Geit met underbite

Gistermiddag hadden we nog een verjaardagsvisite af te leggen.

Nou, jullie zien er anders nog heel fit uit hoor. Of vallen jullie thuis voor dood op de bank?

Nee hoor.....

Minder dan tien minuten na thuiskomst lag Rick in coma op de bank en ben ik op bed gaan liggen waar ik, na een diepe slaap, anderhalf uur later pas weer vanaf kwam.

Vanmorgen met de boot van 8 uur naar de overkant om met de auto naar Obdam te rijden en van daaruit een rondje om de Wogmeer te lopen.

We deden dat met de Jacobus vereniging in het kader van de naamdag van de heilige op 25 juli.

De Wogmeer is vermoedelijk de oudste polder die in meerdere trappen werd drooggemalen. Hij viel in 1608 droog en het jaar daarna is hij verkaveld.

De route gaat over de dijk en bevat 72 overstapjes. Leuke wandeling, mooi kleinschalig poldertje, lekker tussen de koeien door en daardoor een beetje "langs het tuinhek van mijn vader".

Weinig foto's omdat ik samen wandelde met een blinde man waarmee ik altijd heerlijk kan kletsen.

De voetjes waren trouwens nog niet echt van de Nijmeegse bekomen maar ach, je doet eens wat en ik was nog nooit in de Wogmeer geweest.

Een heerlijke lunch in Spierdijk waar de geiten in het weidje naast het terras hun uiterste best deden om iets van onze borden te bemachtigen.

Duidelijk te zien dat de tweede geit een wat verfrommelt bovensnuitje en een underbite heeft. Niet moeders mooiste, zei de ober, maar ze is erg lief. En denk dat dat waar was want waar ze de kans kreeg gaf ze liefdevolle likjes weg. Dat dat niet door iedereen werd gewaardeerd bewijst de lege stoel.

Kortom: ik had weer een heerlijke dag

Met groeten Ton

Ook weer klaar

Maar we moeten nog wel wat trainen hoor, anders hebben we volgende week spijt, zei Rick gisteren.

Eigenlijk zouden we afgelopen weekend onze traditionele weekend Heiloo, Hoorn, Heiloo doen maar omdat Rick zo'n last had van zijn tennisarm hebben we dat niet gedaan.

Ik maak me er niet zo druk om en haalde de uitspraak aan van een mevrouw die we tijdens onze laatste Camino in Spanje ontmoette.

"Trainen voor de Nijmeegse? Ach de kilometers zitten inmiddels wel tussen je oren hoor."

Met andere woorden: jullie zijn getraind genoeg.

Maar toch gingen we vanmorgen op pad voor een kilometer of dertig. "Ja, ik wil wel weten of ik geen last heb van die arm als ik zoveel loop."

En al wandelend, over een nog bijna volledig in rust zijnd eiland, waar we genoten van vogelgefluit en het ruisen van de wind in de bomen.

Waar geur van kamperfoeli zwaar in het bos hing voelde ik me weer herboren. Want gisteren had ik wel last van alle ellende in de wereld. 

Maar na dertig kilometer en we beiden een blaartje voelden opkomen nam ik de beslissing om morgen niet nog meer te wandelen. Dan heb ik liever blaren tijdens de vierdaagse dan dat ik er al mee begin.

Dus was dit de laatse wandeldag op Texel. Zo strepen we elke keer weer iets van de lijst af en zijn daarmee echt bezig afscheid te nemen van het eiland en vooruit te kijken naar Japan en Spanje.

Met groeten Ton

Schapenkop in emmer

Wat een verschil met de training van afgelopen zondag. Was het daar 30 graden en volop zon, hier was het 20 met een miezer.

Hebjijd'reigenlijkzinin? Mompelde ik nog tegen Rick nadat hij uit het raam had gekeken.

Tijdens de Nijmeegse kan het ook regenen en morgen schijnt het echt nat te worden.

Dus om 9 uur de dijk op. En als je dan buiten bent valt het altijd mee. Af en toe een spettertje maar te weinig om nat te worden.

Oudeschild.

Ik neem aan dat de boer dit om de schapenkop heeft gedaan.

