En klaar is het weer.

​Gisteren de laatste dag van de vierdaagse van Cómpeta. 

De medaille is binnen en de afsluitende gezamenlijke paella was heerlijk.

Voor mij was de laatste dag met stip de mooiste route van deze editie. Lekker langs de rivier. En diep in het dal is het dan nog heerlijk koel om over het gekabbel van het water niet eens te spreken. 

Heerlijk en…..ergens in het achterhoofd weet je dat je dat dal weer uitmoet.

Er werd veel gefotografeerd en weinig gepraat. Dat laatste was omdat het zo sereen was.

Een Spaanse boer die wel in was voor een praatje en die, ongebruikelijk hier, ABS sprak. Het Andalusisch is veel lastiger te verstaan vanwege onduidelijk articuleren, letters niet uitspreken zoals de S en veel woorden aan elkaar plakken.

Er waren veel mooie rotsformaties te zien.

Maar ja, dan het dal uit

waar de uitzichten veel goed maken.

Ik vond deze vierdaagse zwaar. Nou kan dat komen omdat de routes elk jaar anders zijn en dus ook verschillen in zwaarte of begint de leeftijd te spelen? Ik was best heel vaak de laatste om boven te komen en dat voelt niet fijn.

Nu ligt het tempo hoog en werd er nauwelijks echt even gepauzeerd. Dat verschilt nogal per gids en de andere groep in onze afstand kwam steeds ongeveer een half uur later aan bij de finish.

Dit jaar hadden we een echt heel leuke groep, we hadden dan ook veel lol en goede gesprekken.

De wandelbusiness wordt trouwens overgenomen dus is het te bekijken hoe het er volgend jaar gaat uitzien.

Met groeten Ton