Ik was er wel ff zat van

​He, he. Na bijna 20 uur hebben we weer elektriciteit.

Gistermiddag rond 15.00 uur stopte de boel definitief na een paar keer gehaperd te hebben. Tja, denk je dan….met een uurtje is het wel weer verholpen. Maar het duurde en duurde terwijl we ‘s avonds verder in de omgeving best wel veel lichtjes zagen. Niet bij de huizen in de naaste omgeving. We waren dus niet de enigen.

Toch is het vervelend zonder stroom. Je kunt echt bijna niks. Geen tv, geen internet anders dan via de telefoon die dan ook nog eens snel leeg is, niks te lezen bij kaarslicht, geen koppie koffie of thee. Gelukkig wel een haard zodat we in de vlammen konden staren en vanwege het schemerlicht in huis konden we ook prachtig de lichten langs de kust zien. Maar rond 21.00 uur hield ik het wel gezien en zocht mijn bedje op waar ik direct in slaap viel. Natuurlijk wel om rond 02.00 uur uitgeslapen te ontwaken. Gelukkig was het een mooie heldere nacht dus kon ik lekker naar de sterren kijken en verschillende keren schrikken van beweging in de tuin. Het was de genetkat. Ik kon hem/haar zeer goed zien en wat een lenig dier.

Ook vanmorgen dus geen stroom en tegen een uur of elf kwamen vrienden met een tas met thermosflessen heet water, thee en koffie en een power-bank om de telefoon op te laden.

Hoe blij met een bakkie troost.

Dank A en P.

Rick belde gisteravond nog wel onze elektriciteitsman en die zou ‘first thing in de morning’ een mannetje sturen. Die kwam tegen 12 uur. Maar toen ging het best snel.

Eerst een kijkje in onze put. Vervolgens naar de Engelse buren want daar komt de kabel vanuit het dal naar ons toe. Ook daar was geen prik dus moesten ze nog een punt verder terug en dat is langs de doorgaande weg. Daar bleek een oud type zekering te zijn doorgebrand. Die is vervangen en hoppakee, er was licht.

Na ongeveer 20 uur is dat echt wel fijn. 

Ik maakte me al zorgen of ik morgen de oliebollen zou kunnen bakken die ik links en rechts had beloofd.

Naast het goede nieuws is er zelfs meer: de kast voor in de serre die ik voor mijn verjaardag kreeg is eindelijk afgeleverd. Een keer was de order kwijtgeraakt en konden we ons geld terugkrijgen. Nee, liever willen we die kast. Dus werd ie opnieuw besteld maar ‘die konden we niet afleveren’ . Huh. Wel kregen we ons geld meteen terug.

Een derde keer besteld met als afleveradres een winkel in het dorp. En ja, dat ging goed ook al zou de kast voor 24 november worden afgeleverd. 

Het verloopt niet altijd vlekkeloos bij de grote bedrijven.

Wel had ik een leuk klusje vanmiddag.

Maar het allerleukst was het volzetten met planten. 

En….er kan nog meer in.

Met groeten Ton 

Een witte hoed

​Een week met koud, winderig, regenachtig weer maar wel afgewisseld met opklaringen, is zo om. Vooral met binnen zitten. Hangen op de bank bij de haard en wat lezen en snoepen.

De Maroma. De hoogste berg in de buurt en ja: er ligt elk jaar wel sneeuw op die dan met een dag of twee weer weg is. Maar nu heeft ze al een ruime week een witte muts op. En best een dikke.

Aan Kerstdagen, hier gelukkig maar een, doen we niet zo veel. Al jaren maak ik een pan erwtensoep, hachee of hutspot en nodigen we dan iemand uit om te komen eten.

Dit jaar ging dat niet lukken. Wel de uitnodiging van vrienden. Rick stelde voor om iets van ‘vlees in een korst’ te serveren.

Huh?

Je bedoelt dat ik een kerstdinner bereid?

Nou. Ja, eigenlijk wel.

Ik was even van mijn stuk gebracht maar bedacht dat ik wel een lekkere uiensoep kon maken. En broccoli met kip en champignonsaus zou ook wel lukken. 

Met patat? 

Als je dat wilt, kan dat.

La noche buena, de avond voor kerst is hier de belangrijkste. Daarvoor nodigden we vrienden uit. Rick dekte de tafel en ik struinde de tuin af voor wat groen.

Vrijdag was een gewone dag maar aten we bij vrienden samen met de oudere dame van het koor. 

Het werd binnen eten vanwege wind en lage temperaturen. Heerlijk getafeld en wat terug- en vooruitgeblikt over 2025/2026.

