Regelmatig schrijf ik na het vertrek van gasten: gelukkig hebben we de foto’s nog of gelukkig hebben we de kaas nog maar na het vertrek van de familie K schrijf ik: gelukkig hebben we de geur nog.
Want wat ruikt het huis heerlijk. Met vier dames, waarvan er drie nog op zoek zijn naar een partner, wordt er best wel wat aandacht besteed om de natuurlijke aantrekkingskracht te benadrukken.
En wat was het leuk om drie dagen in een druk gezinsverband te zijn. De stilte is nu dan ook oorverdovend en zoals altijd na het vertrek van gasten loop ik de hele dag met de ziel onder mijn arm door huis en tuin.
Oudejaarsavond gebruikten we om het oude jaar af te sluiten door te zeggen wat de hoogte- of dieptepunten waren. Maar ook om te kijken wat we van het oude jaar naar het nieuwe jaar willen meenemen.
Voor mij is dat de zachtheid die ik heb ontdekt tijdens de wandeling naar Rome. Het voelt zoveel prettiger aan. Ook ga ik me verder verdiepen in het verbeteren van de bodemstructuur rond De Klompen. Er is daarover zo veel te leren en het boeit me mateloos. Verder ga ik samen met Rick op zoek naar een al dan niet Spaanse zangjuf want we willen alles uit onze stem halen wat er inzit.
Verder gaan we dit jaar vegetarisch eten.
We doen geen ‘goede voornemens‘ want we zijn goed zoals we zijn.
En dat het nieuwe jaar is begonnen is ook te zien aan de amandelbomen. Sommige van deze jongens zijn nogal vroeg en staan al in bloei. De hoofdmoot komt pas halverwege deze maand.
Met groeten Ton
