Ga je nog mee? Nee

Het was weer zover: de inschrijving voor de Nijmeegse​4daagse.

Ga je nou mee?

Nee.

Dat was niet zomaar een beslissing die uit de lucht kwam vallen. Ik vind het steeds zwaarder worden. Vorige maand liepen we een wandeling van 28 km en natuurlijk had ik weer blaren, ondanks wandelwol, en was ik naderhand ook nog eens flink verzuurd.

Dus nee. Ik heb er twaalf gedaan en hoef niks te bewijzen.

Maar kom je dan wel naar Nijmegen om voor ons te koken? Kwam de vraag uit het wandelclub.

Tja, dat inspireerde me nou niet direct. Eigenlijk zou ik liever meewandelen maar vind dat te zwaar worden. Dan zou ik wel naar Nijmegen moeten komen. Daar vijf dagen rondhangen terwijl iedereen lekker wandelt. Trouwens: wat moet ik in een stad? En dan zorgen voor degenen die doen wat ik eigenlijk ook graag zou doen.

Dus ook daar: nee.

Ik blijf in Den Helder en ga daar lekker extra diensten in het hospice draaien.

Misschien is dat ook voor het laatst want de beslissing is genomen: we gaan het appartement in Den Helder verkopen.

Anyway.

Het weer lijkt hier inmiddels op dat in Nederland. Zowel december al januari zijn somber, te koud en heel nat. Er viel in totaal 270 mm regen verdeeld over 15 dagen. Goed voor de stuwmeren en nee ik klaag niet.

We hadden een lunchafspraak met een Nederlands echtpaar dat we hier ongeveer tien jaar geleden ontmoetten in het lekkerste taartrestaurant. Sindsdien maken we elk jaar een of twee afspraken als ze weer in het buurtdorp logeren. Dit keer spraken we in Nerja af waar we opmerkelijk lekker aten in een voor ons nieuw restaurant.

Daarna lopen we meestal gezamenlijk nog een rondje door de stad of langs het strand. Deze keer namen we het pad langs de rivier die kolkte van het overvloedige modderigbruine water.

We moesten ook nog met de Panda naar de autokeuring. Die werd afgekeurd vanwege slechte verbranding. Dus ging ik vanmiddag naar de garage voor reparatie of nieuwe afstelling. Het bleek om een gaatje in de uitlaat te gaan. Een reparatie van tien minuutjes en maandagochtend kunnen we voor een herkeuring.

Met groetenTon 

Wat sta je nou tuttig met dat been

Gisteravond mijn verjaardagskado geconsumeerd: Het concert van André Rieu.

Voor het stadion eerst een foto.

Waarom sta je zo tuttig met je rechterbeen?

Nou, vanwege mijn oranje sokken. Het leek me wel passend en ik had ook een oranje pet in de tas gestopt maar geen keer kwam er iets of er Nederlanders in de zaal zaten.

We waren keurig op tijd en konden eerst mijn tegoedbon voor ‘koffie wat lekkers’ soldaat maken. Dat werd trouwens chocolademelk met een donut. Heerlijk en het echtpaar naast ons kwam al voor de tweede keer naar een concert van AR. En natuurlijk wilden ze wel een foto van ons maken.

Om 19.00 uur in de zaal die nog lang niet gevuld was. 

Oei, vroegen we ons af: komt er een Spaans kwartiertje bij?

Maar niks. De zaal was om acht uur helemaal gevuld en……mazzel als altijd bleven er naast ons 5 stoeltjes leeg. En dat is zelfs nog lekkerder dan een lege stoel naast je in het vliegtuig want de stoeltjes in het stadion zijn dus echt klein. Niet alleen smal maar ook met weinig beenruimte. We konden dus ruim zitten.

En echt precies om 20.00 uur begon het spektakel. We zaten bovenin recht voor het podium. Dat zorgde er wel voor dat we meer naar de schermen keken dan naar het origineel.

Hier zingen de tenoren

André spreekt tekst in het Engels waarna die door een Spaanse dame werd vertaald. Waarbij me opviel dat het publiek toch ook al massaal reageerde op de Engelse tekst.

