Opnieuw een daggie binnen bij de kachel hangen vanwege regen. Nou en tekst schrijven.
Die tekst is voor ‘De gezongen Camino’ die we 21 maart opvoeren voor het Genootschap van Sint Jacobus.
Daarin vertellen we wederwaardigheden, ervaringen en anekdotes van het pelgrimeren en zoeken daar passende liederen bij. Die liederen oefenen we dus als we in Nederland zijn.
Maar ik denk zoals bij al het creatieve werk: wanneer is het klaar? Wanneer is het goed genoeg of pakkend genoeg of diepgaand genoeg?
Nou kom ik best een aardig eind maar mis wat analytisch vermogen dus daarvoor is Rick.
Vanmiddag werd het droog en wilden we de benen ff strekken. Een korte wandeling in het natuurpark
Het was super rustig. We kwamen echt niemand tegen. Heerlijk. De mistflarden hingen tegen de hellingen. De bloeiende amandelboom valt een beetje weg tegen de achtergrond
We hoorden het ruisen van de beek in het dal. Dat betekent dat er meer water stroomt dan normaal.
We konden dat trouwens niet echt zien. Wel dat de waterstand met de heviger buien van de afgelopen week beduidend hoger had gestaan.
Je had bij de buitendienst van de gemeente moeten werken, zei Rick nadat ik weer een klein afwateringsgeultje had gemaakt. Je bent gek op vuilcontainers en waterwerken.
En daar heeft hij een punt. Dat gepruts met water vind ik heerlijk. Mijn moeder riep dat vroeger al: geef hem een emmer water en een bak zand en hij is helemaal blij.
Met groeten Ton
Als gij niet wordt als kinderen...
BeantwoordenVerwijderenMaar nu nog niet hoor Emie.
VerwijderenIt takes a lifetime to become a child (Picasso) en het motto van mn blog. Blijf lekker spelen met zand en water en zing erbij, Ton👍🍀
BeantwoordenVerwijderenHoi Els, Ik zie je motto altijd staan als ik je blog lees. Het is een er een van gnostische waarheid. Met water speel ik nu bijna dagelijks om het regenwater dat van de weg stroomt te verdelen over de berghelling zodat er geen erosie ontstaat. Met groetenTon
Verwijderen‘Je bent dol op vuilcontainers’, had ook een zin van mijn man kunnen zijn. Bij bijna elke container krijgt hij het verzoek langzamer te rijden of, als dat niet kan, verrek ik mijn nek zowat om goed te kunnen kijken. Zo ook deze week. We reden met een snelheid van bijna 80 km per uur op een doorgaande weg toen mijn blik een plant in een pot ontwaarde bij een container. Mijn man kreeg de vraag bij de eerste de beste rotonde moet draaien. Dichterbij de container juichte ik al van binnen; het was zelfs een bloeiende plant. Enthousiast stapte ik uit. En toen, bleek de perfecte plant een plastic exemplaar te zijn. Mijn man lachte met zijn ogen terwijl ik teleurgesteld de auto weer instapte. Gelukkig scoorde ik de dag er na twee mooie en nog goede opklapbare stoeltjes voor het strand. Klein geluk noem ik dat. Groeten, Elisa
BeantwoordenVerwijderenHoi Elisa, Herkenbaar: de blijheid met een vondst en wat een bummer als het dan een plastic plant blijkt. De stoeltjes compenseerden weer wat. Rick vind het ook wel eens vervelend als ik weer abrupt op de rem trap , ik rijd altijd, als ik wat interessants zie. Maar als het spul eenmaal thuis is en een plekje heeft gekregen vind ie het altijd helemaal goed. Met groetenTon
Verwijderen