zaterdag 31 december 2011

Mosterd na de maaltijd?

Ik kan niet anders zeggen: ze zijn heerlijk geworden Lekker luchtig, zacht en en niet droog.
En het het geheim?..... zit hem in het beslag namelijk een deel is soezen beslag. Dit zorgt ervoor dat een heel luchtige oliebol ontstaat.
Dus alvast voor volgend jaar.

Recept voor de lekkerste oliebollen ter wereld.

Soezenbeslag
150 gram water
50 gram boter
75 gram patentbloem
150 gram ei  (3 stuks)

Gistbeslag
400 gram patentbloem
30 gram gist
12 gram zout
320 gram melk
5 gram suiker
250 gram gewelde rozijnen

Werkwijze:
Een dag van te voren de rozijnen wellen.

Begin met het soezenbeslag. Water en boter aan de kook brengen, bloem toevoegen en blijven roeren tot een gladde bol ontstaat. (meel is gaar geworden)
Pan van het vuur nemen en enkele minuten laten afkoelen. Ei beetje bij beetje toevoegen maar voordat je het volgende deel toevoegt moet het vorige wel volledig zijn opgenomen.

Gistbeslag.
Melk en gist bij elkaar afwegen, het mengsel een beetje verwarmen en roeren tot het de gist is opgelost. (mag niet te warm worden anders gaan de gist dood)  Zout, suiker en bloem in een bak afwegen en het gistmengsel toevoegen. Mengen tot een glad beslag is ontstaan.
Vervolgens het soezenbeslag toevoegen en mengen.
Het beslag nu in twee gelijke porties delen en aan een deel de gewelde rozijnen toevoegen en mengen.

Dek de beslagkommen af met een doek en laat 75 minuten rijzen op een warme plaats.
Verhit olie tot 180 graden en maak met een ijsknijper mooie bolletjes deeg.

Valkuilen: olie te heet - buitenkant te donker, van binnen niet gaar.
                maak de bollen niet te groot.
                wil je alleen rozijnenbollen dan moet je de hoeveelheid rozijnen verdubbelen.

Met groeten Ton

vrijdag 30 december 2011

Ook nu wordt het niet verklapt.

Jarenlang is het uiterst geheim gebleven. We kwamen wel te weten hoe het ongeveer in elkaar zat maar de hoeveelheden werden door mijn broer afgewogen als hij alleen in de keuken stond.
Maar mijn broer is inmiddels overleden en de baas waar hij het van had gekregen heeft zijn zaak verkocht. Dus toen we twee jaar geleden het appartement van mijn moeder hebben ontdaan van spullen waar ze niets meer mee deed en het geheim boven tafel kwam schroomden we niet om het mee te nemen. Het zat in een groen doosje met haar favorieten: Oliebollen volgens het recept van Bakkerij Bosman.

Wij vonden het de beste oliebollen van de wereld en mijn moeder bakte er wel 200. We mochten dan ook zoveel eten als we wilden. En wat overbleef was de volgende dag ook nog lekker.
Ik ga het recept voor het eerst maken en ben nieuwsgierig of het echt zo is dat dit een bijzonder recept is en de lekkerste oliebollen geeft  of dat het slechts de lekkerste oliebollen in mijn gedachten zijn.
Mocht dat laatste het geval zijn probeer ik het volgend toch nog een keer want het zou aan mijn onervarenheid kunnen liggen.
De voorbereidingen zijn al begonnen: krenten en rozijnen staan al te wellen.
Ik kan bijna niet wachten tot morgen.

Met groeten Ton

donderdag 29 december 2011

Ja ik wil.

Wil je morgenmiddag bij een dame van 89 jaar waken? vroeg de coordinatrice van de VPTZ. Het rapport van het intakegesprek stuur ik je per mail.
Gelukkig was dit gesprek niet gedaan door de VPTZ

"er hing een onaangename sfeer en de kinderen deden afstandelijk".

Nu is dit de interpretatie van een ander maar het vervelende is dat die interpretatie wel de wereld wordt ingestuurd en een ander beïnvloedt.
Deze zin spookte behoorlijk mijn hoofd en beïnvloedde daarmee mijn gevoel om naar deze vrouw te gaan. Ik zit niet te wachten om vrijwillig in een 'onaangename sfeer' te verblijven en afstandelijkheid bevordert ook niet echt.

Op de fiets naar het adres toe had ik even lekker de tijd om alle gedachten die door mijn hoofd gingen weg te werken: Laat de observatie van de ander maar bij die ander. Ga zelf maar ervaren. Vertrouw op je eigen persoonlijkheid. De familie heeft het natuurlijk niet makkelijk op het moment dus heb clementie. Als je met een zuivere intentie komt zal de ander dat merken en daar naar handelen.

En dan druk ik om 1 uur op de bel. Een zoon doet open, kijkt me vriendelijk aan en stelt zich voor.
Kom binnen. We zijn zo blij met jullie hulp. Alleen zouden we het niet redden. Wil je koffie? Waar kom je vandaan? Och, dan moet je behoorlijk lang fietsen. Vind je dat niet vervelend. Wat geweldig dat je dit vrijwillig doet. Mijn moeder kan niets meer zeggen, duurt zo'n middag dan niet lang voor je? Je kan de tv aanzetten hoor, als je wilt.
Welke afstandelijkheid? En toen om 4 uur een andere broer en twee zussen kwamen was er totaal geen onaangename sfeer.
Ik werd uitgebreid bedankt en kreeg een fles wijn mee."Als blijk van waardering".
Wilt u misschien nog een keer komen?


Met groeten Ton

woensdag 28 december 2011

€ 2,50

Meneer, wilt u even komen?
De monteur kijkt zorgelijk in mijn, zorgvuldig open gelegde 14 jaar oude CV-ketel en wijst mij verschillende dingen aan die vervangen moeten worden of in slechte staat zijn. Driewegklep en expansievat, en een heftig geoxideerde warmte wisselaar.
Ik zie slechts een grote rekening voor een oud apparaat dat over twee jaar alsnog vervangen dient te worden
Is het dan niet beter om hem dan maar gewoon te vervangen, vraag ik.
Nou hij kan nog wel een paar jaartjes mee hoor.
Maar wat gaat dat dan kosten?
Niets, is het antwoord. U heeft een Full servicepakket dus onderdelen worden volledig vergoed.
Zacht neuriend loop ik naar beneden.
Na een uurtje is de klus geklaard en roept de monteur mij weer naar boven.
Wilt u even luisteren naar het geluid van de ketel?
Ik luister en hoor waar hij op doelt.
Dit is normaal hoor, zeg ik.
Dat betekent anders wel dat de pomp is versleten, zegt hij. Ik zal die voor u bestellen en kom ik er volgende week inzetten. Maar ik zou vanaf nu wel € 2,50 weg leggen voor een nieuw ketel.
Per dag hoor. Voegde hij er glimlachend aan toe.