Enthousiast publiek trouwens.

Dit is tijdens de afsluiting, te zien aan het vuurwerk op de schermen.

We zagen toen dat er al wat mensen de zaal verlieten. Zouden die er voor kiezen de drukte voor te zijn?

Wij twijfelden ook nog even maar besloten om het rustig af te wachten en dat was maar goed ook want er kwam nog bijna een half uur aan toegiften inclusief de twee inmiddels oude mannen die ooit De Macarena zongen.

Nou, ik kan je wel zeggen dat het dak er bijna af ging toen duidelijk werd dat Dé Macarena werd gebracht.

Het was allemaal indrukwekkend en strak geregisseerd. Dus ook het einde was zoals aangekondigd; exact om 23.00 uur.

De zaal liep vlot leeg en wij stonden 23.05 buiten om in drie minuutjes naar de auto te lopen en twee minuten later al op de snelweg te rijden. 

Precies middernacht thuis waar ik eerst de haard nog ff lekker opstookte en we koffie, thee en een cracker met kaas verorberden om nog wat na te genieten.

Een geslaagde en zeer voorspoedig verlopende avond.

Dank Rick voor het mooie kadoo.

Met groetenTon 

Geef hem een emmer water en een bak zand

Opnieuw een daggie binnen bij de kachel hangen vanwege regen. Nou en tekst schrijven.

Die tekst is voor ‘De gezongen Camino’ die we 21 maart opvoeren voor het Genootschap van Sint Jacobus.

Daarin vertellen we wederwaardigheden, ervaringen en anekdotes van het pelgrimeren en zoeken daar passende liederen bij. Die liederen oefenen we dus als we in Nederland zijn. 

Maar ik denk zoals bij al het creatieve werk: wanneer is het klaar? Wanneer is het goed genoeg of pakkend genoeg of diepgaand genoeg?

Nou kom ik best een aardig eind maar mis wat analytisch vermogen dus daarvoor is Rick.

Vanmiddag werd het droog en wilden we de benen ff strekken. Een korte wandeling in het natuurpark

Het was super rustig. We kwamen echt niemand tegen. Heerlijk. De mistflarden hingen tegen de hellingen. De bloeiende amandelboom valt een beetje weg tegen de achtergrond 

We hoorden het ruisen van de beek in het dal. Dat betekent dat er meer water stroomt dan normaal.

We konden dat trouwens niet echt zien. Wel dat de waterstand met de heviger buien van de afgelopen week beduidend hoger had gestaan.

Je had bij de buitendienst van de gemeente moeten werken, zei Rick nadat ik weer een klein afwateringsgeultje had gemaakt. Je bent gek op vuilcontainers en waterwerken.

En daar heeft hij een punt. Dat gepruts met water vind ik heerlijk. Mijn moeder riep dat vroeger al: geef hem een emmer water en een bak zand en hij is helemaal blij.

Met groeten Ton 

Hij viel meteen op zijn knieën

Een snelle actie.

De voorbanden van de panda zijn te veel afgesleten om door de keuring te komen dus moesten er nieuwe onder.

Ja hoor, zei de garage man. Geen probleem. Ik heb passende in voorraad en kan ze er nu onder zetten als u dat wilt.

Dat wilden we wel maarrrrrr zei ik, ik zou graag een betere kwaliteit willen dan de banden die er nu opzitten wat die zijn in twee jaar versleten.

De man viel bijna direct op zijn knieën om de productie datum van de banden te lezen.

Uh, ze zijn van augustus 2021 en dat is met de onverharde wegen hier helemaal niet slecht.

Oei, time flies.

We liepen naar de boulevard voor thee en koffie en na een uurtje was ie bijna klaar. Er komt altijd een kwartiertje bij maar met het zonnetje was dat niet zo erg.

Opnieuw regen (6 mm) en storm vannacht. We sliepen wat onrustig. 

Vanmorgen lag er weer een mooie verse laag sneeuw op de berg en dat terwijl nog lang niet alle vorige sneeuw was gesmolten. Eigenlijk een beetje verwonderlijk want eergisteren viel er 20 mm neerslag en lag er geen nieuwe sneeuw op de berg. En dat terwijl temperaturen nog steeds laag zijn.

