vrijdag 17 november 2017

Drollen

De dag voor ik naar Nederland vertrok betrapte ik me op de gedachte dat ik er eigenlijk geen zin in had. Het is tenslotte heerlijk hier in Spanje. Ondanks dat ik Rick al twee weken niet had gezien.

Nu is het ook zo dat als we in Spanje zijn eigenlijk geen moment denken aan ons heerlijke huis in Heiloo. Hetzelfde geldt voor de Klompen die we niet missen als we in Nederland zijn. Dat is maar goed ook en geeft wellicht aan dat we ons op twee plekken behoorlijk prettig voelen.

Met de inspanningen om onze toekomstige nieuwe woonplek in Den Helder tot een eigen stek te maken vond Rick het maar niets om weer naar Spanje te ‘moeten’. Ik had liever nog wat langer gebleven om er meer van te genieten.
En soms gaan dingen dan heel snel want in het vliegtuig zei hij al: wat lijkt Den Helder al weer ver weg.




Zo gauw ik in de tuin bezig ben denk ik sowieso aan niets anders. 
Vanuit de woonkamer vond ik het zicht op de Middelandse zee wat summier worden. Tevens kwam er steeds minder zonlicht binnen en dat is wat ik als Noord Europeaan wil. Zelfs in Spanje en zeker in de winter.
Dus brak ik dertien scheuten van de Yucca af die ter voorbereiding op een nieuw leven op de berghelling wortel mogen maken in een geconditioneerde omgeving. Lekker in een ton met compost en regelmatig water, een beetje in de schaduw en beschut tegen de ergste wind.


In het voorjaar vond ik een stel zoete aardappels die van een vrachtwagen waren gevallen. Ik plantte ze en vanmiddag groef ik er twee op. De anderen zijn niet opgekomen. 
Ze hebben het niet zo heel erg goed gedaan. Het waren nog steeds twee piepers. 
De uitlopers heb ik er af gehaald en in de aarde gezet. Dat zou, volgens internet, een beter resultaat geven. 


En nee, het zijn geen drollen.

Zag vanmiddag een bericht op FB dat er in de provincie Malaga water rantsoenering gaat komen. De spaar bekkens beginnen wel heel erg leeg te raken en  regen zit er nog steeds niet aan te komen. 

Ons huis is niet aangesloten op de waterleiding zoals we die in Nederland kennen of die er in de Spaanse steden of dorpen is. Wij hebben Riego water. Water dat niet gezuiverd is en derhalve geschikt is voor de landbouw. De rekening wordt per twee maanden berekend en betaald. Meestal is dit maar een paar tientjes maar vorige keer was de rekening ineens € 260 . Wel even schrikken. Maar wat het er nog erger op maakte was dat de water meter ongeveer duizend kuub verder stond dan de stand op de rekening. Nu hadden we wel een lekkage op een koppeling. Maar duizend kuub is niet niks. Dat moet je toch ergens zien. Ik vind dit eigenlijk vreselijk omdat er al schaarste aan water is en ik er heel goed op let geen water te verspillen.

Vandaag is de nieuwe rekening afgeschreven en ...... slechts € 32. Daar zijn we weliswaar heel blij mee maar wat is er nu met die meterstand aan de hand?
We zullen toch langs het kantoortje van Patalamara moeten. Wel met het risico dat er alnsog betaald moet worden.
Fingers crossed dan maar en het universum vragen om voldoende regen.

Met groeten Ton




donderdag 16 november 2017

Hoe knus wil je het hebben?

Zitten we gisteravond met een kopje thee op de bank.
Eigenlijk is het hier best wel kaal, zei Rick. No uh, eigenlijk bedoel ik dat het in Nederland knusser is.

Dat heeft denk ik met het weer te maken. De huizen zijn er op ingericht dat het warm en gezellig is. Als tegenhanger van het, bij tijd en wijle, nogal natte en koele weer.

Omdat de rolluiken een week lang dicht waren was de binnen temperatuur gezakt naar een miezerige 17 graden. (vandaag is het alweer opgewarmd tot 20) Eerst de vloerverwarming in de badkamer aan gezet. De airco in de woonkamer blies toen al warme lucht. Maar een huis is niet zomaar op kamertemperatuur. En omdat we het dagboek teruglezen van de Japanse pelgrimstocht dacht ik meteen aan die heerlijke fleece deken. Dus zaten wemet een kopje thee in de stroom aircowarmte onder een dekentje.
Hoe knus wil je het hebben, zei ik. Tegen Rick.


