Rare snurker

​Al jaren slaap ik slecht. Bijna altijd ben ik om 04.15 wakker. En dat meestal een uur of twee.

Het andere is dat ook dat Rick slecht slaapt. Dat heeft dan weer meer te maken met mijn gesnurk. Hij duwt me dan en dan ga ik verliggen en stopt het genurk voor even.

Is aan dat slaapproblem nou niet wat te doen? Daarvoor lees ik dan op het web: geen koffie meer na 12 uur ‘s middags. Geen verschil. In het geheel geen caffeine? Maakt na een week de slaap niet beter. Geen middag slaapje: geen effect. Melatonine slikken: ik werd iets slaperinger wakker om vier uur.

Nu heb ik hoge bloeddruk en de medicijnen die ik daarvoor slik, werken na jaren niet voldoende meer dus kreeg ik, onder andere ook om de nieren te ondersteunen een nieuw medicijn. Maar dat medicijn heeft bijwerkingen.

Gedurende de dag hoopt er in de benen vocht op dat als je gaat liggen zich in het lichaam verspreidt en dan ook in de weefsels in de hals waardoor er meer kans is op gesnurk. Het medicijn werkt dat extra vocht versneld weg. Bij mij is het gesnurk volledig verdwenen. Rick is helemaal blij. Voor mij maakt dat niet zo heel veel verschil omdat ik natuurlijk geen last heb van mijn eigen gesnurk.

Nu dat gesnurk weg is, is er nog een dingetje: mijn neus zit vaak dicht waardoor ik door mijn mond moet ademen. Soms word ik dan wakker van een droge mond.

Ook nu bood het internet uitkomst.

Met dit neusdingetje, waar ik helemaal geen last van heb, adem ik nu lekker door mijn neus.

En dan het slapen. Ook een bijwerking van het medicijn is dat je beter kan gaan slapen. En die bijwerking heb ik gelukkig ook. Ongeveer de helft van de nachten, nu bijna drie weken lang, slaap ik aaneengesloten tot zeven of acht uur ‘s morgens.

Hoe fijn is dat.

Met groeten Ton

Niet alles

De gardenclub heeft zijn maandelijkse bijeenkomst altijd op dinsdag. Ik was er dan ook niet van uitgegaan dat het aanstaande donderdag zou zijn. In de agenda stond dus een afspraak in Malaga.

Maar mijn kweekbakken staan bomvol met stekken en zaailingen. Speciaal gemaakt voor de plantverkoop om de kas van de club te spekken.

Ik vroeg of de vriend uit het dal eventueel mijn handel zou willen meenemen. Dat wilde hij wel maar kon niet meer dan vijf kratjes in de auto hebben.

Het werden dus vijf kratjes. Dat ruimde al lekker op.

Hadden we vanmorgen nog even contact met andere vrienden om te gaan lunchen voordat zij weer naar Nederland gaan.

En ja, zij nog wel naar de planten verkoop en willen nog wat extra kratjes meenemen.

Dus is nu ongeveer alles wat verkoopbaar is wel weg. Nou uh, niet alles want sommige stekken weggeven doet toch nog net een beetje te zeer.

Het ruimt wel lekker op. 

Met groeten Ton

Het doek is gevallen

​Toen ik vier weken geleden een paar dagen in de Spaanse residentie verbleef zag ik iets waar ik best heel blij mee was.

Tijdens de pelgrimage in Japan (2016) verzamelde ik een berg zaden. Drie hele grote zaden hadden al een kiemworteltje en heel snel nadat we in Spanje waren en ik ze opgepot had, zag ik drie groene puntjes verschijnen.

Ze groeiden best goed maar geen enkele plantfinder kon zeggen wat voor het was. Daar is soms gewoon een bloem voor nodig en die zat er aan te komen toen ik even hier was. Slechts een steel met een knop maar toch.

En toen kwam de plantfinder met een naam. 80% Zeker een Crinum asiaticum. 

Inderdaad. Ook al kon ik niet genieten van de bloem omdat ie al was uitgebloeid toen we hier arriveerden is het toch echt een Crinum asiaticum.

Nu hopen dat alle drie de planten volgend jaar gaan bloeien.

