dinsdag 15 augustus 2017

De grote zwetser

Ach, soms l.l ik uit mijn nek. Nu is dat in mijn geval redelijk onschuldig, zeker als ik het vergelijk met de grote zwetser in een wit huis.

Vorige week vloog er een groepje vogels kwetterend over. Distelvinken of te wel Puttertjes,  zeg ik tegen Rick. 

Gisteren hoorde ik ze weer en keek even beter. Oei, die zijn echt groter dan puttertjes en vanmorgen vlogen ze vlak voor me langs, net iets lager dan waar ik stond. Zodoende kon ik ze goed zien. Het zijn Bijeneters. 


Vandaag Maria ten hemelopneming. 
In de tachtiger jaren ging ik met vrienden op vakantie naar Griekenland. Op Schiphol bleek al dat mijn naam niet correct op het vliegticket stond maar ik mocht gewoon het vliegtuig in. 
15 Augustus, de vakantie zit erop. Op het vliegveld in Athene werd heel moeilijk gedaan over die foute naam. De tussenvoegels 'van' en 'der' stonden aaneen geschreven. Moeilijk, moeilijk. Overleggen met haar collega. Moeilijk. Wij natuurlijk smeken om me gewoon naar huis te laten vliegen. 
Ondertussen nam de grondstewardes wel het paspoort van vriendin aan. En die is jarig op 15 augustus wat ook in Griekenland een echte feestdag is.
Ze keek naar de datum, sloeg een kruis, pakte mijn pasoort op, gaf het aan me waarbij ze zo iets zei als: Ga met God.

Vanmorgen lees ik een Spaans bericht over de feestdag. Niet alleen wordt officieel de hemelvaart van Maria gevierd maar eigenlijk ook het einde van de zomer. En dat is dan eigenlijk ook weer niet zo gek want per 1september starten de scholen, gaan de zwembaden dicht en begint de herfst.

Ach dacht ik vanmorgen: als het dan toch winter wordt kan ik net zo goed weer wat gaan klussen in de tuin.


Dus daalde ik de berg af om opnieuw aan de waterwerken te beginnen. Maar...... dan moest ik wel onder die boom aan de gang en de takken komen tot bijna op de grond. Trouwens, de hele boom zit vol met druivenranken. Dat vroeg om actie. En als je wat doet is het eigenlijk nog heel warm dus zweette ik als een gek.


Na twee uur is de amandelboom weer te zien. Wel hopen dat het een zoete is maar anders geeft hij in ieder geval schaduw aan de planten die ik er wil gaan zetten.

Wat kan een mens tevreden zijn na gedane arbeid.

Met groeten Ton

maandag 14 augustus 2017

De tranen van San Lorenzo

Alles valt behalve de sterren.

Enkele jaren geleden zei een van onze buren hier in Spanje: you can smell autumn.
Ja, ja dachten wij toen, half augustus en het is nog 35 graden. Niks herfst.

Maar de wijnstokken halen het bladgroen al uit de bladeren waardoor ze prachtig beginnen te kleuren.


En het is al een dag of drie met 30 graden best wel 'koel'. En het rook vanmorgen onmiskenbaar naar...... herfst. Een beetje van dat klamme natte, net nog niet dat muffe van paddenstoelen maar onmiskenbaar iets nieuws in de lucht dat er gisteren nog niet leek te zijn.

De Jasmijn strooit gul met uitgebloeide bloemetjes en dooie blaadjes.


Ook de oude amandelbomen op ons perceel laten hun noten makkelijk los.
Dat we het perceel net hadden gekocht ging ik als eerste eens keuren of de amandelen wel zoet waren. Dit in tegenstelling tot bittere amnadelen die te veel oxaal zuur bevatten. En oei, pech want ze waren heel bitter.
Omdat mijn eigen jonge boompje zulke lekkere noten heeft wilde ik toch nog wel eens kijken of er tussen de oude amandel bomen toch niet ergens een met zoete amandelen zou zijn. En ja.


Ik ging als een volleerd Spanjaard met een stok en kleed de berg af, spreidde het kleed onder de boom uit en sloeg er met een lange stok de noten uit. 
Gaat goed en omdat ik er niet van hoef te leven hoefde ik ook niet al te secuur te zijn. Dus: zitten de hoogste noten nog in de boom, gooide ik de amandelen waar het vlies nog te vast aan zat weg en heb de noten die naast het kleed vielen laten liggen.

