maandag 16 oktober 2017

Wennen

Wonderlijk eigenlijk hoe snel men went aan een nieuwe situatie.

Tijd voor een grote plaat lekkere geroosterde groenten. 
Pompiedompiedom. Olie, paprikapoeder, kerrie, tralalalala, provençaalse kruiden, hummmmmiehummmm, knoflookpoeder en zout. Zout. Waar is mijn zout?
Ik weet toch zeker dat het hier in de la staat.
Grom, grom rommel rommel. Niets.
Dan alle potjes een voor een uit de lade.

En ja hoor de witte plastic bus met rode deksel staat er gewoon tussen.

Tja, hoe snel went een mens aan nieuwe situaties.
In de B&B zat het zout in een zelfde plastic bus maar met een blauwe deksel en dan zoek je in je eigen keuken naar een blauwe bus en zie je toch echt die ouwe vertrouwde rooie niet staan.


Wel weer heerlijk tutten in De Klompen. Ik kreeg stekjes mee uit de tuin van ons oppas weekje en die moesten natuurlijk in potten.
Maar omdat we na een week werken ineens weer helemaal in de vakantie sfeer verkeren werd er veel gerust. Kopje koffie onder de grote boom, koppie thee op het witte wijn terras, kopje koffie etc.

Tijdens een van de pauzes zag ik deze prachtige vinder die, net als ik, niet zo heel lang stil kan zitten.


Afgelopen zaterdag kregen we van de Belgische gasten een trommel met koekjes.
Niet zo goed voor onze strakke lijfjes.
Zullen we ze maar weggeven, stelde Rick voor.
We kunnen ze ook bewaren voor mijn verjaardag, zei ik.
Ja, jaaaaa. Dat zullen we zien sneerde Rick

Heb je zin een een bakkie thee, vroeg ik vanmorgen.
Ja, maar wel met een koekje.



Ik denk dat de inhoud mijn verjaardag niet haalt.

Met groeten Ton

zondag 15 oktober 2017

Whites only

Ruwe tijden zijn het.

Er lijkt niet alleen weinig ruimte voor elkaars standpunten er lijkt wel sprake van pure haat als men het niet met elkaar eens is.
Ik merk aan mezelf ook dat mijn taalgebruik verruwt in een discussie en dat ik meer zwart /wit denk bij zaken waar ik het niet mee eens ben of over verontwaardigd ben.

Zo denk ik ook niet zo genuanceerd over dat gedoe met die Harry Weinstein. 
Eindelijk is er een actrice die naar buiten heeft gebracht dat die man zijn handen hoofdzakelijk gebruikt voor het betasten van vrouwen en om zijn gulp te openen. Zijn er ineens heel veel vrouwen die zeggen dat hij ook hen heeft betast.
Lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat dit gerucht al niet jaren de ronde doet. Daar praat je toch over als actrices onder elkaar? Zeg, wat denk wat die horny Harry nu weer heeft gedaan?
En iedereen houdt officieel zijn waffel, gaat vrolijk lachend met de man op de foto, neemt met graagte een rol aan in zijn films.
Tot nu, en dan is er ook ineens een totale gespeelde verontwaardiging. Weinstein uit het Oscar commitee gegooid en aan de schandpaal genageld, meer dan terecht natuurlijk. Maar wat een slap zooitje dat Oscar commitee. Je kan mij echt niet wijsmaken dat ze van dit gedrag niets wisten en dit dus al die jaren tolereerden.
Nou ja, Dat machtige en onmachtige mannen hun handen niet thuis kunnen houden is natuurlijk al jaren bekend maar dat vrouwen in deze situaties niet samen een blok maken vind ik onbegrijpelijk. Zo afhankelijk en onmondig zijn deze wereldberoemde vrouwen toch niet. Zeker als je ziet hoeveel slachtoffers er zijn. 
Maar als ik de commotie rond Griet op de Beeck zie is het dus nog steeds zo dat slachtoffers van seksueel misbruik niet serieus worden genomen.

Anyway. 
Bij mij verandert er dus blijkbaar ook van alles. 
Zo lang als ik me kan heugen drink ik het liefst rode wijn. Witte Weinstei . Uh, wijn smaakt maar bloemetjes vind ik. Maar al sinds een tijdje smaakt rood me niet meer. Omdat ik het toch lekker vind om zo af en toe een alcoholische versnapering te nemen probeerde ik dan maar een witje. En ff kort door de bocht: voor mij vanf nu Whites only.



Stukje buitenmuur Los Zuecos

zaterdag 14 oktober 2017

Hardnekkig

Vanmorgen de gasten uitgezwaaid.

We kregen een blik met koekjes als dank voor de goede invalzorgen die we hebben geboden.
Blijkbaar hebben we het goed gedaan. 