Anyway. We hadden een voorspoedige en snelle overtocht met prachtig zicht op de besneeuwde Pyrenee├źn. Wel was het een zeer luidruchtige vlucht. Zo veel lawaai hebben we nog nooit gehad. Het was weliswaar een gezellige drukte maar wat sprak de groep Spanjaarden die achter in het vliegtuig zat luid.

En wat is het toch lekker om het ontbijt in het zonnetje op het terras te nuttigen. Helemaal blij word je ervan.

Wel meteen naar de zang want 25 november is het concert in de schouwburg in Torrox. Heerlijk om gemist te worden. Want als twee van de vier zingende mannen in Nederland zijn is dat wel een aderlating voor ‘de bodem’. We werden dan ook door alle dames gezoend.

De middag ging op aan de tuin. Water geven, zaailingen controleren, onkruiden uittrekken, checken of er processierupsen nesten waren en nog wat klusjes. 

Ook prettig is dat de zon pas om tien over zes ondergaat en dat ook nog eens mooi doet.



Met groeten Ton

woensdag 15 november 2017

Het zit er weer op.

En dan zitten de zes dagen Nederland er weer op.

Een berg werk verzet. Appartement is nagenoeg bewoonbaar. Alles lekker fris geschilderd. Was het nodig? Eigenlijk niet. Wat een keurige, nette, georganiseerde vorige eigenaar is Job.
Tijdens de overdacht bij de notaris bleek dat het energielabel niet bij de akte zat. Geen probleen zei Job: ik stuur hem even. En met twee klikken op de smartphone was het label geleverd. Kijk: mensen naar mijn hart. Zal wel komen omdat ik zelf wat rommelig ben.

Anyway. Moest er wel geschilderd worden? Nee maar uiteindelijk wil je dat als je ergens woont, je zeker weet dat het vuil dat accumuleert dat van jezelf is. Nou, dat gaat lukken.

Best wel inspannend allemaal en nu had Rick op marktplaats ook nog een mooie eethoek zien staan. We willen graag een iets kleinere tafel met comfortabeler  stoelen. Nu had ik niet zo’n zin om ‘s avonds ook nog eens met de fiets naar Egmond te gaan. Gelukkig mochten we met de auto van buurvrouw voor de te bezichtigen eethoek. 
Komen we op het adres aan, man deed open, Rick zegt dat we voor de tafel komen. 
Man zegt: niet hier. 
Rick belt met de de dame waarmee hij de afspraak had geregeld. 
O, ja, mijn vader spreekt geen Nederlands. Ik zal hem nu bellen.
Ik ben er dan eigenlijk al klaar mee maar na een minuut of vijf konden we dan toch de spullen bekijken. Het gaat het niet worden.



Inmiddels zitten we in de trein naar Schiphol. Op naar de zon zullen we maar zeggen en naar een paar weken niets doen voordat we in december echt aan de verhuizing beginnen.


Met groeten Ton








zondag 12 november 2017

Onherkenbaar


En het zag er allemaal al keurig uit en toch? Toch ga je schilderen. Je eigen geur moet aan een huis komen, alle hoekjes en gaatjes wil je kennen, net zolang totdat je het helemaal kent. 
Nu is dat punt nog niet bereikt en zag het er vrijdagmiddag al uit of er bom was ontploft.
Stopcontacten eraf, gordijnrails verwijderd, het schilderijen ophangsysteem gedemonteerd, lampen weggehaald, scheurtjes in de muur gedicht, wat reparaties gedaan aan het spuitwerk van de muren en toen moesten de mannen nog komen.

Het moet altijd erger voordat het beter wordt.

Dus stond het huis zaterdagochtend om negen uur vol met trappen, emmers verf, kleden, gereedschappen en twee mannen.

Mag ik een foto van jullie maken voor op mijn blog, vroeg ik aan de superschilders toen ze lekker op dreef waren.
Als we maar onherkenbaar zijn, was het antwoord.



Nou, dat is wel heel erg onherkenbaar.

Er mocht dus meer lijf op.



En tijdens het werk werd het hoogste lied gezongen


Ondanks het werktempo lukte het niet om in een dag alles klaar te hebben en komen ze dinsdag terug.

Dat gaf ons de tijd om vandaag rustig de keuken uit te soppen, de boel in de woonkamer weer te installeren, en de eerste huiselijkheid aan te brengen.

Dus staan de schapen op het schap en hangen de eerste, te lange gordijnen aan de rails. Haalden we de eerste verhuiskaarten uit de brievenbus, kregen we visite en deden we een powernap op de bank. 
Er gaat veel energie in zitten blijkbaar. 



En al tuttend wordt het meer en meer onze plek.

Met groeten Ton