Een geluid dat we eerder niet hoorden

​Afglopen zondag, toen op weg naar huis met de Panda door de rivier reden, raakte de onderkant van de auto een vette steen. 

Gro%#&€aaaaar….

Direct hoorden we een geluid dat we eerder niet hoorden. Een soort gerammel alsof er iets los hing maar ook kon het zijn dat er een gat in de uitlaatpijp zat. En… het werd er al rijdend niet beter op.

Dat gaan dure taartjes worden, zeiden we nadat we weer wat tot rust waren gekomen.

Vanmorgen konden we bij onze garageman terecht. Auto op de brug. 

Oh, ik zie het al. Deze stang is verbogen en zit tegen het mortorblok aan. Koevoet er tussen en klaar was Mark.

Tien euro. Hoe blij kan je zijn.

Nu konden we meteen door naar Malaga om voor Rick nieuwe wandelschoenen te kopen. Ach en dat duurde ook maar tien minuutjes want hij had thuis al ge-preshopped. Dus direct naar het rek met de wandelschoenen, maar 43 gepakt, gepast en klaar. De geforceerde wandeling die je door de hele winkel moet maken duurde bijna langer.

Anyway. Omdat we zondag de auto voorbij de rivier parkeerden was het slechts drie kilometer naar het taartrestaurant. Dus was er alle tijd om op de voorjaarsbloemen te letten.

De orchideeën zag ik eerder maar ik blijf ze fascinerend vinden. Het waren er minder dan voorgaande jaren.

Het zijn toch echt net bijen die op de bloem zitten.

De rotsen zijn heel verschillend in het park. Hier grotendeels blauw hardsteen. En dan zo’n zachte laag ertussen waar mos in groeit.

Prachtig.

En dan deze narcisjes. Zo klein. Hier smelt je hart toch van. Zeker als zoon van een bollenkweker.

Ik kan me niet herinneren deze hier eerder te hebben gezien maar dit bosje staat er minstens 20 jaar schat ik in. Er waren ook 30 andere plekken waar ze groeiden. Wel in kleinere groepjes.

Dit en de taart maakte de dag en dat akkefietje met de auto liep gelukkig met een sisser af.

Met groeten Ton