Maar oei, ik heb zowat al mijn oude demonen voorbij zien komen afgelopen week. Waarvan de belangrijkste wel is: Kan ik het wel?
En juist die gedachte zorgt ervoor dat ik overal zie dat ik het niet kan. Het is een zeer hardnekkig oud gedachten patroon.
O, ja, hoe zat het ook alweer bij de Landmark trainingen? Creëer iets nieuws want anders doe je wat je altijd doet. 
Dat creëren hebben we jaren lang elke morgen gedaan maar is toch uit het systeem verdwenen.
Als ik dus niets creëer voor een weekje een B&B draaien doe ik mijn ouwe vertrouwde 'ik kan het niet' ding met het gevolg dat ik eigenlijk geen plezier heb, constante stress ervaar, niet mijn leuke aardige zelf ben maar afstandelijk reageer. En nog wat van die zaken.

Dus kijk ik met mijn neus in de kastjes naar kruiden. Ja hoor er staat van alles. Ga naar de winkel voor de inkopen die we nodig hebben om er vervolgens thuis achter te komen dat er geen Provençaalse kruiden zijn.
Zie je wel dat ik het uiteindelijk niet kan? Ik kan zelfs niet eens zien wat ik nodig heb. Zo wordt het nooit wat. 
Nou, zegt Rick, dan gaan we toch gewoon nog een keer naar het dorp. Je loopt jezelf nu al langer op je kop te geven dan dat het tijd kost om een extra ritje naar de supermarkt te maken.

Dus reden we een extra rondje en stonden er wat later twee potjes kruiden in het kastje.


Kregen we s'avonds wel een reaktie naar aanleiding van het blog: links onder staan grote potten met kruiden. Tja, zoeken is niet mijn sterkste kant en zeker niet als ik gestresst ben.


Toch heb ik het ook leuk gevonden. Het is gewoon goed om weer eens een paar grenzen op te zoeken, een paar dagen met onbekenden aan tafel te zitten, zorgzaam zijn voor een ander, 



de Maroma vanuit een ander gezichtspunt te zien,



Strelitzia te zien bloeien en de bloemen een te beetje helpen bij het openen. Ze kunnen soms wat te stijf in het schutblad zitten waardoor de bloemen niet naar buiten komen.


In ieder geval wilde deze groene rakker graag naar binnen.



Lag de poes wel zeer relaxed op de bank


maar kroop wat later toch liever onder mijn knieën.

Niet dat mijn lig comfort daarmee op vooruit ging maar met een poes op de bank is ook geluk en daarmee ook comfort, alleen anders.

Nu freewheelen we nog tot morgenochtend.

Met groeten Ton

woensdag 11 oktober 2017

Wat schiet je er mee op?

Schreef ik een paar maanden geleden over Maxima, de sneue sterk vermagerde kettinghond.


Nadat we hadden ontdekt in wat voor toestand deze boxer zich bevond wisten we eigenlijk niet zo goed wat te doen.
We hebben behoorlijk wat gedoe gehad met onze Spaanse buren over het recht van overpad en wilden niet opnieuw in problemen komen. 
We voerden Max dan ook stiekum elke dag een paar handjes brokjes. Maar zagen wel dat ze verschillende soorten drollen poepte. Volgens ons duidelijk zichtbaar vanwege twee soorten voer. Totdat er na een paar weken nog maar een soort poep te zien was.
Volgens mij weet de eigenaar dat iemand Max voert en is daarom nu zelf helemaal gestopt met voederen, zei ik tegen Rick.

We vroegen aan een van de residerende buren of zij wist wie de eigenaar was en of er iets aan de belabberde toestand van de hond gedaan kon worden.
Dat was er. 
Na een paar dagen kregen we te horen: jullie kunnen hem in de auto zetten en hem naar het asiel brengen. 
Tja, en dan gesnapt worden tijdens het stelen van eigendom. Volgens de Spaanse wet zijn dieren geen dieren maar dingen waarmee ja naar believen kan doen wat je wilt. Gelukkig staat dit inmiddels wel ter discussie.
Anyway. 

Een paar dagen later hoorden we dat de dame van het asiel Max zelf zou komen halen. Maar we zagen dat dat de hond zienderogen verslechterde. Ze wilde nauwelijks nog eten en van uitwerpselen kon je eigenlijk niet meer spreken. Vlak voordat we de laatste keer naar Nederland gingen was Max verdwenen.
Oei, het kan niet anders zijn dan dat ze dood is en hoe triest ook: misschien wel beter zo.

Vorige week bij aankomst in Spanje stond er ineens een leuk klein nieuw hondje. Och arme, riepen we beiden, wat gaat dit beestje een miserabele toekomst tegemoed.

Spreken we gisteren de residerende buren waaraan we vroegen hoe het nu zat met Max en het nieuwe hondje.
De dame van het asiel heeft Max opgehaald en toevallig was de eigenaar aanwezig. Die vertelde de dame dat hij deze hond een paar dagen eerder als zwerfhond had meegenomen omdat hij het zo zielig vond voor het beest. 
Nou ja, de leugen alleen al.
In ieder geval maakt Max het goed.

Met groeten Ton



dinsdag 10 oktober 2017

Crises

De kat ligt er in ieder geval rustig bij.


En zelfs de gasten hebben het naar de zin. Ze smikkelden heerlijk van mijn onvolprezen vislasagne onwetend van de crises die zich voordeden.


