Decorum verlies

Van Nijmegen via Cuijk naar Nijmegen, 42 kilometer. 56330 Stappen.

Wat een geweldige vierdaagse was dit. Nauwelijks klachten, goede conditie, leuke ontmoetingen, perfect wandelweer, een heerlijk logeeradres en vandaag kwamen er vrienden om ons in te halen.

Ach je kletst wat af zo’n dag.

Wat hebben jullie fleurige hoedjes op, zei Rick tegen de dames die naast ons liepen.

Dank je. En wat vind je van onze gehaakte hesjes?

Zo ontstond er een gesprek waarin gezegd werd dat ze de Fjoertour in Egmond zouden gaan lopen.

Hebben jullie daar dan al een slaapplek, vroeg ik, want ik kom uit Egmond en kan misschien wel wat regelen.

Maar ze hadden al een adres en al verder wandelend kregen we een slaapplek aangeboden in Swalmen.

Dan kan de dag al niet meer stuk en is het pas half negen.

Onze vaste stop is op de dijk net na Overasselt. Je kunt er heerlijke zelfgebakken koek, cake en pannenkoeken eten. Het is gratis maar wel met een donatie voor het goede doel.

En het regende niet eens. Ook een pluspunt is de sfeervolle live muziek. 

Op de brug over de Maas heb je zicht op 4 kilometer wandelaars.

Bij de DIXI plekken staat een rij van minstens 15 minuten.

Er zijn veel spreuken te lezen op T shirts. En er zit wel een kern van waarheid in: geen Nijmeegse zonder pijntje.

Er zouden twee vrienden komen om ons in te halen maar waar spreek je dan af?

Vlak voor Cuijk. En daar zaten we dan ook te wachten en hadden we vanachter de berm met wilde planten een idyllische blik op het peloton.

Na wat heen en weer Whattsappen vonden we elkaar een paarhonderd meter verder.

Vriend bleef met de hond achter en vriendin liep een stuk mee. Ook over het hoogtepunt van de hele tocht: de pontonbrug over de Maas bij Cuijk

En na 8 uur komen we aan het begin van de Via Gladiola. We gaan het halen.

Daar maakte vriendin een actie foto van The Boys. Oei, schouders vooruit Ton, niet de buik. 

Na 160 kilometers verlies je je decorum en het kan me niet eens schelen.

Inmiddels zijn we hier de eretribune gepasseerd waar we verschillende gladiolen in ontvangst namen van een Amerikaanse militaire bobo en van een, geen idee welke rang, Nederlandse marine man. Het blijft een officiele militaire mars tenslotte. Derhalve is de medaille ook een officiële. 

Na vier dagen opletten kwamen we oud marinier Henk op de valreep nog tegen. De Caldeser groeten zijn overgebracht.

En waar gaat het allemaal om?

Rick is helemaal trots op zijn tiende medaille: een gouden.

Ik trouwens niet minder trots op mijn kleine achtste. Maar heb in ieder geval nog twee jaar te gaan voor mijn gouden.

Na een gezamenlijke maaltijd met de vrienden zitten we inmiddels helemaal tevreden in onze herberg.

Hulde en dank aan lijf en leden en aan de leuke reacties op het blog.

We kunnen morgen meteen verder met de pelgrimstocht. Wel een korte etappe van 20 kilometer.

Met groeten Ton

Sound of music

Van Nijmegen via Milsbeek naar Nijmegen, 39,5 kilometer. 54234 Stappen.

Hoe is het toch mogelijk? Loop ik samen met 45000 mensen een wandeling te maken en dan spreek ik met iemand waarmee ik een gezamenlijke kennis heb.

Ik kom uit Made, vertelde ze. Bij Breda.

Ik ken iemand via een Spaans blog die uit Made ko..

O, das Monique. Dat is de buurvrouw van mijn tante Lenie.

Als bewijs gingen we samen op de foto met Marlene.

Het scheenbeen houdt zich koest nu we langzamer lopen en vaker pauzeren. Heerlijk gelopen trouwens want het is nog steeds perfect wandelweer ook al wordt het wel warmer maar vergeleken met vorig jaar is het koel.

Om half negen liepen we op de dijk richting Malden.

De jonge koetjes waren aan het dollen maar dat zie je niet op een foto.

Verder naar Plasmolen. Veel militairen op een kluitje: Franse, Nederlandse en Zweedse. Spanjaarden en Noren liepen er ook maar die droegen geen vlaggen met zich mee.

Met het verstrijken van de vierdaagse liggen er meer en meer doordrukstrips van paracetamolletjes op de weg en het aantal mensen dat met onregelmatige tred loopt, neemt toe. Die twee zaken hebben beslist met elkaar te maken.

