vrijdag 15 december 2017

Musketkransjes

Het is een beetje dubbel.

Spannend om weer naar Nederland te gaan voor de finale. De verhuizing naar Den Helder en de overschrijving van het huis in Heiloo.
Ook gaat er nog een transport naar Spanje plaatsvinden van wat spullen.
Maar het is hier zo heerlijk. Elke dag zijn we blij vanwege de rust, het weer en alles wat Spanje leuk en en soms ook niet zo leuk maakt. Eigenlijk willen we niet weg.

Zo werd ik twee nachten geleden om drie uur wakker. En dan ook helemaal echt helder uitgerust wakker. Ik wil daar dan eerst niet aan toegeven en doe verwoede pogingen om de slaap weer te vatten. Maar na vijf minuten gaf ik het op, deed mijn ogen open en keek uit het raam.
Zag ik daar nou een ster valle...... en met dat zag ik er weer een. De Geminiden. En ik zag er een stuk of veertig naar beneden komen waarvan er een zo groot was dat de slaapkamer even verlicht was. Ik slaakte gewoon een kreet waarvan Rick wakker werd.
Nu heb ik vanuit mijn warme bed door de twee openslaande deuren een wijde blik op de hemel in de richting van de Middelandse zee dus een eerste klas zicht op het spektakel.
Nou ja. Zo duidelijk gaan we het in Den Helder waarschijnlijk nooit zien.

Ok al zo leuk was de maaltijd die we met 10 medezangers genoten in El Pozo in Torre del Mar. We hebben niet alleen heerlijk gegeten, bas Pedro had zijn gitaar meegenomen en we hebben wel een uur lang allerlei Spaanse liedjes gezongen. Nou de Spanjaarden deden de tekst en de Guiries deden nana, lalala, noe noe noeoeoe. 
En als nuchtere Calvinistische Nederlanders denk je dan al gauw: doe maar gewoon, wat zullen de andere gasten er van vinden.
Nou, die vonden het gewoon leuk.

Net als ik me dat herinner toen ik als twintig jarige in Taxco in Mexico ‘s avonds in een restaurant was waar ook een groep mannen zat te eten. Ik had het idee dat het opa was met zijn zonen en kleinzonen. Op een geven moment begon het keihard te onweren en te regenen. De elektriciteit viel uit, er werden kaarsen aangestoken waarna de maaltijd gewoon verder ging. Bij de mannen werd een toespraakje gehouden en aansluitend werd er gezongen. Eerst wat onwennig maar na een paar minuten met volle overtuiging. En ik vond het prachtig en ik niet alleen want het restaurant liep helemaal vol met gasten terwijl we er eerder alleen met de mannen en mijn  groepje zaten.


Onze eigen Jose Feliciano.



En zoals wel vaker na iets heel leuks: vandaag vond ik er niets aan. 

Vanmorgen scheen aanvankelijk de zon nog en deed ik, ondanks de halve storm, nog wat tuinklusjes. Hoofdzakelijk om potplanten en zaailingen op een wat meer beschutte plaats te zetten zodat ze tijdens onze afwezigheid overleven.


En toen het bewolkt was begon ik alvast met het kuisen van de Klompen.

Toch zitten er ook weer voordelen aan feestdagen in Nederland. Nadat Rick de fondant muizen en kikkers in zijn Spaanse sloffen miste heeft ie nu zijn hoop  gevestigd op Musketkransjes. 


Met groeten Ton



maandag 11 december 2017

Sterren

Ook het tweede concert was geslaagd.

Met de rode vlinderdassen om de nek waren we er helemaal klaar voor. 

We zongen in een kerkje dat minstens vier keer minder mensen kan bevatten dan het theater van Torrox maar er zaten drie keer zoveel toeschouwers.
In het theater was ik totaal niet nerveus omdat je vanaf het podium niet de zaal kon inkijken. Nú zaten we tijdens het zingen met het kwartet bijna op schoot van de mensen op de eerste rij en dat maakte me wel heel bewust van het zingen voor publiek. Nu sta ik best wel graag in the picture maar toch ben ik ook wel nerveus.


