloeide bloemen afgeknipt en laten drogen.
Kom, dacht ik gister nadat de zondvloed was gestopt, laat ik zo'n bloemhoofd aan de kippen geven vinden ze lekker. Gooi zo'n ding in de tuin, kippen rennen erop af, pikken er wat aan en lopen weg.
Da's raar.
Vanmorgen lag de bloem er nog, slechts een paar pitjes waren er uitgepikt. Ik pak hem op, bekijk hem even en wrijf er wat pitten uit. Inmiddels staan de dames verwachtingsvol om me heen en beginnen naar de zaden te pikken die op de grond liggen maar eten ze niet op.
Ik pak er eentje op en bijt hem open: er zit geen zaadje in. In niet één. Inmiddels enigszins achterdochtig loop ik naar de schuur en haal de zak met de andere zonnebloemen. Begin wat pitjes los te halen maar ook die zijn leeg. Na een stuk of zien bloemen te hebben nagekeken ben ik er maar mee gestopt.

Er blijkt meer in zo'n koppie te zitten dan ik denk.


Met groeten Ton

Genieten

Eind juli vroeg buurman of ik gestopt was met het onkruid wieden in de groentetuin.
Klopt, antwoordde ik, dat laat ik staan voor de kippen.

En ik moet eerlijk bekennen dat ik na een paar weken dacht dat dat misschien toch niet zo verstandig was. Er stonden zoveel dikke pollen gras dat het wel een gazon begon te lijken.
Dat krijgen ze nooit weggewerkt, maar ik onderschatte de dames. Vanaf begin oktober mogen ze elke middag om een uur of vier uit de ren en na een paar dagen was het meeste groen al weg. Inclusief de onderste bladeren van de late klimbonen.(links achterin)

En nu lijkt het wel een slagveld. Kuilen zo groot dat de ze er bijna geheel in verdwijnen. 

Hoe klein een kippekopje ook is: ze weten precies hoe laat het is want vanaf een uur of drie beginnen ze al extra lawaai te maken en lopen ze te ijsberen langs het hek. Zo gauw ik dan aan kom lopen staan ze allemaal bij de deur en hoppen direct naar buiten als ik die open doe en rennen de tuin in naar favoriete plekjes zoals de composthoop.

 

De dames zijn verzot op de asperge planten. Die hadden ze na een uur al bijna allemaal uitgegraven. Daarom ligt daar nu een stuk gaas over. Toch is de aantrekking zo sterk dat ze zelfs door het gaas blijven pikken.

Ik weet niet of ik ze, na de zwartepiet perikelen, nog zo mag noemen maar de Afrikaantjes laten ze staan.

Het mooie weer van afgelopen dagen heb ik heerlijk lui ondergaan juist ook in de wetenschap dat de kippetjes het werk voor me doen. Ze halen niet alleen het onkruid weg maar eten de slakken en insecten op, maken de grond lekker los, mengen de compost door de aarde en als bonus bemesten ze die ook nog.

Met groeten Ton

 

 

 

Kippendokter

Nadat een van de kippen al een dag of twee lusteloos was, besloot ik haar een paar dagen geleden op te pakken. Even onder haar veren gekeken of er luizen aanwezig zijn. Niets te zien. De krop voelde normaal aan en was goed gevuld.
Ook controleerde ik het hok op bloedluizen. Een luis is niet erg maar als het er veel zijn kunnen kippen bloedarmoede krijgen. Ik vond dat er teveel waren en boende het hok uit met spiritus en groene zeep. Dat schoonmaken herhaal ik al een paar dagen.

Vanmiddag observeerde ik de dames en alles is OK. Eén kip zat echter in het nachthok. Ik open het hok en zie dat de kip heel zielig in het legnest staat. Terwijl ik zachtjes tegen haar praat, pak ik haar op, strijk door haar veren en kijk of ze toch luizen heeft. Ineens schrik ik want er valt iets op de grond. Een ei.  Direct vanuit de kip.
Deze mankeert in ieder geval niets. Ze stond gewoon stilletjes op het legnest een ei uit te poepen toen ze werd gestoord.


Met groeten Ton

Slakken

Enkele jaren gelden had ik een pijnlijke schouder. Geen idee waar het van kwam. Tot ik een paar dagen slakken ging rapen die het op mijn hostas hadden gemunt.