Er is een berg aan muziek langs de route en alhoewel dat de sleur van het wandelen doorbreekt is het beslist niet allemaal onze smaak of qua decibels nog gezond voor het menselijk oor. Het duo op de foto zingt elk jaar alle vier dagen tijdens de Nijmeegse en heeft nog de menselijke maat.

In Milsbeek leek het ons leuk om even langs de SPAR te lopen om de eigenaresse te begroeten en haar nogmaals te bedanken voor de gratis koffie die we vorige week van haar kregen. Ze was zichtbaar verrast. De dagmars ging daardoor van de officiele 39,5 kilometer naar 40,5.

Na vijf uur wandelen komen de heuveltjes in zicht.

En wordt de meute door het groen verzwolgen. 

In Groesbeek zaten we langs de weg te rusten en dan trekt er een massa mensen voorbij.

Dit is de zeven heuvelenweg. Vergeleken met onze Spaanse berg zijn het molshopen maar ondanks de droogte heerlijk groen.

Ineens liepen er een paar jongens in de grote weide rechts van de weg. Het zag er grappig uit en deed me een beetje denken aan de Sound of Music waar Maria op de Alpenwei staat ze zingen. Maar wat moeten die jongens daar? 

Het bleek dat ze gingen plassen op een ludieke plaats: helemaal tegen die bomen aan. En dat terwijl er links van de weg een bos staat dat fungeert als een gigantisch DIXI-toilet.

Bij binnenkomst in Nijmegen kom je door een wijk die helemaal wit versierd is.

En dat ziet er heel prettig uit.

De wijk ook trouwens.

Sinds twee jaar wordt het controleren van de wandelkaarten op een andere manier gedaan. Om wachttijden zo kort mogelijk je houden kan je nu bij elk van de ongeveer twintig loketten de kaarten laten controleren. En wat blijkt: de meeste wandelaars gaan steeds naar hetzelfde loket. Wij dus ook want je krijgt eigenlijk gewoon een band met de vrijwilligers. 

Nog een dag en dan gaan jullie weer verder op pad naar Rome.

Dat klopt en daar hebben we ook zin in.

Met groeten Ton

Waakzaamheid blijft geboden

Van Nijmegen Wijchen naar Nijmegen, 40 kilometer. 54082 Stappen.

Geslapen als een blok. Niet alleen omdat 40 km wandelen je goed doet slapen maar ook omdat we wat slaapzak en kussen aanpassingen hadden gedaan.

Zo zorgde ik ervoor dat mijn gloeiende benen door een opening in de rits naar buiten konden steken. En om de opblaasbare kussentjes hadden we onze fleece truien gedaan. Daardoor schuiven die krengen niet steeds onder het hoofd vandaan.

Om 4.30 uur op. We hadden een vroege start en dan mag je om 4.45 starten maar we kwamen pas om 5.18 bij de start aan, dan is er geen wachtrij meer van wandelaars en konden we, na gescanned te zijn, direct doorlopen. Bijkomend voordeel is dat het tussen twee vertrekkende groepen een kwartiertje minder druk is.

Ik kon in ieder geval al dankbaar zijn dat bij het opstaan mijn scheenbeen nauwelijks pijn meer deed. Ik ben gevoelig voor Shinsplint en bij de eerste tekenen begin ik hem te knijpen want tijdens een van onze Santiago tochten heb ik er weken last van gehad. Vandaag heb ik er (eigenlijk heeft Rick er goed op gelet omdat ik het steeds vergeet) dan ook goed op gelet om kleine stapjes te nemen. Ook namen we vaker pauze, zes in plaats van vier, en liepen we langzamer. Het lijkt te werken maar waakzaamheid blijft geboden deze dagen.

Op dag twee vind ik dit een van de leukste stukjes van de route.

En de paardjes grazen onverstoorbaar door.

De tweede stop was bij Soep van Oma. De soep is er echt lekker en de dame met de rode muts kletst voortdurend mensen naar haar tent. En ook dat doet ze goed en humoristisch. Pas als je langs de route zit besef je pas hoeveel mensen er meelopen.

We waren niet mazzel met het aantal orkesten dat speelde terwijl langswandelden. De meesten hadden pauze of stopten net met spelen als ze binnen onze gehoorsafstand kwamen. En van dit soort orkesten geniet ik het meest. 

Midden in de dorpskern van Wijchen komen alle wandelafstanden samen en ontstaat er een flinke vertraging vanwege het invoegen. Als haringen in een ton schuifelden we door het centrum. Het paste in ieder geval goed in mijn langzaamaan wandeltempo.

Het tweede orkest dat we hoorden was dit dweilorkest. Altijd leuk.