Ook tijdens de voorbereidingen in het kerkzaaltje ging het er weer echt Spaans aan toe. Niemand lijkt te luisteren naar de aanwijzingen van de dirigente die dan ook een paar keer de kletsende dames, ja sorry het waren echt de dames, geïrriteerd tot de orde moest roepen. Wat me dan tijdens het concert weer wel opviel is dat uiteindelijk iedereen de aanwijzingen blijkbaar toch heeft gehoord. Het liep allemaal perfect. En in zo’n klein kerkje is het wel heel intiem.

En dan vandaag weer het thema regen. Vanmorgen werden we om zeven uur wakker van de regen die kletterde op de ramen. Het stormde dan ook harder dan het regende.

Heerlijk en ook vandaag ging mijn kleding steeds in de droger als ik weer eens uitgebreid naar buiten moest om de waterafvoeren te controleren. Wat kan een mens blij zijn met wat regen. Natuurlijk in de wetenschap dat het morgen weer zonnig is.



De regen viel echt in buien die soms ook wel even heftig waren. Tijdens zo’n bui zat deze Kwikstaart onder een stoel die ook nog eens onder de tafel geschoven staat. Niet dat het er echt droog was maar toch wel beduidend minder extreem. Hij keek me wel recht aan om me duidelijk te maken: zie je wel hoe slim ik ben.


Tussen de buien door naar buiten om het water uit de vijver bij extra dorstige planten te gieten en toen zag ik deze zwarte paddenstoelen sterretjes.


En het was weer regenpannenkoekenbakdag. Nog nooit in mijn leven at ik zo vaak pannenkoeken als in Spanje. Al zijn ze heerlijk: ik vind het geen maaltijd. En het feit dat we ze alleen met suiker eten maakt de maaltijd er ook niet echt  gezonder op.

Met groeten Ton

zondag 10 december 2017

Rudolf

De wind giert rond het huis.

We zijn weer vol verwachting.

Eergisteren reden we richting het stuwmeer van Viñuela waar nog slechts een paddenpoeltje van over is. We bezochten daar de man die ons indertijd hielp met het zoeken naar een geschikte plek om te wonen en de opzichter was tijdens de bouw van de klompen. 
We hadden er een leuke middag maar er werd wel een opmerking geplaats dat ‘de Spanjaarden niet veel aan Kerst doen’.
Ach is dat zo, zei ik, we zagen net nog een tot Rudolf omgebouwde auto.





We zijn weer in afwachting van regen die als het goed is morgen gaat vallen. De eerste voortekenen zijn al twee dagen daar. Lenswolken die in koude bovenlucht ontstaan. Ze zagen er indrukwekkend uit vanuit de auto.


Pas weer bij de klompen kon ik opnieuw een foto maken maar toen was de fenomenale oranje kleur al verdwenen. Op nog een paar lenzen is kleur te zien.


Wij tutten een hele zaterdag vol met kleine klusjes die naar bovenkwamen na de werkzaamheden aan de weg. 




Vandaag schilderde Rick de pilaren van de oude toegangspoort. Al schilderend ging het steeds harder stormen (ook een teken van de naderende regen) waaide de verf van zijn kwast en plakten rondvliegende blaadjes aan de geverfde pilaren. Maar de klus is geklaard en het ziet er weer keurig uit.
Dit is niet alleen de oude pilaar maar ook zat hier de inmiddels verwijderde meterkast tegen aangeplakt. Een likje verf was na het hak en breekwerk dan ook hard nodig.

Ik deed tussendoor ook nog wat aan mijn eigen dingen. Zo besteedde ik behoorlijk wat tijd aan het camoufleren van de nieuwste arroyo. De stenen die uit de aarde van de sleuf in het beton kwamen kon ik daar mooi voor gebruiken. Ook de overgebleven aarde gooide ik op plaatsen waar kuilen of geulen waren waren ontstaan door de regen. Heerlijk om een dubbel resultaat te hebben tijdens werkzaamheden.
Een ander eigen ding is dat ik de stapelmuurtjes elke paar jaar opnieuw opbouw omdat het niveau van stapelen beter wordt en ik me dan stoor aan de ‘oude’. Meteen kan ik dan ook wat aanpassingen doen aan de rondingen zodat het een ietsje natuurlijker of speelser wordt.