Ik heb nu van drie bomen noten en alle drie hebben ze een andere vorm.


Tja en er zijn vier verschillende soorten te zien maar dat komt omdat ik de drie linksboven uit de boomgaard van een Spaanse boer raapte. Duidelijk wordt dat de amandelen van de professionele kweker groter zijn. 

De afgelopen drie dagen is het al een beetje fris. Dat is op zich niet zo erg maar wel dat elke avond dikke wolken het land komen opdrijven en de normaal gesproken heldere en donkere lucht onzichtbaar is. Dus ook gisteravond niet één traan van San Lorenzo zien vallen. Want zo noemt men de Perseiden hier.
De laatste twee jaar was ik steeds mazzel met het zien van de Perseiden op Texel maar ik veheugde me echt  op het spektakel in Spanje. Want hier hebben we een prachtige ruime blik op een groot deel van de hemel. Zelfs de buren werken mee en hebben de buitenverlichting gedeeltelijk uitgedaan. Nu wordt dat effect teniet gedaan door een storende maan. 
Maar klagen doe ik niet en heb vanavond nog een laatste kans maar....de eerste wolken zijn al in aantocht.

Met groeten Ton


vrijdag 11 augustus 2017

Olifantsoor

Met 65% kans op 0,8 mm regen.

Dat was de weersvoorspelling van gisteren. 

Het gaat wel wat meer bewolken, zei mijn eigen Pelleboer gistermiddag. En inderdaad zo tegen zonsondergang was de hele hemel bewolkt. Zou je net zien want rond deze dagen zijn niet alleen de Perseiden waar ik het druk mee heb maar ook met de ondergaande zon die precies tussen Las Tetas doorgaat. Ik vind dat altijd een mooi gezicht als de gloeiende schijf precies boven het kuiltje lijkt stil te hangen voordat ze er achter verdwijnt.
Maar ja, die bewolking. 


Gelukkig was er nog net een streepje heldere lucht zodat ik mijn favoriete zonsondergang kon fotograferen.


Zo zag het er in 2010 uit.


Anyway: gisteravond kwam er een bericht op FB voorbij: het spettert. Ik rende naar buiten maar in mijn beleving was het slechts mist.
Midden in de nacht regende het toch even. Niet dat ik daar wakker van werd maar van de bijgaande sterke wind.
Vanmorgen zag het er prachtig uit en rook het heerlijk opgefrist. 
Snel kijken hoe diep het regenwater de grond was in gekomen. Nou niet dus. Ik kon slechts de inmiddels gedroogde druppels op de stoffige aarde zien liggen.
En zo zijn de Spaanse voorspellingen dus zeer betrouwbaar.


Op mijn gisteren gelapte ramen was trouwens meer van de regen te zien: aangekoekt stof.


Een paar maanden geleden nam ik van de vuilnisplaats verschillende planten mee. Onder andere een knolletje waaraan een piepklein groen puntje te zien was. Zo'n knolletje kan ik gewoon niet wegdoen, potte hem netjes op en hij liep keurig uit. Inmiddels ziet ie er zo uit


Maar wat is het?

Gelukkig is er FB want vanmiddag kwam er post voorbij over Taro knollen. En uit een Taro knol komt een plant die Olifantsoor heet en die familie is van de aronskelken. En dus heb ik blijkbaar een Taro knol meegenomen. Wel leuk is dat we die planten heel vaak in Japan zagen want de knol wordt daar veel gegeten.


Dit is het knolletje met daarnaast de uitlopers.

Met groeten Ton



donderdag 10 augustus 2017

Koningspage

Wat was het vanmorgen heerlijk weer. Koel en bewolkt. En deze woorden komen uit mijn mond. Onvoorstelbaar. Nu is koel relatief want het is nog steeds een graad of 25 maar de gedachte aan een fleece truitje kwam in mij op.

Vannacht koelde het dermate af dat ik het koud kreeg en de schuifdeuren van de slaapkamer dichtdeed. Natuurlijk duurde het daarna een tijdje voordat ik weer in slaap viel en kon zodoende alvast een uurtje kijken naar de Perseiden. Nu waren er ongeveer 6 vallende sterren per uur verwacht toch zag ik er niet een maar komende nacht zijn het er 9, overmorgen 16 dus dan begint het er een beetje op te lijken.


