zondag 21 januari 2018

Geopend

Als je een jaar geleden aan mij gevraagd zo hebben of ik ooit naar Den Helder zou verhuizen had ik geantwoord: ik wil er nog niet dood liggen. Inmiddels heb ik al een mooie begraafplaats gezien en zijn we tot nu toe nog in niets teleurgesteld. Ik had zelfs nooit gedacht dat ik het stadsleven leuk zou vinden. En ik weet dat het geen stadsleven is als Den Haag of Amsterdam.

Vandaag een lofzang want natuurlijk prijs je je woonplaats.

Met een stralend zonnetje wilde Rick liever op het balkon zitten om het zo doende officieel te openen. 


Ik stapte op de fiets voor een rondje ruimte.



De dijk ligt maar tweehonderd meter bij ons vandaan en is dus bijna altijd het beginpunt.



Na de storm spoelen nu de eerste jutterwaardige spullen aan: grote potloden leken het wel zoals ze daar lagen en balken. Die laatste werden gretig meegenomen.



Ten zuiden van Huisduinen de duinen overgestoken. En niet alleen voor toeristen zijn deze bordjes leuk maar ook voor nieuwe bewoners. 



Goed kijken voor de Hooglanders.


En dit ligt dus tien minuutjes fietsen bij ons vandaan.



En na weken zag ik weer eens schaduwen.

Kilometertje verder: de Helderse vallei.


Met een leuk informatiecentrum waar de vloer bestaat uit een grote plattegrond van Den Helder en omstreken.


En natuurlijk de toren op. Wat is dat toch dat we als mens altijd naar een toppie willen?



De Petrus en Paulus kerk is dat piepkleine witte stipje aan de horizon, rechts van het witte appartementen complex. Het torentje dat ik afgelopen vrijdag  fotografeerde en waarvan ik nu dus ook de naam weet. 
Het startpunt van onze wandeling naar Rome ligt daarmee vast.


Met groeten Ton

zaterdag 20 januari 2018

Aan het gas

Vorige week luisterde ik een gesprekje af.
De trend voor 2018 is de Slow Cooker......
Wat is een slookoeker?
Nou een apparaat dat......
Er ontstond een lange uitleg waar de oudere dame niet veel van leek te snappen.
Dus riep ik ‘het is eigenlijk een modern peteroliestelletje maar dan zonder de stank’.


Ongeveer een jaar geleden ging het gasfornuis in Heiloo kapot. De kleinste pitten gingen steeds uit tijdens het koken. Gevaarlijk, dus schaften de huurders voor ons een mooi nieuw kooktoestel aan. Helemaal goed.
Tot ik in september voor het eerst runderlapjes ging stoven. De capaciteit van het kleinste pitje was zo groot dat er niets viel te sudderen. Koken deed het en nog hard ook. Trouwens: alle pitten waren een stuk groter dan van het oude fornuis waardoor een groot deel van de warmte langs de pannen verdwijnt en de oren ook nog eens onaanpakbaar heet maakt. 
Volgens mij leerde ik op de koksschool dat je een pan moest zoeken die bij de grootte van de gaspit paste zodat de warmte zo volledig mogelijk werd benut. Maar als je met de huidige gasfornuizen pannen zou moeten kiezen die bij de pitten passen is het te klein. 



Ook in Den Helder mis ik het handige kleine gassie waar je zo lekker havermout op kan maken zonder korst op de bodem te krijgen, rustig een eitje kan laten coaguleren op ongeveer 85 graden, runderlapjes stoven waar je na vijf seconden een nieuw bubbeltje in de jus ziet verschijnen of je lekker langzaam stoofpeertjes rood kan laten prutten.

Dus hier een verzoek aan ATAG, Kuperbusch, Smeg, Boretti, Etna, Beko, Bosch, Siemens en nog een berg andere: maak alstublieft een fornuis met een sudder pitje. Dat scheelt dan ook weer zo’n elektrisch apparaat in een keukenkastje.

Met groeten Ton

vrijdag 19 januari 2018

Rust

De storm zijn we zonder schade doorgekomen. Wel is het zicht verminderd. 


Zullen we een rondje dijk wandelen, vroeg Rick vanmiddag. 
Uh, moet het?

Jaren lang had ik periodes waarin ik veel las, mijn luie periodes noemde ik die en tijden waar ik meer zin had in ‘doe dingen’ en de boeken links liet liggen. De laatste leesperiode is al een behoorlijke tijd geleden. Ik was er gewoon een beetje zat van. Het kon me over het algemeen niet boeien. Ja Judas van Astrid Holleeder las ik in een adem uit. Ook het boek Voor Jou van Jojo Moyes las ik binnen een dag, ging daarvoor zelfs pas om half twee naar bed. Maar andere boeken waar ik in begon las ik slechts met moeite uit of legde ik na een paar hoofstukken worstelen verveeld weg. 

