En maar uitstellen

De klus hangt al drie jaar boven ons hoofd. En maar uitstellen. Het is te koud of te warm. Te druk of geen zin. Het waait te hard of de zon schijnt zo fel.

Zullen we nu echt aan het schilderwerk beginnen, stelde Rick een paar weken geleden voor.

Nou uh, moet het?

Ja.

Maar eerst moet dan wel de hele Jasmijn verwijderd worden. En die Jasmijn is hier te zien. Hij staat in de aarde rechts onder het terras en de stammen groeien recht omhoog en buigen bovenop de pergola waar een dik pakket is ontstaan dat heerlijke halfschaduw maakt.

Dus dat was de eerste klus en toen toen dat klaar was, regende het weer een hele week. Nou, er vielen een paar buitjes. En toen was het weer te koud.

Maar vanmorgen was het zover.

We zouden eerst alleen de eerste twee meter van het hek doen maar daar waren we met een half ochtendje mee klaar. Dat had te maken met dat we laatst een schuurmachine kregen en dat maakt niet alleen verschil in de kwaliteit van het schuren maar ook in snelheid.

Dus deden we in de  middag nog een sessie.

Daarvoor moest ik nog wel eerst een dikke stam van de jasmijn weghalen die om een van de spijlen was gedraaid. Indertijd was het natuurlijk gemakkelijker om de jonge scheuten door het hek draaien. Maar uiteindelijk werkt gemakzucht toch tegen je.

Ik schilderde de buitenkant en Rick de binnenkant.

En dat het broodnodig was, is hier duidelijk te zien.

Met groeten Ton