Bovenop de sluis bij Weurt komt het einddoel in zicht.

We liepen langs het bushokje waar we afgelopen vrijdag schuilden tegen de onweer en regen. Wat een verschil met vandaag. De foto die ik er van maakte is te slecht voor publicatie. 

Na wat cirkelen door het industrieterrein kwamen we in het Waterkwartier. Het is een gezellige drukte in deze volkswijk.

De mannen zien het allemaal aan.

Ook vandaag weer toevallige en bijzondere ontmoetingen. Zo zagen we een dame uit Wormerveer die we nu voor de derde keer op rij spraken bij de ijsboer in de stad. Ook zag ik teamgenoten van de vrouw voor wie we tijdens de inschrijving een intentie uitspraken. En tijdens het controleren van de wandelknipkaart herkende de dame ons nog van de inschrijving.

Tijdens het wandelen pik je vaak flarden van gesprekken op.

...........had ik nooit blaren maar de laatste jaren heb ik er steeds last van.

Maar ik kreeg ook pas blaren toen ik ben gaan lopen.

Alsof je blaren aan je voeten krijgt als je niet loopt, dacht ik.

Met groeten Ton

In het nieuws

 Van Nijmegen via Arnhem naar Nijmegen, 40 kilometer. 53159 Stappen.

We hoorden het vaker vandaag van wandelaars: ik heb wat onrustig geslapen.

Nou, ook in de herberg was dat het geval. Een beetje wennen aan het gekraak van de luchtbedden en het geknisper van al de synthetische materialen. Ook een beetje nerveus voor de wandeling natuurlijk want zal al dat gehobbel van Den Helder naar Nijmegen niet té veel zijn?

Vanmorgen om tien voor zes door de poortjes en waren we op weg. Het was eigenlijk gewoon wat te koel voor de wandelaar dus velen liepen met een jas of fleece de eerste kilometers. 

Maar toen ik deze dame om half negen op de foto zette waren de meeste armen weer onbedekt.

En wat wordt er toch veel met die slimme telefoons gelopen. In het half uur dat ik ongeveer naast haar liep heeft ze op paar minuten na op het scherm getuurd. Uiteraard net niet toen ik de foto nam.

We zijn vorig jaar getipt door marinier Henk dat de commandohut ook door burgers gebruik kan worden. Dus gingen we ervoor: kadet met rookworst en tomatensoep. 

Wel een donatie in de pot a.u.b.

Dat jullie dat nou leuk vinden om in de file te lopen. Ja dat vinden we leuk en eigenlijk valt dat file lopen heel erg mee. Als je voor of achter je kijkt is het een dichte dikke sliert met mensen maar als je een foto neemt is te zien dat je helemaal niet zo dicht op elkaar loopt. Op sommige stuken wel zoals in dorpjes of op een smallere weg.

En 44 duizend wandelaars is veel.

Het bleef de hele dag perfect wandelweer en niemand klaagde over de warmte. Ook was er geen waterdrink stress om over waterpistool gevechten maar niet te spreken. Het bleef kurkdroog. Nu had ik in Den Helder al besloten geen waterpistool mee te nemen om de rugzak zo licht en leeg mogelijk te houden. 

De eerste dag zit er op. We waren om half drie binnen. Maar........er broeit wat aan het scheenbeen waar ik niet helemaal gerust op ben. Ik heb die klacht eerder gehad maar altijd tijdens een pelgrimstocht waar je het tempo en aantal kilometers zelf in de hand hebt. Tijdens de Nijmeegse heb ik daar minder over te zeggen ook al zouden we wat langzamer kunnen gaan.

Nu heb ik nog helemaal niets gezegd over de lichamelijke conditie toch hebben we beiden een blaar onder een nageltje maar hebben er geen hinder van dus daar klagen we niet over. 

Wel is er een ander gevoel bij deze vierdaagse. Waar die normaal een hoogtepunt in het jaar is valt die nu gewoon in een lange wandeling naar Rome. We doen hem er ff tussendoor zo gezegd.

En dan is er weer de ouderwetse pelgrimswas. In Japan hoefde dat niet want overal waren openbare wasmachines of wasserettes. Heerlijk voor de gemakzuchtige pelgrim. In Nederland is die service er niet dus de eerste handwas is een feit.

En ik maakte voor twee dagen een bonenschotel. Echt pelgrimseten. Maar eenvoudig te maken (zakje gesneden groenten, blik bonen en gekruid gehakt) lekker en voedzaam.



Met groeten Ton

P.s. Vanuit Australië kreeg ik een foto opgestuurd door een oud Nijmegenaar die nog steeds De Gelderlander leest.

Vooraan, links van het midden, 

Dank Jan.