Natafelen deden we wel buiten omdat er flinke opklaring was ontstaan.

Aangenaam verpozen.

Het weer is nogal instabiel geweest met veel, (75 mm) regen, onweer en wind. Zo ook afgelopen nacht. Veelvuldig wakker van heftig onweer met harde windvlagen en regen. 

Goed voor de tuin en volgende week wordt meer van hetzelfde.

Met groeten Ton 

Hier zijn ze ook hoor

​De donkere dagen voor de kerst.

Vanmorgen om 9.45. Niks koffie in de zon. Koud, mistig en regenachtig maar wel met 8 mm regen in de meter.

Dat maakt veel goed want voor mij is er niets teleurstellender dan een bewolkte koude dag zonder regen. Dan heb je niks. Geen warmte en geen water.

Het werd niet zonniger of warmer maar wel veel natter. Heerlijk die onaangekondigde regen. 25 Millimeter is er inmiddels gevallen. Dat maakt zo’n korte dag gewoon waardevol. Trouwens; gisternacht viel er ook al 18 mm.

En dan precies om 16.03, het moment van de wintersolstitium.

Bijna net zo donker als vorige foto.

We bivakkeerden lekker binnen bij de haard. En ik bakte een amandelcake want ach, een mens snoept als hij niet wordt afgeleid door iets nuttigs. 

Met groeten Ton 

Stilte na de storm

​Nee, niet Emilia ook al was het vandaag heerlijk zonnig en windstil weer.

Nee de rust kwam na alle uitvoeringen. Eerst zaterdag het concert en gisteravond de toneeluitvoering. Nu ff rust in de tent.

Maandag was de generale repetitie. Die was niet geweldig maar de nazit des te leuker.

Omdat ik dat toneelspelen zo geweldig leuk vind en mijn collega’s, met hun inzet, het mogelijk maken om dit te doen wilde ik hen bedanken. Het is niet alleen maar wat tekst leren maar alle tijd die het toch kost om van tekst naar een levensechte scène te gaan. Cruciaal is ook dat er in zo’n groep een veilig gevoel moet zijn wil je überhaupt vrij kunnen zijn om jezelf te laten zien. Want wil je iets levensecht opvoeren moet het ergens uit je eigen ervaringen komen en die wil je beslist niet altijd laten zien. Je gereedschapskist noemt de regisseuse dat. 

Daarom maakte ik 12 potjes mangopuree, deed over het dekseltje een rondje van muziekpapier en maakte dat vast met een strik. Zag er gelikt uit.

Iedereen blij.

Gisteravond. Een uur voor de voorstelling aanwezig zijn voor de laatste aanwijzingen en het omkleden. Voor mij is het ook belangrijk om even tot rust te komen met mijn zenuwlijdersgedoe. Zeker ook omdat ik als eerste ‘op’ moest. Weliswaar met een medespeelster maar toch. 

Twee maanden oefenen en met vijf kwartier klaar.

Het liep echt helemaal goed. De reacties uit het publiek gaven extra energie aan het spel en achter de coulissen werd soms verbaasd gereageerd op die reacties. Gewoon omdat we die niet verwachtten.

Ik speelde in drie scènes en dit is de laatste. De vierde persoon in dit stukje maakte foto’s van het ‘uitzicht vanaf het terras’. Waarop ik dan moest reageren met: ook van ons hoor.

Het is slechts een klein theatertje en er kunnen maximaal 25 mensen zitten. De kaartjes waren binnen een dag uitverkocht. 

Reden om dezelfde uitvoering volgend jaar nog eens te doen? Helemaal goed, riep ik meteen.

Rick vond het prachtig en was natuurlijk trots. Maar hij was ook vol van de inhoud van het gebodene. We bleven nog een paar uur plakken en spraken met bijna alle bezoekers.

Eenmaal thuis, rond 23.00 uur kon ik niet direct door naar bed. Dus deed ik de haard aan en namen we nog koffie en thee.

Maar kan je dan wel slapen? Ja, voor het eerst in maanden sliep ik aan een stuk door. Zeker vanwege tevredenheid.

Met groeten Ton 

Emilia liet haar tanden zien

Gistermiddag de afsluitende seizoenslunch met het koor. 32 Van de 37 leden waren aanwezig. Heerlijk eten, leuke gesprekken en we kregen een map met info voor de reis naar Ierland. 

Een van de dingen die merkbaar zijn verbeterd in het koor is de presentie. Waren er vorig jaar maar twee leden die alle repetities aanwezig waren. (N en ik) Dit jaar zes waaronder ik. Die kregen allemaal een doos chocolade van Rick. Nou uh, niet allemaal: ik kreeg een appel want had daar om gevraagd. We snoepen al voldoende deze maand.