Met groeten Ton

dinsdag 27 december 2011

Terugblik

Tussen Kerst en oud en nieuw bevind ik me in een soort van Interbellum. Een rustige week tussen twee feesten in. Nagenieten van de Kerst en uitkijken naar de jaarwisseling. Niets hoeft eigenlijk in deze week, een beetje freewheelen net als een wesp in September.

Rick en ik kijken op oudejaarsavond altijd terug op het afgelopen jaar. Wat was leuk, nieuw, interessant, verdrietig, wat ging er mis etc. Om vervolgens te kijken wat we anders gaan doen en... we creëren nieuwe ideeën  voor het komende jaar.
Op het blog doe ik het achteruit kijken nu alvast want dat is het gemakkelijkst en kan ik goed alleen.
Creëren doen we samen en vergt wat meer tijd.

Van de nieuwe ideeën heb ik er dit jaar eigenlijk maar één echt waar gemaakt en dat is het vrijwilligerswerk bij de VPTZ. Dat werk geeft veel voldoening en ik leer er ook veel van, niet alleen van de gesprekken die ik heb maar ook d.m.v. lezingen en trainingen. Voor het komend jaar staan er twee trainingsweekenden op de rol.
Het idee van een betaalde baan heb ik erbij laten zitten, dat was waarschijnlijk te uitdagend.

Er zijn natuurlijk wel andere nieuwe dingen die ik heb gedaan maar zij zijn min op meer op mijn pad gekomen en heb ik met plezier aangepakt: de workshop glas in lood en tekenles.
Het zingen in twee koren was echt een impuls idee dat zeer goed heeft uitgepakt en wat zeker een aantal jaren voor plezier zal gaan zorgen.
Ook ben ik dit jaar Dekselsedingen begonnen en van daar uit op Facebook gegaan. Beiden behoorlijke uitdagingen voor iemand die nagenoeg niets doet op computer en nauwelijks ervaring heeft met het schrijven van stukjes. Een leuke bijkomstigheid is het leren kennen van mensen waarvan ik er sommige inmiddels heb ontmoet.
Ook de spinning is nieuw dit jaar. Ik deed dit om mijn knie, voor de operatie, te versterken en dit werkt heel goed en doe dit 4 keer per week met veel plezier. De operatie is wonderbaarlijk voorspoedig gegaan en ik heb nu aanmerkelijk minder last van mijn knie.

Nu ik de balans opmaak kan ik alleen maar zeggen dat dit jaar er een stuk prettiger uitzag dan het voorgaande.
Ik ben veel meer tevreden en gelukkiger met mezelf en mijn leven.

Met groeten Ton

maandag 26 december 2011

Schakelen

Ik moest wel even schakelen gisteravond in Hotel den Helder want het was niet wat ik verwachtte.
Tijdens het concert van vorige week zondag zongen we voor een aandachtig publiek, was er sprake van wisselwerking en na het concert kregen we veel reacties.
Voor het optreden  in Den Helder had ik van te voren toch een  plaatje gemaakt hoe het er zou moeten uitzien. Een grote zaal met vloerbedekking, kroonluchters en een grote hoeveelheid obers die het eten opdienen voor mensen die aan lange tafels zouden zitten. En...gasten die tijdens het diner toch ook aandachtig zouden luisteren naar de zangers en muzikanten. Misschien een beetje traditioneel en wat stijfjes.
In plaats daarvan was het diner in een grote serre waar een prachtig buffet stond opgesteld.
Korte en langere tafels stonden keurig gedekt klaar voor de gasten die op verschillende tijden binnen kwamen lopen en later ook vertrokken. Een stuk of 30 kinderen die vrolijk tussen alles doorliepen, waar alle ruimte voor was. Er waren een clown, een vuurspuwer en natuurlijk een Kerstman. Bijzonder ongedwongen en relaxed.
Wat wel tot gevolg had dat ik het gevoel had een beetje in 'het niets' te zingen. Weinig reactie van het publiek. Hier en daar een geïsoleerd klapje als applaus.
In onze pauzes kon ik zien hoe de gasten reageerden op de andere zangers en muzikanten. Als er tijdens een gesprek een 'stilte' viel werd die gebruikt om te luisteren, mee te neurien of ritmisch mee te tikken met een mes.  Het leek alsof mensen gewoon thuis zaten ( in gedachten zag ik een paar benen op tafel om even lekker ongegeneerd uit te buiken)

Het was ook prettig om tijdens een optreden zo lekker te worden verwend met een heerlijk buffet.
Had ik voor het schakelen nog de gedachte "is dit het nou?" daarna, toen er weer vrede in mijn hart was, kon ik genieten. Ik heb een heerlijke middag/ avond gehad en vandaag ligt er nog een in het verschiet.

Een prettige tweede kerstdag, met groeten Ton

zondag 25 december 2011

Hachee

Ik had wel makkelijk praten over de Feeding Frenzy. Met Nootzaak zingen we twee dagen tijdens het kerstdiner in Hotel Den Helder. We mogen daar gewoon mee eten.

Vorig jaar had ik enkele mensen uitgenodigd om bij ons te komen eten maar vermeldde ik daarbij: "we eten hachee met rode kool". Niet iedereen vond dit een geweldig idee want "hachee is niet echt wat ik me voorstel bij een kerstdiner". Toch kwamen alle genodigden.
Met dit menu hoefde ik me geen zorgen te maken of alle ingrediënten voorradig zouden zijn en kon ik rustig winkelen.
De dag voor de Kerst het rundvlees gebakken, gestoofd en de hachee gemaakt. Ik zette de pan daarna buiten in de sneeuw om hem snel te laten afkoelen. Vervolgens kwam Rick thuis uit zijn werk en ging Egbert eten geven en zoals altijd kreeg die dat buiten. Na een paar minuten dacht ik: "wat doet hij lang over zijn eten".
Toen ik ging kijken was meer dan de helft van de Hachee inmiddels op en wat doe je dan op Kerst avond, als goed opgevoede katholiek: Vloeken.
Want: wat nu. Alle winkels dicht en er komen wel gasten morgen.
"Ik bel mijn schoonzus wel die heeft vast nog wel vlees in de vriezer" zei Rick.
Dus stond ik alsnog op eerste kerstdag hachee te maken.
Het werd een leuke dag en het verhaal van Egbert en de hachee vond men hilarisch.
En Egbert?
Die moest in de serre blijven, niet als straf maar om dat ie zo flatuleus was.

Met groeten Ton

vrijdag 23 december 2011

Feeding frenzy

In ecology, a feeding frenzy is a situation where oversaturation or abundance of a supply of food leads to rapid feeding by predatory animals. For example, a large school of fish can cause nearby sharks to enter a feeding frenzy. This can cause the sharks to go wild, biting anything that moves, including each other or anything else within biting range.

