Om 02.30 uur op vanmorgen. De oogleden plakten nog van de slaap. Wel stapten we makkelijk uit ons warme bedje en onder de koude douche. Op naar het vliegveld waar we om 6.00 uur vertrokken met het vliegtuig naar het donkere, natte en koude Nederland.
Een voordeel van zo’n supervroege vlucht is niet alleen de lagere prijs maar vooral ook de supergeladde doorgang over de weg naar Malaga. Geen file. Eigenlijk geen verkeer gezien tot we nagenoeg in de stad reden.
Ook op het vliegveld waar we de eerste vlucht van de ochtend hadden was er nauwelijks volk. Drie minuten en hop door de security. En waar het koopziek geachte publiek normaal gesproken zich-zachend gedwongen word de winkels door te gaan liepen we nu door een smalle corridor naar de vertrekhal.
Dat gaan we vaker doen zeiden we tegen elkaar.
Het vliegtuig van Ryanair vertrok met een klein kwartiertje vertraging.
We boeken nooit een stoel. En waar we bij Transavia dan tijdens het inchecken vaak naast elkaar komen te zitten, zitten we bij de goedkopere maatschappij ver uit elkaar. Dat dat wellicht een aanmoediging is om de volgende keer wel een stoel te reserveren begrijpen we.
Dus zat ik op rij 16 en Rick op 34. Niet erg want we zien elkaar vaak genoeg.
Mazzelaar die ik was bleven de twee plaatsen naast me leeg. Wel kwam er na de start een man naast me zitten maar dan nog is het fijn om een lege plek naast je te hebben vanwege extra ruimte voor het rugzakkie.
De man was ook nog in voor een gesprek en was ook nog eens onderhoudend. Ik wil graag dat een gesprek ergens over gaat ook al kan je dat niet altijd verwachten of forceren.
Of ik vakantie had gehad en nu weer naar de kou moest? Nee, we wonen hier en gaan een paar dagen terug.
Ik ook, kwam het terug en dan heb je zo een gesprek dat niet niet alleen maar over de gezamenlijke ervaringen van emigratie maar ook het waarom.
De man was geadopteerd naar Nederland vanuit Egypte. Het is goed dat adoptie nu is verboden in Nederland want het gaat zo vaak fout; ook bij mij. Ik ben eigenlijk verknipt geraakt en heb vanaf mijn achtste jaar in internaten gezeten. Heb tot mijn 40ste domme en foute dingen gedaan om na een paar diepe inzichten te werken aan mezelf.
Hij maakte nu een rustige bedachtzame indruk en tijdens het horen van zijn ervaringen was ik soms gewoon geraakt. Het soort ervaringen dat je als mens eigenlijk nooit zou moeten ondergaan.
Bijzondere ontmoeting.
Rick had ook een bijzonder ervaring maar dan minder fijn.
Hij zat naast een jonge vrouw die zich niet goed leek te voelen. Hij vroeg of het wel goed met haar ging of dat ze iets nodig had.
Ja een zakje want ik word misselijk. Nu is bij de goedkope vervoersjongen geen folder of gids meer te zien in het stoelvak voor je. Laat staan een zakje om in te spugen. Dus ging Rick naar de steward voor een zakje. Nou uh, dat hebben we niet. En toen Rick weer terugliep naar zijn plaats had zijn buurvrouwe inmiddels overgegeven niet alleen oer haar eigen rugzak maar ook over die van Rick.
Gelukkig kregen Rick en zijn buur van een stewardess een stapel schoonmaakdoekjes maar het bleef toch wat onplezierig.
Eenmaal in Den Helder snel die rugzak in de wasmachine dus die is weer lekker fris.
De komende dagen staan in het teken van zang. Morgen in Wychen. Vrijdag en zaterdag waarschijnlijk in of Alkmaar of Hilversum.
Met groeten Ton
Geen opmerkingen:
Een reactie posten