Maar de laatste weken is het hek van de dam. Origin van Dan Brown, Wij waren hier van Karen Thompson Walker, De Clintons van Twan Huys, De Wafelfabriek van Roman Helsinki, Kom hier dat ik u kus van Griet op de Beeck en nu De mooie voedselfabriek van Giulia Enders. 
En het voelt alsof het nog lang niet klaar is. Gelukkig liggen er nog een stuk of wat op de plank van o.a. Joris Luyendijk, Paolo Cognetti, Artur Japin, Michael Wolff, Adriaan van Dis en enkele anderen. En wat is het heerlijk om even helemaal van de wereld te zijn, de gemoedsrust te ervaren om uren te lezen zonder het idee te hebben dat iets anders belangrijker is dan de letters op het papier dat je in je knuisten houdt. Ik was het eigenlijk gewoon vergeten.

Dus nee, ik had eigenlijk geen zin om te wandelen. Toch ging ik mee om me al lopend te realiseren dat ik het storm geweld van gisteren al lezend aan me voorbij had laten gaan. 





Anyway, er was genoeg te genieten. Prachtige wolken, een kerktorentje dat net boven de dijk uitsteekt en de schoorstenen van een rijtje huizen.

Met groeten Ton

woensdag 17 januari 2018

In de zak steken

Nee, geen last gehad van Blue Monday. Nu kan dat ook niet want Blue monday bestaat niet. Wel verveel ik me af en toe en vind ik het saai maar dat vindt Rick onzin omdat we elke dag minstens één maar meestal twee afspraken hebben of klusjes doen.

Inmiddels heb ik me aangemeld als vrijwilliger bij Hospice Den Helder en afgelopen maandag een uitgebreide rondleiding gehad. Nu nog drie keer een dienst als extra kracht en daarna kan ik volledig worden ingezet.

Vandaag gingen we naar Hilversum om met onze Nederlandse buurman in Spanje te overleggen hoe we kunnen samenwerken met wat er nog moet gebeuren op de Spaanse berg. 
Vanwege een vertraging misten we in Amsterdam op drie minuten de aansluiting naar Den Helder. Om die tijd te doden namen we een patatje. Nu ben ik persoonlijk geen hele zoute eter maar ik vond de patat toch wel een beetje flauw. Dus vroeg ik om wat extra zout. 
We doen er tegenwoordig helemaal geen zout meer op omdat dat beter is voor de gezondheid maar het valt niet mee om mensen gezonder te laten eten zei de patatboer terwijl hij me een zakje zout gaf.
Zo, die kon ik in mijn zak steken.


Bij thuiskomst ontdekte Rick iets waar we helemaal blij van werden: de nieuwe kraan die ik vorige week monteerde in de keuken en waarvan bleek dat het uitloop stuk niet kon draaien, kan dat toch. 
Eigenlijk wilde ik het niet geloven maar het leek er toch echt op. Maar als ongelovige Thomas zocht ik toch even naar de verpakking en ja, het stond er duidelijk op. 



En tijdens het afwassen is het toch wel heel makkelijk als de kraan aan de kant gedraaid kan worden.


Met groeten Ton


zaterdag 13 januari 2018

Doelloos

Nee, tot nu toe merken we niets van de het predikaat “Zonnigste gemeente van Nederland”.

Ook vandaag is het grijs nat en koud. Een troost is dat heel Nederland onder dezelfde deken ligt en zelfs zuid Spanje krijgt een staartje wolken mee.
Of het nu komt omdat we de mogelijkheid hebben om naar onze zonnige klompen te gaan maar we zijn het donker een beetje zat aan het worden en tellen de weken af.

Toch weerhield het me niet om ‘de buurt te gaan verkennen’. En terwijl de brulboeien brulden fietste ik naar Den Helder zuid om eens te kijken in het park dat we altijd zien liggen vanuit de trein.
Dat viel me nog niet eens mee want ik kwam maar niet naar de andere kant van het spoor dus reed ik met mijn moutainbike maar ergens een wandelpad in. Dat leverde een leuke route maar zeer modderig pad op ook al lag het bovenop een talud.
En op zo’n tien minuten fietsen van onze nieuwe stek zit je dus gewoon in de natuur. Weliswaar aangelegd maar toch en zeer rustig.


Anyway, na een kwartiertje fietsen stond ik weer aan de weg, nagenoeg op dezelfde plek waar ik park inging. Een rondje dus.


Een nieuwe poging. Terug naar de eerste bebouwing en toen kon ik via een fietstunneltje toch onder de spoorlijn door.
Dit deel ziet er wat minder ruig uit en doet me denken aan het park in Heiloo. 


Ik ben beslist geen fan van grafiti maar in deze tijd waar de kegeltjes nagenoeg doelloos in het netvlies zitten was ik aangenaam verrast om deze kleuruitbarsting te zien.


Wat later werd mijn blik getrokken naar deze blauwbloeiende boom.



Het fietstunneltje bij Station Zuid was wel het meest onjanuariest.


Het deel van het park waar allerlei kunstobjecten staan heb ik vandaag maar links laten liggen. Das meer voor een zonnige dag in April.

Met groeten Ton