Gekleurd landje bij Oosterend.

De barometer en kerktoren in Oosterend.

Ach dit geeft een nieuwe betekenis aan Texelsblauw.

Naast de Texelse blauwen zijn er ook de Texelse grijzen.

Nieuwe natuur in Utopia. Een paar jaar geleden gegraven in een weiland. Hier hebben we een leuk gesprek gehad met de gidsen van Natuurmonumenten.

Nee, Lepelaars zijn eigenlijk niet meer zo interresant want daar zijn er best veel van. De vale gier die al een tijdje op het eiland bivakkeert trekt meer bekijks.

Al met al een makkie vandaag. Goede temperaturen, vanaf twaalf uur droog met af een toe een flauw zonnetje en slechts een kilometer of 27. 

Toch beloonden we onszelf met een sateetje bij de haven.

Met groeten Ton

Exotisch

Met bootje acht naar de overkant voor twee gasten wissels.

Terwijl ik de deur uitstap vallen de eerste spetters. Mopperdemopper. Hier heb ik geen zin in. Zeker niet omdat ik spierpijn heb van de wandeling van gisteren.

Maar als ik even verder kijk dan mijn humeur zie ik een prachtige bijna volmaakte regenboog. 

Er moet dus wel een gaatje in het wolkendek zitten.

En ja hoor, als ik op de boot zit zie ik van die prachtige zilveren vlekken op het wad.

Maar voor de rest is het een beetje somber.

Gisteren de tweede officiele trainingsdag voor de Nijmeegse. Mijn hemel, wat was het koud. Nagenoeg de hele dag een jas aangehad en het fleece is helemaal niet uitgedaan.

Toch was het een heerlijke zonnige dag.

De eerste orchideeën gezien.

Word altijd blij van die dingen. Eigenlijk al van de naam. Klinkt zo heerlijk exotisch: orchideeën.

En ik zag gras anjers die op een tuunwoldje stonden.

Wat wil je nog meer als mens? 34 Heerlijke kilometers gewandeld. Zonder blaren.

Zelfde route als vorige keer alleen nu met de klok mee.

Met groeten Ton

Niemand weet, niemand weet, dat....

ik raapsteeltjes eet.

Een paar jaar geleden aten we stampot raapsteeltjes. Erg lekker. Maar niet elk jaar zie ik ze liggen in de supermarkt dus de laatste jaren stonden ze niet op het menu.

Als ze er zijn maak ik stampot raapstelen, zei ik vorig jaar tegen Rick.

Hij keek niet blij. Ook dit jaar zat ie te mopperen over raapstelen die hij niet lekker vond.

Maar een paar jaar geleden hebben we ze ook gegeten en toen zei je dat je ze lekker vond.

Vrijdagavond. Het gesprek ging over eten. 

Raapstelen? Die vieze geel oranje staafjes? Eet jij die? 

Nee ik vind ze vies maar Ton vind ze heerlijk.

Kijk, toen werd het duidelijk. Koolrapen: die mot ie niet.

Dus aten we vanavond raapstelen, uiteraard met stukjes gerookt spek.

Dat mag je vaker maken, werd er gezegd nadat het bord leeg was.

Vanmorgen al vroeg wakker. Zonnetje scheen. Ik schoof de gordijnen open en zag een groot witbevroren weiland.

Shit, hoe zou het met de bonen gaan die ik gisterochtend in de tuin van de Zinco sopraan heb geplant?

Tijdens het planten kwam er een buurman langs die direct commentaar gaf: nou, je bent te vroeg hoor, die bevriezen.

Nu had ik er gisterochtend al meteen de pest over in want dat ongevraagde negatieve komt me mijn oren uit. Nog erger is het dat ie wellicht nog gelijk heeft ook.

In ieder geval zag het er prachtig uit op Texel.

Om negen uur was het zover: de eerste echte training voor de Nijmeegse. Nieuwe schoenen aan en gaan met die banaan.

34 Kilometer zouden we doen. Van t Horntje via Oudeschild naar de Waal. Dan dwars het eiland over naar de Koog en langs het strand naar strandslag 12 om via Den Hoorn weer bij de Potvis aan te komen. Best wel veel eigenlijk maar geen blaren. 