De gasten wilden graag dat ik voor ze zou koken. Geen probleem natuurlijk ook al word ik wel een beetje onzeker omdat ik geen ervaring heb met het gebruik van de keuken.
Eerst maar eens een lijstje maken voor de ingrediënten en hop naar het dorp. Eenmaal thuis tomaten saus maken. Uitje fruiten, knoflook derbij, kruiden toevoegen.... kruiden? He? Een kast vol kruiden maar oregano? Thijm? Rozemarijn? Niets en zonder deze kruiden kan ik geen tomatensaus maken die op zijn minst een beetje mediteraans smaakt. En dat terwijl de kast vol staat met de meest exotische kruiden.
Ik schiet meteen in de stress.


Dus ging ik als een ietwat geïrriteerde in zijn werk gestoorde kok, opnieuw naar het dorp. Maar de gasten zijn meer dan tevreden en daar draait het om in een B&B.

Voor het meer dan uitgebreide onbijt kregen we instructie om zelf broden te bakken. Piece of cake: broodmix, water en nog wat pitjes toevoegen. Alles in de machine en op de startknop drukken.


Niets. 
Opnieuw instellen dan?
Nee, dat staat het apparaat niet toe.

Whatsappen dan maar.
Stekker uit het stopcontact trekken en opnieuw instellen.
Noppes.
Hij doet niets, werd er snel geapped.
Antwoord: Hoe lang hebben jullie gewacht?
10 minuten.
O, kan wel een kwartier duren.
En ja, uiteindelijk ging het apparaat werken.
Crisis bezworen.

Wel even drie uur wachten voor het resultaat.

Ook al is wennen, we vinden het beiden eigenlijk best leuk. Maar we zijn pas twee dagen bezig en moesten vanmiddag al een kleine siësta houden.

Met groeten Ton







zondag 8 oktober 2017

Op pad naar de B&B

Zij die gaan werken groeten u.
Vanavond gaan we naar de B&B.


Dus werd vandaag het huis min of meer gekuisd en moest ik al het gereedschap dat door de tuin slingert opruimen.

Juist het feit dat we een week niet in De Klompen zijn zorgt er voor dat ik ineens van alles in de tuin wil doen. Zo stond ik vanmorgen om een uur of negen al te spitten en te hakken om een paar afgezaagde Yuccastekken op de helling te planten. 
O, dan kan ik meteen een paar van de opgepotte planten een defintieve plaats te geven. 
Eerst maar de verschillende soorten bij elkaar zoeken. 

Ik pak met elke hand twee potten en in mijn gedachten hoor ik: had ik nou een steen in een van die potten gelegd?
Nog zie ik niet wat ik zag. Het duurde echt wel een seconde voordat ik verwerkt had wat ik zag.
Een pad die heerlijk in ongeveer het kleinste potje zat wat er stond. Nagenoeg al de aarde had ie uit de pot gewerkt.


Maar zit ie hier nou niet heerlijk op zijn gemakkie? Tijd genoeg voor mij om het fototoestel te halen en een foto te maken.


Vanavond kennis gemaakt met de gasten. Gaat vast een leuke week worden.

Met groeten Ton

vrijdag 6 oktober 2017

Zeg nooit nooit

Natuurlijk is het heerlijk hier te zijn.

Rick kijkt regelmatig de afschrijvingen na via het internetbankieren. Zag hij een afschrijving van het Spaanse waterleidingbedrijf van € 260 over de maanden mei en juni. Dat is veel, veel te veel.
Normaal gesproken betalen we € 40 per twee maanden. Vooral ik raak dan in de stress. Eenmaal thuis in Nederland bleek via de rekening dat we ongeveer 400 kubieke meter hadden gebruikt. Wel had ik een lekje in de aanvoerslang gevonden en gerepareerd. Vandaag controleerden we onze meterstand in de kast waar alle watermeters van ons gebiedje zitten. Blijkt dat de meter 1000 kubieke meter meer aangeeft dan de laatste stand op de rekening. Hellup.
Eerst maar in overleg met de buren, daarmee delen we samen het waterrecht, want vertelden zij niet dat ze problemen hadden met hun waterdepot?
Overigens stond het tandwieltje in de meter stil dus zou er nu in ieder geval geen lek meer aanwezig moeten zijn.

Bij het uploaden van de foto's voor het blog krijg ik een error 500 melding. Geen foto's dus vandaag. 
Das jammer want een plaatje zegt meer dan 1000 woorden.

Ik nam een halve rugzak vol met stekken mee uit de tuin van voormalig huis nummer 1. Die staan inmiddels allemaal opgepot op de plantentafel te genieten van groeizame temperaturen en voldoende licht.

Na de intense zomerhitte merk ik dat ik het lastig vind om 'op te starten'. Alsof ik nog een beetje afwezig ben, mijn hoofd nog wat in de wolken zit, misschien zelfs de gedachte heb: moet ik weer?
Rick kwam al meteen met het idee om wat Yuca's te verplanten en de Algarobbo te snoeien. Dat vond ik nog wat te drastisch. Wel ben ik begonnen met het planten van de zaailingen die ik in het voorjaar zaaide. Leuke kleine plantjes die geen plantgaten nodig hebben van een meter diep.