Inmiddels zit ik al een paar uur binnen omdat het me te hard waait. Rick houdt stug vol en blijft buiten zitten.

Wel zingen we zo direct nog wat Spaanse teksten door zodat we helemaal klaar zijn voor het Kerstconcert dat om acht uur begint.

Met groeten Ton


vrijdag 8 december 2017

Na gedoe en gezeik: geklaard


Nou, uh, de werkzaamheden zijn geklaard. Vervolgens is het afwachten of we uiteindelijk aangesloten worden want dat hangt af van Endessa.

Onze buren zijn een aantal jaren geleden al eens gestart met het legaliseren van de stroomtoevoer. Een heel traject doorlopen om aan de eisen van de leverancier te voldoen. Het heeft ze scheppen geld gekost en kregen vervolgens geen aansluiting. 

Ook ons kost het een bak geld omdat er opnieuw een project moet worden gemaakt, er aan nieuwe eisen moet worden voldaan en we de pech hebben dat de buis die onder de weg loopt volledig is dichtgeslibt met aarde en we daarom een sleuf door het beton moeten hakken van een meter of dertig om de kabels in te leggen.

Nu zijn er ook nog twee feestdagen deze week. Woensdag en vrijdag met donderdag als brugdag. De zogenaamde puente. Altijd wat met die Spanjaarden wordt er dan wel gezegd. Maar de kleine zelfstandige werkt gewoon door en met doorwerken bedoel ik dan niet alleen dat ze de vrije dagen doorwerken maar dat ook nog eens met een flink tempo doen.



Eerst het beton doorzagen en vervolgens hakt de machine het kapot.
 


Mijn stapelmuurtje ziet wit van het slijpsel en is aan het einde van de dag voor een deel gesloopt.



Zien werken doet werken. Dus besloot ik de levensgevaarlijke Agave van zijn stekels te ontdoen. Maar al werkend kwam ik tot de conclusie dat de cluster van planten in de nabije toekomst het muurtje dat de buren hebben laten maken, zou breken. Dus wilde ik alle zijscheuten verwijderen. Maar dat valt niet mee met al die stekels. Wat nu? Ik maakte het scherpe handzaagje met een paar tie-wraps vast aan een stok en kon zodoende op veilige afstand al het gevaar wegzagen.





Vanmorgen stonden de mannen al om acht uur op de stoep voor het dichtmaken van de sleuf.


Werd er nog wat overleg gepleegd.


Is het verplichte vrijstaande meterkastje neergezet en wilde Rick dat ik die ‘armetierig dooie yuccas’ weghaalde. En ik, die precies doet wat me gevraagd word, ahum, ging meteen aan de slag. Gelukkig zag ik net op tijd dat er twee piepkleine groene puntjes tussen de bruine bladeren door piepten. Toen mochten ze blijven en hoefde ik alleen de bladeren af te knippen.



Nu heb ik ongeveer een maand of zes moeten wachten op de uitlopertjes. En dat is waarschijnlijk niet veel langer dan dat we moeten wachten op de goedkeuring van het elektriciteits bedrijf.

Met groeten Ton

maandag 4 december 2017

Gedoe en gezeik

Eigenlijk ben ik al een week min of meer upset ook al zijn er ook leuke dingen.

De regen was heerlijk maar het is wel koud nu en vorige week leek een van de zonsondergangen wel een beetje op zo’n sciencefictionachtige explosie.


De wolken bleven nog een daggie extra hangen.


En dan..... na een jaar of vier eindelijk een bloem.


Daarentegen is Lies murw gewaaid. Dat kan ook niet anders want de blauwe containers staan vol op de noorderwind. En met die noorderwind kwam ook die kou mee.


Tijdens de donkere dagen voor de kerst, die hier niet eens zo heel donker zijn werd het tijd om wat noten te kraken. Niet alleen de amandelen ook al kostte me dat een uur of vier.



Het leverde 1334 gram op en een blaar. En een berg tevredenheid. Ook is het duidelijk dat een kilo amandelen in de winkel eigenlijk heel goedkoop zijn. Maar ook dat met eigen tuin producten je je voorraad kasten niet 1 2 3 vol hebt. Ze gaan lekker in de muesli, samen met de gedroogde vijgen.