Gistermiddag viel definitief het doek voor onze geliefde Acacia. Het overgebleven stuk van de kroon was bijna helemaal kaal. De boom is al een paar jaar aangetast door een schimmel. 

Dus ging de zaag erin. Alleen de dikke stam moet nog weg maar daar heb ik kettingzaag voor nodig.

De nieuwe loot zorgt voor beginnende schaduw. Daarom staat de stoel wel heel dicht op de stam.

Met groeten Ton

Over

​We zijn over. Gisteravond om 21.00 uur waren we lekker thuis op de berg. Niet meer zo heet als drie weken geleden toen ik er nog een weekie was.

Maar eerst nog even terug.

Mijn laatste dienst in het hospice. Dat is denk ik wel wat ik het meest ga missen in Spanje. 

Ik kreeg een mooie afscheidsspeech, waar tranen werden gelaten en een boek van Splinter Chabot.

En een leuke foto met een paar collega vrijwilligers en twee verpleegkundigen.

Na de laatste dienst reed ik zo snel mogelijk naar ons tijdelijke huis om samen met Rick de overgebleven spullen uit ons appartement aan de weg te zetten.

Dus bel ik aan. Niets.

Dan eens roepen door de brievenbus. Geen gehoor.

Dan bellen. Er werd niet opgenomen.

Groaarr. En ik moest ook nog heeeeel nodig naar het toilet. Dus reed ik zo snel mogelijk naar buurvrouw en wie kom ik onderweg tegen?

Rick.

Waar was je nou; mopperde ik.

Uh, ik wilde je verrassen door zelf de spullen aan de weg te zetten.

Oei, ik ontdooide meteen.

Nou ja, de emoties zaten toch echt wel hoog.

We liepen samen nog even terug waar het bij de spullen inmiddels een drukte van belang was. De bedspiralen werden weggedragen net als de strijkplank, het restje parket van de vorige bewoner dat nog in de berging lag, twee plastic kratten en de fietsen die niemand wilde hebben werden ook nog snel meegenomen. 

Iedereen blij.

Toen Sopraan en Bas ons zondagmiddag kwamen toezingen werd er na afloop nog deze foto gemaakt.

Hij kwam in de spambox terecht en ik kwam hem daar pas later tegen.

Een passende foto waar we Nederland en Den Helder uitzwaaien.

Zeker weten: het is een voorrecht om geboren te worden in een land als Nederland. Natuurlijk, het pardijs is nergens maar er zijn niet veel landen waar het zo goed is als Nederland.

Wij verlaten het land dan ook niet omdat het er niet goed is. Het zou bijna meteen betekenen dat het ergens anders ook niet goed is want klagers nemen hun klachten mee.

Wel vinden we hier een prettiger klimaat, ruimte en een prachtig uitzicht.

Met groeten Ton

Het is volbracht

​We kwamen de laatste dagen tot rust in ons nagenoeg lege apartement.

Of is het minimalistisch? 

Het deed ons in iedergeval goed. 

Ook een tijd van bezinning ook al klinkt dat wat zwaar maar herinneringen kwamen gewoon naar boven.

Zo stond de strijkplank klaar om naar de garage afgevoerd te gaan worden. De strijkplank van mijn broer die in1997 overleed. Het is goed zo en…..het is onontkenbaar een nieuwe laag van afstand/afscheid nemen.

Net zoals het hele apartement nog is gewit door mijn beste vriend Ton. Hij overleed tijdens onze pelgrimstocht naar Rome. Ik kan nu niet meer zeggen: dat heeft Ton nog geschilderd.

Gisteren deden we onze watergeefdienst in de Hortus waar we door de middagploeg hartelijk werden bedankt voor onze inzet.

Het doet ons goed om te merken dat we werden gewaardeerd om wie we zijn.

Zo kwamen Sopraan en Bas onverwachts aan om ons toe te zingen: Weggaan is iets anders dan het huis uit sluipen. Een lied gemaakt op het gedicht van Rutger Kopland.

We waren alle vier ontroerd. En nee, we sluipen het huis niet uit. Ze zijn alweer uitgenodigd om in mei/juni naar Spanje te komen.