Het plantenrek dat we een maand geleden installeerden in de serre vonden we zo mooi passen dat we een tweede bestelde.

En daar zijn we net zo blij mee. 

Met groeten Ton

Hier word ik niet gelukkig van

​De weersverandering zagen we gisteren al aankomen.

Hoge koude lucht zorgt voor mijn favoriete wolken: lenswolken en in de laatste zonnestralen kleuren de onderkanten indrukwekkend oranje.

Het schouwspel duurt maar tien minuten. 

Wel heel jammer dat ik niet in Nederland was voor het Noorderlicht spektakel maar dit maakt veel goed.

Het is hier nog steeds veel te koud en, das dan weer een voordeel, er valt regelmatig regen. Ook nu.

Al het groen op de foto is van de Oxalis pes-caprae. Nederlandse naam Knikkende klaverzuring. Een zeer invasieve soort die oorspronkelijk uit Zuid-Afrika komt. Vermeerdert zich met tientallen broedbolletjes en via zaad. Zonder gif niet uit te roeien. Dus staat de tuin er ook mee vol. Ik vind het vreselijk maar Rick wordt blij van het mooie groen en de gele bloemen die er in komen.

Dat ik er niet blij mee ben is ook omdat ik bij het gebruik van aarde uit de tuin, de klaver inmiddels in mijn plantpotten heb.

Anyway. De Amandelbomen beginnen in bloei te komen. (Zie middelste foto) De oude rassen als eerste. De nieuwere over een paar weken. Wel is alles wat later dan vorig jaar vanwege de kou.

Met groeten Ton 

Klopt dat wel?

​We zijn weer thuis na een zeer inspirerende zangweek.

Het is logisch en eigenlijk ook te verwachten. Nadat we nu acht keer zijn samengekomen om te zingen ontstaat er eenheid. En die eenheid is nodig om als groep met één stem te zingen.

Woensdag repeteerden we bij de sopraan in Wychen. Dat werd een behoorlijk intensieve dag ook vanwege de reistijd. Om dan ook nog vijf uur samen te zingen vraagt dat wel wat doorzetting. En dat hadden we.

De hele club. Op de pianiste na dan want zij maakte de foto.

Donderdag hadden we ‘vrij’. Zodoende konden wij allerlei klusjes doen. Zo vroeg ik een nieuw paspoort aan. Moest daarvoor eerst pasfoto’s laten maken. Drie minuten werk inclusief het betalen. 

Dat is dan €17.50. 

Huh? Klopt dat wel?

Ja hoor.

De kringloop leverde deze keer geen kleding op maar wel een rugzak die net iets groter is dan die ik nu gebruik.

Blij mee.

‘s Avonds was er de jaarlijkse pizza avond in de hortus. Heel gezellig om weer even bij te praten en de grote reorganisatie te zien die in de evenementenkas plaats vindt.

Ik schrok wel even want waar zijn al ‘mijn’ mooie planten gebleven? Voor een deel weg en voor een deel ergens anders opgeslagen. Er moet nog wel wat werk verzet worden voordat het nieuwe seizoen geopend word.

Vrijdag kwamen we in Hilversum bij elkaar. ‘s Middags. Vier uur zingen en als afsluiting Chinees eten.

Het wordt steeds leuker.

Zaterdag in Alkmaar bij de pianiste. 

Tijdens de pauze liep ik met de tenor een rondje door de stad. Ik wilde graag de vernieuwde Laat zien. Die is een aantal jaren geleden opnieuw ingericht met prachtige bestrating en een flinke groenstrook.

Ik vond het prachtig en wat een verschil met de stenen woestijn die het eerst was.

Ook hier zongen we vier uur. Hadden we een heerlijke lunch en als afsluiter nog een glaasje bubbels en knabbels.

Ach, en dan is het ineens gewoon over. Afscheid nemen krijgt dan toch wat meer betekenis. Ook al is het voor drie weken want in februari gaan we opnieuw voor een kleine week naar het noorden.