Al jaren roepen we: voor ons nooit een B&B. 
Kregen we gisteren het verzoek om een week een B&B te runnen omdat de eigenaren naar huis gaan vanwege familie omstandigheden. Natuurlijk gaan we dat doen en zijn benieuwd of we dan van standpunt veranderen. We hebben er zin in omdat het iets nieuws is en omdat we tijd zat hebben.
Morgen draaien we een dagje mee. We worden om half acht verwacht. 
Das dan weer errug vroeg voor deze vakantiegangers.

Met groeten Ton


donderdag 5 oktober 2017

Geschift?

Het was heerlijk hoor, in Nederland. Lekker bij de haard. Ongeveer alle vrienden en bekenden gezien en gesproken. Veel etentjes gehad, veel dingen gedaan en elke dag een wandeling.
Nu is 'bijna' bij de boer niet 'half' maar toch: we zijn twee keer bijna verzopen tijdens een Dollyroute vanwege de meer dan overvloedige regenval. In totaal maar vier dagen waar geen regen viel en 25 dagen zonder zon. Mwah, dat laatste is wat overdreven.
Maar wat kan je de zon missen.
Zo kan de lucht er uitzien. Bijna vergeten.


Vorige week vrijdag gingen we een daggie op visite bij vrienden in Zwolle. Bij AH twee goedkope NS kaartjes gekocht waarin ook nog een kopje koffie en een wrap zaten. Kijk, dan worden wij helemaal blij.
In Amsterdam overstappen en bij AH to GO snel de wraps halen.
Rick laat de kaartjes zien bij het afrekenen waarna de casiere snauwt: ik moet die voucher hebben.
Tja, en die hebben we niet mee.
Excuses gemaakt waarna de dame inbondt en zei dat we die vouchers apart hadden moeten uitprinten maar dat we die op een later tijdstip ook nog mochten inleveren.

Dat deden we gisteren op Schiphol.


Voorspoedige reis met beiden leuke vliegtuigburen. 

In de Klompen aangekomen en snel de kaas in de koelkast gelegd. STAAT ER NOG EEN OPEN PAK MELK IN.
Helemaal vergeten weg te gooien toen we naar Nederland gingen.
Natuurlijk moet ik dan ff aan het pak ruiken. Ik haal de dop eraf en...... het ruikt gewoon nog naar melk.
Dat is bijzonder.
Ik gooi de melk in een pannetje en zet het op de kookplaat. Als melk ook maar een beetje zuur begint te worden schift het bij verwarmen.


Maar schiften ho maar. Nou dan kan ik nog wel een kopje koffie maken.


De smaak? Niets mis mee. 
Dit geeft mij trouwens wel te denken. Wat is er met de melk gebeurt dat het niet bederft? Hoe onvoorstelbaar moet er ook met dit product geknoeid zijn.
Nou ja, het is tenslotte houdbare melk, zei Rick.

Altijd een beetje nerveus als we weer in de Klompen arriveren. Zou het allemaal wel goed zijn?
Ja, alles was goed.
De laatse dag voor vertrek knipte ik vlijtige Lies helemaal kaal en zo trof ik haar vanmorgen aan. Is het geen beauty? En dat voor een plant die is gered uit de vuilcontainer.



 Vanmorgen meteen de eerste repetitie van het koor. Helemaal leuk om Spaanse Kerstliedjes te zingen.

Met groeten Ton


maandag 2 oktober 2017

Tis altijd net anders

Mag ik je auto gebruiken, vroeg ik aan broer, om de barkrukken op te halen die we via Marktplaats hebben gekocht in Grootebroek?
Natuurlijk.
Als dank waste en poetste ik de auto, niets stond een gesmeerde actie in de weg.

Zaterdagochtend de krukken ophalen. Ik wil de autodeur openen. Niks daarvan.
Ouderwets de sleutel geprobeerd en ja, de deur gaat open.
Starten: niets.
Broer bellen. Die ligt nog in het ziekenhuis maar kan gewoon de telefoon opnemen.
Oei, nou, dat ik heb ik nog nooit gehad. Ondanks het overleg krijgen we de auto niet aan de praat.

Komt net buurman langs en Rick vraagt of die met ons de barkrukken wil ophalen.
Geen probleem.

Dus staan er drie mooie krukken in de kamer.


Vorige week schreef ik over een mooi blauw bankje dat we hadden gekregen.
Zaterdagmiddag hadden we een afspraak met de eigenaar van ons appartement om te kijken of we nog wat zaken wilden overnemen.
Hebben jullie misschien interesse in de rode bank?
Wij keken elkaar aan en dat zie je dan aan elkaars snuitje: ja, dat willen we wel.
Dus nemen we de bank over. Maar wat doen we nu met dat blauwe bankje? Contact opgenomen met de schenkster van de bank en we mogen hem weggeven aan iemand anders of aan een goed doel.