Bless my shoes. Op naar de tweede blaarloze Nijmeegse.

Extreem laag water en nog steeds ben ik onder de indruk van het blauw.

Op de meeste plaatsen die we passeerden, er zouden ongeveer 70 zijn volgens de ons ter ore gekomen info, smeulden de resten van de meierblis nog na.

Voldaan zitten we nu met verkoolde gezichten, rozig en met stijve spieren op de bank.

Heerlijke dag gehad.

Met groeten Ton

Biljartlaken

De maan schijnt niet meer door de bomen maar hier in huis waait zelfs, nog steeds, de wind.

Leek het maandag wel lente, gisteravond gingen de poorten van de windfabriek weer wagenweid open. De hemelsluizen ook trouwens.

Om twaalf uur zou hospice collega B komen om te jutten. Kom, dacht ik om 8.45, meteen op de fiets en naar Den Burg voor de boodschappen, dan ben ik om half elf weer thuis.

Half twaalf kwam ik lopend en doorweekt thuis.

De klacht die ik heb over de eindeloze, rechte en in open veld liggende Pontweg probeerde ik vanmorgen te ontwijken door een alternatieve route te volgen waarvan het laatste deel over de Waddendijk liep. 

Dan fiets ik in ieder geval lekker drie kilometer in de luwte van de dijk. Dacht ik.

Niet dus. De wind ging precies in de lengte richting over de dijk. Dus dat werd drie kilometer klunen.

Nou ja, wel een afwisselende tocht en ik kwam over wegen die ik nog niet begaan had.

Om twaalf uur eerst een broodje en een kopje koffie en op pad. 

Het werd een wandeling om de Mokbaai. Gezellig keuvelend........ Nee da's niet waar. Soms keihard schreeuwend om boven de wind uit te komen maakten we een heerlijke tocht van twee uur. Niets gejut trouwens. Maar ook hier begaf ik me/begaven we ons, op nieuw terrein.

Het eiland van de duizend meertjes.

Vloedlijnen.

Kijk de dames laten het gras op een biljartlaken lijken.

Een beetje door de wimpers kijken en het lijkt wel een rotsachtige kustlijn.

Met groeten Ton

Blauw zakje

Of het nu komt omdat we gisteren Japanse les hadden of omdat we bijna een ticket naar Osaka hadden geboekt maar Rick wilde vandaag wandelen. En dan het liefst de veertig kilometer naar Hoorn.

Dat vond ik dan weer wat veel.

Gelukkig zorgde de nachtelijke sneeuw voor een alternatief: lekker over het strand naar Camperduin.

De terrastegels waren opnieuw het canvas van vadertje vorst die er zijn uiterste best op had gedaan. Ik houd het op een orchideetje. Nou ja een sneeuwklokje mag ook.

Om kwart voor tien op het strand. De zon bescheen net de branding en het was nog heerlijk rustig. Op een verdwaalde jogger na. Todat we het strand opliepen en richting IJmuiden keken.

Ik moet mezelf tegenspreken want dit lijkt toch ook wel erg op Texelse blauwen.

En wat is de ingepakte Hondsboschezeewering prachtig geworden. Duintjes, helmgras, binnenmeertje, wandelpaden en een mooi paviljoen. De laatste was nog niet geopend maar zowel de zeewering als het paviljoen gaan we deze zomer uiteraard verkennen als we trainen voor de Nijmeegse.

Op weg terug, met het windje in de rug, werd het gewoon warm en moesten de sjaals en de mutsen af en de jassen open.

En omdat er afgelopen jaren behoorlijk wat zand is gesuppleerd, vond ik toch nog een stuk of tien gatenstenen. Tja, ik heb alleen een plasticzakje vergeten.

Nou dan vraag je die toch aan het universum, zei Rick.

O, ja. 

Ongeveer vijfhonderd meter verder lag er een mooi blauw zakje.

Lekker daggie.

Met groeten Ton

Het zit er weer op

Denkend aan de Nijmeegse zie ik een lint van mensen, traag over eindeloze dijken gaan.

Vrij naar H Marsman.