Het voordeel van bewolkt weer is dat de kleuren zoveel mooier zijn. Zeker in de ochtend.
Ik was dan ook mazzel dat deze vlinder gedurende langere tijd met zijn vleugels gespreid op de palm bleef zitten en ik hem of haar rustig kon fotograferen. Maar ja, wat is dit dan voor vlinder? Ik ben wat vlinders betreft volledig ontwetend. Eerst maar even opgezocht in mijn wildlifeboek. Het is de Iphiclides podalirius. De Koningspage. Nooit eerder gezien.


In het Engels de Scarce swallowtail. Er is nog maar één zwaluwstaartje over.



En de Yucca filamentosa bloeit met schitterende witte bloemen en die komen ook mooi uit tegen de achtergrond van het donkere groen. Op de voorgrond, nog net te zien, is een van mijn Parsolden zaailingen. Deze staat natuurlijk wel heel dicht op de yucca's maar het is de bedoeling dat de parasolden, als ik groot ben, schaduw geeft aan dit deel van de tuin.

En om de koelte van de dag nuttig te gebruiken lapte ik wat ramen, niet allemaal want het kan te gek.

Met groeten Ton





dinsdag 8 augustus 2017

Verschrûnst

Er soms van die woorden zijn die jarenlang in privé spraakgebruik blijven hangen.

Zo gebruiken Rick en ik te pas en te onpas 'ketsie' of een afgeleide daarvan. En waar komt dit vandaan?
Het gaat terug naar de tijd van Winnie Mandela. Haar lijwachten zouden een jongen hebben vermoord. De knul had een nogal wonderlijke naam en ik maakte daar een aantal jaren later Stompie Me-Ketsie van terwijl hij eigenlijk Stompie Seipei heette.
Inmiddels is een bewolkte lucht beketst en ziet een mislukt gerecht er ketsie uit maar mijn ontstoken teen tijdens de Nijmeegse was ook beketst.

Een paar maanden geleden spraken we hier een dame die naar de Gynaecoloog was geweest. Een Duitse. Hij had haar goed onderzocht en kwam met de mededeling dat haar eierstokken waren verschrûnst.
Maar wat betekent dat, wilde Rick weten, want ik ken dat woord niet in het Duits.
Nou, uh ik denk dat het verdroogd is of verschraald of verschrompeld. In ieder geval zagen ze er niet meer uit als die van een jonge hinde.


Nu vinden wij dat een leuk woord en we gebruiken het steeds voor iets dat er oud uitziet, of verlept zoals een wortel of een appel. Maar als Rick een reeds aangebroken verpakking open maakt vraagt hij bijna standaard 'maar ziet dit er niet al een beetje verschrûnst uit?'
Nee.

Vandaag waaide er een Terral. Een nogal hete sterke wind. Beslist niet mijn weer. Niet zozeer vanwege de hitte, ook al was het op een moment zelfs 41 graden, maar vanwege die onrustige verschrûnsende wind. Het leek wel of er een gigantische Air fryer aanstond. 
Ik lag dus vandaag heerlijk binnen op de bank en ik moet zeggen dat na een uur of 8 uur liggen mijn rug beketst aanvoelt en het vel op mijn stuitje verschrûnst, ik geen Sudoku meer kan zien maar het nog steeds waait en heet is.

Het enige waar voor ik naar buiten ging was om wat van mijn planten te beschermen want volgens Rick stonden die te verschrûnzen. Dus zette ik een kruiwagen over de komkommerplant 


en een tafel bij de meloenplant om die tegen de zon te beschermen.


Morgen, als de wind is gaan liggen wordt er geveegd.


Met groeten Ton

maandag 7 augustus 2017

Ik wil gewoon gemalen dier

Vroegûh, toen ik nog als kok werzaam was had ik een chef die, als 'vroeger' tersprake kwam, altijd zei: Ja, vroegûh, toen de paarden nog uit hun bek scheten en honden uit hun kont blaften.

Nou over zó veel vroeger zal ik het niet hebben maar vroeger kocht je gehakt dat bestond uit gemalen beesten. Rund of varken of een mix daarvan, het zogenaamde halfomhalf. Als je dat bakte noemde je dat rul gebakken gehakt. Die rulletjes bestonden uit kleine stukjes gemalen dier.

