En wat nu?

Eigenlijk willen we nooit een vroege start. We slapen liever een uurtje langer, tot vijf uur, dan een vroege start en om vier uur op te staan. Trouwens: tijd genoeg.

Maar gisteravond vroeg een van onze collega's wandelaars of we een vroege start wilden hebben. Ja, misschien is toch wel lekker met de warmte. Dus stonden we om vijf uur bij de start.

Oei zegt Rick, ik heb maar een startbewijs. Dus snel naar de centrale post om een nieuwe te halen. Maar, zei de dame achter het loket, ik kan u alleen maar een late start geven.

Dat schoot dus niet op.

Ik ga gewoon in de rij staan en als ik gescanned ben geef ik jou mijn kaart en dan kan jij inchecken.

In de rij raakte Rick in gesprek met een man die zei, o maar dan mag je mijn kaartje wel voor de vroege start want ik kreeg er per ongeluk twee gisteren. 

Dus konden we toch om kwart over vijf starten.

Eerst maar wat foto's maken want later heb ik alleen maar oog voor het waterpistool.

Twee taarten met een dikke dot humor.

Om kwart voor zes scheen de zon over een veld met gladiolen.

En naast lopen, wordt er vooral ook veel gewhatsapped.

Waarschijnlijk door de opkomende vermoeidheid ben ik met elk dweilorkest of militare kapel geroerd. Dat mensen dat allemaal vrijwillig voor je doen, net als al die mensen die toiletten schoonmaken, bergen rommel van straat oprapen of het verkeer regelen, 's morgens de start scannen, of aan het einde je startbewijs voor de volgende dag geven. Te veel om op te noemen en daar word ik dan helemaal dankbaar en blij van. Niets van dat alles is vanzelfsprekend.

Vanaf elf uur waren er vooral veel watergevechten. Er wordt verschillend gereageerd, vooral leuk maar verbaasd en soms verontwaardigd. Vooral de reactie van kleine kindereren is die van: hoe kan dat nou, ze schieten terug.

En kinderen achtervolgen je om wraak te nemen. Volwassen lachen meestal en proberen me nog ff goed te raken. En dat mag met dit weer.

Kortom: weer een leuke dag en dat gezeur over die zeven molshopen is veel gezeur op niets af. Trouwens het zijn er maar drie. Net als het aantal blaren dat ik inmiddels heb. 

Maar waar ik eerdere jaren met angst en beven mijn zware stugge leren wandelschoenen weer aan trok na een pauze, zijn die lichte soepele sneakers gelijk pantoffels. Dus eigenlijk heb ik er niet echt heel veel last van. Wel ben ik wat teleurgesteld. Ik hoopte dat het klaar was met de blaren.

Met groeten Ton

Ze zijn weer terug

Leuk om met lotgenoten na te praten over de wandeldag. Nadeel is dan weer wel dat iedereen na het eten eigenlijk volledig inzakt.

Vanwege de verwachte hitte werd er een half uur eerder gestart. En ja het was warm maar minder klam en met een lekkere wind. 

Het bewegingsapparaat doet het goed maar de blaren zijn terug. Wat de reden ook moge zijn:  twee dikke vette blaren onder een teen en een nagel. 

Toch heb ik heerlijk gelopen. Lekker kunnen knoeien met het waterpistool. Meestal probeer ik de de waterstralen waarmee ik word terugbetaald te ontwijken maar vandaag was een extra douche beurtje geen straf.

Om drie uur terug op de boot en meteen de haven ingedoken om af te koelen. Heerlijk maar ook een beetje vreemd om te zwemmen in zoet water.

Om een uur of vier begon het wat te bewolken.

En rond vijf uur behoorlijk onweer en een lekkere afkoelende stortbui.

Morgen zo rond de 25 graden. Goede temperatuur voor de zeven heuvelen.

 Met groeten Ton

Dat wordt wat morgen

Vanmorgen uitgerust vroeg op. 

Tja, wat kan ik zeggen van de drukte tjdens de Nijmeegse?

Niet anders dan dat het druk is. En dat iedereen inschikt, rustig en vriendelijk blijft en gezellig met elkaar kletst. Het is gewoon leuk om met zoveel mensen, die vrijwillig in hetzelfde schuitje zitten samen te zijn. Ongeveer zoals lotgevallen met een zelfde ziekte.

Goed, we hebben geweldig gelopen en waren om half drie binnen. Wat later op de boot zagen we de stroom wandelaars op de dijk nog steed voorbij gaan. 

Later op het nieuws bleek dat daar veel mensen onwel zijn geworden en er een file ontstond die wel een half uur duurde.

En wat gaat er nu allemaal mee? Nou dit. 

En het meeste plezier heb ik van mijn waterpistool.

Met groeten Ton

Als het maar geen teken is

Alsof de hemel gisteravond in brand stond.

Vanmorgen al om zes uur wakker. Altijd een soort van plankenkoorts voor de Nijmeegse.

Zullen we met bootje negen gaan? Was het voorstel van Rick gisteravond.

Is goed, antwoordde ik maar het werd de boot van acht uur.

Met een pakketje mueslibroodjes met komijnekaas aanvaardden we de reis en reden om 11 uur over de nieuwe Waalbrug Nijmegen in.

En dat scheelde wel een graad of tien met Texel. Het is warm en plakkerig hier.

Inmiddels zijn we ingecheked op schip Josefien.

Heerlijk koel zo op het water en lekker knus. Het lijkt wel een bedstede. 

Zelfs een patrijspoort. De Josefien is een omgebouwd vrachtschip. Wat ook heerlijk is dat er voor ons wordt gekookt en dat het ontbijt wordt verzorgd. Maar er wordt geen bakje koud water neergezet zoals we dat kregen in Arnhem. 

En Josefien ligt in de Waalhaven en dat is vlakbij het startpunt. Het scheelt ons ongeveer een uur reistijd met de afgelopen jaren toen we sliepen bij vrienden in Arnhem. Vanwege Griekse loges kon dat dit jaar niet. 

Nu zitten we op het het dek met de andere gasten, die ook allemaal wandelen, aan een glaasje wijn en zelfgebakken zoute koekjes.

Met groeten Ton