woensdag 26 juli 2017

Nu maar hopen dat ie niet wordt opgevreten.

Het was wel een paar dagen afzien na de Nijmeegse. Het beleef niet bij een dik en ontstoken teentje, de hele enkel volgde. Inmiddels is het leed geleden.

Voordat we weer naar het zonnige zuiden afreisden hinkepinkte ik eerst nog even naar onze toekomstige woning waar we vanaf de galerij zicht op de dijk, de boten en Texel hebben. 
Tenminste als alles naar wens gaat want dan is het volgende week maandag geregeld.


Hier zagen we gisteravond een prachtige zon ondergaan. Hij lijkt niet volledig rond. Zal wel met luchtlagen te maken hebben.


De eerste afgevallen amandelen en drie rijpe vijgen lagen in prachtig strijklicht op tafel.


Vanmorgen eerst even de tuin in om de eventuele schade op te nemen. Want stekken en zaailingen willen veel aandacht en die hebben ze de afgelopen twee weken nauwelijks gehad.
Wel had ik goed nagedacht over een bewateringssysteem. Alle potjes zette ik op schotels of in bakken. Daarin plaatste ik een waterslangetje. Om het waterpeil te regelen boorde ik een gaatje op een centimeter van de onderkant.
En...... helemaal goed. Alles heeft het overleefd. Nou, uh, op een zwakke Oleander stek na dan.



Bijzonder trouwens dat in de droge hitte die hier heerst onkruiden schijnbaar moeiteloos voldoende vocht kunnen vinden. Vanmorgen knipte ik een onkruid vlak boven het maaiveld af. Na een uur was er rond de wortel een nat plekje te zien. Vocht dat door de wortel actief wordt opgenomen uit de grond en naar boven wordt getransporteerd.


En..... de eerste tomaat is al aardig op weg om lekker rijp te worden. Voor zover ik me kan herrinneren is dit mijn eerste zelf gekweekte tomaat.


Rick nam het zwembad onderhanden.


En dit sprinkanenmannetje zijn vrouwtje.
Ze waren zo slecht te onderscheiden op het grind dat ik ze pas, nadat ze twee keer waren weggesprongen zag.





Soms lijkt Japan heel ver weg. Maar deze karpers kregen we afgelopen weekend en daar zijn we heel blij mee.


Met groeten Ton

zaterdag 22 juli 2017

Het zit er weer op, gelukkig

Kijk, zo wil je wel 40 kilometer lopen. Heerlijke temperatuur, kwetterende vogels, murmelende mensen, de geur van bos en ruimte voor de voeten. Wat wil een mens nog meer?


Zelfs de dijk waar we vorig jaar zo ongenadig nat regenden was nu een feestje. Dat had ook te maken dat we samen wandelden met een vrouw die bij onze volgende pauze mijn teentje ging healen.
Of het geholpen heeft kan ik natuurlijk niet zeggen maar een vijfde dag zou ik beslist niet gered hebben.


Al lopend hebben hebben we ook nog allerlei vastgoedtransacties gedaan. Het lijkt nu allemaal door te gaan.
En dan loop je ineens in de Molenstraat.


Na de laatste stop kwam het niet meer goed met het teentje en strompelde ik 9 kilometer naar de Via Gladiola waar ik om twee uur mijn medaille in ontvangs nam. 
Net als elk jaar was ik geraakt.


Vrijdagavond gingen de meesten al van de boot af naar huis maar met de achterblijvers gingen we lekker vet eten. 
Patatten, shoarma, kroketten, frikadellen en veel saus.


En dan is editie 2017 weer voorbij. 

Met groeten Ton.

P.s. De boot is voor volgend jaar al weer gereserveerd.

donderdag 20 juli 2017

Hou vol


Oei, dat was schrikken om vier uur. Keiharde regen.
Gelukkig was onze starttijd om zes uur en... mazzel als altijd was het toen droog.

Hier wel een dreigende lucht die geen tien minuten later een flinke bui losliet. Daarvoor hadden we onze plastic schapenponcho's voor. Die had Rick gekregen bij zijn Texelse afscheid.


Je krijgt soms heel leuke dingen. Er stonden drie ongeveer achtjarige meisjes met een spandoek voor gratis peptalk. Rick wilde die wel hebben en de dames gingen helemaal los. Hou vol, je kunt het, je bent een kanjer. Maar als u het later niet meer leuk vind kun je dit briefje lezen.


Dan kan je dag toch niet stuk.

Ook vandaag heb ik niet gesnoept. Dat is maar goed ook als je leest dat er best wel veel wandelaars zijn uitgevallen vanwege buikvirus dat waarschijnlijk veroorzaakt werd door besmet voedsel dat aangeboden werd.