Slakken kun je vergiftigen maar dat is niet zo vriendelijk voor vogels en egels. Maar om ze plat te trappen vond ik te smerig. Ik heb ze ook wel eens plat geslagen met een spade maar werd daar ook niet vrolijk van.
Om van al die problemen af te zijn gooide ik die slakken daarom keihard tegen de schutting en dat had als gevolg een pijnlijke schouder.

Met een groentetuin wil je ook geen slakken hebben en gelukkig heb ik kippen die er gek op zijn. Dus als ik een slak zie gaat die zonder pardon het hok in.
Vandaag met de rijkelijk gevallen regen kwamen alle slakken lekker uit hun schuilplaatsen met dit resultaat als gevolg.

Met groeten Ton

We kunnen d'r niet meer in.

"De één houdt van de macht. De ander is een liefhebber van het spél om de macht. Uw columnist rekent zicht tot die tweede groep."
Dat is wat Hans Wiegel vandaag in zijn column in het NRC schreef.

Vandaag heb ik het gaas over de kippenren gespannen. Het kostte wat moeite en ik heb behoorlijk wat krassen op mijn huid want het is eigenlijk niet een klus die je alleen zou moeten doen.

Vervolgens lekker op de bank kijken naar het resultaat. Na drie minuten kwamen de eerst kraaien al kijken. Ze maakten veel kabaal maar vlogen na een minuutje weg.
Een minuut of tien later kwam er een paar kauwtjes, gingen op het randje van de ren zitten en nam de situatie rustig in zich op. Er werd van links naar rechts gehopt en zagen dat ze er niet in konden. Één vloog naar de grond en liep een paar keer langs de ren. En ja hoor hij had wat gezien. Kippen krabbelen eindeloos in de grond, het liefst langs een randje. Langs het gaas hebben ze zoveel aarde weg geschraapt dat er een openingetje is van een een centimeter of vijf. *#G$%E> Precies genoeg om onderdoor te kunnen en dat deed de hij.
Dat euvel heb ik meteen verholpen door er een extra plank neer te zetten.

En nu?

 

Klaar dacht ik. Toen ik een paar minuten later weer even ging kijken zat er ^$*^3
toch weer een kraai in de ren. Ik liep er heen en zonder in paniek te raken vloog hij gewoon door een klein kiertje naar buiten. Omdat de ren tegen de garage aanstaat is er een kiertje waar het raam zit. Dus dat moet ik morgen maar even dichtmaken. Kijken of het dan voldoende is.

Om het voor mezelf even helder te hebben: ik lijk NIET op Hans Wiegel.

Met groeten Ton

Hongersnood

Je bouwt een hok, zet er kippen in, koopt voer en eieren komen eruit.

Ook al heb ik inmiddels veel gelezen over kippen houden ik schijn nog veel niet te weten.

Ik ben begonnen met legkorrels. Ze aten dat goed maar na een paar weken lag er 's avonds nog best veel in de voederbak. Dus gaf ik ze wat minder.
Op het handje graan dat ik elke dag als snoep gaf vielen ze aan alsof ze waren uitgehongerd. Toen de zak legkorrels leeg was kocht ik daarom een zak met gemengd graan. Ze vonden het heerlijk tot dat ik merkte dat de gerst overbleef. Dan kan ik wel wat minder voeren, dacht ik. Als ze honger hebben beginnen ze daar ook wel aan.
Blijkbaar niet want de het aantal eieren per dag liep schrikbarend terug. Uiteindelijk had ik gemiddeld één ei per dag.
Contact gezocht met de kippenleverancier.
"Tja, kippen zijn kieskeurig. Als ze de keuze hebben vreten ze alleen wat ze lekker vinden. Dat is het nadeel van gemengd graan. Ik geef ze altijd legmeel, dat is zo fijn dat ze de onderlinge ingrediënten niet meer kunnen onderscheiden".
N dit advies kocht ik er meteen nog twee kippetjes bij en een zak legmeel.

Thuis gekomen eerst de twee kippen in het hok gezet. Ik schrok met rot, wat een verschil. De nieuwe waren ongeveer de anderhalf keer zo zwaar als de anderen.
Vanaf dat moment geef ik twee keer zo veel voer en aan het einde van de dag is alles nagenoeg op. En na twee weken is de eierproductie maximaal. Elke dag acht stuks.

Met groeten Ton

In business

Ik wilde niet teveel druk op de dames leggen en mochten een weekje wennen voordat ik eieren te koop zou aanbieden maar elke dag lagen er al 6 in het hok.

Dus wat weg gegeven, een taart gebakken voor de zangers van Nootzaak en gisteren foldertjes rondgebracht bij de buren.