De video van het concert is klaar. Dus voor de liefhebbers: https://www.youtube.com/watch?v=RbZmFg6ODPM

Ze voorspellen een heleboel regen vanwege storm Emilia maar er valt hier bar weinig. 

Tot vannacht.

Zo tegen drie uur storm, regen en onweer en dat niet zo’n beetje ook. We gingen het bed maar uit om te kijken of het allemaal wel goed was met Los Zuecos.

Geen schade of binnenkomend water anders dan in de serre. Daar lekt het dak. We hadden al eerder een druppeltje zien hangen maar met deze omstandigheden moesten we gewoon dweilen.

Na een uurtje zwakte het allemaal weer af en konden we rustig slapen.

Op de foto is een grote bruinige vlek te zien waar de Rio Velez de zee instroomt.

Vanmorgen als eerste de regenmeter bekijken: 18 mm. Niet slecht maar het stuwmeer van Viñuela gaf het drie dubbele. De vrienden in het dal waren met 35 mm ook mazzel.

En….het was koud. Tegen het vriespunt aan. Op de hoogste berg viel de eerste sneeuw van het seizoen.

Het heeft bij het stuwmeer van Viñuela echte keihard geregend. 68 Millimeter in een paar uur en er is één hectokubiekemeter water het meer ingestroomd en dat is geen kattenpissie.

Gelukkig niets over schade gehoord.

Met groeten Ton 

Op naar Ierland

​Het jaarlijkse kerstconcert is weer achter de rug en…….goed verlopen.

Waar we vorig jaar nogal wat steken lieten vallen ging het gisteravond goed.

De nieuwe pianist gaf een week of zes geleden nog wel wat reden tot zorg maar heeft het zeer goed gedaan. Wat leuk is om te zien is dat hij ontwapenend is. En relaxed. 

Tijdens een van de liederen die Rick besloot zelf te begeleiden op de piano kon Rafa het publiek dirigeren en dat deed hij gewoon. Of nou, buitengewoon. Een knul van 24 die zonder gêne een hele kerk meekrijgt.

Echt helemaal leuk.

Zijn ouders straalden van trots.

We zongen onder andere Jul Jul, een Zweeds lied van het licht. Dus moesten er elektrische lichtjes komen waarmee uitbundig werd gezwaaid. Met het uitreiken van die lampjes ontstond er een gevoel van pauze en werd de stijve concerterigheid doorbroken. Er werd dan ook natuurlijk, oohhhhh geroepen toen de kerklichten werden gedoofd.

Er werd hier en daar een traantje weggepinkt hoorden we later. Dat had ook te maken met de woorden die Rick de mensen aan het begin van het concert meegaf. Denk vanavond eens aan de dingen waar je dankbaar voor kan zijn.

Tijdens het dirigeren stond Rick opeens op iets. Hij keek naar de vloer en dacht dat er hondenpoep onder zijn schoen was gevallen en probeerde het weg te schoppen. Maar het zat vast aan de punt van de schoen. 

Na het concert bleek dat van beide schoenen de zolen waren verpulvert.

Nou denken we dat die schoenen al wel een jaar of twintig oud zijn en worden de laatste jaren alleen gedragen tijdens concerten. 

Anyway. De kerk zat tjokvol en er waren opvallend veel Spanjaarden. Dat ondanks dat we geen kinderkoor hadden.

Na het concert nog een paar uur nakletsen met een hapje en drankje op het Plaza Almijarra.

Vanmiddag kregen we de ruwe opnameversie van het concert toegestuurd. Dat is altijd spannend want een opname is alsof je gefileerd wordt en kan het enthousiasme van het concert teniet doen.

Maar het klonk goed en……geeft ook punten aan waar we in de toekomst nog aan kunnen werken. En die punten zullen er altijd zijn.

Morgen een gezamenlijke lunch met bijna het voltallige koor en dan is dit seizoen afgesloten. Op naar de repetities die ons naar twee concerten in Ierland leiden. 

Met groeten Ton 

Het zijn allemaal kadoos

​Ook al ben je er niet altij́d blij mee.

Het is een genetkat die regelmatig langs ons huis schuift. Zo rond 22.00 uur zien we hem/haar soms voor het grote raam lopen. Zich totaal onbespied wanend is zij voor ons goed te zien. Maar het duurt slechts één seconde en dan is ze voorbij gelopen het donker in.