Als we terug zijn in Spanje gaat Rick 25 oktober weer naar Nederland om een paar dagen te werken. Dat is op zich allemaal wel te doen maar mijn verjaardag is 26 oktober.
Wat wil je hebben voor je verjaardag?
Oei dat is lastig want ik heb voor mezelf een beetje last dat er vanaf nu geen geld meer in het laatje komt maar er alleen maar geld wordt uitgegeven.
Volgens mij moet je maar een Ipad vragen want je moppert wel veel over de oude.
Bijna drie weken heb ik lopen dubben. Ik wil het wel maar ik vind het zo duur.
Vanmorgen was ik er eindelijk uit en vanmiddag togen we naar de Apple store.
Een uiterst vriendelijk en behulpzame jongen hielp ons.
Ik stelde een paar vragen, onder andere over de Icloud, waar keurig antwoord op werd gegeven. Ik kan de gegevens wel voor u overzetten hoor.
Kijk, daar word ik dan helemaal blij van, waarna er volgde: daar rekenen we 35 euro voor.

Gewoon doen, zegt Rick, we kunnen het tenslotte niet meer aan de Appledeskundige overbuurman vragen.

Een paar weken geleden plukte ik verschillende soorten bessen in het park. Sleedoornbessen, vlierbessen, rozenbottels, meidoornbessen en nog wat bramen.
De sleedoornbessen moesten een vorst periode ondergaan om het oxaalzuur gehalte te verlagen dus zette ik de hele pan met vruchten in de vriezer.
Vanmorgen tijd om de boel tot jam te verwerken.
Kook, kook, pruttel, pruttel. Natuurlijk merk ik het ook maar hoop dat het wel weg zou gaan. Tot Rick riep: wat stinkt er zo?
Er kwam een chemische lucht uit de pan. Niets fruitigs.
De boel maar in de tuin gegooid dan kan het composteren.


Maar we zitten samen lekker bij de brandende kachel op een prachtig blauw bankje en ik knoei heerlijk op mijn verjaardagskado.

Met groeten Ton


donderdag 28 september 2017

Nat worden, nat zijn

Nee, dit is niet wat je denkt.
We kunnen het niet laten.
Mijn broer houdt niet van auto's schoonmaken.

Na de meer dan voorspoedige verkoop van huis nummer één hadden we het plan om drie maanden een verre reis te gaan maken. 
Maar waar naar toe? Nepal, stelde Rick voor. Maar daar zie ik niet zo veel in.
Australië leek mij wel wat. Rick dook meteen het internet op en ondanks dat het natuurlijk een prachtig land is, mistte er iets. Of misschien is het wel wat te westers.
India leek ons beiden mooi maar bij nadere info wel wat druk, vies en plakkerig in de natte tijd. 
Zuid-Amerika dan? Ook mooi maar toch ging het bloed niet sneller stromen. 
Ik geloof dat ik liever iets doe tijdens zo'n reis. Reizen om te reizen of alleen voor de mooie plaatjes is eigenlijk gewoon vakantie en ik wil meer.
Kijk en dan gaat het snel met de plannen.
Drie keer gingen we op bedevaart naar het graf van de naamgenoot van mijn oudste broer Jacobus. De volgende gaat naar die van mijn één na oudste broer: Petrus. Wordt ook wel meteen de langste tocht, zo'n 2000 km, want we starten dan vanuit onze nieuwe woonplaats en dat is Den Helder.
Als de plannen niet wijzigen is de start juli 2019. Lijkt me leuk als we de Nijmeegse, onderdeel van de tocht maken, zei Rick.

Vanmorgen met mijn broer naar het ziekenhuis. Die moet een paar dagen blijven omdat hij een ICD krijgt. Ik reed zijn auto terug naar zijn woonplaats omdat hij de komende weken niet mag rijden.
Meteen maar gevraagd of we zijn auto dan mogen gebruiken om drie, via Marktplaats gekochte, barkrukken voor ons appartement op te halen.
Geen probleem.
Nu ben ik zelf ook niet zo'n autowasser maar broer heeft er blijkbaar echt een broertje aan dood. Dus haalde ik vanmiddag de auto op en poetste het interieur. Zaterdag krijgt de buitenkant een ferme beurt.
Dan staat ie maandag weer te glimmen bij thuiskomst.

Vanavond nog een rondje wandelen. Mijn Pelleboer interpreteerde de voorspelingen als zijnde: lang genoeg droog om een Dollyroute te doen. Na drie minuten miezerde het. Na een kwartier gingen de hemelsluizen even helemaal open en werden we nat tot op het ondergoed.
Nu is nat zijn niet echt waar ik voor zou kiezen maar het 'nat worden' is erger. Weerstand voel ik dan. Ik wil dit niet. Ik wil droog blijven. Pas als ik me er aan overgeef, omdat er toch niets aan te doen is, geniet ik van de geur van de regen, het gespetter in de plassen, het gesis van banden op het natte asfalt, het stromende water in de goten en van het weghalen van opgehoopte bladeren bij de afvoerputten.