Vandaag de eerste twaalf verkocht.

De slacht van Lidwien, die eigenlijk Hermien heet, is voorlopig uitgesteld. De man die dat zou doen vond dat ik haar nog een paar weken de tijd moest geven om te wennen aan de nieuwe kippen.

Ik heb het daar nu druk mee. 

Kom ik 's morgens bij het hok lopen alle kleine kippen op de grond en Lidwien zit als een koningin op de stok. Als ik ze uit het nachthok laat houd ik Lidwien even achter en zet haar daarna in een afgesloten stukje van de ren. De anderen lopen dan al rustig door de ren maar op het moment dat ik Lidwien in haar deel zet gaan de anderen voor haar hek staan tokken. Ik zal er maar geen betekenis aan geven maar het lijkt erop dat ze roepen "eigen schuld dikke bult".

Halverwege de dag laat ik ze weer even bij elkaar maar je kan gewoon zien dat de kleine kippen op hun hoede zijn. Regelmatig haalt Lidwien uit naar een hen als die haar te dicht nadert. 

Rond zes uur laat ik Lidwien opnieuw los in de ren. Omdat het dan al een beetje schemert is het allemaal wat rustiger en langzaam aan gaat het spul het hok in.
Dan moet ik bijspringen want Lidwien duldt geen kip naast haar op de stok. Ik zet ze er vervolgens met de hand op. Lidwien maakt dan gewoon een soort gromgeluiden. Ik kijk dan nog een paar tellen door het raampje en als het dan rustig is ga ik weg. Na een minuut of 10 kom ik weer terug en zitten er meestal nog maar twee of drie kleintjes op de stok. Dan wacht ik tot het volledig donker is en zet ik ze weer terug.

Zo bekeken is één euro voor zes eitjes een schijntje.

Met groeten Ton

Ben ik toch een haan.

Als ze zo doorgaat is ze geen lang leven beschoren.



 

Soepkip in wording?

Vorig jaar las ik in een tijdschrift met artikelen over kippen. Één van de verhaaltjes deed me heftig irriteren.

Een man uit de bijbelbelt vertelde over zijn toom kippen en hoe de haan zorgde dat de kippen in harmonie met elkaar leefden. Dit met een vette ondertoon dat de Here Jezus dit ook voor de mensen zo zou willen. Beslist een SPG stemmer.

Nu ik zes nieuwe kippetjes in mijn hok heb en er geen haan is behalve ikzelf, schijn ik dus te moeten zorgen voor de rust. Want die is er beslist niet.
Als ik pauze houd van het schilderen op zolder let ik goed op de kippen. Het lijkt redelijk te gaan. De nieuwe Lidwien rent wel eens achter een kip aan maar het lijkt allemaal nogal onschuldig.
Tot ik vanmiddag zie dat ze een kipt volgt en die pikt. Ik ben nu alert en zie dat zo gauw een kip het nachthok ingaat om te eten of te drinken Lidwien die er uitjaagt. Ook valt me nu een kip op die steeds op één pootje een beetje staat te staan.
Ik besluit Lidwien uit de ren te halen. Direct ontstaat er rust. Ze beginnen meteen te schrapen in de aarde en anderen gaan het nacht hok in om te eten en te drinken. Ook de kip die een beetje zielig stond te doen.





 

Ik hoop dat Lidwien zich de komende dagen beter gaat gedragen anders ga ik zoeken naar recepten met kip.



Met groeten Ton

Lidwien is dood, leve Lidwien

Lidwien is niet meer. Afgelopen woensdag lag ze opeens dood in het hok.

Weet je zeker dat het Lidwien is want ik vind Lidwien leuker dan Hermien.
Ik weet het zeker. Lidwien is dood en niet Hermien.
Hoe weet je dat dan?
Nou omdat er echt verschil zat tussen die twee.
O.
Maar Hermien weet niet hoe ze heet hoor dus we kunnen haar gerust Lidwien noemen.

Lidwien is de achterste van de twee en duidelijk dunner.

 

Omdat kippen sociale dieren zijn is het onprettig om alleen te zijn. Links en rechts geïnformeerd  en vanmiddag kon ik leghennen ophalen.
Ze zijn bijna aan de leg, zei de verkoper. Maar om er zeker van te zijn dat u morgenochtend een eitje kunt eten geef ik u toch maar een doosje van zes mee.