Een andere noot te kraken is elektriciteit.

Na het debacle van de legalisering van ons huis was het nu tijd voor het legaliseren van de elektriciteit. Hopelijk met meer succes. De advocaat tipte ons een bedrijf dat elektriciteit zou kunnen leveren ook al is het huis niet legaal. Rick wil het graag geregeld hebben, ik heb iets meer Spaansachtigs van ‘zolang het zo gaat gaat het goed’ en het gaat geen geld kosten.
Ik word er dus een beetje onrustig van want dingen zijn niet zomaar geregeld, zeker niet als de papieren niet op orde zijn en dat zijn ze niet. Dus Rick belt en doet en regelt. Na al behoorlijk wat tegenvallers en onduidelijkheden, waar ik dan steeds van in de stress raak, was het vanmorgen de grote dag. 
De mannen zouden de nieuwe kabels leggen en een meterkast installeren die aan de nieuwste Endessa voorwaarden voldoet.
Een uur later waren ze alweer weg. G§89)@€%,;me. De buizen die onder de weg lopen zijn volledig volgeslibt met aarde met als gevolg: geen (door Endessa bevolen zwaardere) kabel door te krijgen.
Oplossing: 30 meter weg openhakken, nieuwe buizen er in en dan de zwaardere kabels trekken. Daar werd ik niet blij van en om als echte struisvogel dan even mijn kop in het zand te steken ging ik boodschappen doen en een rondje struinen langs de vuilnisbakken. Dat verbeterde mijn humeur want ik vond een paar hoge bloempotten, die goed zijn voor zaailingen van bomen en een grote citroengeranium. 

Morgen gaan we gewoon lekker naar het koor, woensdag is een feestdag en donderdag komen ze graven.

Met groeten Ton

woensdag 29 november 2017

Dat was het weer

De voorspellingen gaven vorige week een dag of tien regen aan.
Dat zou mooi zijn want regen is hier meer dan nodig. Het zou vannacht rond 1uur beginnen. En ja ik was wel een keer of tien wakker in de hoop dat ik dan het geruis van vallend water zou horen.
Om 7 uur was het zover. Het heerlijke geluid van druppels in de dakgoot.


De wasmachine deurschaal had ik op tafel gezet om te zien hoeveel water er zou vallen. Maar als de voorspellingen zouden uitkomen had ik de schaal wel een keer of drie moeten legen want zo zagen de voorspelling er vorige week uit.


Verder dan dit zal het niet komen.


En deze hoeveelheid gaat de boel niet redden.



Wel was het tussen de buien door zo heerlijk verstild. En een beetje plagend hingen de meeste wolken boven zee.

Een heerlijk dag gehad. Een beetje onrustig want mijn aandacht ging vooral uit naar de swales en arroyos en hoe die het toestromende water vanaf de weg zouden verwerken. Drie keer moesten mijn doorweekte kleren in de droger want een paraplu werkt op zich wel goed alleen niet als je steeds bukt en aan slangen en stukken plastic moet trekken.

In ieder geval werkte allemaal naar behoren maar dat komt ook doordat de regen vrij rustig naar beneden kwam. En daar blijft het dan waarschijnlijk bij want voor morgen staat er weer een zonnetje en zijn alle regendagen verdwenen.



Tussendoor was het echt binnenzit weer, luisterend naar de evergreen top 1000 met kopjes koffie, chocolademelk en de traditie van pannekoeken bij slecht weer.

Met groeten Ton


zondag 26 november 2017

Lekker Spaans

Wie had nu gedacht dat we in een heus theater in Spanje zouden zingen?

Er gebeurt van alles.

Je zingt voor je eigen plezier.

Zeven uur precies, zei Alba onze dirigent. Dat was de tijd dat we aanwezig moesten zijn. En iedereen was er. Op Alba na dan die kwam een kwartiertje later. 

Een prachtig theater heeft Torrox: Teatro municipal Villa de Torrox.


En groot.


Zingen in een theater heeft veel voordelen. Zo staat er een klein leger aan mannen klaar om van alles te regelen en zaten er brandweer mannen in de zaal om bij brand de boel te redden. Dus werd de plaats op het podium bepaald, belichting gedaan, de sound gecheckt, werd er geoefend met het op - en aflopen, ingezongen en nog wat lastige passages doorgenomen.

