We kwamen de laatste dagen tot rust in ons nagenoeg lege apartement.
Of is het minimalistisch?
Het deed ons in iedergeval goed.
Ook een tijd van bezinning ook al klinkt dat wat zwaar maar herinneringen kwamen gewoon naar boven.
Zo stond de strijkplank klaar om naar de garage afgevoerd te gaan worden. De strijkplank van mijn broer die in1997 overleed. Het is goed zo en…..het is onontkenbaar een nieuwe laag van afstand/afscheid nemen.
Net zoals het hele apartement nog is gewit door mijn beste vriend Ton. Hij overleed tijdens onze pelgrimstocht naar Rome. Ik kan nu niet meer zeggen: dat heeft Ton nog geschilderd.
Gisteren deden we onze watergeefdienst in de Hortus waar we door de middagploeg hartelijk werden bedankt voor onze inzet.
Het doet ons goed om te merken dat we werden gewaardeerd om wie we zijn.
Zo kwamen Sopraan en Bas onverwachts aan om ons toe te zingen: Weggaan is iets anders dan het huis uit sluipen. Een lied gemaakt op het gedicht van Rutger Kopland.
We waren alle vier ontroerd. En nee, we sluipen het huis niet uit. Ze zijn alweer uitgenodigd om in mei/juni naar Spanje te komen.
Net als buuf. Die vind het maar niks dat we niet langer haar buren zijn maar ook zij komt al in oktober naar onze Spaanse berg.
Vanmorgen om 7 uur op, de allerlaatste spulletjes ingepakt, de matrassen in de garage gezet en een laatste rondje stofzuigen.
Vanavond kunnen we de spullen buiten zetten zodat het morgenvroeg opgehaald kan worden.
Om 9 uur samen met makelaar en koper door het huis voor de afschouw. Meterstanden opnemen en vervolgens naar de notaris.
En dan is het apartement nu officieel van de koper.
We gaven haar een boeket bloemen met de wens dat ze er met veel plezier mag wonen.
Vervolgens dronken we koffie bij buuf tot we een appje kregen dat we in het huurapartement konden.
En daar zitten we nu.
Het lijkt wel of er een bom is ontploft maar ons hele hebben en houwen staat uitgestald in de woonkamer.
Met groeten Ton