Ze leven nu nog gescheiden maar als het donker is zet ik de nieuwe dames in het nachthok. Ze kunnen dan aan elkaar wennen. Mochten er morgen problemen zijn tussen Lidwien (voorheen Hermien dus) en de nieuwe kippen dan kan ik ze eventueel besproeien met water waarin een scheutje azijn is gemengd.(of parfum)

 

Het is in ieder geval een drukte van belang in het hok.



Met groeten Ton


PS. Om half acht zag het er zo uit. Een beetje onwennig maar ruimte genoeg.

Zo hond zo kip

Volgens de berichten heeft Nederland het lekkerste en beste leidingwater ter wereld.

Al staat er altijd een bak met vers water klaar voor de hond, als ie de kans krijgt drinkt ie uit een plas regenwater of uit de vijver.


Heb jij de kippen nog water extra gegeven?
Het water reservoir van de kippen was nog bijna vol toen ik terug kwam. Dit schreef ik toe aan de nauwgezetheid van buurman, die op de hennen past als we in Spanje zijn. Maar ook de afgelopen week hoefde ik de bak niet bij te vullen. Nu begrijp ik wel dat ze 's winters minder zullen drinken dan in de zomer maar toch. Water hebben ze echt nodig.
Gistermiddag werd het raadsel opgelost.

Vanwege de, in ruime mate vallende regen hangen er constant druppels aan het hek. En
juist deze druppels pikken ze zeer behendig en systematisch op.

het is me niet gelukt om de actie vast te leggen

Met groeten Ton

Eng

Ze staan al een kwartiertje te treuzelen.

Hermien gaat het laddertje op en blijft staan. Lidwien klimt ook omhoog. Hermien springt van de ladder af. Lidwien volgt.
Ondanks de nieuwsgierige aard van de kippen is dit toch te eng. Wat is er toch aan de hand in dat hok? Waar zijn de voeder- en drinkbak gebleven?
Opnieuw gaat Hermien de ladder op. De nek wordt gerekt tot het uiterste. Ze kan het nachthok inkijken maar besluit toch niet naar binnen te gaan.

Weer vijf minuten verstrijken. De kippen staan naast elkaar onder aan de ladder. Het lijkt of ze zich beraden. Uiteindelijk is het buiten te donker geworden en gaan ze direct na elkaar het hok in.
Maar nu, ik kan ze niet meer onderscheiden, komt er weer een naar buiten. De ander blijft binnen en begint uit de voederbak te pikken.

Nu is het net een echte villa

Het raampje is een beetje troebel

Als de dagen in de winter korter worden krijgen kippen te weinig uren licht en loopt de leg terug of stopt soms geheel. Omdat dit te ondervangen kan je verlichting in het hok maken zodat het tekort wordt aangevuld.
Daarom heb ik vandaag verlichting aangebracht en de voeder- en drinkbak in het nachthok gezet.

Gezellig tegen elkaar aan

Kijken of ze morgen weer een eitje produceren want dat is al een paar dagen geleden.


Met groeten Ton

PS,  Met de meneer van van de spinning gaat het goed.

Eisprong

Ik ben ongeduldig maar Rick kan er ook wat van.

15 augustus
Wanneer gaan die kippen nou eens leggen?

20 augustus
Zie jij al of ze nestdrang hebben?
Ik heb nog niets gezien.
Maar af en toe hoor ik ze toch een beetje raar tokkelen

28 augustus
Nog 3 nachtjes en dan is het 1 september. Heb je al een legnest in het hok?
Luister. Volgens de informatie zou het eerste ei pas in september komen. Dat is niet perse de eerste dag hoor.
Maar ze zijn al een maand of vijf.
Ja dat klopt en de uitbroeder van de eieren heeft ook gezegd dat het vijf maanden duurt.
Maar ze zien er als zo volwassen uit. Ze hebben al van die rooie lellen.
Ik ga wel even op internet zoeken.

"Na vijf maanden kan de Australorp beginnen met eieren leggen. Afhankelijk van het voedsel en jaargetijde van het uit het ei komen."

Dat levert dus ook geen duidelijk antwoord op maar sinds 1 september staat er een heerlijk legnest in het verblijf waar ze af en toe in zitten.

3 september ( vlak voordat Rick naar zijn werk gaat)
Kijk jij in het hok of er al een ei ligt? Dan maak ik een foto.
Teleurstelling want slechts stro is zichtbaar.
Bel je me wel op als er een ei is gelegd.
Natuurlijk.