Wat was het een geweldige Nijmeegse. Geen blaren, heerlijk wandelweer, leuke gesprekken gevoerd met andere wandelaars. Lekker geklooid met het waterpistool.

Genoten van heerlijke relaxte pauzes o.a onder deze parachute met lekkere koffie, cake en leuke live muziek.

Inspiratie opgedaan voor de tuin. Prachtige combinatie van grassen met Crocosmia.

Met als hoogtepunt de pontonbrug bij Cuijk.

En de laatste drukke loodjes.

Maar dan heb je wel wat.

En een meer dan gastvrij verblijf bij vrienden in Arnhem waar o.a. elke dag onze kleren werden gewassen, een service die bij sommige wandelaars duidelijk niet aanwezig was.

Waar we 's morgens succes briefjes op het aanrecht vonden en bij thuiskomst pamfletten op de schuurdeur. Waar bakken met koud water werden gevuld voor onze overbelaste voeten terwijl er bier en nootjes werden geserveerd.

Nu weer lekker in ons Texelse huissie waar de Gladiolen op het plekje staan van Egberts mandje.

Met groeten Ton

Kijk uit boere...

Dag drie en nog steeds blaarloos. Wel vermoeider.

Rick wil Gouden kruisdrager worden dwz 10 keer de Nijmeegse uitwandelen in de voorgeschreven afstand.

Hij zit, met deze meegerekend, op zes. 

Ik zeg steeds dat vijf keer voor mij voldoende is. Ik ben snel verveeld en hoe leuk het ook allemaal is het is meer van hetzelfde. 

Ook heb ik de afgelopen drie keer steeds best veel blaren gehad en dat werkt niet mee aan het idee om dit met plezier 10 keer te doen.

Maar ik heb niet één blaar deze keer. Het is eigenlijk een makkie. Vanmorgen kwam zelfs de Calvinistische gedachte op dat 'het zonder lijden eigenlijk geen echte prestatie is.' Ik heb mezelf maar even terecht gewezen en vervolgens een dikke pluim gegeven dat ik deze uitdaging toch maar weer heb aangenomen.

Maar als je zonder blaren loopt kan je toch ook wel naar de tien keer, zei Rick.

Nou uh, ik sluit het niet uit.

Een broodje gehaktbal en een bekertje goulashsoep in Plasmolen. Hoe ver moet je van de muziek afzitten om enigzins tot rust te komen? 

Wat mij betreft een kilometer.

Je hoort tijdens het wandelen eigenlijk geen onvertogen woord. 

We keken dan ook verbaasd op dat uit de mond van een van de leden van de koninklijke marechaussee 'kijk uit boerel.l te horen was.

Het voordeel van wandelen met een volledige bepakking is dat je je hangmatje zo lekker tussen de bomen kan hangen.

En om mijn mening even te geven over de campers op de Zeven heuvelenweg: heerlijk dat die grote dingen die er niet stonden. Onbelemmerd uitzicht en een heerlijke wind.

Met groeten Ton

Roze woensdag

Als je zo doorgaat noem ik je Tonnie blaarloos.

En de kleur is..... roze.

Een roze lint in het landschap.

Hamburgerstop.

Omdat de route is verlegd ivm herbestrating kwamen we door een 'nieuw' dorp met deze bijzondere voortuin.

Zo rond een uur of elf zag ik de eerste jongens aan de kant van de weg met een waterpistool. Tijd om mijn eigen wapen te vullen. Nu richt ik alleen op mensen die zelf met water klooien en ik kan niet anders zeggen dat ze eigenlijk altijd sportief reageren. 

De wandelaars vinden het prachtig en geven applaus als ik iemand vol raak.

Als we in Nijmegen zijn aangekomen staat er een een gespierde, tamelijk blote man in een kooi een beetje verleidelijk te zijn. 

Ik ga een foto maken, zeg ik tegen Rick. Wil jij even mijn geweer dragen?

En terwijl ik een foto maak, hoor ik een ontzettend kabaal. Blijkt dat Rick de jonge man op de korrel te hebben genomen en hem vol te hebben geraakt.

Kortom: we hadden weer een leuke dag en niet alleen omdat we geen blaren hebben.

Met groeten Ton