Net als buuf. Die vind het maar niks dat we niet langer haar buren zijn maar ook zij komt al in oktober naar onze Spaanse berg.

Vanmorgen om 7 uur op, de allerlaatste spulletjes ingepakt, de matrassen in de garage gezet en een laatste rondje stofzuigen.

Vanavond kunnen we de spullen buiten zetten zodat het morgenvroeg opgehaald kan worden.

Om 9 uur samen met makelaar en koper door het huis voor de afschouw. Meterstanden opnemen en vervolgens naar de notaris.

En dan is het apartement nu officieel van de koper.

We gaven haar een boeket bloemen met de wens dat ze er met veel plezier mag wonen.

Vervolgens dronken we koffie bij buuf tot we een appje kregen dat we in het huurapartement konden.

En daar zitten we nu. 

Het lijkt wel of er een bom is ontploft maar ons hele hebben en houwen staat uitgestald in de woonkamer.

Met groeten Ton

HALLO, hallo

​En weg is het spul.

Het klinkt hol in huis. 

Vanmorgen toch nog wat laatste inpakdingen.

Maar de ruimte is eigenlijk best prettig. 

Het zithoekje is steeds kleiner geworden maar voelt nog steeds als ons hoekje.

Het balkon is plantloos. Dat vind ik wel heel kaal. De planten zijn door de benedenburen geadopteerd dat stemt me dan weer tevreden.

Wat moeten we morgen nog doen? 

Van de nieuwe eigenaresse hoeven we niets schoon te maken, nou uh een doekje door door de badkamer misschien maar meer niet hoor, want alle muren worden gestukadoord en er komt een nieuwe keuken en badkamer.

Dus alleen nog de verlichting weghalen. En……….uitschrijven bij de gemeente en het ziekenfonds.

Gisteravond kregen we een afscheidsdinner aangeboden door en met het bestuur van de VVE. 

Dat was gezellig en Rick kreeg een kaasplank. Kunnen we in Spanje nog ff nagenieten van echte hollandsche kaas.

Met groeten Ton

Nou ja, het is bijna gedaan

​Gisteren begonnen we met het eerste inpakwerk. Gewoon rustig aan want er is waarschijnlijk voldoende tijd om het te doen.

Maar vandaag kwam er ineens onrust bij. 

Kan ik de kastjes en de tafel met stoelen op komen halen? Ik heb ik iemand met een busje gevonden maar die kan alleen vandaag?

Tuurlijk.

Ook de buren die aan de gracht wonen, kwamen vragen of ze hun spullen al moesten komen ophalen. Ja hoor das goed.

Dus is het huis zo ongeveer volledig ontmanteld. Zelfs de planten zijn weg.

Uit de logeerkamer is het bed weg samen met de kasten. Het kastje dat nog de foto staat is inmiddels ook opgehaald.

Tussendoor kon ik me helemaal toeleggen op het inpakken van de schilderijen en de klok. Voor dat inpakken hadden we bij de fietsenwinkel wat fietsdozen gehaald. En dat werkte helemaal goed.

Die klok heeft nog een verhaal. 

Een van onze kennissen in Spanje heeft een broer die helemaal gek ik van rood velour en goud. Zijn hele huis is daarmee ingericht.

Zeg, is deze antieke zonneklok misschien iets voor je broer?

Tja, dat denk ik wel maar uh…….ik vind hem ook heel mooi.

Dus inplaats van de broer uit Alkmaar gaat hij nu naar de zus in Competa. Maar dat vergt dus wel wat inpakwerk.

Hij zit nu lekker snug ingepakt in ons donzendekbed in een op maatgemaakte fietsdoos.

Met groeten Ton

Inpakken

​En door…….

Wel na een rustig ochtendje thuis want het tempo lag ff te hoog.

Vrijdag middag reden we touristisch naar Camperduin. Daar bekeken we de Hondsboscche zeewering en hadden we een heerlijke lunch. We treffen het met het weer. Niks te warm en die buitjes die vallen zijn voor halve Spanjaarden een tractatie.

Het volgende agendapunt was de Hortus.

Die werd zeer gewaardeerd.