Wij als Homo sapiens zijn toppredatoren bij uitstek en dat wij nog steeds behoorlijk "beests" zijn zie je aan de staat van het winkelend publiek tijdens de kerst inkopen. Kijk en vergelijk. Klik voor filmpje: hier

Met groeten Ton

donderdag 22 december 2011

Galanthus nivalis

Het bijhouden van een weblog maakt me opmerkzamer.
Al wandelend met Egbert viel het mij gisteren op dat de de katjes aan de hazelaar al behoorlijk groot begonnen te worden.
Vandaag viel mijn oog op .....bloeiende sneeuwklokjes.
En dat terwijl de zon vanmorgen zijn meest zuidelijke positie -boven de Steenbokskeerkring- heeft bereikt en het hier dus de kortste dag is. ( niet de Kreeftskeerkring zoals Rick ten stelligste beweerde en ik dus op  mijn blog meldde)
Ook al duurt het nog maanden voordat er sprake is van echte lente zullen, over een week of 6 de eerste berichten uit Spanje komen dat de amandelbomen beginnen te bloeien.
Trouwens vandaag op Facebook een melding uit Spanje van bloeiende narcissen
En zo is er steeds iets om naar uit te kijken.

Met groeten Ton

woensdag 21 december 2011

Kick off

Na het concert van Nootzaak waren de reacties zeer positief. Natuurlijk kwamen er wel opmerkingen maar die betroffen vooral de bijzaken. "Je beweegt wel heel" veel vond de een. "Je stond wel een beetje stijf" vond een ander.
Leuk dat jullie die cowboy hoedjes opdeden. Moest dat nou die cowboyhoeden?
Wat heb je een prachtige stem. Je bent zeker verkouden he?
Je stond er zo relaxed bij. Ik kon wel zien dat je nerveus was.
Stille nacht blijft wel het mooiste kerst lied. Waarom hebben jullie dat afgezaagde stille nacht er in gedaan?

Iedereen had zo zijn eigen idee maar wat vond ik er zelf van?
Van te voren was ik best wel nerveus maar zo gauw ik de kerk betrad en al die mensen zag zitten was het meteen weg. Het was aan mijn manier van lopen te merken, die werd licht. Ik heb met veel plezier staan zingen. Ook was ik voldoende zeker om de mensen in de zaal aan te kijken en naar ze te glimlachen.
Van Feliz Navidad hebben wij als bas en bariton een puinhoop gemaakt maar zelfs dat kon mij niet uit mijn kracht halen. Zelfs achteraf heb ik nog steeds "ik deed mijn best en dat lied ging fout, so what".
Ook een belangrijke ervaring was die van het 'team zijn'. Samen zingen is één ding maar een concert organiseren is iets totaal anders. Iedereen had de dingen geregeld die waren afgesproken.
Toen we gisteravond de repetitie hadden was er een nieuwe laag van 'samen' toegevoegd aan het samen zingen.
Nog twee keer zingen met de kerst en dan op naar hetvoorjaarsconcert.

Met groeten Ton

dinsdag 20 december 2011

Dik, homo, geschift en nog een paar van die dingen.

Enkele weken geleden las ik een blog waarin de nogal zwaarlijvige schrijver schrijft over de ervaring die hij en zijn vrouw in Nederland hadden. Hij was boos geworden over de oordelen die in Nederland nogal duidelijk werden uitgesproken of getoond ten aanzien van zijn postuur.

Als homo heb ik ook wel wat te verduren gekregen. Als er weer eens naar me werd geroepen "vieze flikker" was ik meestal een dag of twee boos en verdrietig. Ook het geklap met de handjes hakte er behoorlijk in.
Als ik dit met iemand besprak was de raad meestal: trek het je niet aan, ze zijn niet wijzer. Maar daar kon ik niets mee. Het word tenslotte wel tegen je geroepen en het komt altijd als een verrassing dus raakt het je tenvolle omdat je, je er van te voren niet tegen kan wapenen.

Toen ik 17 jaar geleden Rick ontmoette was ik behoorlijk overspannen en ging elke twee weken naar een psycholoog om weer een beetje tot mezelf te komen.
Ik herinner me dat ik op de fiets zat naar de psycholoog en een mooie man mij tegemoet reed waar ik even naar keek.
Hij keek me recht in de ogen en riep vol overtuiging "vieze homo, kijk voor je".
Toen ontstond er een soort 2 trapsraket van gedachten die bij mij een belangrijk kwartje deed doen vallen.
De eerste: Behalve dat vieze heeft hij gelijk. Maar jij bent een klootzak.
De tweede gedachte was: Maar als ik boos ben en hem tot klootzak bestempel doe ik hetzelfde als hij: oordelen.

Bij de eerste stap hoort acceptatie
Bij de tweede: ik ben geen haar beter en dat acepteren.

En sindsdien raakt het mij meestal niet meer en hoef ik dus ook niet twee dagen meer boos en verdrietig te zijn.
Ik denk dat we als mens nu eenmaal altijd zullen oordelen maar dat het van belang is dat we niet handelen naar onze vooroordelen.

Emoties zijn oordelen. Als ik niet geloof dat ik beledigd ben, kan ik niet boos zijn.
A Smith


Met groeten Ton

zondag 18 december 2011

Zo wil ik nog wel een paar jaartjes mee.

Ik mankeer nog niets. Pas als ik wat zou gaan mankeren zou ik er geen zin meer in hebben.

Vandaag viert mijn moeder haar 85ste verjaardag. Ondanks dat ze heel veel niet meer weet is ze wel echt jarig. "Ik ben van '26 hoor". Ze kijkt helemaal blij en wil graag een stukje banket. Omdat er meer dan één gast is, is het voor haar gemakkelijk om zich aan het gesprek te onttrekken, ze kijkt dan een beetje voor zich uit.
Pas als ik direct tegen haar spreek reageert ze. Ik vraag haar wat ze doet om haar plantjes zo mooi te houden.
Nou ik geef niet zomaar een plons water maar voel of ze vochtig zijn. Anders gaan ze dood.
(Elke week controleert mijn zus of de potjes niet vol water staan en koopt regelmatig een paar nieuwe planten)
Ze lijkt volledig tevreden met haar leven en wij zien niet anders dan dat het zo is. We doen er alles aan om haar zo min mogelijk te confronteren met haar dementie.
Wel zei ze vorige week tegen mijn broer: "Han ( mijn vader die 8 jaar geleden is overleden) is vanmorgen weggegaan en is nog steeds niet terug".
We hopen dat dit niet een aanzet is tot een periode waarin ze onrustig, angstig of bozig wordt.
Het is al niet prettig om te zien dat mijn moeder zo dement is maar als ze ook nog ontevreden of boos zou worden wordt het ook voor haar onprettig.
Vandaag zat ze er stralend bij en ik ben blij met de foto die Rick van ons beiden heeft gemaakt.