Met groeten Ton


maandag 25 september 2017

Deksels nog aan toe

Omdat we niet voldoende yoghurt hadden voor ons ontbijt/fruithapje stond ik vanmorgen al om 8 uur in de supermarkt.
Ik loop snel naar achter, open de koeling en pak twee bekers standyoghurt. Vervolgens zie ik dat er maar op één van de bekers zo'n plastic dekseltje zit. 
Snel omruilen, is mijn eerste gedachte, er hoort op elke beker een deksel. Terwijl ik bezig ben de beker weer weg te zetten denk ik: eikel je bent zó beïnvloedt dat zelfs het ontbreken van een deksel je al laat denken dat er iets mis is.
Als ik bij de kassa de bekers op de band zet reageert de cassiere direct. Meneer; wilt u een ander want op deze zit geen deksel?
Nee hoor zeg ik, dan je wel. Ik gebruik dat dekseltje wel twee keer.

Na twee minuten ben ik thuis waar Rick het fruit al in de kommetjes heeft gedaan en wacht op de yoghurt. 
Hé op een zit geen dekseltje.
Hoezo zijn we geconditioneerd? Wie durft er nog te zeggen dat we vrije keus hebben? 


Wat stond er deze week in de krant? Dat het inzamelen van plastic weinig opblevert voor het milieu. Teveel soorten plastic, niet goed genoeg gescheiden, te weinig toepassingen voor hergebruik en nog wat neuzel dingen, waardoor er uiteindelijk veel plastic alsnog wordt verbrand.

Waarom moeten 7 miljard mensen troep gescheiden inzamelen waar ze eigenlijk niet om gevraagd hebben. Troep die ze duur moeten betalen en bedrijven met de productie ervan de boel vergiftigd, er dik aan verdienen en het probleem bij de consument neerlegt.
Volgens mij kan het een stuk eenvoudiger.
Er zijn maar 196 landen in de wereld. Er hoeven maar 196 verboden gemaakt worden op het terugbrengen van het aantal soorten plastic, en het onnodig gebruik van verpakkingen. 

Nou ja, ik zit weer op mijn linkse stokpaard.

Dit is de opbrengst van twee weken plastic van 7 woningen.


Goed, nu nog wat leuks.

Ik kreeg van vrienden een potje zelfgemaakte jam van Duindoornbessen. 
Het is erg lekker, zei vriendin, maar je moet het goed proeven en er van genieten want het maken is en hels karwei.
Duindoorn bessen zitten aan, de naam zegt het al, een doornige struik die in het duin groeit. De bessen zijn koninklijk oranje en laten zich niet makkelijk van de tak halen vanwege die doornen.
Ze hadden enkele takken afgeknipt en mee naar huis genomen waar ze een hele avond bezig waren met het afknippen van doornen en elke bes afzonderlijk met een klein schaartje van het takje haalden.
Dat leverde twee potjes jam op waarvan ik er een kreeg.
En lekker dat het is.

Omdat ons nieuwe appartement een paar schuine wanden in de woonkamer heeft willen we er eerst een paar maanden wonen voordat we een nieuwe bank aanschaffen. We kunnen dan ervaren hoe we de inrichting willen hebben. 
Zag ik gisteren een bericht van een FB vriendin die gratis een blauw bankje aanbiedt. Konden vanmiddag kijken. Helemaal naar onze zin. Of we ook nog een tafeltje wilden en een lamp?
Ook die vonden we mooi en "mijn man brengt het meteen."
Dus zitten we in een volledig nieuw ingerichte serre te genieten.

Met groeten Ton


zondag 24 september 2017

Zit je broekje lekker?

Ik schrijf dit blog voor mezelf. Tenminste dat heb ik ooit bedacht. Maarrrrr ik vind het natuurlijk heel egostrelend als het door veel mensen wordt gelezen of als mensen er iets voor zichelf uithalen.
Tijdens een dinner gisteravond zei iemand dat de Japanse reisblogjes haar door een moeilijke periode hadden gesleept. Dan word ik wel even stil.

Over ons ilegale huis kan ik nog wel zeggen dat wij al zeer snel na aankoop van de grond en tijdens de bouw al wisten dat er iets aan de knikker was maar wat? We waren dan ook best blij dat de nieuwe 'gedoog' wet was aangenomen. Wij startten daarom ook vol verwachting de procedure en waren derhalve ook zeer teleurgesteld met de uitkomst. Inmiddels hebben we ons aangemeld bij een grote groep van huiseigenaren die strijden tegen de illegaliteit van woningen in de Axarquia. Goed om te weten dat we niet de enigen zijn. Gedeelde smart is halve smart. En er wordt veel smart gedeeld.

Anyway, Rick wilde vandaag naar Hoorn wandelen en ik ging mee. Zelfs toen ik zag dat het zeer mistig was.



Nat en koud was het. Om tien uur  met een kopje koffie,om door te warmen, in Cafe de Vriendschap in Driehuizen waar de serveerster zei dat het om 11 uur zonnig zou worden. Tien kilometer verder en twee uur later was het in Schermerhorn nog steeds mistig en koud maar daar zorgde de vers gebakken appeltaart voor broodnodige brandstof.

