Een tussenjaar

Ik wil het niet uitgebreid vieren hoor. Het is een beetje een nietszeggend tussenjaar. Het jaar tussen de oude pensioen leeftijd en de nieuwe.

Tja, Rick werd vandaag 66.

En wat geef je dan voor kadoo?

Bij vrienden zag hij vorig jaar van die achteroverleunstoelen. Dat leek hem wel wat.

En dat onthield ik.

Maar het hield nogal wat om deze stoelen te kopen zonder dat hij het zou weten. Want we hebben alleen maar een en/of rekening dus alles wat ik zou bestellen zou hij te zien krijgen op de rekening.

Dus bestelden vrienden de stoelen en na aflevering bij het afhaalpunt in het dorp reed ik naar ander vrienden waar ik de boel kon opslaan. Thuis zouden de dozen waar de stoelen ingepakt zijn opengepeuterd worden.

Vanmorgen haalden we ze samen op.

Een schot in de roos.

Ook zocht ik naar een leuke verjaardagskaart maar in het dorp waren alleen maar suffe Spaanse of Engelse. 

O dan kijk ik wel in Den Helder. En dat deed ik vorige week. Maar ook daar werd ik niet echt blij van de kaarten maar kocht er uiteindelijk wel een. Een beetje een neutrale.

Zit ik in het vliegtuig naar Spanje toen ik me bedacht dat ik zonder er bij nagedacht te hebben een Engelstalige kaart had gekocht.

Nou ja. Die moeite had ik me dan wel kunnen besparen.

Vanmiddag gewoon koorrepetitie waar leuke attenties binnenstroomden.

Er waren dus genoeg kadoos naast die van mij. Onder andere een Vruchtencake waar ik de komende weken nog drank ik moet gieten. Of nou uh, druppelen. De drank werd meegeleverd.

En daar begon ik direct mee. Dan is ie klaar als de volgende gasten arriveren.

Anyway. Niet gevierd maar wel een leuke dag.

Met groetenTon 

Een nat voetje halen

​We hebben gasten. Gasten die we ontmoetten tijdens de Camino Portuges.

Australiers die we gedurende een week of drie regelmatig tegenkwamen. Ze gaan nu de Camino del Norte lopen en het leek ze leuk om langs te komen. Ons ook. Dus, we hebben gasten en het is zeer relaxed met ze.

En…….er wordt gewandeld.

Onder andere naar het lekkerste taart restaurant maar daar zijn geen foto’s van. 

Wel een foto van hoe ik zichtbaar mijn balans verlies tijdens het oversteken van de rivier en een zeer natte voet haalde.

De rest kwam droog over.

Anyway. We gingen vervolgens naar Cómpeta om onze woonplaats te laten zien.

Vanwege Palmzondag was/werd het dorp versierd met palmtakken.

En in de kapel van de heilige Antonio stond Jesus met ezeltje al helemaal klaar op de trono om zondag in processie door het dorp te gaan.

De palmtak die Jesus in de hand houdt is een beetje gelig van kleur. Hiervoor wordt het hart van een palm ingepakt zodat de nieuwe bladeren geen chlorofiel kunnen maken, dus licht van kleur blijven en lekker zacht.

Die lekker zachte bladeren laten zich dan makkelijk in ingewikkelde patronen vlechten. 

En dan leerde ik iets nieuws.

Bittere sinaasappelbomen hebben een extra blaadje. En………de sinaasappelboom die ik in oktober als verjaardagskado kreeg is dus een bittere.

Na de lekkerste taart was er nog trek over voor een tapa.

Heerlijk.

Weer ‘at home’ moest de haard aan want het was mistig geworden en daardoor ijskoud.

Aan een maaltijd geen gebrek maar dat mag duidelijk zijn en werd er nog slechts yoghurt met fruit genuttigd.

Oei, en dan is er alweer een dag om.