Met groeten Ton

zaterdag 17 december 2011

Opkomende nervositeit

De laatste dagen niet teveel zingen om de stem te sparen.

Dus vandaag 3 kruidkoeken gebakken, wegwerpbekers gehaald, de auto ingeladen met al de spullen die we nodig hebben.
We kregen nog wat telefoontjes van mensen die wilden weten waar het concert plaats gaat vinden.
Nog een paar extra kaartjes weggebracht naar iemand die de zijne was kwijtgeraakt.
Kortom een lekker dagje met kopjes gemberthee en verse kruidkoek.
Maar nu de avond is gevallen en we even rustig hebben gezeten begint er toch iets van nervositeit naar boven te komen en daarmee de onbedwingbare dwang om alle liederen nog eens door te zingen.
Rick speelt inmiddels op de piano en neuriet zachtjes mee.
Nou één liedje dan.

Met groeten Ton

vrijdag 16 december 2011

Geraakt zijn

Waarom zing je niet mee? siste mijn collega vrijwilligster van de Regenboogboom mij toe.

In de paar jaar dat ik dit werk doe heb ik veel kinderen gezien die ziek of zelfs zeer ziek zijn. De ziekte speelt in het gesprek dat we met kinderen of ouders hebben geen rol. Het gaat er juist om het 'kind te zien' achter de ziekte. Normaal gesproken lukt dat goed.
Ook vandaag.
Maar.... we werden gevraagd door de afdeling neonatologie "Er zijn nu een paar ouders die wel iets aan jullie kunnen hebben".
We komen de afdeling op en daar staat een hele rij met couveuses en wiegjes en daarin liggen 5 piepkleine babytjes. Ik kreeg het eigenlijk meteen al benauwd.
We hadden goede gespreken met de ouders en ze waren zeer blij met de droomdekentjes. Maar toen ik tijdens het zingen zag dat de vader met die kolenschop handen het hoofdje van zijn zoontje bedekte kreeg ik het even helemaal te kwaad.

Het is mijn eigen kinderwens die even helemaal bovenkwam.
Ik heb geen verdriet of jalouzie als ik vrienden of familie met baby's zie maar ben blij en helemaal als ik de kleintjes even kan vasthouden. Maar hier, in het geval dat ouders hun kind misschien wel moeten gaan missen voelde ik juist het missen.

Met groeten Ton

donderdag 15 december 2011

Gelijk?

Toen ik deze zomer de volkstuin van mijn nicht een paar weken bijhield en daarna besloot een moestuin achter ons huis te gaan maken schreef ik dat kwam door de EHEC bacterie en omdat Rick dat zo leuk vond.
Een achterliggende gedachte was die van de wandelaar die we tijdens onze wandeltocht naar Santiago de Compostela ontmoetten. Een Nederlander die een, in onze ogen nogal sombere toekomstvisie had.
We hebben hem gedurende enkele dagen uitgebreid gesproken maar na thuiskomst voor een groot deel ook weer vergeten. Zijn visie is dat we als westerlingen té afhankelijk zijn geworden van supermarkt en energie.

Vandaag een artikel in het NRC. Er komt een moeilijke tijd aan. Maar er zijn wel manieren om die crisis te overleven. Door Stéphane Alonso en Thalia Verkade.
"De economische crisis. Jos van der Veen heeft er het antwoord al op gevonden. Achter zijn huis, in de stad Groningen, heeft hij een grote tuinkas neergezet. Met tomaten komkommers, pompoenen, paprika's, kruiden, druiven, cranberry's, sla, kool en aardappelen. Op het dak van de woning schittert een rijtje zonnepanelen. Hier en daar lopen kippen rond. ..... "als het straks misgaat, heb je geen geld nodig maar energie en voedsel".

De tijd lijkt de sombere visie van de wandelaar inmiddels een beetje beetje gelijkt te geven.

Maar ik hoop erop dat ik mijn tuintje als hobby kan blijven uitoefenen.


Met groeten Ton

woensdag 14 december 2011

Van de Nootzaak een deugd gemaakt.

Zondag aanstaande geven we het Kerstconcert met Nootzaak en gisteravond was de generale repetitie.
Er werd gezongen en uitgebreid geoefend met atributen: mutsen, kribbe, hoeden, kinderknuffels, kerstboom etc.
Na afloop van de repetitie werd overlegd wat de makkelijkste manier was om alles naar het kerkje te vervoeren. "Laat alles maar hier staan dan brengen wij het er wel naar toe" bood Rick aan." Maar dan gebruiken we wel de kerstboom".
Ik keek een beetje bedenkelijk want we zijn niet zo van de kunst bomen. Zeker ook omdat het een halve boom is en de verlichting en versiering er vast in zitten.
Vanmorgen deed Rick de stekker in het stopcontact en blijken de lichtjes ook nog te knipperen. Eigenlijk te veel van het goede maar.....

Het eerste kadootje ligt er al onder.
 Na een halve dag zijn we beide totaal om en heeft Rick al een bod uitgebracht aan de eigenaar.

Met groeten Ton

dinsdag 13 december 2011

Geld

Over één ding hebben Rick en ik nooit ruzie en dat zijn de uitgaven want we zijn allebei zuinig. Waar we wel een verschillende menig over hebben is op welke rekeningen het staat. Rick wil geld zo weinig mogelijk verplaatsen. Er gaat dan ook een hele berekening aan vooraf, wanneer welke uitgaven en inkomsten elkaar kruisen, zodat er in iedergeval nooit iets van de spaarekening afgaat.
Ik zeg altijd: het is vestzak en broekzak. Het maakt niet uit waar het staat en met internet bankieren gaat dat verplaatsen zeer eenvoudig. Ik wil namelijk nooit in het rood staan.

Vandaag bij het afrekenen in de Supermarkt kreeg ik de melding: saldo te laag. Gelukkig weet ik dat er geld genoeg is maar blijkbaar niet op mijn rekening. Ik schiet dan ook even in mijn afhankelijksheids waan. Ik bel Rick en roep dat het tijd wordt voor een en/of rekening.
Vervolgens ging ik naar mijn bazin om 50 euro te lenen. Terug in de supermarkt moesten alle boodschappen opnieuw gescand worden en kon ik contant betalen.
"Als je beter op het saldo let dan kan ik extra overmaken" zei Rick, maar controleren doe ik nooit.
Vandaag toch maar eens gekeken en wat blijkt, ik stond 20 euro in de min. Dat lijkt niet veel maar ik zag ook dat ik 250 euro had gewonnen in de Postcodeloterij maar dat is dus al op.
Moet ik toch maar eens kijken waar ik teveel aan uitgeef.

Met groeten Ton

maandag 12 december 2011

Heb ik er alles aan gedaan?

