Afgelopen jaar gaf ik drie van onze vrienden een regenmeter.
Ik wilde graag min of meer precies weten hoeveel regen er bij hen was gevallen.
En het werkt: ik krijg regelmatig appjes met de meterstanden.
Nadat het afgelopen zondag ineens ‘out of the blue’ begon the regenen was ik helemaal blij met de uiteindelijk in totaal 7 mm.
Maandagochtend gaf de Maroma bijna licht met zijn wit bepoederde top.
Op de voorgrond de acacia die het na de zomerdroogte heel moeilijk heeft. Hij heeft geen nieuwe blaadjes om over bloesem maar niet te spreken. Dat terwijl enkele jaren geleden de boom geel zag van de donzige bloemen met de besneeuwde berg op de achtergrond. Hoe mooi kan het worden?
Anyway. Ik was heel blij met de 7 mm tot de resultaten van de vrienden binnen kwamen: 17, 19 en 29 mm. Ineens stelden die 7 niks meer voor en was ik teleurgesteld en verongelijkt. Gekker moet het toch niet worden. Totdat mij als goed ex katholiek het verhaal van de Arbeiders in de wijngaard te binnenschoot. En weg was het nare gevoel.
Vanmiddag lunchten we met een vriendin bij een Chinees restaurant. Heerlijk was dat. Een tijd geleden trouwens ook. De vriendin bood me papayas aan.
‘Er zitten een berg vruchten aan de boom en ik vind ze niet lekker.’
Nou graag, zei ik. Ik maak er compote van. Altijd goed.
Fluitje van een cent. Grote vruchten, makkelijk schoon te maken en vanwege de kleur was de keuken ook niet zo’n kliederboel. Maar…….is het lekker?
Weeïg, vind ik het. Zelfs nadat er citroen, zout, gember en wat azijn aan was toegevoegd vond ik er weinig aan.
Goed, morgen eerst maar een schepje door de yoghurt roeren.
Met groeten Ton