Met groeten Ton 

Verschijning

Reden we gisterochtend naar het dorp zagen we ineens dat er een gigantische mast op ‘onze’ berg was verschenen. Natuurlijk hadden we al wel gezien dat er met een graafmachine een plateau uit de berg was gehapt. Vast voor een illegaal huis, dachten we, want er mag nog steeds officieel niets gebouwd worden in ‘de Campo’

Goed, een mast dus. Waarschijnlijk voor internet en telefoon en ja, dat is vanwege de bergen niet overal even goed te ontvangen. Dus dit gaat waarschijnlijk een verbetering geven.

En vanmorgen werd er druk gewerkt. Er zaten twee mannen hoog in de mast. Moet een mooi uitzicht zijn.

Wel zijn we blij dat ie niet pal voor ons huis is gekomen.

Dit zagen we de afgelopen weken ontstaan. Een deel van dit oude landje. Nou ja, hoe kan een landje oud zijn. Al het land is toch oud?

Een oud landje is een stukje aarde dat al jaren niet is omgeploegd of jarenlang op dezelfde wijze is gebruikt. Zoals een weiland of in Spanje de Dehesa.

Anyway. Dit is een stuk van de tuin van een van onze Deense buren. Zij hebben het al sinds de zestiger jaren in bezit. In de twintig jaar dat wij hier komen is er nog nooit iets anders met het landje gedaan dan maaien. Er staan dan ook mooie wilde plantensoorten zoals orchideeen.

Is er een paar weken geleden met gif gespoten en nu ziet een groot deel er nogal doods uit.

Dit orchideetje heeft mazzel en staat net op het onbespoten deel.

We zien gelukkig ook dat er steeds meer boeren komen die het onkruid niet bespuiten maar het met een streamer kort houden. Het maakt wel wat meer lawaai maar dat heb ik er wel voor over.

Met groeten Ton 

Getuigen gevraagd

We hadden vanmorgen onze eerste trouwerij in Spanje. En……Rick was gevraagd om getuige te zijn.

En of ik wat foto’s wilde maken. Tuurlijk. Dus zaten we 10.00 uur al in het gemeentehuis voor wat prepapierwerk.

De burgemeester trouwt hier. En ze maakte er een leuke speech bij waar ze wel opmerkte dat het niet de bedoeling was dat Los Hollandeses het hele dorp zouden overnemen.

Want ja, nu de Britten na de Brexit vanwege visum controles minder dagen hebben om in hun vakantiehuizen te verblijven. En nieuwe Britse immigranten niet zomaar meer toegang krijgen loopt hun aantal terug. Daarnaast komen er meer Nederlanders waaronder opvallend veel jonge gezinnen.

Na de plechtigheid kregen we allemaal een doos met twee flessen wijn en wilde de burgemeester een foto van het hele gezelschap, inclusief de fotograaf.

Daarna genoten we op het dorpsplein van koffie, wijn en tapas om daarna ook nog eens wat te gaan eten.

Kortom: een speciale ochtend. Dank bruidspaar.

Daarna gaf Rick een zangles in het dorp en deed ik een masterclass toneel. Dat was echt heel leerzaam maar zorgde er wel voor dat ik thuis, na het aanmaken van de haard in de stoel in slaap sukkelde.

Met groeten Ton 

Ja hoor, daar heb je weer zo’n onnozele man

Tijdens de repetitie van vrijdag werd de podium kleding nog een keer besproken. (Gewoon iedereen in effen zwart.) Er kwam al snel ter sprake dat er altijd wel een man is, ja, het zijn altijd mannen, die dan weer met een gekleurd shirt of grijze broek komen aankakken.

Vrijdagavond streek ik de zwarte overhemden en broeken. Hing alles keurig op hangertjes zodat we er zaterdagochtend zo in konden springen.

Aldus geschiedde. Stappen we vervolgens ‘s morgens naar buiten de mistige koude Helderse lucht in zie ik tot mijn schrik dat mijn broek gewoon blauw is.

Hé, hoe kan dat nou? Die broek kocht ik vorig jaar als zwarte broek voor het concert van het koor Exelsior. En ik kreeg daar geen commentaar op. 

Toen Rick vorige week in Spanje de kleding voor Nederland klaarlegde had hij mijn zwarte broek klaargelegd. O maar dat hoeft niet hoor. Ik heb in Den Helder die nieuwe die ik voor dat concert heb gekocht.