Citaat van Peter Pontiac in het NRC van zaterdag.
"Er is geen enkele aanleiding om mild te worden, integendeel, je wordt steeds kwaaier. Het is maar goed dat je niet zo oud wordt als mens, anders zou je op een gegeven moment uit elkaar spatten van woede".
Na het lezen van dit citaat moest ik wel lachen. Het relativeerde voor mij het gedoe in Spanje.

Na het telefoontje, gisteren uit Spanje was ik boos op de hele wereld, inclusief de Spanjolen maar de buren in het bijzonder. Toen ik een beetje tot rust was gekomen kwam ik er echter achter dat ik vooral boos was op mezelf.
Heb ik er alles aan gedaan om de boel te laten slagen? Heb ik de buren aangesproken over de toon van hun verzonden e-mails? Had ik misschien toch nog een extra gesprek moeten hebben met de niet deelnemende buren? Had ik Rick het Spaansebouwbedrijf nog een keer moeten laten bellen om te zeggen dat ze de buren moesten verwittigen? Kortom heb ik mijn deel bijgedragen aan een goede afloop? Nee, niet volledig.
Ook ik heb dingen laten liggen onder het mom van: we kunnen van alles doen maar "we kunnen de buren niet dwingen om goed met elkaar om te gaan" en "ze hebben ook hun eigen verantwoordelijkheid".

Ik las dit weekend het boek De Familieblues van Yvonne Kroonenberg. Vermakelijk, het lijkt eigenlijk één grote roddel over 'De Familie' maar geeft inzicht in de trauma's die ontstaan in familieverband en die soms generaties lang worden doorgegeven. We hebben daar bijna geen weet van en kunnen dus ook niet begrijpen waarom de ander reageert zoals die dat doet. En we weten dat meestal ook niet van onszelf. De buren weten dat waarschijnlijk ook niet, zeker gezien de reactie van gisteren.

Ik kan alleen maar alerter zijn om alles te doen wat binnen mijn kracht ligt en pas als ik dat heb gedaan ligt de rest bij de ander en hoef ik niet van woede uit elkaar te barsten als die er een potje van maakt.
Dan is dat hun zorg.

Met groeten Ton

PS. En we gaan met plezier in januari kijken hoe de weg is geworden.

zondag 11 december 2011

Tumult op de berg

Twee jaar geleden is met de natste winter in 40 jaar een deel van de berg gaan verzakken en daarmee is ook de weg beschadigd.
De weg wordt gebruikt door 4 aanwonenden ( buitenlanders) en 4 personen met aangrenzende landerijen( Spanjaarden). Je zou denken dat iedereen er belang bij heeft de weg weer te herstellen.
De Spanjaarden zeggen: we hebben geen geld, dus als jullie wat willen moeten jullie het zelf maar regelen. Eén van de aanwonenden zegt dat ze er geen last van hebben want ze rijden een 4 wheeldrive, dus blijven er 3 over.

We hebben gezamenlijk offertes aangevraagd en in Juli zouden de werkzaamheden beginnen. Het bedrijf zou een bepaalde dag beginnen dus werden alle betrokkenen gewaarschuwd dat de weg twee dagen afgesloten zou zijn. Maar ze begonnen een paar dagen eerder. De persoon die niet mee betaald diende een aanklacht in bij de politie( denuncia) en het werk werd stilgelegd. Er moest eerst een vergunning aangevraagd worden en iedere partij moet ingelicht worden over de werkzaamheden.
Alles geregeld en maandag a.s zouden de werkzaamheden beginnen. Maar de geschiedenis herhaald zich want ze zijn vrijdag reeds begonnen. De niet betalende buren zijn boos en hebben met hun auto de weg naar de andere huizen geblokkeerd zodat die bewoners er niet meer langs kunnen. Dit liep vanmiddag uit op een ordinair handgemeen.

Ook onderling zaten we, eufemistisch uitgedrukt, niet steeds op één lijn, maar zijn toch uitgekomen op een oplossing waar we ons allen in kunnen vinden.
Dat, samen met de gebeurtenis van vandaag, maakt het lastig voor me om niet heel boos te worden of om het bijltje er maar bij neer te gooien of  zelfs, het bijltje ergens in te gooien.
'Wordt vervolgd" roept Rick uit de serre.

Met groeten Ton

zaterdag 10 december 2011

O denneboom

Ik ben niet goed in het omgaan met apparatuur en heb het geduld van een tweejarige. Als er iets niet goed werkt lazer ik dat spul het liefst het raam uit. Of het nu de koelkast is in Spanje, de receiver of de computer. Weg ermee.

Vandaag de kerstboom neergezet. Lichtjes erin, controleren. Ja ze doen het. Ballen erin. Glitters eroverheen. Klaar.
GVD. Doen de lichtjes het ineens niet meer. Stekker controleren. Draadbreuk misschien? De lichtjes dan? Totaal geen zin om alle 80 lampjes te controleren. Humeur zakt ernstig. Ik trek zeer onderkoeld de glitters uit de boom en vervolgens het snoer met de lampjes.
Rick komt even kijken want die voelt dat er iets niet in orde is.
Dit is voldoende voor mij om rustig te blijven want in gedachte had ik ze al in de vuilnisbak gedonderd. Gezamenlijk kijken we alle lampjes na en er blijkt er één kapot te zijn. Ik vervang deze en alles werkt naar behoren.

Net als de koelkast, de receiver, de computer en zelfs ik. We hebben allemaal aandacht nodig om goed te functioneren.

Met groeten Ton

vrijdag 9 december 2011

Gargantuskwellingen

Kan je van die stoomdruppels halen die mijn luchtwegen weer vrijmaken?
Ineens ben ik weer 100 jaar terug in de tijd. Op tv was een serie waarin de vader steeds met zijn hoofd onder een theedoek zat boven een stoombadje. Iets triester kon ik me als kind niet voorstellen. Dat was weliswaar nog in de zwart/wit tijd en geur tv was er ook niet. Als dat laatste er wel was had het wellicht minder triest geleken want het huis gaat heerlijk naar menthol en eucalyptus ruiken.

Wij zeggen steeds dat als je aan iets nieuws begint er allerlei dingen op je pad komen die daar mee samenhangen. Nu, met het zingen hebben we dat ook:
WE HEBBEN NOG NOOIT ZO VAAK LAST GEHAD VAN NEUS EN KEEL.
Maar allerlei tips komen ook op ons pad. Dus wordt er gestoomd, op zuigtabletten gezogen, gegorgeld, gember- en kamillethee gedronken en nisyleendruppels ingenomen.
We doen er alles aan om goed bij stem te zijn voor de komende concerten.

Met groeten Ton

Name calling

Als we boos zijn op elkaar gebruiken we altijd gewoon onze namen: Ton en Rick.
In veel andere gemoedstoestanden gebruiken we namen die daarbij passen bijvoorbeeld: Kwiebus als we iets grappigs doen en Lobbes bij troost.

Als we 'over' Egbert spreken gebruiken we niet zijn naam maar 'dikke Smurf'.