Brandstof gaven deze paddenstoelen waarschijnlijk aan muizen die er naar hartelust van hadden geknaagd.


Het was een drukte van belang met wielrenners. Horen we ineens achter ons met een nogal bekakte Gooise R: Zeg, zit je nieuwe broekje lekker?
Wat zeg je?
Zit je broekje lekker?
Nog een keer?
Dan rijden ze inmiddel naast ons en roep ik: Of je lekker in je broekje zit?
De vragensteller kon er hartelijk om lachen, de ander keek wat beteuterd.
Wij hadden in ieder geval de grootste lol.

Bij Oudendijk, werd een woning prachtig gerestaureerd. Werkmannen waren druk bezig. Ik besloot ze een compliment te maken en riep dat ze mooi werk verrichtten.
Ze keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Vervolgens zag ik dat er allemaal Poolse busjes geparkeerd stonden.

Tegen deze zwarte muur vielen de rode bessen van de Cotoneaster niet alleen op vanwege de kleur maar meer vanwege de grafische vormgeving. 



Zo tegen twee uur werd het zonnig.

Heerlijk daggie.

Met groeten Ton

donderdag 21 september 2017

Mission impossible

Al lees je honderd boeken, doe je duizend bewustzijns trainingen en mediteer je jezelf een plat achterwerk: bij sommige gebeurtenissen vloek en tier je de frustratie uit je lijf.
Niks opkroppen, niks Zen, niks: het is hoe jij naar de dingen kijkt. Gewoon ordinair even schelden op Spanje, de Spanjaarden en hun niet te begrijpen regelgeving.

Onze Klompen zijn niet legaal. Weliswaar heeft de burgemeester indertijd keurig alle vergunningen verstrekt. Heeft onze advocaat alles nagekeken, zijn de bouwtekeningen goedgekeurd door het College van achitecten, enz. enz. De hogere overheden hebben de gemeentes indertijd teruggefloten met als gevolg dat veel huizen op het platteland illegaal zijn. Maar omdat het om tot wel 100 duizend huizen zou kunnen gaan is een paar jaar geleden een speciale wet gemaakt om deze huizen toch een min of meer legale status te geven. Mooi, zo zijn in Marbella in een keer 13 duizend huizen gelegaliseerd.

Wij zijn in maart een procedure gestart om De Klompen te legaliseren. Advocaten kantoor dat daar in is gespecialiseerd verzorgt dat. Een architect van onze gemeente maakte een inventarisatie van het huis. 
En volgens beiden waren er geen belemeringen om te kunnen legaliseren. Zo staat ons huis b.v.niet in een natuurpark en niet op een Cañada (is een oude veetrekkerroute).

Krijgen we gisteren bericht: huis kan niet legaal worden want staat op een Hito Paisajístico. Een schilderachtig orientatiepunt volgens Google translate. Nu staat ons huis ook op een mooi punt maar dat is de hele streek. En niet alleen deze streek; bijna heel Spanje is mooi.

Dit leidde mijnerzijds tot ernstig gemopper maar in de de loop van de dag kwam mijn gewone zonnige humeur  weer boven. Maar het gevoel van 'niet gewenst zijn' wat ik van tijd tot tijd heb is nog niet weggetrokken.


Anyway: eergisteren zagen we een mooie zonsondergang. 


En om de gedachten weer op orde te krijgen kwam een klusje bij de overbuurvrouw meer dan gelegen.
Heerlijk om niet alleen weer even lekker in de tuin te werken maar om weer eens lekker te rauzen.
De inmiddels veel te zware klimop voor de in slechte staat zijnde pergola moest verwijderd worden maar wel met het verzoek om de zijkanten te sparen en een toefje aan de voorkant te laten staan.





Deze missie is in ieder geval geslaagd.

Met groeten Ton

zondag 17 september 2017

Kapsones

Sinds we in Nederland zijn is het nog geen dag droog geweest. 
Vanmorgen las ik op FB dat het in Spanje ook wel herfstig begon te worden omdat er bij de ochtend wandeling een vestje nodig was. 
Nou, ik zou blij zijn met een vestje. Hier hul ik me in fleecetruien, regenjacks en paraplu's.

Anyway. Het leek Rick een leuk idee om vandaag naar onze nieuwe woonplaats te gaan.
In Heiloo scheen waarachtig een zonnetje en dus togen we met licht gemoed naar de zonnigste gemeente van Nederland om daar met regen de trein uit te stappen.

Gelukkig spetterde het maar voor we bij het appartement aankwamen regende het echt.
Meteen met de trein terug? vroeg Rick.
Ja.
Maar onderweg vond ik toch dat we dan wel wat snel opgaven. 
Laten we hier lunchen en daarna zien wat we doen. 
Gelukkig duurde het meer dan een half uur voordat we onze broodjes met croquet kregen en nadat we die ophadden en de gratis drankjes die we kregen omdat we zo lang hadden moeten wachten, was het droog.