Dus was ik best wel hongerig en kregen we opnieuw een heerlijk dinner. Zo lekker dat ik mijn bord wilde uitlikken. Daar moest natuurljk wel een foto van gemaakt worden.


Geen blaar erbij en heerlijk gelopen. Nog maar een daggie.

Met groeten Ton

woensdag 19 juli 2017

Misselijk makend

Oei, wat zag ik er vanmorgen om half vier nog verfrommeld uit. Dikke ogen, slaapstrepen in de wangen en haar dat alle kanten uitstak.
Maar dat heeft niets met het tijdstip te maken hoor, zei Rick, dat komt omdat je met het dekbed over je hoofd  lag te slapen.
Dat deed ik om het Nijmeegsefeestgedruis te dempen. 

Wat was het warm vandaag. Eigenlijk meer klam. Goed gelopen ook al is er een blaar bijgekomen maar niets kan de feestvreugde bederven.

Want wat is het eigenlijk een bijzonder fenomeen. We weten inmiddels van de O-settai in Japan, van de hulp die we onbaatzuchtig kregen aangeboden op de weg naar Santiago of van het universum dat je geeft wat je nodig hebt. 
Maar duidelijker dan tijdens de Vierdaags zal je het niet krijgen. 
Voedsel wordt in een mate verstrekt dat er 12 bijbelse korven met brokken achterblijven op het veld.
Eten voor de dag hoef je niet mee te nemen. Werkelijk alles wordt je gratis aangeboden. Van water tot koffie, thee en limonade. Van plakjes komkommer tot stukjes warme pannenkoek om over de eindeloze hoeveelheden drop, snoep, zoute koekjes maar niet eens te spreken.

Misselijk kan je worden als je jezelf niet een beetje in acht neemt.

Waar je beslist niet misselijk van wordt zijn de heerlijke goed verzorgde en biologische maaltijden op de Josefien.

Zo aten we o.a. koude Opperdoezersoep met Pancetta. Werkelijk heerlijk.



Het voorspelde onweer laat nog op zich wachten waardoor ik het nog steeds Spaans benauwd heb. Dat kan ook komen van de gloeiende voeten. 
Zo direct nog maar ff in een koud voetenbakje gaan zitten.

Met groeten Ton

P.s. Jan is vanmorgen niet gestart. Ben bang dat ie de rest van zijn leven word geplaagd door zijn zus.

dinsdag 18 juli 2017

Jantje

We schrokken beiden wakker en Rick riep: wat is dat?
Slaperig antwoordde ik: dat is Jan. Die moet om vier uur starten.
Rick keek op zijn wekker en zei dat het pas half twaalf was. Waarschijnlijk een gast die laat thuiskwam.
Blij hervatten we de slaap.

Maar deze foto is van half vijf toen wij moesten aantreden.


Normaal gesproken gaat de eerste dag van Nijmegen naar Elst en dan via Oosterhout over de Waaldijk terug naar de stad. Maar omdat op de dijk de meeste problemen zijn met mensen die van de warmte  bezwijken en het bijna onmogelijk is voor de hulpverlening om er te komen is dit jaar besloten om de route in omgekeerde richting te lopen.

De eerste 7 kilometers gingen over een nog wat kille Waaldijk. Zo tegen een uur of negen begon het pas lekker op te warmen.

Het voordeel van het verblijf op schip Josefien is dat er leuk contact ontstaat tussen de wandelaars.
En..... die kom je dan natuurlijk ook gewoon tegen onderweg, eet vervolgens samen een broodje en besluit om gezamenlijk al kletsend verder te lopen.


Het gespreksonderwerp was geregeld: Jan.
Jan is nog heel jong en loopt om een bijzondere reden. Vorig jaar liep zijn zus de Nijmeegse voor de eerste keer en vanwege blesures verscheen ze de tweede dag niet aan de start. Bij thuiskomst had Jan gezegd dat ze een watje was en toch minstens de tweede dag had moeten starten.
Nou, dan lijkt het mij een goed idee als jij volgend jaar de Nijmeegse zelf eens gaat lopen. Dan piep je wel anders.

Dus startte Jan vanmorgen. 
Via de Wandelapp werden alle wandelaars van schip Josefien gevolgd. Duidelijk werd dat onze Jan niet een snelle wandelaar was.

Toen wij na onze koele beloning de finish bereikten zou het nog twee uur duren voor Jan zijn 50 kilometer er op had zitten.


Pas nadat we een heerlijk dinner hadden genuttigd kwam een geblesseerde Jan pas aanzetten. Nou aanzetten. Strompelen leek het meer.
Het was nog erger dan mijn zus had gezegd, zei hij.
Of hij morgen gaat starten is bij deze nog lang niet zeker. Ik kon het niet nalaten hem een mietje te noemen.

We hadden dus een prettige eerste wandeldag. De stand staat op één blaar.


Met groeten Ton