De avond brachten we rustig thuis door. Wel werden er voorbereidingen gedaan omdat we redelijk vroeg in de ochtend op pad zouden gaan om de gaste naar vrienden in Eemnes te brengen. Daar blijft ze nog vijf dagen en reist ze samen met de vrienden terug naar Spanje.

Daar stond al een heerlijke appeltaart klaar. 

Wij namen na een uurtje afscheid om door te gaan voor een zangdag in Hilversum.

Dat was als vanouds buitengewoon gezellig en vertrouwd samen zingen.

We sloten de dag af met pizza’s.

Vervolgens naar huis. En dan is een huurauto toch wel fijn. Met anderhalf uur in Den Helder waar we de auto inleverden, we uiteindelijk om 21.30 thuis waren, ik om 21.32 in bed lag en onmiddelijk in coma viel.

Vanmorgen deden we onze reguliere watergeefsessie in de hortus waar we ongeveer halverwege werden geroepen voor de koffie pauze.

He, das raar. Dat gebeurt nooit omdat we altijd slechts met zijn tweeën zijn. Nou uh, op een kwartier na want een van de vaste personeelsleden komt om de poort te openen en het alarm van de kassen af te halen.

Nu is dat vaak de cactusman. Hij en zijn vrouw hadden heerlijk gebakjes van Bakkerij Dunselsman gehaald als dank en afscheid.

Is dat nou niet aardig?

Nu is het meestal stil in huis als een gast weer weg is. Maar er is deze keer niet veel tijd om daar bij stil te staan. 

De bedden zijn afgehaald en de boel is gewassen. De eerste verhuisdozen zijn ingepakten het begint al rommelig twe worden.

Met groeten Ton

Zo komen we nog eens ergens

Busy days with our guest.

Ze wil alles weten en zien. Kunnen we naar de dijk lopen zodat ik me kan orienteren  waar ik ben?

Tuurlijk.

Een foto op de Mosterdbrug.

‘s Middags naar Texel.

Tja, dan kom je er achter hoeveel obstakels er zijn als je slechter ter been bent en met een rollator loopt. Een klein rondje op het strand zat er niet in. 

En wat een gedoe om te parkeren in de drukte om over de manier van betalen maar niet te spreken.

Maar er werd genoten van de wind, de zon en de ‘lage’ temperaturen.

Eigenlijk alles was lovely. 

Zeker de terrasstops waar we konden genieten van het lekkers en het leuks want wat is mensen kijken een boeiende bezigheid.

Gisteren stonden Volendam en Marken op de rol.

Het weer was wat wisselend maar de paar regenbuitjes vielen op de momenten dat we ‘droog’ zaten. 

Buuf ging mee en de dames wilden gezamenlijk op de foto.

Vanuit de haven kan je Marken eigenlijk al bijna aanraken maar een boottochtje geeft altijd wat extra’s aan de dag.

Iedereen op het dek behalve ik. Wind, ik moet er niks van hebben.

Aangekomen op Marken werd de beslissing genomen om met dezelfde boot terug te gaan. Zo’n dagtocht vraagt meer energie dan we hadden gedacht.

Op weg naar huis aten we nog een heerlijke sateh bij de Toekan in Wieringerwerf. 

Allemaal heerlijk maar……die mayonaise is niks bij de patat.

Met groeten Ton

Van de band gevallen

En daar is ze. Onze Spaanse gast.  Na anderhalf uur wachten op haar koffer die samen met die van enkele andere pasagiers ‘van de band was gevallen’.

Daarmee werden onze plannen om pannekoeken te eten bij de Hondsboschezeewering doorkruist.

Ze ging nu liever meteen naar huis voor ‘a cup of tea’.

Ze wilde vooral de hitte ontvluchten en dat is gelukt. Regen zou meer dan welkom zijn en die wens werd ook vervuld..

In de autorit van Schiphol naar Den Helder vond ze het landschap zo heerlijk groen. Tja, dat is in Spanje wel anders gedurende de zomer.