Nu ben ik dan zelf dat ik meteen zeg dat ik een blauwe broek heb maar Rick zei dat ik er maar beter de aandacht niet op moest vestigen.

Maar op het podium in het blauwe licht is het toch wel echt duidelijk.

Zie ik dat nou goed? Hebben we een onnozele man?

Uh. Nou uh…..

Het had gelukkig geen invloed op de stem. 

Het programma bestond uit 14 liederen die aansloten op de teksten die betrekking hebben op het leven van de moderne pelgrim. Over ontmoetingen, inzichten, geluk, schoonheid, ontberingen ook al klinkt dat laatste zwaarder dan het is.

We zongen het programma twee keer. Een ‘s morgens en een in de middag. Beide keren was het publiek heel enthousiast. En de complimenten die we kregen gingen onder andere over de lied keuze en de mooie stukjes tekst tussen de liedjes. 

“Alsof ik meeliep” of “jullie namen me gewoon mee” of “toen je die tekst voorlas over het Weggaan was ik helemaal geraakt.”

Voor het zingen was ik niet nerveus. Dat zat wel goed maar voor de tekst. 

Die heb ik voor 90% geschreven en dat wordt dan wel heel erg ‘mij’ waar ik dan geen kritiek op verdraag.

In de tweede voorstelling was nog ruimte in het Werftheater waardoor het mogelijk was om familie en vrienden uit te nodigen. En dat maakte het extra mooi.

Een van de alten moet een hartoperatie ondergaan en het was daarmee onzeker of ze überhaupt aanwezig zou kunnen zijn of dat ze energie genoeg zou hebben om mee te kunnen zingen.

De operatie staat nu voor eind maart geplanned en ze had voldoende energie om het middag concert mee te zingen. En dat was heel fijn om na 8 maanden er samen naar deze concerten te hebben toegeleefd ze dan ook gezamenlijk tot een goed einde te brengen.

We hadden nog een uurtje tijd voor een borrel om daarna pizza te eten in El Pozzo.

Ach en dan is het ineens gewoon over.

Hoe snel je een hechte groep wordt. Er komt een reünie in de zomer waar we het overgebleven deel van onze gage gaan opsouperen.

Dank aan de zangers en de pianiste voor de grote en betrouwbare inzet om dit project tot een prachtig einde te brengen.

Met groeten Ton

Bliksemactie

​Woensdagmiddag, net aangekomen in Den Helder, meteen aan de slag. Het balkon werd geschrobd door Rick terwijl ik wat violen kocht.

Het weer werkte mee want heerlijk zonnig. Zelfs nog beter dan op het ogenblik in Spanje. Dus toen de makelaar gistermiddag kwam voor de foto’s konden de balkondeuren open.

Ongeveer tegelijkertijd tijd kreeg Rick een appie van een kennis.

Ik hoorde dat jullie appartement te koop komt. Zou ik langs kunnen komen om te kijken. Ik ben zeer geïnteresseerd en wil dan meteen een bod doen.

Uh, ja, appte Rick terug nadat hij even met de makelaar had overlegd.

En er werd bezichtigd en na een paar uur kwam het bod. Een bod dat vanmorgen na wat heen en weer appen werd verhoogd en geaccepteerd.

Dus ons heerlijk rustige, zonnige appartement in Den helder is verkocht. En natuurlijk is dat pas echt als de contracten getekend zijn.

Na dat de rust een beetje was teruggekeerd op naar Alkmaar waar we de laatste zangdag hadden voordat we morgen het concert in Utrecht hebben.

Wederom een heerlijke dag. Goed gezongen en tussendoor gebak, tja we hadden wat te vieren, en een uitgebreide lunch. 

Eigenlijk ging de generale repetitie iets te goed maar het repertoire zit er dan ook geheid in.

En omdat het prachtig weer was zaten we nog een half uurtje op het balkon.

Tegen 18.30 uur richting station waar we halverwege bezweken voor een Dönnerkebab.

Een kleine dönner, bestelde Rick voor iedereen.

Is dat wel voldoende vroeg de alt?

Zullen we dan een patatje bijbestellen om te delen?