Op de dijk hadden we meteen een leuk gesprek met een dame met hond. Ze kwam uit Amersfoort en woonde al meer dan 12 jaar tot volle tevredenheid in Den Helder. 
"Wat mij opvalt is dat de Heldernaren negatief zijn over hun stad. Als ik ze dan vraag of ze wel eens in het park van Zuid zijn geweest of in het maritiem museum of in fort Kijkduin zeggen ze meestal nee."
Nadat we hadden gezegd dat we hier een appartement hadden gekocht zei ze dat het een mooi complex was op een mooie plek.
Kijk dat is leuk om te horen.

De laatste dagen zoekt Rick op internet naar nieuws, info en wetenswaardigheden van Den Helder.
Zeg, weet je dat we niet alleen in het stadshart wonen maar zelfs binnen de grachtengordel?
Als we nu maar geen kapsones krijgen.

In ieder geval bleef het droog ook al kregen we de zon niet te zien. Nu vind dat niet altijd erg omdat de kleuren dan zo mooi zijn.


Achter Texel hing nog wel wat water in de lucht.


En dit is wel een van de markantste gebouwen.


Op de dijk in Huisduinen genoten we van een heerlijke monchoutaart en gluhwein. Daarna liepen we door de stad naar het station en zag ik dit schilderijtje in een raam staan.


En ik ben het er helemaal mee eens.

Met groeten Ton

dinsdag 12 september 2017

Soms moet je naar de grond kijken

Al jaren lopen we elke dag een rondje door het park. Eerst jaren zonder hond daarna acht jaar met Egbert en nu weer samen met Rick.

Het park is in de 70-er jaren aangelegd als groene zoom rond de nieuwe uitbreidingen waarbij het idee was dat het dorp weer 'sluimert in het groen.' En wij vinden het een geslaagd park en genieten eigenlijk altijd van de rust, de doorkijkjes, de blik op de duinen in de verte, de waterpartijen en de verschillende soorten groen.









En al die jaren zie ik de seizoenen komen en gaan. Katjes komen aan de bomen, bloesem komt en transformeert tot vruchten, ik zie de knoppen zwellen en veranderen in bladeren. Ik pluk bramen, vlierbessen, rozenbottels. Ik knip takken voor kerstukjes en paasboeketten en heb er zelfs een keer gepicknickt met de kinderen van mijn broer. Maar dat is wel 30 jaar geleden. Kortom: ik ben me behoorlijk bewust van de schoonheid en mogelijkheden die het park biedt.

Met het lezen over en aanleggen van het plukbos in Spanje kijk ik de laatste dagen met nieuwe ogen en zie ik meer voedsel dan ooit tevoren. Dus trok ik er vandaag, na de zondvloed van gisteren en waarschijnlijk die van morgen, op uit om bessen te plukken maar daarover later meer.
De blik was dus steeds omhoog gericht. Ook bij de ontelbare hazelnootstruiken maar dat zaten helemaal geen noten in. Nou uh op een paar na dan. Eigenlijk best wel raar want je zou een berg verwachten. Totdat ik uitgleed op een modderig stukje pad en me maar met moeite staande wist te houden waarna ik naar beneden keek om mijn schoenen te bekijken en zag dat de grond bezaaid was met hazelnoten.


Wel alleen onder deze ene boom dan.

Met groeten Ton

maandag 11 september 2017

Creedence Clearwater Revival

Who'll stop the rain

Gelukkig zitten we in een land waar men gewend is om met grote hoeveelheden regen om te gaan. Op de Spaanse berg zou ik het al benauwd krijgen bij de helft van wat er vandaag is gevallen. Zelfs al zou het verspreid in een week vallen.

In ieder geval ben ik blij met de stapel boeken die ik uit de bibliotheek van buurvrouw mocht halen. 


Want wat kan je anders doen met dit honden weer. Natuurlijk is het heerlijk om weer eens een lekker regenbuitje op je kop te krijgen tijdens de Dollyroute maar verzuipen tijdens de wandeling is dan weer minder. Zeker als het ook nog behoorlijk onweert.
Dus zaten we het grootste deel van de dag in de serre bij de haard. Eigenlijk iets te warm maar o zo knus. Zeker als de regen keihard op het raam klettert.


Je wordt zeker al onrustig he, zei Rick toen het een minuut of tien wel een wolkbreuk leek en ik naar de erker liep om even op de weg te kijken.
Ja, maar ik heb nog nooit gezien dat de straat hier onder water staar.
Dat komt op onze zandgrond eigenlijk nooit voor. Ja op klei willen er wel plassen komen maar niet op het grove zand van de oude strandwal waar ons huis staat.

Dus zo gauw de bui minderde trok ik laarzen aan om de waterroosters eventueel van bladeren te ontdoen. Maar er waren geen bladeren, ze zaten gewoon verstopt met zand dus vandaar dat de weg blank stond. 



Vervolgens met een schoffel in de putten geroerd en ja, overal begon het water weg te lopen.
Je hebt je beroep gemist, zei Rick nadat ik weer binnen kwam.
Ja, ik vind het heerlijk om zo wat aan te klooien.

Mijn dag kan niet meer stuk.
Nu eerst nog een stukje van Herman Finkers lezen.

Met groeten Ton