We zijn tevreden met het resultaat. We beginnen niet alleen de liederen goed te kennen maar juist het samen zingen gaat steeds beter. En dat maakt een groot deel uit van het ‘mooi’ klinken.

Het was inspirerend om iedereen geconcentreerd en met passie te zien zingen. We gaan voor een goed concert. 

Dank zangers en pianist voor deze prachtige dagen.

Inmiddels zitten we weer op de Spaanse berg waar het vannacht, 01.30 uur, bij aankomst steenkoud, 14 graden, was. We dronken eerst nog een kopje koffie en thee en ik stookte de haard ff flink op. En toen ik vanmorgen om zeven uur wakker werd was de kachel nog heet genoeg om hem aan te vullen en het hout vlam te laten vatten.

Het is dus warm in huis maar wel heel stil.

Met groeten Ton 

Oempf

Om 02.30 uur op vanmorgen. De oogleden plakten nog van de slaap. Wel stapten we makkelijk uit ons warme bedje en onder de koude douche. Op naar het vliegveld waar we om 6.00 uur vertrokken met het vliegtuig naar het donkere, natte en koude Nederland.

Een voordeel van zo’n supervroege vlucht is niet alleen de lagere prijs maar vooral ook de supergeladde doorgang over de weg naar Malaga. Geen file. Eigenlijk geen verkeer gezien tot we nagenoeg in de stad reden.

Ook op het vliegveld waar we de eerste vlucht van de ochtend hadden was er nauwelijks volk. Drie minuten en hop door de security. En waar het koopziek geachte publiek normaal gesproken zich-zachend gedwongen word de winkels door te gaan liepen we nu door een smalle corridor naar de vertrekhal. 

Dat gaan we vaker doen zeiden we tegen elkaar.

Het vliegtuig van Ryanair vertrok met een klein kwartiertje vertraging. 

We boeken nooit een stoel. En waar we bij Transavia dan tijdens het inchecken vaak naast elkaar komen te zitten, zitten we bij de goedkopere maatschappij ver uit elkaar. Dat dat wellicht een aanmoediging is om de volgende keer wel een stoel te reserveren begrijpen we. 

Dus zat ik op rij 16 en Rick op 34. Niet erg want we zien elkaar vaak genoeg.

Mazzelaar die ik was bleven de twee plaatsen naast me leeg. Wel kwam er na de start een man naast me zitten maar dan nog is het fijn om een lege plek naast je te hebben vanwege extra ruimte voor het rugzakkie.

De man was ook nog in voor een gesprek en was ook nog eens onderhoudend. Ik wil graag dat een gesprek ergens over gaat ook al kan je dat niet altijd verwachten of forceren.

Of ik vakantie had gehad en nu weer naar de kou moest? Nee, we wonen hier en gaan een paar dagen terug.

Ik ook, kwam het terug en dan heb je zo een gesprek dat niet niet alleen maar over de gezamenlijke ervaringen van emigratie maar ook het waarom.

De man was geadopteerd naar Nederland vanuit Egypte. Het is goed dat adoptie nu is verboden in Nederland want het gaat zo vaak fout; ook bij mij. Ik ben eigenlijk verknipt geraakt en heb vanaf mijn achtste jaar in internaten gezeten. Heb tot mijn 40ste domme en foute dingen gedaan om na een paar diepe inzichten te werken aan mezelf.

Hij maakte nu een rustige bedachtzame indruk en tijdens het horen van zijn ervaringen was ik soms gewoon geraakt. Het soort ervaringen dat je als mens eigenlijk nooit zou moeten ondergaan.

Bijzondere ontmoeting.

Rick had ook een bijzonder ervaring  maar dan minder fijn.

Hij zat naast een jonge vrouw die zich niet goed leek te voelen. Hij vroeg of het wel goed met haar ging of dat ze iets nodig had.

Ja een zakje want ik word misselijk. Nu is bij de goedkope vervoersjongen geen folder of gids meer te zien in het stoelvak voor je. Laat staan een zakje om in te spugen. Dus ging Rick naar de steward voor een zakje. Nou uh, dat hebben we niet. En toen Rick weer terugliep naar zijn plaats had zijn buurvrouwe inmiddels overgegeven niet alleen oer haar eigen rugzak maar ook over die van Rick.