Met groeten Ton

Luie wijven

Zo moeilijk kan het toch niet zijn. Je maakt een hok, stopt er kippen in, geeft ze voer en dat is het dan wel zo'n beetje.

Het valt me op dat, ook al doe ik het nachthok om 7 uur 's morgens open, de kippen er pas om een of 10 uitkomen. "luie wijven" roep ik dan als ik ze eindelijk zie.

Van te voren bij verschillende kippenhouders informatie gevraagd over de grootte en kwaliteit van hokken. Of er licht of verwarming in moet en of het hok van binnen wit moet zijn. Over dat laatste bestaat verschil van mening van: niet nodig, is cosmetisch tot beslist noodzakelijk anders leggen ze geen eieren omdat het anders te donker is.

Omdat ik denk dat het vreemd is dat de kippen zo laat uit het nachthok komen heb ik toch maar besloten om het hok van binnen te witten. Gisteren gedaan en vanmorgen hoorde ik om acht uur al gefladder en kwamen ze naar buiten.

Maakt voor de kippen in ieder geval verschil.

Met groeten Ton

Vleeseters

De kippen blijven verbazen.

Toen ik gistermiddag langs de ren liep vond ik de dames nogal druk. Ik bleef even staan om te kijken wat er aan de hand was. Ze renden achter elkaar aan en de achterste leek de voorste te willen pikken. Toen ik beter keek zag ik dat de voorste iets in de snavel had wat de achterste wilde hebben.
Een levende muis.
Na wat schermutselingen werd de muis uit elkaar getrokken en opgevreten.
Daarna keerde de rust weer terug.


Was ik eerst bang dat Egbert de kippen te lijf zou gaan, nu houd ik Hermynosaurus en Lidwiciraptor goed in de gaten.


Met groeten Ton

Met de kippen op stok

Er zijn zo van die dingen die je niet verwacht. Dinosaurussen hebben miljoenen jaren de aarde gedomineerd en hun nazaten zijn nog steeds onder ons - o.a.Gallus gallus domesticus - dus verwacht ik eigenlijk dat het dieren zijn die zich overal thuisvoelen.

Na een paar dagen vroeg Rick "vind jij d'r eigenlijk wat aan, die kippen?"

Nou, het valt me eigenlijk wel wat tegen. Je hebt nauwelijks contact met ze. Ze zijn nogal schuw en ik vraag me af of ze niet te vroeg uit het nest zijn gehaald. Als ik groenvoer geef laten ze dat liggen, ook met een worm of slak weten ze niets te doen, terwijl alle literatuur zegt dat ze daar gek op zijn. En s'avonds gaan ze niet zelf het nachthok in. Eigenlijk wel begrijpelijk dat de dino's zijn uitgestorven.

Wij gaan altijd rond 22.00 naar bed, met de kippen op stok zo gezegd, maar op dat tijdstip zaten de dames nog lekker op de grond en maakten geen aanstalten om het nachthok in te gaan. Om te wachten tot ze er vanzelf ingingen vond ik te lang duren dus ben ik toch maar naar bed gegaan. Om 23.30 schrok ik wakker en dacht aan de kippen. "Ik  moet wel goed voor ze zorgen". Dus ik in mijn ochtendjas naar buiten. De dames zaten nog steeds op de grond. Ik kon ze nu makkelijk oppakken en in het hok zetten. Deurtje dicht en ik weer naar bed. 

De hele week heb ik ze in het hok gezet. Pas afgelopen zondag gingen ze voor het eerst zelf het laddertje op. Toen ik om 10 kwam kijken zaten Jut en Juul lekker op de drempel. Sindsdien hoef ik aleen het deurtje te sluiten. 

Gezellig he?

Ook ben ik met trainen begonnen en na een paar dagen aten ze al voer uit mijn hand en komen ze aanlopen als ik bij het hok kom. Natuurlijk maak ik dan wel tok geluiden.

Wat me opvalt is dat ze een duidelijk eigen karakter hebben. Lidwien is het meest bijdehand en loopt steeds voorop. Hermien kijkt de kat uit de boom maar als die er uit is, duwt ze Lidwien weg en schrokt dan het meeste voedsel op.

Imiddels eten ze ook groenvoer, slakken en wormen, de laatse krijgen ze trouwens niet meer want die zijn nodig in de composthoop.

Ook zijn ze zijn niet meer zo schuw en tokken er naar hartelust op los.

Dino's zijn dus duidelijk gevoeliger dan ik dacht.

Met groeten Ton