Nou was dat broodje echt meer dan genoeg dus bleef de patat over.

Komt er een dame langslopen. Ooohh, mag ik een patatje pakken?

Ja hoor. U mag zelfs het hele bakje hebben. Oohhh wat fijn.

Vervolgens ging ze naar de counter om extra mayonaise te vragen wat ze ook kreeg en plofte op een stoel naast ons. Ze sprak wel een beetje met dubbele tong maar we hadden een zeer geanimeerd gesprek.

Inmiddels thuis heb ik de broeken en overhemden gestreken en zitten we nu uit te puffen op de bank.

Met groeten Ton

Er gebeuren rare dingen

En niet alleen op het wereldtoneel.

​Misschien toch maar eens vragen of we een nachtcamera kunnen lenen om helderheid te krijgen wat zich in onze achtertuin afspeelt.

Een paar maanden geleden liet ik mijn tuinhandschoenen buiten liggen en de volgende morgen lag er nog maar een. Er bovenop lag een keuteltje. Eenzelfde keuteltje als die we regelmatig rond het huis, onder andere op de mat bij de voordeur, aantreffen.

De ander was weg en……bleef weg. 

Zou die dan meegesleept worden door bijvoorbeeld de genetkat of de marter?

Ik vind ook wel aangevreten avocado’s terwijl de dichtstbijzijnde avocado bomen minstens 500 meter verder weg staan. Dus er wordt gesleept.

Anyway.

Rick, die altijd de was doet, droogt de dekbedhoes over de reling van het boventerras. Hij zet die dan vast met vier knijpers.

Soms laat hij bij het weghalen van de was wel eens een knijper vallen of schiet er een los die dan naar beneden valt. En terwijl hij zeer secuur is, vallen gevallen knijpers daar niet onder en die laat hij dan gewoon gevallen knijpers zijn.

Gister was ik een beetje aan het tutten in de tuin en controleerde een potplant die onder de de reling van het boventerras staat. Druk wat bladeren in het hart van de plant uiteen om te zien of de aarde er nog goed uitziet. Zie ik 16 knijpers liggen. Huh?

Het zou kunnen dat als er een knijper valt dat die dan pardoes in de plant valt. Maar 16????? En niet een bovenop elkaar. Ze lagen gerangschikt tussen de bladstengels.

Nu lag er sinds vorige week ook een knijper op de dak van de serre. Ik haal gevallen knijpers er dan meestal na een paar dagen wel af.

Hé, das raar, dacht ik ineens. Die knijper zat toch gewoon keuring elkaar? Nu was hij in twee losse helften.

Ik schoof die halfies naar me toe met een bezem en zag direct dat er aan was geknaagd.

Das raar. Ik keek vervolgens ook naar het glazen dak en zag dat er allemaal katachtige pootafdrukken stonden. Nu is dat vaker het geval maar ik zag er heel veel en dan vooral op de plek waar die knijper lag.

De zestien knijpers had ik al weggegooid omdat ze verkleurd en heel vuil waren. Maar nieuwsgierig geworden viste ik ze vervolgens toch weer uit de vuilniszak om te zien of er ook aan was geknaagd. Maar dat kon ik niet ontdekken.

Met groeten Ton

En maar uitstellen

De klus hangt al drie jaar boven ons hoofd. En maar uitstellen. Het is te koud of te warm. Te druk of geen zin. Het waait te hard of de zon schijnt zo fel.

Zullen we nu echt aan het schilderwerk beginnen, stelde Rick een paar weken geleden voor.

Nou uh, moet het?

Ja.

Maar eerst moet dan wel de hele Jasmijn verwijderd worden. En die Jasmijn is hier te zien. Hij staat in de aarde rechts onder het terras en de stammen groeien recht omhoog en buigen bovenop de pergola waar een dik pakket is ontstaan dat heerlijke halfschaduw maakt.

Dus dat was de eerste klus en toen toen dat klaar was, regende het weer een hele week. Nou, er vielen een paar buitjes. En toen was het weer te koud.

Maar vanmorgen was het zover.