Zitten we dinsdagavond met de vrienden te praten. Zie ik ineens de genetkat. Zachtjes fluister ik dat die kat voor het raam staat. Dat staan is op zich al bijzonder maar voordat iedereen besefte wat ik bedoelde liep de kat achteruit het zicht uit.

Teleurstellend. Het gesprek ging verder en toen zag ik de kat weer uit het duister tevoorschijn komen en liep ze rustig naar het raam toe. We konden haar nu allemaal goed zien.

Foto van het www.

Een prachtig dier. Slank, wat langgerekt doordat ze wat kortere pootjes heeft dan een gewone kat. Omdat ze in totaal wel een keer of vijf wegliep en weer terugkwam konden we ook duidelijk het vlekkenpatroon op lijf en staart zien. Grijs/zwart gevlekt op het lijf en zwart grijze ringen op de lange en dikke staart.

Prachtig dier en het snuitje deed ons een beetje aan een wasbeer denken. Echt een bijzondere ervaring.

Daarmee waren de kadoos niet over. 

‘s Nachts werd Rick wakker van het geruis van water. 

O, lekker regen dacht hij. En dat dat zou kunnen kloppen omdat ik had gezegd dat ik na het toneel, onderweg naar huis, ook wat spetters op de auto had gezien.

Maar het gekletter leek hem toch net iets anders dus ging hij het bed uit en schoof voorzichtig de schuifdeur open.

Loopt het waterdepot over. En niet zo’n beetje ook.

Dus werd ik wakker gemaakt. Dat is altijd lastig want kom niet aan mijn nachtrust. 

Maar ik hoorde natuurlijk direct dat er echt iets fout zat, trok snel wat kleren aan en ging naar buiten. Zette een ladder tegen het depot aan en draaide de hoofdkrant dicht.

Meteen konden we horen dat het geklater afnam. Voor de zekerheid liep ik ook nog helemaal via de weg naar boven om te zien of daar iets raars aan de leiding te zien was. Maar dat leek allemaal normaal. 

Weer thuis nog even het depot gechecked en daar was het overlopen helemaal gestopt. Ik liep de tuin in en zag dat de voormalige vijver helemaal vol stond met water en dat het water nog verder via een trapje richting de sinaasappelboom stroomde. 

Ik word dan altijd een beetje droef. Ben zeer zuinig met water in dit droge klimaat en dan loopt er ineens misschien wel 10 of 12 kuub water weg.

Eenmaal weer in bed was er sprake van adrenaline en lagen we bijna twee uur wakker. Het werd trouwens wel quality time want we hadden best wat te bespreken.

Woensdagmorgen eerst de pomp aangezet om de terrasplanten water te geven waardoor het waterpeil in het depot zakt. Toen kon ik in het depot zien wat het probleem was.

Een week of zes geleden is er een nieuwe flotter geïnstalleerd. En zoals bijna alles is het nieuwe spul niet goedkoper maar wel van mindere kwaliteit. Wat blijkt. De bol die aan de aan de flotter zit, is afgebroken. Daardoor wordt de leiding niet meer afgesloten en loopt het water dus ononderbroken het depot in.

De loodgieter is verwittigd maar houdt zich alsnog heel stil.

Met groeten Ton

Tisalweervoorbij

​Eigenlijk onverwacht kwamen de half Italiaanse vrienden langs voor een kort bezoek.

Altijd naar als het kort is maar: wel dubbel zo leuk. Dus stonden ze afgelopen zondag op de stoep.

Met bubbels chocolade en……honger. Dus eerst maar soep en quiche. En door. Bijpraten met koffie en zelfgebakken koek. Rick waarschuwde me nog om die koek niet zondagochtend te bakken want dan zou minstens de helft al op zijn voordat de vrienden zouden aankomen.

Vervolgens een drankje en verder praten. En dan lig je ineens pas tegen twaalven in bed. Laat voor ons gezapige doen.

Heel leuk dat jullie komen maar we hebben op het ogenblik best wel een volle agenda, zei ik.

Geen probleem tussendoor is er ruimte genoeg en we gaan mee naar de repetitie van het koor.

De keuken in De Klompen bleef gesloten. We gingen lekker lunchen in het dorp.

De koorrepetitie was in de kerk om te wennen aan de plaats en de akoestiek. 

Niet alleen onze gasten waren er maar ook de zoon en schoondochter van de oudere dame van het koor. Er was dus applaus te horen na het gezang en we kregen allereerst complimenten over de keuze van de liederen. Onder andere Mary did you know (Lowry and Greene) So many stars (Lin Marsh) en Jul, Jul een Zweeds lied gecomponeerd door G Nordqvist. 