Gelukkig kregen Rick en zijn buur van een stewardess een stapel schoonmaakdoekjes maar het bleef toch wat onplezierig. 

Eenmaal in Den Helder snel die rugzak in de wasmachine dus die is weer lekker fris.

De komende dagen staan in het teken van zang. Morgen in Wychen. Vrijdag en zaterdag waarschijnlijk in of Alkmaar of Hilversum.

Met groeten Ton

Het is al te laat

​Het is misschien al wel tien jaar geleden dat ik een artikel las van een al wat oudere tuinierster die tekeer ging tegen al het plastic dat gebruikt werd. Hoe groot de invloed dat gaf op gezondheid en hormoonhuishouding.

Ja, ja denk ik dan. Als het echt zo slecht is zou de regering wel ingrijpen. 

Nou nee dus en inmiddels zitten de microplastics diep in bloedbaan en hersenen.

Lees ik een paar weken opnieuw een artikel over plastic in de de keuken. Doe al die plastic snijplanken, microvezeldoekjes, schuursponsjes en siliconen ovenschalen de deur uit. Want waar blijft het plastic dat nu een kuil in die plank is geworden? Of het groene schuurlaagje van je schuursponsje? Of de vezels van het microvezeldoekje? In je eten en in de atmosfeer van je keuken regelrecht je longetjes en je bloedbaan in.

En dan drinken we ook nog al het water uit plastic flessen en komt het water om te koken ook nog via plastic slangen het huis in. 

Er is dus ook nog wel het een en ander waar we op het ogenblik niks aan kunnen veranderen maar….

De snijplank is deur uit en vervangen door een van beukenhout. De siliconen schalen zijn weggegooid en voor de schuursponzen heb ik nu roestvast stalen sponsjes gekocht. 

Er komen nog katoenen vaatdoekjes. Voor de afwas gebruik ik nooit een borstel maar gebruikte ik sponsjes, dat worden nu dus van die katoenen wafeldoekjes. 

De luchtplantjes die ik een jaar of vijf geleden uit de vuilcontainers haalde doen het geweldig en zijn minstens verdrievoudigd.

Tijdens de Camino Portugues zag ik dat er van de luchtplantjes en bol was gemaakt. Leuk idee vond ik dat.

Zou ik dat ook kunnen doen met dit zonnecel lampje waarvan de zonnecellen het niet meer doen?

Ja dus. Tevreden met het resultaat ook al moet het wel een jaar groeien voordat er meer samenhang ontstaat.

Met groeten Ton 

Ook hier

​Ik heb de temperatuur van het waterdepot gemeten: 9 graden. Best koud. Of het kouder is dan andere jaren weet ik niet want nooit controleerde ik dat eerder.

Op het moment is het koud en winderig. Ik had vandaag zelfs een jas aan toen we naar het dorp gingen. 5 Graden was het op het plein. Wel zonnig en we dronken een kopje koffie en thee in een windstil hoekje en waren op drie Spaanse oudere mannen na de enige die op het terras zaten. Mijn rug werd wel wat kil maar het snuitje gloeide. Het lijkt wel wintersport, zei Rick.

Goed. Het is dezelfde polaire lucht die in Nederland voor sneeuw zorgt.

Nu is het hier wel vaker koud maar deze periode duurt lang.

De hoogste berg had op 20 december een wit laagje.

Dit was twee dagen later met een flinke laag.

29 December. Nog steeds prachtig wit. 

Vandaag liggen nog wat witte slierten sneeuw op de berg en daarmee is het volgens ons de langste periode met sneeuw zo lang we hier zijn.

Het weer is sowieso wonderlijk. Veel bewolking en mist. Ook behoorlijk wat regen viel er de afgelopen weken en zeer plaatselijk. Dat weet ik omdat drie vrienden regenmeters hebben en we de standen aan elkaar appen. Het gaat echt tussen een vriend met 15 mm en de andere vriend, tien km verder, helemaal niks. 