We zouden eerst alleen de eerste twee meter van het hek doen maar daar waren we met een half ochtendje mee klaar. Dat had te maken met dat we laatst een schuurmachine kregen en dat maakt niet alleen verschil in de kwaliteit van het schuren maar ook in snelheid.

Dus deden we in de  middag nog een sessie.

Daarvoor moest ik nog wel eerst een dikke stam van de jasmijn weghalen die om een van de spijlen was gedraaid. Indertijd was het natuurlijk gemakkelijker om de jonge scheuten door het hek draaien. Maar uiteindelijk werkt gemakzucht toch tegen je.

Ik schilderde de buitenkant en Rick de binnenkant.

En dat het broodnodig was, is hier duidelijk te zien.

Met groeten Ton 

Potdicht

​Niet de Nijmeegse wandelen betekent niet: helemaal niet wandelen.

Rick traint gewoon zijn bekende routine maar tussendoor wandelen we, wat ik altijd denigrerend noemde ‘rondjes rond de kerk’. 

Van die wandelingetjes waar je niet moe van wordt. Wandelingetjes van een kilometer of tien. Zo ook vandaag.

Maar om ze ‘leuk’ te houden moet er wel een extraatje aanzitten. Dat werd vanmorgen een broodje in Bar Pensionista. En…misschien in Torre del Mar een lunch of zo.

Nu was het vanmorgen boven land bewolkt en konden we vanuit De Klompen zien dat de kuststrook nog lekker in de zon lag. Dus hop. 

Om 10 uur met het autootje naar Bar Pensionista voor een heerlijk broodje waarna we rustig richting Torre del Mar liepen.

De meester rivieren voeren nog steeds water na de natte periode die achter ons ligt.

Ondanks dat het zondag is, was het nog best rustig op het heerlijk harde strandpad.

Het verste punt van vandaag werd de de strand bibliotheek waar we even op het terras genoten van de rust.

Er wordt goed gebruikt gemaakt van de bibliotheek. Een stuk of tien mensen lazen een boek of krant. Aan een tafeltje zaten vier oudere mannen te dominoën en wij dus.

Dit vinden wij nou zo leuk aan Spanje. Dat je als oudere veel gratis of goedkope mogelijkheden hebt om elkaar lekker buiten te ontmoeten.

Wel was het een stuk drukker geworden en wat ons dan altijd opvalt in de lente dat de de meeste mensen nog in dikke jassen lopen.

Zullen we hier wat drinken? Ook dit is een bar voor ouderen waar het zeer gemoedelijk aan toe gaat en iedereen rustig en relaxed kletsend aan een drankje zit.

Dit is dezelfde als de eerste foto. Duidelijk te zien is dat de bewolking boven het land veel dikker is geworden.

Eenmaal boven zat het dan ook helemaal potdicht en aan het einde van de middag regende het even flink maar scheen de zon nog steeds aan de kust.

Met groeten Ton 

Van die combinatie word je doorgaans niet heel erg blij

De lucht was al een dag of twee beslagen. Oei, Saharastof en…..er was ook regen voorspeld en van die combinatie word je doorgaans niet heel erg blij.

Zolang het droog blijft ziet het er gewoon wat stoffig uit maar als tijdens de nacht condens optreedt, zie je dit soort vieze vlekken ontstaan.

Met een auto die er uitziet als een gevlekte hyena wil je eigenlijk niet gezien worden maar we gingen woensdag toch gewoon ‘op restaurant’ in Torre del Mar voor patat en saté. Onderweg begon het stevig te regenen. Daarmee werd niet alleen de lucht weer lekker helder maar ook de auto schoon. 14 Milimeter viel er. Heerlijk want een maand na de overvloedige regen begon de bovenkant van de tuin alweer droog te worden.

De hoogste berg had weer een laag sneeuw net nadat hij in het weekend voor het eerst in drie maanden weer helemaal sneeuw vrij was.

Gisteren was het zonnig maar koud. Goed weer voor de tuin.

De eerste bloemetjes van de Rockrose. Met als bonus een insect. De bloemen vertederen me altijd omdat ze er zo kwetsbaar uitzien met die kreukeltjes in de baadjes. Ik zou ze, met alle tederheid die in me is, willen gladstrijken.