Maar er werd ook gezegd dat sommige delen zo prachtig klonken. We zijn op de goede weg.

‘s Avonds was de eerste ‘doorloop’ van de toneelklas. En zo’n eerste keer duurt dat best lang. Het was dan ook pas half elf dat ik thuis kwam. Na nog een half uurtje bijkletsen taaide ik dan ook af naar mijn bedje. Dankbaar voor de mooie en afwisselende dag.

Dinsdagochtend bleven we lekker thuis. Met als ontbijt koffie, koek en chocolade. Nee. Dit zijn geen goede dagen voor het gewicht.

‘s Middags hadden Rick en ik de Kerstlunch van de gardenclub. Zeer aangenaam en heerlijk eten. Zo rond 17.00 uur bracht ik Rick naar huis en ging ik per omgaande retour voor de dinsdagavond doorloop van de toneelclub. Zo’n tweede keer gaat dat al beter en dus sneller. Ik kon rond 20.30 al naar huis. Minder vermoeid dus zaten we thuis nog gezellig te bomen met wat versnaperingen tot verhoging van de vreugde. Alsof een hele Kerstlunch niet had plaatsgevonden.

Tja, en dan is vandaag alweer de dag van vertrek. Het spul gaat drie dagen naar Granada. Omdat dat slechts 90 autominuten van ons vandaan is, was de ochtend nog over voor een wandeling naar het lekkerste taart restaurant.

Het was geweldig wandelweer. Bewolkt en behoorlijk frisser dan de afgelopen dagen toen het toch nog tegen de 20 graden werd. 

Een wandeling van 5 kwartier lijkt tien minuten als je praat. En er wordt veel besproken. Dat maakt onze vriendschap ook zo bijzonder en dierbaar. En dat al meer dan 20 jaar.

De taart was als vanouds heerlijk.

Eenmaal weer terug bij de auto meteen door naar De Chinees in Torrox Costa waar we het galgenmaal genoten. Tja en dan is het over. Zij stapten in de auto richting Granada en wij richting De Klompen. 

Inmiddels regent het, ligt Rick even op de bank met zijn ogen dicht en tik ik het blog.

Op het snorren van de kachel na is het wel heel stil in huis. En ik kan ook niet zeggen: we hebben wijn en snoep nog.

Wel mooie herinneringen.

Dank C en A voor de heerlijke dagen.

Met groeten Ton.

Ik heb al tegen ze gepraat

​Oei, dat duurde wel ff. Maar de klus is geklaard.

Het stapelmuurtje wilde maar niet lukken ondanks dat ik er wel zin in had. En aan de stenen ligt het natuurlijk nooit. 

Ik gebruik de stenen eigenlijk altijd zoals ze zijn en zoek dan precies die steen die op die specifieke plek passen.

En laat dat nou net zijn wat me niet lukte totdat ik een ingeving kreeg. Als je nou die ouwe hakbijl pakt, dan kan je  die stenen misschien wat in vorm aanpassen.

Gelukkig is het geen graniet. De lokale rots hier is best zacht en uit laagjes opgebouwd. Daardoor laten ze zich vrij eenvoudig in een door mij gewilde vorm hakken.

Dit is dan het eindresultaat. Maar waarom duurde het dan toch nog zo lang?

Omdat het de afgelopen drie dagen stormde en daar heb ik een hekel aan. Zat derhalve heerlijk in de serre mijn toneeltekst uit het hoofd te leren en ook best vaak wat te dommelen. Dat heeft dan weer te maken met de extra toneelavonden die zijn ingelast voor de uitvoeringen van aanstaande 16 december.

Anyway. Tevreden ben ik met het resultaat. De Kumquat staat in een grote pot met rijke redelijk kalkarme aarde. 

Net als de Sinaasappelboom. 

Groeien maar.

Met groeten Ton 

Ach, de Sint is hier toch niet

​Met de Sint in het hoge noorden is er niets wat tussen de kerstversiering in staat. Dus wordt in Spanje de kerstversiering gewoonlijk vanaf half november uit de kast gehaald.

Maar dat vinden wij toch net iets té vroeg. 

Gisteravond.

Zeheggg?

Jaha?

Zullen we de kerstboom opzetten?

Is dat nog niet wat vroeg?

Eigenlijk wel.

Vanmorgen was het bewolkt en stak ik de haard aan. En ja hoor; ineens stond Rick in de woonkamer met de dozen kerstversiering.

We doen het in fases. De kleine boompjes op de piano en de sterren in het raam als eerste.

Met groeten Ton