Tussendoor doet iedereen zijn eigen ding. Staan we net in te zingen komt een van de partners van de zangeressen met een fototoestel aan en roept dat we op de foto moeten. Alle aandacht voor Alba verdwijnt als sneeuw voor de zon dus die loopt met een onmiskenbaar geïrriteerde blik weg en gaat naar haar vriend de pianist toe. Daar praat ze even mee en komt vervolgens resoluut terug, stuurt het fototoestel weg en gaan we verder met inzingen.

De Spaanse dames laten zich niet zomaar wat zeggen. Duidelijk was de instructie dat er geen spullen mee genomen mochten worden op het podium tijdens het concert. Toch staan er dan in eens een stoel, een fles water een tas en nog wat spulletjes.

Dit is een van de sneaky gemaakte foto’s.


Vervolgens was het tijd voor onvervalste zenuwen en meligheid. Dit terwijl de dames door een visagiste van een mooie kleur werden voorzien. De mannen hoefden dat niet want die waren sufficiënte maron. Voldoende bruin dus.



Ik hang wat ongemakkelijk tussen twee stoelen in maar kijk olijk volgens Rick.

Dan het concert. Zou de zaal vol gaan? Gaat die passage in Dormidito wel goed? En het Slavenkoor dat we uit het hoofd moeten zingen? En oei die Spaanse tongbrekende tekst. 
Er zaten welgeteld 27 mensen in de zaal. Ik heb nog nooit voor zo weinig menesen gezongen, zei Rick tegen Antonio, de pianist. Ach, zei die, je zingt voor je eigen plezier. Dat is het belangrijkst. En die uitspraak kennen we ook van Olaf, de dirigent van Nootzaak.

En dat is nu zo leuk van een concert: hoe aandachtig je tijdens repetities ook bent, tijdens het een optreden ben je echt alert. Voor Alba moet dit heerlijk zijn geweest want er werd goed naar haar aanwijzingen gekeken. 
De inzetten waren miraculeus gelijk, de crecendi en decrecendi goed uitgevoerd, terwijl die meestal behoorlijk in het slop zitten, en de teksten? Je hoort duidelijk dat internationale uitspraken niet makkelijk zijn.

We zongen een goed concert en je kan gerust spreken dat er tussen de aanwezigen en het koor wisselwerking was. En die 27 mensen in de zaal? Daar hebben we voor gezongen al waren het er driehonderd.

Voor mezelf: Alba zegt vaak dat we ‘sin miedo’ moeten zingen. Zonder angst. Maar dat is niet zo makkelijk als het lijkt. Ik heb altijd wel twijfels: heb ik wel de goede toon in mijn hoofd, wat vinden ze van mijn Spaanse uitspraak tijdens de vier maten solo die ik heb, is het niet te hard, te zacht, zing ik wel gelijk met de buurman of wat dan ook. Ineens dacht ik aan de angst en aan wat de pianist en Olaf zeiden: je zingt voor jezelf. En wonderlijk dan hoe het werkt: de keel ging los en het geluid stroomde vrijelijk naar buiten. Zelfs tijdens het kwartet dat Rick en ik zongen met MariAngeles en Alba.

10 December doen we hetzelfde nog een keer maar dan weer in het kerkje van Caleta de Velez.

Met groeten Ton








zaterdag 25 november 2017

Voor het zingen....

Nee, dat niet.

.......verzette ik nog een berg werk.

Deze foto maakte ik vorig jaar op Shikoku. Prachtige rivier. Er valt dan ook veel regen in Japan. 


Zoveel regen zal hier jammer genoeg niet gaan vallen maar er wordt wel al een week of twee regen verwacht. Daarom ook het werk aan de waterwerken.


Dus was het werk niet alleen in de swales maar ook langs de weg. Als er veel regen valt,  spoelt er letterlijk een rivier over de weg. Het meeste van dat water gaat wat hoger op de berg het dal in maar er komt ook nog best wat langs ons huis. Daar stroomt het meeste dan weer door een buis naar beneden via mijn verdeel punt de swales in maar zelfs dan blijft er genoeg over om stroomgeulen te maken langs onze helling. 