Ik weet niet hoe dat in Nederland zit maar hier in Spanje koop je, niet alleen bij Aldi en de LIDL het volgende:


41% rundergehakt en 41% varkensgehakt. De rest is toegevoegde troep zoals rijstebloem, plantaardige vezels uit groene erwten, nog wat smaakstoffen en ander spul. Sommige soorten bevatten ook soja schroten. Wie heeft daar om gevraagd?
Rulbakken is te vergeten want bij het verhitten ontstaan rubberen spaghetti achtige sliertjes doordat de vleesstukjes aan elkaar plakken van de zetmeel.

Omdat ik me hier al een tijdje aan stoor koop ik lapjes varkens vlees en maal die fijn in de keuken machine. Maar voor Macaroni op grootmoeders wijze (zoals Rick's moeder het maakte) wil ik toch echt rulgebakken gehakt maar dat lukt gewoon niet. Trouwens alle toevoegingen bakken vast aan de pan, een behoorlijk onnatuurlijk fenomeen bij het bakken van vlees waar normaal gesproken alleen de eiwitten en suikers uit het vlees aan de bodem plakken.

Nu haalde ik vandaag de boodschappen bij de Mercadona, een iets duurdere supermarkt maar ook hier alleen gehakt met toevoegingen. Wel is er een counter waar je je uitgezochte stukken vlees kan laten malen maar daar was niemand aanwezig. Ga ik de volgende keer natuurlijk wel proberen anders koop ik een ouderwetse gehaktmolen.

Wel heel blij werd ik vandaag van de oogst uit eigen tuin. Vijgen, een tomaat en een emmer amandelen. Allemaal puur natuur. 
Op FB zie ik dat de amandelen aan de Costa Blanca al worden geoogst terwijl dat hier pas in september wordt gedaan.
Toch kon Tonnie ongeduld zich niet inhouden en plukte de hele boom kaal.


Waarom kijk je zo moeilijk, wilde Rick weten. Nou, omdat ik in de zon zit te turen en dan altijd een oog dicht doe.
Na een uurtje was dit klusje gedaan.

Tijd voor wat anders.
Een paar maanden geleden heb ik twee marcottaties gedaan met takken van de vijgenboom en twee aan de acacia. Tijd om eens te checken.

Die van de vijgen hadden mooie wortels gemaakt maar de acacia vond het maar niks dat getut en werkte niet mee. Maar met twee nieuwe vijgenstruiken ben ik heel blij.



Zo komt ie van de boom af.


Plastic opengevouwen.


En een mooi doorworteld kluitje.

Met groeten Ton



zaterdag 5 augustus 2017

Vervelen

Volgens sommige geleerden is het goed om je eens lekker een tijdje te vervelen. Er komt dan ruimte om creatieve dingen te bedenken.

Het is dermate warm dat ik eigenlijk helemaal niets doe. Ik verveel me vervelend.

Vanmorgen wel lekker naar het strand waar ik niet veel deed anders dan snorkelen en voor me uit staren. Eigenlijk ook een vorm van vervelen maar niet vervelend. En daar gebeurde het. 
Uhh, dat is niet goed gezegd. 
Het werd me daar helder wat eigenlijk al weken, misschien al maanden zit te broeden: Japan. Daar moest nog wat mee.

Kijk en dan maakt het me niet uit of het warm is. Gewoon slepen, passen, meten, kijken, verzetten, graven, harken en genieten. 
Ik kan al wel zeggen dat dit niet de uiteindelijke plaatsen zijn want ik denk dat het voor de gemiddelde Japanner een gruwel is. Er zal dus nog wel wat moeten worden gelezen voordat het een draak is die net boven water komt.




En als ik nu niets doe kan ik dat wel op een zenachtige plaats doen.

Met groeten Ton

woensdag 2 augustus 2017

Het lijkt allemaal pais en vree

Ook al was de zonsondergang van gisteravond meer dan indrukwekkend,


het is toch echt eten of gegeten worden.

Niet alleen worden de nieuwe groeipunten van de de sinaasappelboom aangevallen door luizen maar vervolgens helemaal kaal gevreten door zeer hongerige sprinkhanen. Muizen of wellicht ratten knagen aan de enige komkommer die aan de plant is verschenen. De vijgen worden leeggezogen door wespen en de Picudos rojos hebben het nog steeds voorzien op de palmen.
Zaken waar ik niet al te veel vreugde voor kan opbrengen zeker omdat ik geen Fipronil wil gebruiken. Oei, nu ik er over nadenk kan ik wellicht een paar Nederlandse eieren loskloppen en over de planten sprayen.

