Nu was het opvallend stil op het Spaanse platteland. Dat had dan weer niets te maken met het niet luiden van de klokken. Normaal gesproken is het in het weekeinde juist druk met keuterboertjes die hun landjes onderhouden. De grotere landerijen worden gewoon van maandag tot vrijdag bewerkt.
Goede vrijdag is hier nog een ouderwetse vrije dag en dan zijn er veel winkels dicht. De kleine zelfstandigen zijn daarentegen weer wel vaak open.
Vanmorgen was het tijd om de tegels rond de pilaar weer terug te leggen. Een hele uitdaging voor een ‘niet tegelzetter’ maar na drie diepe inademingen ging ik aan de slag. Cement gemaakt en de eerste tegel gelegd. Ging eigenlijk best goed.
Wel gebruikte ik bijna een hele zak cement voor één tegel. Oei, er moeten zes tegels gelegd worden en ik had slechts twee zakken cement. Snel de tweede zak cement aangemaakt om tegel twee te leggen.
Dat wordt dan wel een stuk lastiger. Zou gauw ik tegel twee waterpas probeerde te tikken kwam tegel één weer wat omhoog. Het bleef een tijdje werken tegen de communicerende vaten. Maar met de rust die Rick inbracht zaten uiteindelijk alle twee de tegels er netjes in.
Vervolgens op naar het dorp voor cement: is het bouwbedrijf dicht. Dat hadden we niet verwacht op een normale zaterdag. Zeker niet van een kleine zelfstandige.
Maar dat kan en vol goede moed op naar een volgende. Gelukkig is die open. Ik vraag naar vijf zakken cement en of ik die met pin kan betalen.
Nee. Maar in het dorp is een bank.
Tja, heb ik daar nu zin in? Dat duurt minstens vijftien minuten? Nee dus.
Maar bij de LIDL staat een pinautomaat op het parkeerterrein en ik moest toch boodschappen doen.
Dus eerst pinnen. Vragen ze € 3,95 kosten voor een opname.
Klaar ben ik er dan ff mee en werd het even zeer lawaaiig in het hoofd.
Het wordt morgen dus een stille zondag, maandag nieuwe kansen want er is hier slechts één paasdag.
Eindelijk was er weer een mooie rooie aardbei.
Ik heb de afgelopen week alle blogs gelezen van Paula van Lingens tuinjournaal. Gaat over eetbare wilde planten en hun bijdrage aan een gezond lichaam. Zeer leerzaam en wat blijkt: ik heb al best wat gezondheidsbevorderende planten staan.
Maar Paula schrijft ook wat het terroir waarschijnlijk doet met de kwaliteit en voedingswaarde van de planten. En dan komt het aan op een gezond bodemleven wat weer te bevorderen is door o.a. compost.
Planten en hun vruchten smaken beter naarmate de bodem gezonder is en dat gezond maken van de bodem kan wel een aantal jaren duren.
Terug naar de aardbei. Hij zag er prachtig uit maar smaakte het ergens naar?
Ik proefde niks en Rick vond dat ’het in de verte naar aardbei smaakte’. Er moet dus blijkbaar nog wel wat gezondheid de bodem ingebracht worden.
Daarnaast is het ras natuurlijk ook van belang en de moderne rassen zijn geteeld op grootte, suikergehalte en bewaarbaarheid en dan is zelfs een goede gezonde bodem niet in staat om de plant een lekkere vrucht te laten groeien.
Dus heb ik al aan iemand van de tuinclub gevraagd om stekken van een oud aardbei ras.
Met groeten Ton
Toen ik vanmiddag een foto van de zelf ingenomen snuit van M R in de krant zag voelde ik bijna dezelfde aversie als bij die van de snuiten van GW en Th B.