‘s Morgens haalden we eerst de huurauto op. Dat ging heel soepeltjes en reden meteen even langs de Praxis voor 20 verhuisdozen. Oei, riepen we beiden toen we de achterklep van de Peugeot 108 openden: dit is wel heel klein voor een rollator en een koffer. En ook die dozen kregen we er slechtst in door ze dubbel te vouwen.

Nou ja. Eenmaal thuis wilden we de achterklep openen. Niks. Die deed helemaal niks. En dat is funest voor mijn humeur. Zeker in tijden van oplopende stress moet het allemaal wel een beetje makkelijk gaan. En ik weet echt wel dat het universum niet alleen om mij draait. 

Anyway. Na een half uur klungelen en oplossingen vragen aan AI, het is een bekende klacht bij dit model van Peugeot, reden we terug naar het verhuurbedrijf. Daar kregen we een andere auto, een citroën, die ook nog een beetje groter was.

Eind goed al goed.

Vandaag op excursie naar Texel.

Met groeten Ton

Ik verwachtte er niet veel van

​Gisteren was het zover. We leverden onze goud en zilverschat in.

Dat kon omdat ik nog wat kapotte en gevonden sieraden uit Spanje meenam. Onder andere een armbandje van zilverendubbeltjes met de beeltenis van Wilhelmina. Dat was in de oorlog een stil verzet. Ik kocht dat ooit op een rommelmarkt. 

Rick noemt mij altijd Malle Pietje omdat ik van alles verzamel. Als ik dan weer eens wat van de straat oppak roept hij vaak ‘gelukkig is er Unicura’ of, ‘hoog Sammie, kijk omhoog’ als ik weer eens naar de grond tuur.

De afgelopen jaren, zeker tijdens onze pelgrimstochten, vond ik een aantal medaillons, ringen, oorbelletjes, bedeltjes van een armband, kettingen. Soms zilverkleurig maar ook goudkleurig. Nooit zag ik dat er een merkteken instond. 

Anyway, ik nam die spullen mee terug uit Spanje want wie weet……..

Bij het wisselkantoor werd er nauwkeurig gekeken en getest. Er werd soms goedkeurend geknikt en gehumd. Zeker nadat ik had verteld dat ik de meeste dingen had gevonden.

Nou meneer, u heeft een goed oog voor edelmetaal was het eindoordeel: slechtst drie dingen zijn ‘niet echt’ 

De rest van het gevonden spul bracht driehonderd euro op. 

Ik zal nooit meer roepen dat je spullen moet laten liggen of je Malle Pietje noemen, zei Rick.

Van tevoren inventariseerde Rick met AI de metaal waarde van de munten en dat klopte bijna precies. Natuurlijk rekent het wisselkantoor een commissie maar die werd ruimschoots vergoed door het gevonden spul.

Al met al zijn we meer dan tevreden.

En toen we een ‘goudstaaf’ met twee chocoladebonbons kregen kon de dag helemaal niet meer stuk.

Tja, en dan sta je op vrijdagochtend in Alkmaar. In de binnenstad waar het stervensdruk was vanwege de Kaasmarkt. 

Ben jij d’r ooit wel eens geweest?

Nee nooit.

Ik ook niet. En dan te weten dat ik er ben geboren.

Dus liepen we naar het Waagplein waar de show bijna klaar was.

De laatste berrie met kaas is net afgeleverd bij de handelaar.

Die verlaat het plein met zijn zwaarbeladen kar.

En de laatste dragers lopen richting het waaggebouw.

Wij brachten nog een kort maar geanimeerd bezoek aan onze pianiste 

Al met al een meer dan leuke dag.

Met groeten Ton

Wie bewaart heeft wat

Nou, ik vond het prachtig. En wie bewaart heeft wat want ik gebruikte mijn eclipsbrilletje van 1999. Dat had ik indertijd keurig ingepakt in een zachte tissue en weggeborgen in een doos. Want……de brilletjes zijn altijd uitverkocht vlak voor een zonsverduistering.

De foto is gemaakt op het hoogtepunt van de verduistering en eigenlijk is er nog maar een klein sikkeltje van de zon te zien maar dat geeft zoveel licht dat het de omgeving verblindt. 

Het was trouwens best druk op de toegangsweg richting ons huis omdat je daar een prachtig zicht hebt op de ondergaande zon.