In ieder geval zagen we dat onze huislizzards om een meer dan vet insect vochten. Uiteindelijk kreeg deze de buit al duurde het wel een paar minuten voordat ie hem helemaal had verzwolgen onder toeziend oog van zijn of haar maatje.




Met groeten Ton


dinsdag 1 augustus 2017

Dag huis, dag lieve oude woning

Het is nu echt verkocht.

Tijdens de Nijmeegse werd er overeenstemming bereikt over prijs en levering. Verder alleen een technische keuring en geen ontbindende voorwaarden. Nadat er donderdag was getekend door de koper moesten we drie werkdagen wachten voor de koop officieel was. En dat was afgelopen nacht om 24.00 uur.


Wat hebben wij er prettig gewoond, leuke buren, rustig dorp, vlakbij duin en strand. 
Ach, er is een oneindige lijst van dingen die we zouden kunnen gaan missen. De geurende blauwe regen, de haard, de kippen, de serre, de groententuin, de vijvers, de bomen van het gemeentebos, de slaapzolder, de rust, de krakende trap, de Dollyroute, etc. Maar de afgelopen drie jaar hebben we er al nauwelijks gewoond en hebben we iets gemist? Niet echt en hetgeen dat we echt misten konden we gewoon bezoeken. Zoals familie, vrienden bekenden en buren.

Omdat we willen downsizen en er zodoende geld zou vrijkomen om de komende jaren minder of niet te werken (Rick dan hé.) hebben we besloten om in Den Helder een appartement te kopen. En omdat we de afgelopen jaren vaak door Den Helder zijn gelopen kwam deze, toch niet als heel hip bekend staande stad, bovendrijven in onze gedachten als plaats om te wonen.
Vlakbij NS station, winkels, de boot naar Texel, Willemsoord denken we dat we daar zes maanden per jaar met veel plezier kunnen wonen.

Maar goed, voorlopig zitten we nog lekker op onze Spaanse berg in de hitte. Ook al was het vandaag bewolkt en vielen er enkele spetters. Zodoende hervatte ik het werk aan de stenen rand langs de borders en aten we, om de verkoop te vieren, een heerlijke biologische hamburger in de Chikibar in Mezquitilla.

Met groeten Ton


zondag 30 juli 2017

Ode aan Louis Davids

Wat is het warm. Het kwik liep vanmiddag op tot 36 graden.

We ontbijten in de schaduw van de palm. Als het nog heel vroeg in de morgen is werpt ie net voldoende schaduw om uit het zonnetje te ontbijten. Nu niet direct de schaduw die ik me had voorgesteld toen ik tien jaar geleden de palmen plantte want ik zag mezelf toen onder een flinke bladkroon zitten.


Na een paar dagen rust was ik het gisteren zat. Ik ga wat doen, zei ik tegen Rick en haalde een rand stenen weg waar ik niet tevreden over was. Grind wegscheppen en de onderliggende aarde los hakken om de stenen vervolgens gestroomlijnd terug te zetten. Maar het ligt er nog steeds zo bij als op de foto: het is me gewoonweg te heet.



Zulen we lekker naar het strand gaan, stelde Rick vanmorgen voor.
Helemaal goed en om negen uur zaten we in zo'n heerlijke relaxte rust. Slechts een paar andere mensen waarvan het rustige gekeuvel tot ons doordrong. De zee verkoelde de lucht. Kortom helemaal gelukkig.

Komt een paar meter naast ons een Nederlandse man met zijn zoon zitten. We merken dat het daar niet relaxed is.
Zeker zo'n gescheiden man die met zijn zoon op vakantie moet, fluister ik tegen Rick.

Na een half uurtje komt er een dame langs. Krêig de kanker.
We kijken geschrokken op en zien dat ze het tegen de man naast ons zei.
Ze gaat een paar meter van man en zoon afzitten. Ze is in zo'n boze mood dat iedereen op het strand het ziet.
Er gebeurt van alles. De man probeert met haar te praten maar ze snauwt hem af. Het kind gaat met hangende schouders de zee in. De man probeert het opnieuw maar wordt weggeduwd. Het kind komt uit zee en slaat een arm om zijn moeder heen maar ook nu zien we niet dat ze ontspant.
Wat een zuurpruim, zegt Rick.
Ja, zo ziet het het er wel uit maar we weten niet wat er is gebeurd.
Als ik namelijk vroeger boos was had ik dezelfde reactie als de vrouw dus kon haar wel begrijpen. Alleen zag ik nu wel in werking wat het effect is van deze doodzwijg/ boosblijf houding.