Staan we gisteren samen in de keuken. Hoor ik Rick zeggen: ga eens aan de kant dikke Smurf en... ik doe een stapje aan de kant. Ineens realiseer ik me dit en voel mezelf bozig worden en vraag aan Rick wat hij nou eigenlijk zei. Nou dat die dikke Smurf aan de kant moet. Toen pas zag ik dat Egbert er stond en kon ik er om lachen.
Als ik later even terug denk komt er van alles tevoorschijn. Eigenlijk luister ik niet maar reageer als een soort reflex op het gehoorde. Wat overigens je leven zou kunnen redden als er gevaar dreigt. Je wilt dan ook niet eerst het gesprokene ontleden, tegen de tijd dat je dat hebt gedaan is het ongeluk reeds geschied.
Pas nadat ik betekenis gaf aan de woorden van Rick begon ik boos te worden en.... ik wil niet aangesproken worden met dikke Smurf.

Met groetenTon

woensdag 7 december 2011

Regenboogkerstboom

De kerstboom
De Liereland is een school uit Alkmaar die een jaar lang acties organiseert voor Stichting de RegenBoogBoom.
Een van de leerlingen had een actie bedacht: flessen ophalen en het statiegeld doneren aan de RBB.

 
Op een van de flessen vermeldde het etiket dat er 5 euro korting werd gegeven bij Intratuin. Ze liet dit aan haar moeder zien en zei dat ze beter die 5 euro kon vragen in plaats van de fles inleveren voor het statiegeld. Contact gezocht met Intratuin maar de actie was inmiddels afgelopen. Maar omdat ze het een goed initiatief vonden stelden ze voor dat enkele leerlingen van de Liereland naar de winkel mochten komen om daar een kerstboom met versiering uit te zoeken. Vandaag werd deze boom overhandigd aan de kinderafdeling van het Medisch Centrum Alkmaar.
'prikkadootjes'
De leerlingen hadden ook nog een grote kist met allerlei cadeautjes mee, die aan kinderen gegeven kunnen worden die met de feestagen in het ziekenhuis liggen. Voor de speelkamer was er speelgoed en voor kinderen die geprikt moeten worden was er een doos vol kleine cadeautjes.
Dit is een slechts een voortvloeisel, een extraatje, de acties voor de sponsoring van de RBB gaan gewoon door.
Het was echt hartverwarmend te zien hoe gemotiveerd en betrokken die kinderen zijn en, terecht trots op het resultaat.

Voor een filmpje ga naar http://www.obsliereland.nl/ en lees over 'Het aanbieden van de kerstboom'




En piece de resistance: een gebreide lama met een hoog knuffelgehalte
 

Met groeten Ton






dinsdag 6 december 2011

Geacclimatiseerd

De laatste dagen creëer ik 's morgens een mogelijkheid: hoe wil ik zijn vandaag?
Na een paar dagen Spanje moet ik altijd even omschakelen: van slechts dingen doen die in me opkomen naar zaken die ik ben aangegaan en die me als 'verplichtingen' aanstaren.
Dus kon ik wel wat inspiratie en een steuntje gebruiken: creatief  en open zijn. Leuk als je eerst een tekenles hebt.
De opdracht was om het tekenpapier kletsnat te maken en daar vervolgens, sterk verdunde verf op aan te brengen en dan het papier op te pakken zodat de verf gaat lopen.
Mijn god wat een opdracht, niets voor mij, gewoon geklieder. Er ontstaan vlekken waar je het heelal in ziet en ik ben in 5 minuten klaar. Ik merkte dat ik afhaakte en mijn eigen ding ging doen.
He! waar zijn je creativiteitt en openheid?
Even met een paar medecursisten overleggen en opnieuw proberen en ja hoor, er ontstonden nu mooie vlekken.
Normaal gesproken praat ik alleen met de dames maar dacht vandaag dat een gesprek met de mannen ook tot de mogelijkheden behoorde. En ineens heb je al kliederend een gesprek over: wandelen naar Santiago, over de hond die een van de mannen altijd bij zich heeft, over het verpleeghuis waar de vrouw van de ander ligt na een ernstig ongeluk.
Als ik na de les weer in huis stap, ben ik weer helemaal thuis.

Met groeten Ton

maandag 5 december 2011

Licht

Elke keer als we Spanje weer gaan verlaten zijn er gedachten. Begrijp me goed, ik vind het altijd weer fijn om naar huis te gaan maar toch.... de ene keer is er een gedachte over 'gewoon hier willen blijven", de andere keer is het weer het onderwerp of het werk dat nog niet klaar is.
En deze keer?
Het licht. De intensiteit van het licht maakt het nu zo heerlijk hier. In Nederland heb je om 12 uur al het idee dat de zon elk ogenblik onder kan gaan en de kleur van het licht. Zo gelig. Best leuk hoor met kaarslicht, chocolademelk en een kerstboom.
Maar geef mij, in ieder geval voor een paar dagen dat lekkere heldere zonlicht waar je je ogen voor moet dichtknijpen zodat je kraaienpootjes krijgt. Waar je nog een beetje bruin van wordt, waar je te warm van wordt als je staat te spitten.
Kortom, ik kom weer opgeladen thuis en in Januari gaan we weer.

Met groeten Ton

zondag 4 december 2011

Hutje op de hei

Mijn hele leven heb ik al dat ik een hutje op de hei wil. Lekker zelf uitmaken wat ik wil, iedereen buiten de deur houden en alles zelf doen op de manier die ik goed vind.
Tot ik erachter kwam dat ik wel één dag alleen kan zijn maar na anderhalve dag gek word van eenzaamheid. Ik wil mensen om mij heen. Maar hoe zit het nu met mijn hutje op de heide syndroom?
Hier in Spanje hebben we inmiddels 6000 meter grond in het buitengebied. We zitten tussen de olijf-, druif-en avocadogaarden. Ook op ons nieuwe stuk grond staan nog ongeveer 60 olijfbomen, weliswaar sterk verwaarloosd, op bancales (zijn terrassen) die op sommige stukken zijn ingestort.
Gisteren begonnen met het begaanbaar maken van de terrassen en het restaureren van de muurtjes. Leuk maar ook zwaar werk. Ik heb dan ook als een os geslapen.

Varens
Al werkend neem ik regelmatig een pauze om te kijken of ik nog in overeenstemming met de grond ben. Haal ik niet te veel aarde weg, trek ik in mijn enthousiasme niet die leuke varens weg, hak ik niet teveel van de rots af, 'loopt' het pad wel lekker, gaat het gerestaureerde muurstuk wel goed op in het oude deel.
Gerestaureerd stukje muur. Het moet nog ongeveer een halve meter hoger
Al werkend  ben ik totaal in mijn element. Ik rust uit op stukken natuurlijke rots die uit de stapelmuurtjes steken en voel met één met het landschap, geborgen door de sterke rotsen die ook nog eens leuk begroeid zijn. Hier heb ik 'mijn hutje op de heide' gevoel en na een uur of twee klim ik omhoog naar Los Zuecos voor het broodnodige sociale contact.

