Tijdens de repetitie van vrijdag werd de podium kleding nog een keer besproken. (Gewoon iedereen in effen zwart.) Er kwam al snel ter sprake dat er altijd wel een man is, ja, het zijn altijd mannen, die dan weer met een gekleurd shirt of grijze broek komen aankakken.
Vrijdagavond streek ik de zwarte overhemden en broeken. Hing alles keurig op hangertjes zodat we er zaterdagochtend zo in konden springen.
Aldus geschiedde. Stappen we vervolgens ‘s morgens naar buiten de mistige koude Helderse lucht in zie ik tot mijn schrik dat mijn broek gewoon blauw is.
Hé, hoe kan dat nou? Die broek kocht ik vorig jaar als zwarte broek voor het concert van het koor Exelsior. En ik kreeg daar geen commentaar op.
Toen Rick vorige week in Spanje de kleding voor Nederland klaarlegde had hij mijn zwarte broek klaargelegd. O maar dat hoeft niet hoor. Ik heb in Den Helder die nieuwe die ik voor dat concert heb gekocht.
Nu ben ik dan zelf dat ik meteen zeg dat ik een blauwe broek heb maar Rick zei dat ik er maar beter de aandacht niet op moest vestigen.
Maar op het podium in het blauwe licht is het toch wel echt duidelijk.
Zie ik dat nou goed? Hebben we een onnozele man?
Uh. Nou uh…..
Het had gelukkig geen invloed op de stem.
Het programma bestond uit 14 liederen die aansloten op de teksten die betrekking hebben op het leven van de moderne pelgrim. Over ontmoetingen, inzichten, geluk, schoonheid, ontberingen ook al klinkt dat laatste zwaarder dan het is.
We zongen het programma twee keer. Een ‘s morgens en een in de middag. Beide keren was het publiek heel enthousiast. En de complimenten die we kregen gingen onder andere over de lied keuze en de mooie stukjes tekst tussen de liedjes.
“Alsof ik meeliep” of “jullie namen me gewoon mee” of “toen je die tekst voorlas over het Weggaan was ik helemaal geraakt.”
Voor het zingen was ik niet nerveus. Dat zat wel goed maar voor de tekst.
Die heb ik voor 90% geschreven en dat wordt dan wel heel erg ‘mij’ waar ik dan geen kritiek op verdraag.
In de tweede voorstelling was nog ruimte in het Werftheater waardoor het mogelijk was om familie en vrienden uit te nodigen. En dat maakte het extra mooi.
Een van de alten zal moet een hartoperatie ondergaan en het was daarmee onzeker of ze überhaupt aanwezig zou kunnen zijn of dat ze energie genoeg had om mee te kunnen zingen.
De operatie staat nu voor eind maart geplanned en ze had voldoende energie om het middag concert mee te zingen. En dat was heel fijn om na 8 maanden er samen naar deze concerten te hebben toegeleefd ze dan ook gezamenlijk tot een goed einde te brengen.
We hadden nog een uurtje tijd voor een borrel om daarna pizza te eten in El Pozzo.
Ach en dan is het ineens gewoon over.
Hoe snel je een hechte groep wordt. Er komt een reünie in de zomer waar we het overgebleven deel van onze gage gaan opsouperen.
Dank aan de zangers en de pianiste voor de grote en betrouwbare inzet om dit project tot een prachtig einde te brengen.
Met groeten Ton
Geen opmerkingen:
Een reactie posten