woensdag 21 juni 2017

Verbrand

Na een heerlijk goedkope vlucht die ook nog eens keurig op tijd vertrok zijn we veilig thuis op onze warme berg.

Een paar dagen Nederland en dan terugkomen in Spanje met een verbrand voorhoofd en neus. Een beetje te gemakkelijk gedacht dat het hoger in de breedtegraad niet zo'n vaart zou lopen. Nou wel dus.

Tis hier al wel lekker warm aan het worden en ik pas mijn werktempo en werkzaamheden aan, aan de temperatuur. En uiteraard of die werkzaamheden in de schaduw kunnen plaatsvinden. Ook houden we middagrust en sluiten we de luiken aan de kant van het huis waar de zon staat. Een beetje als de Spanjaarden.

Geen spit of sjouwwerk dus vandaag maar nieuwe draden spannen aan de pergola zodat de jasmijn over een wat breder stuk kan uitwaaieren om meer schaduw te creëren. 
Dat ging wel tenkoste van behoorlijk wat takken en bloemen maar ik ben tevreden met het resultaat, daarbij komt: de jasmidum is een snelle groeier.



Toen we een jaar of 15 geleden de serre in Heiloo lieten aanbouwen kon ik wasmachine en droger niet gebruiken en deed schoonzus de was.
Nu is schoonzus nogal netjes en ik kreeg dan ook voorzichtig te horen dat 'je witte was niet echt heel helder is'.
Dat was een onderstatement want ik was wit en bont meestal samen.
Na vier weken wassen door schoonzus had ik de beschikking over hagewitte lakens en shirts.

Kom, dacht ik vanmorgen, zet die t-shirts nou us lekker in de Vanish daar knappen ze beslist van op.
De bak met water en shirts zette ik in de medogenloze Andalusische zon en daardoor stond ie bijna te koken als een echte ouderwetse kookwas op maandagochtend zoals ik me herinner vanuit mijn jeugd.

Het resultaat mag er zijn maar sommige t-shirts zijn echt alleen nog maar voor werk op de berg.



Tussendoor koelen we af in onze waterzak. Ook al is het water 28 graden.


Een andere klus is naai en verstelwerk maar dat is voor de avonduren.
Kortom: het lijkt wel of we hier wonen.


Met groeten Ton

zondag 18 juni 2017

Een nieuw soort koeien

Een voordeel: na een inspannende dag slaap je als een marmot.

Om zes uur ging de wekker.
Ja, had Rick gezegd, als we dan toch in Nederland zijn wil ik graag van Heiloo naar Hoorn wandelen.
Geen probleem maar of dat zou lukken na die 50 km fietsen moest ik nog maar zien.
Maar de conditie is waarschijnlijk zo goed dat we zonder problemen als jonge goden het bed uit stapten.

Met een lunchpakket van buurvrouw gingen we om zeven uur op pad. De schaduwen nog lang en de temperatuur meer dan aangenaam.


Zijn er nu veel dingen veranderd in de bijna drie jaar dat we deze wandeling voor het laatst maakten?


De weg naar het kanaal is volledig op de schop gegaan. Prachtig nieuw asfalt en een bijna perfect egaal betonnen fietspad. En door de werkzaamheden zijn bermen omgewoeld die daardoor volstonden met bloeiende pioniersplanten.


Dat er ganzen in overvloed zijn, ze zaten zelfs in de knotwilgen te snateren.


Met het pontje van Akersloot het Noordhollandsch kanaal over de Schermerpolder in.

Het duurde een tijdje voordat ik er erg in had.
Zeg Rick?
Ja.
Zou dit een nieuw ras koeien zijn? 
Hoezo?
Zie jij er niets anders aan?
Jaaaa, ze hebben horens, net als vroeger 

We zijn er inmiddels gewoon aan gewend dat koeien geen horens hebben terwijl dat natuurlijk wel zo is. Ongeveer als kinderen die denken dat melk uit een pak komt in plaats van een koe.

Het zijn wel dieren van een boer die op biologische wijze zijn bedrijf voert.


Ik word hier wel weer blij van.