Tijd om een arroyo te maken om dit water gereguleerd naar de swales te krijgen die het meest links op het perceel liggen.


Een ‘voor’ foto.


Stenen weg en gleuf graven. Lees hakken.


De voormalige zwembadrand erin.


Wat kleur aanbrengen.


Wat camouflage aangebracht. Daar zou ik natuurlijk beter mee hebben kunnen wachten om te zien of het allemaal werkt zoals ik het bedoeld heb. Maar het leukste is om het mooi te maken. Jantje ongeduld.


Dit moet nog gecamoufleerd worden ik maar wil niet te veel zwaar werk doen omdat we vanavond het concert hebben met het Coral International de Axarquia. Dus dat is voor morgen.


En zo ziet het er ‘na’ uit.


En de regen van vorige maand zorgt voor nieuwe bloemen.

Met groeten Ton.







donderdag 23 november 2017

Futiel

 Zinloos lijkt het soms. 
Mijn niet aflatende gezwoeg op Moeder Aarde is futiel.Waarschijnlijk is het in verhouding nog minder dan een huisstofmijt die snoept van je huidschilvers.
Eindeloos spitten, grond verplaatsen, stenen verslepen, bomen planten, watersystemen aanleggen, swales maken en wat al niet meer. Uren ben ik er al mee bezig geweest en als je dan naar de berghelling kijk denk ik: wat is er nu veranderd? Wat heb ik nou helemaal gedaan?
Niets lijkt het wel. Dat gepeuter op een berghellingkje is nog geen druppel op een gloeiende plaat. 
Vanaf het terras is het al bijna  niet meer te zien. Laat staan vanaf de weg of vanuit een vliegtuig. Zelfs ons huis hebben we na al die jaren vliegen nog nooit kunnen ontdekken vanuit de plane. Dus dat stukkie omgewoelde aarde, dat veel kleiner is dan het dak van de Klompen is echt peanuts.

Maar is het spreekwoord niet: elke dag een draadje......

Het is net als met de tuin, zei Rick, uiteindelijk is die er gewoon gekomen.

En ik doe het met zoveel plezier, ik kan het gewoon niet laten.
Dus toog ik gisterochtend met schep, pikhouweel, snoeischaar en fototoestel naar de werkplek.



Hier de nog ongerepte onkruidlaag met stapelmuur.


En de plek waar het meeste werk gaat plaatsvinden.

Sommige stapelmuren zijn door de jaren heen ingestort en anderen liggen onder een dikke laag aarde dat naar beneden is gegooid tijdens het aanleggen van de weg en de bouwkavels.


Dus groef ik eerst een gleuf waarna ik kon beginnen met het stapelen van de stenen. Deze muur moet de aarde tegehouden die naar beneden komt als ik de swale ga graven. Op deze plek komen een paar bomen.

Laatst zag ik op FB een bericht voorbij komen voor een workshop drystonewalling. De workshop wordt gegeven door een Spanjaard die zich sterk maakt voor de restauratie van terrasmuren. Sommigen zijn al eeuwen oud en de laatste decenia worden ze verwaarloosd en steeds vaker volledig weggevaagd als de berghellingen opnieuw worden ingericht voor de avocado teelt.
Het lijkt me wel wat ook al ben ik al heeeeel tevreden met dit resultaat.


Onder aan de stapelmuren is in de loop der jaren een laag aarde opgehoopt die door de regen naar beneden is gespoeld. Daardoor zijn de terrassen bol geworden waardoor er nog makkelijker water vanaf stroomt en er steeds meer aarde wordt meegenomen.
Daarom wil ik die aarde weer ‘hol’ maken. Dat is veel scheppen en met de stenen die er in zitten is de pikhouweel meer dan nodig.


Op deze plek graaf ik het terras hol om het als swale te gebruiken en als pad.


Dit stuk sluit ik aan op de bestaande swale die op de achtergrond als donker groen streepje zichtbaar is.


En zo ziet het er na twee dagen uit. Nog niet klaar dus. 



Na gedane arbeid is het goed rusten. En.... aten we, ik erg hongerig, onze linzenschotel op het terras bij de ondergaande zon. 

Dat kan in Spanje.

Met groeten Ton