En ik zat heerlijk rustig op het grote terras. Dat had ik ff nodig want de afgelopen dagen waren druk met leuke dingen. 

Nou niet alleen met leuke dingen want toen ik gistermiddag naar Cómpeta reed kreeg ik een lekke band.

Toen riep ik toch wel even de schepper aan. Ten eerste ben ik dan te laat voor mijn toneelles en ten tweede: hoe kom ik dan morgen naar het vliegveld?

Er zat een gat in de band dus repareren zat er niet in bedacht ik me. 

De man van de regisseuse haalde me op en bracht me naar het dorp en onderwijl ik de repetitie had wisselde hij de kapotte band voor het reserve wiel. 

Vanmorgen vroeg meteen naar de garage voor een nieuwe band. Dat wil zeggen: ik moest naar twee garages want de eerste, de meest nabije, was gesloten.

Anyway. Het is allemaal weer geregeld.

De dagen vlogen om. In het begin had ik het idee dat ik maanden weg was geweest terwijl dat niet meer was dan vijf weken. Maar ook dat ik merkte dat het hier inmiddels echt wel ons leven is. 

En dat is een goed gevoel.

Met groeten Ton

​

Zo zit je op de boot van Texel te genieten van de ondergaande zon.

En zo zit je in de Spaanse hitte; 30 graden was het in huis. Hier was de zon net onder gisteravond toen ik met mijn kopje koffie op het terras zat. 

Misschien vanwege de grote lange droogte maar er waren geen muggen en dat is wel fijn. De cicaden waren trouwens wel in hun element en maakten een hevig kabaal.

Anyway.

Een kleine week ben ik hier. Alleen. 

Vooral voor toneelrepetities en om te zien of huis en tuin er goed bijstaan. Bijkomend is dan de zonsverduistering die hier in de provincie Malaga niet totaal is maar wel meer verduisterd dan in Nederland. 

En…..de jaarlijkse zomerparty van de gardenclub. Die missen we altijd omdat we dan overzomeren in Nederland.

Genoeg te doen dus. 

Vanmorgen eerst een toneelrepetitie. Daar komen er vier van. Twee voor de Engelse versie en twee voor de Nederlandse.

“Zo lang Ton er is moeten we hem gebruiken” was het adagio. 

Er was door de anderen al eerder geoefend dus kwam ik in een rijdende trein en dat schiet lekker op. De twee uur waren dan ook zo om.

Vanavond is er dan met alle toneelspelers een gezamenlijke paella. 

Nadat ik thuiskwam eerst het grind ontdaan van alle afgevallen boomblaadjes en dennennaalden. Dat knapt lekker op.

Ondertussen liet ik het depot vollopen want dat was nagenoeg leeg. Normaal gesproken vult die automatisch bij maar omdat de vlotter niet goed afsluit loopt het water uiteindelijk via de overloop de tuin in en dat wil ik niet. Dus had ik de wateraanvoer gesloten voordat we naar het noorden gingen.

Nu hij weer tot de nok gevuld is kan de resterende tijd van ons verblijf in Den Helder de tuin water krijgen.

En over resterende tijd gesproken: vanwege de hitte is de siësta gewoon van 13.00 uur tot 18.00 uur.

Ik hang nu relaxed op de bank, luister naar Russisch orthodoxe kerkmuziek en de ventilator zet de lucht in beweging waardoor het gewoon aangenaam is. 

Vorige week: Er is een pakje voor jou aangekomen.

Van wie is het, vroeg ik Rick.

Pak eerst maar uit, misschien weet je het dan.

En natuurlijk wist ik het direct: van de vrienden uit Assendelft. Toen ik daar van het toilet gebruik maakte begon er een vogeltje te fluiten en ik vind dat leuk. Dus vroeg ik waar M dat had gekocht, dan ga ik er daar ook een kopen.

Maar dat is dus niet nodig want ik kreeg er een toegestuurd en…..ze staat nu hier in Spanje vrolijk te kwinkeleren.

Dank M en S.

Met groeten Ton

‘Ouwe’ ogen

Ondanks dat er geen intercity treinen reden waren we, inclusief vier overstappen, keurig op de afgesproken tijd in Delft.