Eergisteren een hoosbuitje inclusief hagel. Binnen vijf minuten, zes mm regen. Dat zou 72 mm in een uur zijn. Ik schrok van de hoeveelheid water die uit de regenpijp spoot en de stroom water die over de weg naar beneden denderde. Gelukkig duurde het maar kort want anders zou er echt schade zijn ontstaan.

We bivakkeren veel binnen dus de hout voorraad slinkt.

Zo zag de bijna zonsondergang er net uit.

Met groeten Ton 

Meekleuren

​Vanmorgen kreeg ik deze foto’s toegestuurd. Van gisteren tijdens de nieuwjaarsduik.

Nu is dat in Spanje helemaal niet zo’n vreselijke uitdaging met een zeewater temperatuur van 17 graden. Wat lastiger was dat het zonnetje ontbrak en ik na de duik toch nog een tijdje stond te bibberen. Ondanks warme kleding een glaasje bubbels, oliebollen en erwtensoep.

Want ja, het was goed verzorgd. 

Wat vooral opviel is dat het aantal Nederlanders de afgelopen jaren sterk is gestegen. Waren we vorig jaar met ongeveer 50 mensen op strand waren er 20 niet Nederlanders. Dit jaar waren we met 45 mensen en slechts twee niet Nederlanders. Kan toeval zijn maar…..

Ik merk dat ook aan de hoeveelheid Nederlands dat wordt gesproken als je door het dorp loopt. Ook aan het aantal fietsen voor ‘stads gebruik’. Even snel naar de supermarkt, naar kennissen een kilometer verderop of ff een frisse neus halen. 

Er wordt in Spanje wel gefietst maar dat zijn hoofdzakelijk wielrenners. Ja en soms zie je wel kinderen op een fiets maar volwassenen? Nauwelijks.

Anyway. Tegen 14.00 uur renden we het water in en een minuut later was bijna iedereen er weer uit.

Behalve een dame van 75 en ik. Niet dat we er een uur in bleven want het kan natuurlijk ook te gek, maar we kwamen er achter dat we beiden altijd koud douchen.

Kijk, zo’n foto had ik ongeveer in gedachten als de nieuwjaars foto. Nou ja, vandaag is dit ook mooi.

En het huis kleurde zo prachtig mee.

Met groeten Ton 

OliebollenPandakraam

Hier begin ik mee en vandaar terug.

Wel denk ik dat we er allemaal de schouders onder moeten zetten. Het gaat nou eenmaal niet allemaal vanzelf.

Ik sliep gisternacht nogal onrustig. Zoals altijd gedachten over het mislukken van de oliebollen en of er wel elektriciteit zou zijn op oudejaarsdag want ‘s avond flikkerde het licht gedurende een minuut of vijf zeer ernstig.

Dus gisterochtend eerst controleren of we wel licht hadden. Gelukkig wel. Vervolgens op om de haard aan te steken zodat de kamer lekker warm zou zijn zodat het oliebollenbeslag later goed kon rijzen.

Een uurtje later eerst het soezen beslag maken.

En nog wat later het volledige beslag lekker voor de kachel.

Daarna anderhalf uur bakken. In twee pannen want er werden er uiteindelijk 150 gemaakt.

Tja, als je bakt kan je er net zo makkelijk wat meer maken om weg te geven. En ineens waren er door enthousiasme zo’n acht afnemers; samen goed voor meer dan 100 bollen.

Zo tegen 15.00 uur met de oliebollenPandakraam op pad om rond te delen om zo rond 17.00 uur op onze ouderjaarsavond plek aan te komen. Daar namen we een deel voor onszelf en werden de overtollige bollen opgehaald door een vriend die met een grote groep Nederlanders in het dorp bijeen zou komen. Daar gingen ongeveer 40 bollen naar toe. Kortom: iedereen blij.

Wij hadden een zeer genoeglijke avond met leuke gesprekken en Peter Pannenkoek. Daarna keken wel naar het spaarzame maar mooie siervuurwerk dat toch op verschillende plaatsen de lucht inging.

Een waardig begin.

Met groetenTon