Mijn favoriete rotspuntje
Rick laat me volledig vrij als ik in de tuin bezig ben. De enige eis die hij stelt is dat er een tuinstoel kan staan en daar kan ik mee leven, zolang ik maar op een rotspuntje kan zitten.

Met groeten Ton

zaterdag 3 december 2011

Zo sterk als een nat vloeitje

Niets veranderlijk dan de mens.
Gisteren, bij aankomst in Spanje, eerst boodschappen gedaan. We hadden afgesproken zelf te koken.
Maar vandaag na een heerlijke dag van klusjes afgewisseld met pauzes in de zon lokt het restaurant.
We gaan voor de bijl, op naar Nerja dus.

Met groeten Ton

vrijdag 2 december 2011

Sint.

Aandacht voor de Sint loopt terug.
Kerstman wint van Sinterklaas.
Dat zeggen de koppen in de kranten.
Ik vraag het me af. In het vliegtuig naar Malaga zaten maar 40 mensen vanmorgen en dat ondanks de stuntprijzen van Transavia. Volgens mij blijft iedereen thuis om kado's in ontvangst te nemen. Het was wel lekker rustig, zonder wachttijden en met veel ruimte.
Het is trouwens voor het eerst in twee jaar tijd dat een vliegtuig niet vol zat, we hebben zelfs Hans Kazan niet gezien.
En hier? Hier schijnt de maan door de bomen en waait de wind om het huis. Na wat regen in de middag konden we later weer lekker in de zon zitten.
Wij vermaken ons wel.

Met groeten Ton

donderdag 1 december 2011

De eerste keer doet zoiets zeer.

De eerste vakantie samen met Rick was naar Spanje, het land waarvan ik altijd had gezegd dat ik er nooit maar dan ook nooit naar toe zou gaan.
Nu 18 jaar later gaan we voor de 80ste keer heen en wel op dezelfde dag als de eerste keer.
We vlogen toen op Malaga en vroegen daar aan een hostess waar we het beste naar toe konden gaan. "Pak het treintje richting Marbella en stap uit waar je wilt, het is nu lekker rustig". En waar komen we terecht...in Torremolinos.
We hebben prachtig weer gehad en konden nog heerlijk op strand liggen.
Ik was nogal van Spartaans en Backpacken maar Rick wat meer van luxe, dus die huurde lekker een ligbedje. Ik gaf aan geen bedje te willen. Na twee dagen vond ie het welletjes en huurde er gewoon een voor mij. Ik bood weerstand, was behoorlijk overspannen die tijd, maar nadat hij me zei dat ik misschien eens wat zachter voor mezelf kon zijn of tenminste iets kon aannemen als mensen met liefde iets aanbieden.
Ik heb een uur lang liggen snotteren op dat bedje. Zoveel luxe en liefde kon ik nauwelijks bevatten.
De vakanties zien er inmiddels wel anders uit. Bijna decadent luxe in ons tweede huis, we gaan naar de Sierra Nevada waar Rick gaat skiën en ik ga genieten van het uitzicht, de zon en de zuivere lucht en natuurlijk gaan we chinezen.

Met groeten Ton

woensdag 30 november 2011

Kwispelend

In het circus: de act met de man die al de bordjes op een stokje draaiende moet zien te houden.

Een leuke metafoor voor hoe ik mijn leven zie. Bergen bordjes probeer ik in de lucht te houden en soms valt er één of twee of meer. Soms ligt een bordje al een paar maanden in scherven op de grond voordat ik ineens zie: "O kijk, daar liggen scherven, welk bordje mis ik?"

Elke keer als ik een boek lees dat mij inspireert om een prettig leven te leiden, of dat mijn leven verdiept probeer ik dat in mijn dagelijks leven op te nemen. Oefeningen of hulpmiddelen om b.v. het humeur op peil te houden, alles gebruik ik.
Ik noem dit mijn bordjes. Telkens als ik een nieuw bordje toevoeg concentreer ik mijn aandacht op dit bordje om het in de lucht te houden om dan vervolgens ook te merken dat er weer eentje is verdwenen.
Het bordje dat inmiddels al een maand of twee op de grond ligt is dat van het creëren van een mogelijkheid.
s Morgens voordat de dag begint bedenk ik hoe die dag wil zijn: geinspireerd, tevreden, vrijgevig, levenslustig. Alles kan ik bedenken om 'te zijn'.
Doe ik dit niet is mijn dag ongeveer het zelfde als gisteren want als mens zijn we gewoonte dieren.
Dus vanmorgen weer eens een mogelijheid gecreeerd. Het viel me niet eens mee want er moest eerst nog wat rommel van gisteren verwerkt worden maar daarna kwam ie d'r vlot uit: de mogelijkheid van opgewekt zijn.
En hoe zag mijn dag eruit? Als een kwipelende hond.
De nieuwe oppas van Egbert kwam langs met een kluif, ik had een leuk gesprek met twee mensen die een jonge hond van Kreta hadden geimporteerd.
De buurvrouw kwam vertellen dat ze een hondje krijgen. Ze is al een tijdje in gesprek met mij of ik op hun nieuwe hond wil passen als ze aan het werk is. Dus opnieuw de plannen doorgesproken en deze keer lijkt het allemaal door te gaan.


Met groeten Ton

zondag 27 november 2011

Wat zegt ie?

Vanmorgen op visite bij mijn moeder waar ook de dementerende buurman aanwezig was. Buurman heeft veel stokpaartjes en mijn moeder heeft totaal geen inbreng meer in het gesprek, is doof en weigert haar hoortoestellen in te doen. Hier een sfeerbeeld van het gesprek.

Buurman kijkt naar mij en zegt: "Je bent weer goed kort eknipt he je gien kouwe kop met dit weer?"
Mijn moeder glimlacht, kijkt naar mij en vraagt "Wat zegt ie?"
Hij vraagt of ik geen kouwe kop krijg met dit weer.
Oh.
Vervolgens vraagt ze."Wat zie ik daar nou achter die deur?"
Wat bedoel je? vraag ik.
Nou achter die deur.
Ik zie zie niets, antwoord ik.
Oh
Bij die boerderij is het geld op, zegt buurman. Ze hebben het hele dak vernieuwd en nu gebeurt er niets meer. Jij ken die mensen toch? Wat zijn dat voor lui?, vraagt buurman.
Ik ken alleen die mevrouw via de hondentraining en verder niet.
Nou, ze hebben niet geeneens een hond.
Wat zegt ie? vraagt mijn moeder.
De buurman zegt dat het geld op is bij de boerderij en dat er nu niets meer gebeurt.
Oh.
Onze pastoor is weg en we weten niet of we nog een ander krijgen, brengt buurman in.
Nee dat kan nog wel eens lastig worden. Er worden tegenwoordig zelfs pastoors uit Polen en Afrika gehaald om hier te werken., zeg ik
Nou de paus is ook een Pool zegt buurman.
Wat zegt ie, vraagt mijn moeder.
Buurman zegt dat de paus een Pool is.
Oh

Na een uurtje heb ik genoeg gehad en kondig mijn vertrek aan.
Leuk om even bij te praten zegt buurman.
Wat zegt ie? vraagt mijn moeder.