Er zijn duizend en een dingen die me opvallen nu ik weer even terug ben.
Wat is Nederland vlak, dat de lucht soms wit ziet van de vliegtuigstrepen, dat er wel heel veel grasland is, hoe sappig groen hier alles is, hoe makkelijk het is om gewoon ff iets te roepen naar een voorbijganger zonder dat ik verstrikt raak in de taal.


Met groeten Ton

zaterdag 17 juni 2017

Seks is net als neuspeuteren.....

Tja, als je huis is verkocht ga je naar Nederland om het voorlopig koopcontract te tekenen. 
Toch?

Dus vlogen we gistermiddag naar Amsterdam. Het laatste stukje doen we altijd met de trein en dan is er een flinke overstaptijd op Sloterdijk waar gelukkig een FEBO zit en we ons de patat mét goed lieten smaken.

Nadat ik de lege bakjs in de vuilnisbak had gegooid, haalden de kouwtjes ze er met dezelfde vaart weer uit.
Kom jongens, dat gaat zomaar niet, sprak ik ze vermanend toe en stopte de bakjes opnieuw in de bak.
De slimmerds waren niet onder de indruk en zo gauw ik me had omgedraaid hadden ze er al weer een uit dat ik pas terug deed nadat echt alle vettigheid was opgepeuzeld waarmee de interesse was verdwenen.

Uh, ik heb slecht nieuws, meldde de makelaar afgelopen dinsdag: de kopers hebben zich teruggetrokken.
Ja, dat kan dus ook nog. En eigenlijk wisten we ook wel dat we niet meteen zouden moetden zeggen dat het huis al verkocht was. Er zijn bedenkdagen, ontbindende clausules en sowieso voordat het contract getekend is, is er slechts een mondelinge afspraak.
Maar omdat de vluchten al geboekt waren en er 7 afspraken stonden voor het bezichtigen van appartementen gingen we toch met plezier naar Hollanda.

Zodoende namen we vanmorgen met fiets en al de trein naar, jawel, Den Helder waar we een uitgebreide stadstoer maakten en twee appartementen zagen.
Een van de makelaars prees nog een ander appartement aan dat we eventueel maandag kunnen gaan zien en we besloten om daar alvast even een kijkje in de buurt te nemen.
Gebouw zag er netjes uit, de wijk leek keurig en het appartement had een balkon op het westen met zicht op Kijkduin. 
Nou, dat ziet er best goed uit was onze conclusie terwijl we naar de achterkant van het gebouw liepen.

Omdat het mooi weer was stonden overal ramen en deuren open en dan denk je eerst dat je het niet goed hoort maar het was onmiskenbaar het gekreun van een welliswaar gezonde portie seks.
Maar seks is net als neuspeuteren: als je het zelf doet is het lekker maar van een ander wil je het niet zien of horen.
En ook al wordt er overal gepeuterd en gesekst de sjeu was er wel vanaf.

Tijd voor de terugtocht.
50 Kilometer terug fietsen. Dat deden we met behoorlijk wat tussenstops niet omdat we nou zo hongerig of dorstig waren maar omdat we ontzettende zadelpijn kregen. Hoe dat kan? Omdat Rick al bijna drie jaar niet heeft gefietst en ik al een maand of negen.

Dus net nadat we Den Helder uitwaren namen we al koffie met een Parijsesoes en na een kwartier was het tijd voor een lekker broodje Hollandse kaas met roomboter.


Zaten we nog even in de berm.


Zagen we liggend deze schapen liggen.


Lagen we een uurtje te slapen op het nieuwe strand van de Hondsbossche zeewering.
Wat is het daar mooi geworden. En elk jaar wordt het mooier.


Vervolgens hadden we nog koffie in Petten en ijs in Schoorl.

En uiteindelijk ben ja dan zes uur later op je logeer adres waar we een lekker wijntje dronken en we van een heerlijke Chinese maaltijd genoten.
Dat wordt goed slapen.

Met groeten Ton

woensdag 14 juni 2017

Sommige dingen vergeet je nooit

Toen ik op de NOS nieuwssite het bericht zag staan over die ongelooflijke brand in Londen was ik meteen weer terug in Singapore.

Zelfs na 27 jaar is de eerste gedachte bij brand in een flatgebouw: jezus wat heb ik toch altijd een mazzel in mijn leven.