In de twee uur dat we dit zagen veranderde er niets. Het deed me sterk denken aan de tekst van 'Naar de bollen' van Louis Davids. Het had een leuk daggie kunnen worden. Gelukkig zag ik niets van losgedraaide ledematen.

Eenmaal weer terug op de berg hadden we mooi zicht op de airshow boven Vélez Malaga.


Wij bewaarden de harmonie door hoofd en benen koel te houden. 
Heerlijk zo'n ventilator.


Met groetenTon

vrijdag 28 juli 2017

En dan is een parapluutje wel zo lekker

Een aanplakbiljet op het huisje met de watermeters. Of iedereen zo vriendelijk wilde zijn om voor 31 juli met de aangegeven papieren bij het kantoor van Patalamara wilde komen. Patalamara is de cooperatie die voor het agrarisch gebruikte water zorgt. In de campo is geen waterleiding maar alleen van dat bevloeiings water. Dus hebben wij ook van dat water dat trouwens uit de bovenloop van de rivier wordt gepompt en goed drinkbaar is. Wel kalkrijk.

Zo stonden wij dus vanmorgen met de aangegeven papieren op het kantoor.
Escritura, commandeerde de dame achter het loket. (Escritura zijn de eigendomsbewijzen van onroerend goed)
Die hebben we niet mee want dat stond niet op het opgegeven lijstje.
Weer buiten op straat keken we beiden bedrukt.
Wat is dat toch dat je je een onmondig kind voelt als je met de Spaanse burocratie te maken krijgt.
Maar het is dan weer geen probleem om ergens volgende week terug te komen want de dame zei: ach die datum maakt niet uit. No te preocupe.

Dus besloten we wat te drinken op het plein waar honderden parapluutjes beschermen tegen de zon.




Ach en dan is het eigenlijk helemaal niet zo erg om nog een keertje terug te moeten.

Met groeten Ton




woensdag 26 juli 2017

Nu maar hopen dat ie niet wordt opgevreten.

Het was wel een paar dagen afzien na de Nijmeegse. Het beleef niet bij een dik en ontstoken teentje, de hele enkel volgde. Inmiddels is het leed geleden.

Voordat we weer naar het zonnige zuiden afreisden hinkepinkte ik eerst nog even naar onze toekomstige woning waar we vanaf de galerij zicht op de dijk, de boten en Texel hebben. 
Tenminste als alles naar wens gaat want dan is het volgende week maandag geregeld.


Hier zagen we gisteravond een prachtige zon ondergaan. Hij lijkt niet volledig rond. Zal wel met luchtlagen te maken hebben.


De eerste afgevallen amandelen en drie rijpe vijgen lagen in prachtig strijklicht op tafel.


Vanmorgen eerst even de tuin in om de eventuele schade op te nemen. Want stekken en zaailingen willen veel aandacht en die hebben ze de afgelopen twee weken nauwelijks gehad.
Wel had ik goed nagedacht over een bewateringssysteem. Alle potjes zette ik op schotels of in bakken. Daarin plaatste ik een waterslangetje. Om het waterpeil te regelen boorde ik een gaatje op een centimeter van de onderkant.
En...... helemaal goed. Alles heeft het overleefd. Nou, uh, op een zwakke Oleander stek na dan.



Bijzonder trouwens dat in de droge hitte die hier heerst onkruiden schijnbaar moeiteloos voldoende vocht kunnen vinden. Vanmorgen knipte ik een onkruid vlak boven het maaiveld af. Na een uur was er rond de wortel een nat plekje te zien. Vocht dat door de wortel actief wordt opgenomen uit de grond en naar boven wordt getransporteerd.


En..... de eerste tomaat is al aardig op weg om lekker rijp te worden. Voor zover ik me kan herrinneren is dit mijn eerste zelf gekweekte tomaat.


Rick nam het zwembad onderhanden.


En dit sprinkanenmannetje zijn vrouwtje.
Ze waren zo slecht te onderscheiden op het grind dat ik ze pas, nadat ze twee keer waren weggesprongen zag.





Soms lijkt Japan heel ver weg. Maar deze karpers kregen we afgelopen weekend en daar zijn we heel blij mee.


Met groeten Ton