Minder onschuldig zijn de processierupsen.

Nou ja, ook onderdeel van de schepping denk ik dan maar en hoop dat de mezen er wat van opknabbelen.

Na de Clivia staat ook de Bromelia in bloei.

En zijn de bloemen niet delicaat?

Met groeten Ton

Zonder woorden

Of we mee wilden naar een livestream van La Traviata.

Dat wilden we wel maar toen hadden we net de zangdagen in Nederland.

Vorige week: er is een live stream van het ballet Giselle. Is dat wat?

Oei. Ballet.

Maar Rick en ik keken eens naar elkaar en dan zie je het al aan elkaars snuitjes: ja. Dus zaten we gisteravond in de grote bioscoop in Torre del Mar. Heerlijke ruime stoelen en met als extra lokkertje: in de pauze een glaasje bubbels en ‘some nibbles’.

Nou, we hebben genoten. Het was indrukwekkend. Ballet is wel kunst met een hoofdletter. 

We kregen eerst info over de inhoud en uitleg over de gebruikte manieren van uitdrukking. En dat met Spaanse ondertiteling. Altijd meegenomen.

Ook kregen we nog een blik in de orkestbak want wat niet wordt gezien is net zo belangrijk als het wel getoonde.

Pas na de pauze, de nibbels waren heerlijk, bedacht ik me dat ik wel wat foto’s zou willen maken. Dus die komen allemaal uit het ‘rijk der schimmen’. Want natuurlijk is het drama met gebroken liefdes, doden en rouwende harten.

Flinterdun verhaal, net als in opera’s maar wat kan dat bommen. Zonder verhaaltje geen zang, muziek of dans.

Het gaat om de weg tenslotte.

Maar dat is Mirtha, de koningin van de Wilis (geesten), zei Rick nadat hij de foto’s bekeek, niet de prima ballerina.

Weet ik maar van de dertig of zo foto’s zijn slechts deze vier enigszins gelukt.

Anyway, dit zijn de dansers in de hoofdrol. 

De laatste foto is de in ontvangstneming van het applaus.

Net zoals ik thuis soms tegen het beeldscherm schreeuw werd erin de bioscoop luid geapplaudisseerd.

We vonden het allemaal, de groep bestond uit zeven personen, meer dan prachtig en voor herhaling vatbaar.

Dit seizoen komen er nog twee livestreams Siegfried van Wagner en The magic flute van Mozart.

Daar moet ik mezelf eerst maar eens in verdiepen want Wagner vind ik zwaar en Mozarts opera kinderachtig. Maar misschien verbaas ik mezelf.

Met groeten Ton

Ps. Ik kan nog steeds geen reacties op reacties plaatsen.

Niet de zuster maar de plant

Nadat Rick woensdag zijn wandelschoenen had gekocht en we terug naar Cómpeta reden stelde hij voor om langs het stuwmeer van Viñuela te rijden. 

Dat stuwmeer stond in 2024 nagenoeg leeg. 15% Van de totale capaciteit zat er nog in. Te weinig om er water uit te onttrekken voor de landbouw.

Maar in oktober en november 2024 begon het toch weer wat aan te vullen. Ook in maart en december 2025 kwam er behoorlijk wat water bij.

Maar de flinke plens water van januari en februari bracht het percentage muy rapido naar 86%. Wat een rijkdom.

De laatste keer dat het meer vol zat was in 2010. We hopen dat maart, de natste maand van het jaar in deze omgeving, het meer tot de rand gaat vullen.

Normaal kijken we slechts naar het waterniveau als we in de buurt zijn maar deze keer wilden we de dam wel eens zien. Het is geen betonnen dam maar een gemaakt van aarde.

En dat ziet er dan zo uit. Meer een bergwand dan een dam. Wel met een duidelijke overloop.

Clivia, niet de zuster maar de plant bloeit. En hoe. Acht bloemstelen zitten er in. In mijn herinnering nog nooit vertoond. Maar wat een overdaad en dan dat prachtige oranje.

Ik zit niet voor niks heel graag in de serre.

Met groeten Ton