Tijdens de wereldreis die ik in 1990 maakte, sliepen mijn vriend en ik in Singapore in wat een illegaal backpackershotel bleek te zijn. Het was gevestigd op de 12 de verdieping van onderstaand gebouw.
Midden in de nacht werd iedereen wakker geschreeuwd dat er brand was en dat we zo snel mogelijk naar buiten moesten.  


Achteraf viel de brand wel mee maar daar denk je op zo'n moment niet aan. 
Het enige dat ik dacht was dat ik niet op mijn teenslippers naar buiten wilde en besteedde kostbare tijd aan het doorspitten van mijn rugzak terwijl mijn vriend stond te schreeuwen dat we moesten vluchten.


Nou en daar zitten we dan midden in de nacht te wachten op de stoep wanneer en of we onze spullen terug zouden krijgen. 
In ieder geval heb ik wel mijn dichte schoenen aan.

Wel van een andere orde maar ook vandaag had ik mazzeltjes.


Zitten we vanmorgen aan het fruithapje zie ik iets uit de boom vallen. Was dat nou zo'n hagedis, dacht ik. Dat kan toch niet?
Nadat ik wat meer ging opletten zag ik inderdaad hagedissen de boom inklimmen dus dat ik er een zag uitvallen zou dus zomaar kunnen. Nooit geweten dat die beestjes zo goed konden klimmen want deze ging bijna tot het uiterste topje.


Tijdens mijn rondje watergeven zag ik toch nóg twee rijpe vijgen in de boom. Maar als ik ze wil drogen wat dan te doen tegen mieren?
Grote pan, laagje water erin, bloempot er in en een bord met de stukjes vijg erop. Het werkt.


Kortom: hier zit een dankbaar mens.

Met groeten Ton

dinsdag 13 juni 2017

Concurrentie

Wat kan een mens blij zijn met de eerste rijpe vijgen uit eigen tuin.
Nu ben ik eigenlijk niet zo heel erg onder de indruk van verse vijgen dus wilde ik ze drogen. Zodoende sneed ik ze in dunne plakjes en legde ze op een bord dat ik in de verzengende zon zette. Je zag de plakjes bijna verschrompelen.
Zo rond een uur of acht wilde ik het bord binnenzetten en van een afstand zag ik het al: mieren.
Maar dat moet je nu toch onderhand wel weten, zei Rick, die krengen komen overal op af.
Tja, het was niet echt slim van me maar ik denk er soms wat te makkelijk over. Leek ik in dat opzicht maar wat meer op mijn ouders.
Ook al verklaarde ik ze niet meer geschikt voor consumptie, toch pakte ik een plakje van het bord, blies alle mieren weg en at het op. Het smaakte goed en dus ga ik in ieder geval in de toekomst opnieuw vijgen drogen. Wel iets bedenken om de mieren weg te houden natuurlijk.


In ieder geval kleurden de druivenbladeren prachtig in het licht van de ondergaande zon. En de druiventrossen laat ik in september drogen tot rozijnen bedacht ik me.


Vanmorgen was er de wekelijkse wandeling naar Acebuchal.
Onderweg kwamen we een hele roedel keurig in klederdracht gestoken dames op paarden tegen.
Geen Spaanse schonen zoals wij dachten maar Engelse damsels.


In 2005 werd bar restaurant El Acebuchal geopend in het dorpje. Het is er altijd druk maar dat komt niet alleen omdat je er heel lekker kunt eten. Er is maar één restaurant.

Tot januari van dit jaar want toen opende een tweede: restaurante Venta La Montes. Maar wij zijn trouw aan onze Antonio.
Tot vanmorgen want toen bleek Antonio een dagje vacaciones te hebben. En hoe trouw we dan ook zijn: nood breekt wet en dus liepen we tien meter verder naar het nieuwe restaurant. 
Tien meter? Hoe weten we dat?

We begrepen al wel dat de concurrentie niet helemaal werd gewaardeerd en uit gefluister maakten we op dat er in korte tijd al best wel irritaties onderling zijn.


Toen we na de koffie, met ook een lekker gebakje, de deur uitgingen konden we echt niet om het imponerende mozaïek op de muur heen.


Dit gifgroene spinnetje zag ik ook niet over het hoofd maar dat kwam omdat ie vanuit de boom eerst op mijn bord met lasagne viel.



Met groeten Ton