Daar stond onze ‘taxi’ al klaar om ons op te pikken. 

En dan is het vervolgens heel ongedwongen en gezellig een jaar bij praten. En dat terwijl we elkaars blog lezen want er zijn natuurlijk voldoende zaken die het blog níet bereiken.

De vier uren dat we er waren vlogen om. Dat kwam ook door de heerlijke lunch.

De blogfoto werd dan ook pas gemaakt nadat de lunch al op was. Misschien ook wel daarom dat onze snuitjes er zo tevreden uitzien.

Er is een tegenbezoek afgesproken. In Spanje. 

Dank A3 en Emie.

En doorrrrrrr, zeggen we dan tegen elkaar. Op naar Velsen. 

Dus opnieuw de trein in met nu maar een overstap in Haarlem op weg naar Station Beverwijk.

Ook hier viel veel bij te praten. Deze vrienden leiden een vol leven met veel plannen en projecten naast een gezin met drie dochters waar we het ook goed mee kunnen vinden. 
Wij als kinderlozen vinden het echt leuk en interessant om te horen hoe deze dochters in het leven staan want dat leven bezie ik inmiddels wel door ‘ouwe’ ogen. 
Ik betrap mezelf er inmiddels best vaak op dat ik in gedachten mijn vader hoor praten als ik aan het woord ben.

Anyway. Aan alles komt een einde maar ook hier zijn tegenbezoeken afgesproken. Wij gaan naar hun huis in Italië en zij komen bij ons op de berg.

Dank As en Con.

Daarna werd het wel een beetje afzien. Een overstap met 15 minuten wachttijd maakte dat we toch nog anderhalf uur onderweg waren naar Den Helder.

Maar we hadden en rijke dag achter de rug en waren ons bewust hoe bevoorrecht we zijn.


Vandaag weer terug op aarde waar we verder gingen met opruimklussen en regelzaken. 

Rick regelde een ‘dirigeer’ bril. De afstand van de lessenaar tot het oog is te groot voor een normale leesbril.

Ik nam de berging onder handen en gelukkig wilde een van de buren wel wat spullen hebben. Zo raakte ik een stelling kwijt en drie schragen. Dat scheelt weer afvoeren en slepen. 

Ook ben ik begonnen met het inpakken van incourant spul zoals mijn antieke zonneklok. Dat was nog wel een dingetje want de punten van de zonnestralen zijn nogal kwetsbaar. Dus rolde ik voor elke straal een kartonrolletje om die punten te beschermen.

Morgen nog maar een extra fietsdoos ophalen bij Halfords want kom gewoon karton te kort.


Met groeten Ton

Als een duvel uit de doos

​We hebben ons appartement voor een goede prijs verkocht dus we willen het ook echt heel netjes achterlaten.

Een paar weken geleden zagen we dat een van de aan/afvoerslangen van de warmte terugwinpomp aan het verpulveren was. Dat kan natuurlijk want alles is inmiddels toch 20 jaar oud.

Rick bestelde de benodigde slang en die kwam aan in een mooie kleine doos. 

Zit hier tien meter slang in?

Ja dus. En meteen nadat we de doos openden sprong de slang eruit als een duvel uit een doosje.

Vandaag zou ik de klus doen en maakte gisteravond de kast leeg waar de WTW in hangt om vanmorgen vroeg te starten omdat het zelfs in Den Helder 31 graden zou worden.

Het leek me ook wel zo verstandig om een maskertje te dragen vanwege de steenwol.

Na een goed halfuurtje was de klus geklaard. Dat viel me reuze mee want er is niet veel werkruimte.

Anyway. Weer een klus van de lijst af.

De rest van de dag ging op aan zaken die minder inspanning vereisten. Wat regeldingen, tekst leren voor het toneel, een zoom uitleggen van een broek die ik te kort vind en het schrijven van een blog.

Dat blog vroeg nog wat extra aandacht omdat niet alle foto’s op de blogpost verschenen. Internet wist raad en ik paste wat instellingen aan. 

Dus ook op het blog van eergisteren staan nu de foto’s.

Met groeten Ton