Met groeten Ton

zaterdag 26 november 2011

Doe nu maar weer gewoon

Woorden van mijn moeder die ze gebruikte om zichzelf of ons weer in het gareel te krijgen.

Na drie dagen van 39 graden, vandaag weer op normale temperatuur wakker geworden. Rustig begonnen met de zaterdag editie van het NRC en een beker chocolademelk. Daarna ging ik stoofpeertjes schillen om ze vervolgens lekker te laten stoven. Een klusje waar je geen haast bij wilt hebben.

Gaat de telefoon.
Dat kan alleen maar je bazin zijn van de wassalon; zegt Rick
Nou dan heeft ze pech. Ik zit al te zweten bij het schillen van de peren.
Wat blijkt: haar moeder heeft een ernstig herseninfarct gekregen en of ik de wassalon wil draaien zodat ze naar haar moeder kan.
Ik zeg natuurlijk ja, maar wel dat ik het een beetje rustig aan doe.

Na drie en een half uur wassen, strijken en klanten helpen ben ik wel moe, maar ook weer in mijn 'normale doen'.

Met groeten Ton

dinsdag 22 november 2011

Tekenles

Dit is het resultaat van de derde tekenles en ik ben er zeer tevreden over. We moesten eerst het papier omkaderen met schilderstape en de binnenkant donker maken, het liefst met een structuur. Daarna met krijt een vogel tekenen.
Per les hebben we twee uur en dat is voor mij lang genoeg om iets te maken. Geduldig ben ik niet daarom werk ik snel zodat ik daarna weer iets anders kan doen. ( Ik huldig het principe: 20% van de energie gaat in 80% van het resultaat zitten. Wil je de laatste 20% resultaat, zul je er nog 80% energie in moeten steken en die gebruik ik liever aan lezen.)
Ik kan niet anders zeggen dat de tekening op het origineel lijkt en het origineel was geen afbeelding van een dooie mus.
Het compliment dat ik kreeg was dat ik de ''handtekening" laat zien. Wat wil zeggen dat de lijnen van het krijt nog zichtbaar zijn. Ik had zelf het idee "ik heb er genoeg van". Je kan tenslotte eindeloos tutten op zo'n papiertje en de kenner, de juf, vindt het mooi.

Met groeten Ton

maandag 21 november 2011

Kruisbestuiving

Maandagochtend, spinningochtend met de sauna als beloning.

Mannen houden van een beetje neutrale conversatie en vanmorgen was dit Ajax/Cruijff.
Pas als ik alleen overblijf met Freek, een wat oudere man begint hij een gesprek over wat hem bezighoudt.
Zeg jij doet toch vrijwilligerswerk bij mensen die op sterven liggen?
Ja.
Ik heb een vriend die kanker heeft en chemo krijgt. Hij is alleen, heeft geen familie en weinig vrienden .
Ik ben bang dat hij niemand heeft om daar over te praten en dat gaat me aan mijn hart. Het kan zijn dat hij er niets over wil zeggen. Hoe doe jij dat?
Je kan altijd beginnen om te zeggen dat jij er over wil praten en dan vragen of hij dat ook wil. Zo niet dan is dat ook duidelijk. Maar ik hoor dat je oprecht bent in je intentie en als je hem dat laat zien kan je het eigenlijk niet 'fout' doen.
We praten daar nog even over door en hij bedankt me voor het gesprek.

Het is bijzonder om dit soort gesprekken te hebben. Als ik niet als vrijwilliger bij de VPTZ  zou werken had ik deze conversatie niet kunnen hebben. En ik word blij van het feit dat ik een bijdrage aan andere mensen kan zijn.

Met groeten Ton

zondag 20 november 2011

Kinderschoenen

"Een valse noot zingen is onbelangrijk, maar zingen zonder plezier is onvergeeflijk".
Louis Armstrong

In April zijn Rick en ik gestart met zingen bij Blair en in mei bij Nootzaak. We zijn weliswaar muzikaal genoeg om het te kunnen maar als je ziet wat er allemaal bij komt kijken om goed te zingen: buikademhaling, het lichaam ontspannen houden, bekken kantelen, de knieën ietsjes gebogen, niet bezig zijn met 'mooi' maar met plezier zingen ( jammer voor de toehoorders maar plezier gaat voor).
Vanmiddag hadden we een theatermaakster uitgenodigd om te kijken naar de presentatie. Leerzaam en nog meer dingen waarop we kunnen letten. Houding, attributen, sfeer, verhouding tot elkaar, relatie met het publiek, kleding, belichting, etc.
We startten om 12 uur en het was ineens 5 uur, Wat mij betreft een  goed teken want dat wil zeggen dat we in een flow waren.
Maar het besef groeit ook dat wij met zingen nog in kinderschoenen staan.

Met groeten Ton

vrijdag 18 november 2011

Received

...maar dan heeft u al wat langer problemen met de ontvangst?
Klopt. Ik denk ongeveer een jaar of twee. Steeds viel er weer een zender af en in Juli was het over en konden we alleen nog ongeveer 200 religieuze Duitse zenders ontvangen en wat Spaanse, al dan niet met geluid.

Als ik het goed begrepen heb, hebben we dus in Spanje een receiver die niet received. In ieder geval niet de automatische updates die Canaaldigitaal ons toezendt. We dienen dit handmatig te doen via de computer. (mij niet gezien)
Er zijn nu twee opties: voor 199.00 euro een nieuwe receiver aanschaffen of voor 27.50 euro de updates laten installeren. Ik kies voor de laatste want over twee jaar gaan alle uitzendingen volledig HD en moeten we sowieso aan een nieuwe receiver en een andere kop op de sateliet.
Dinsdag haal ik hem weer op, kan hij in december mee naar Los Zuecos.

Met groeten Ton

donderdag 17 november 2011

Ja ik wil

De tent is te klein  We hebben alle 125 kaarten voor het concert verkocht en we zouden er meer kunnen verkopen maar... er zijn niet meer plaatsen in de kerk.
Hoe kan het dat jullie zoveel kaarten verkopen? vroeg de buurvrouw die vanmiddag langs kwam omdat ze toch nog twee kaarten wilde hebben.
Tja, wat moet ik daarover zeggen? Het zit het hem in de registratieconversatie.
De bekendste registratieconversatie is tussen twee mensen die van elkaar houden namelijk: Wil je met me trouwen? Ja ik wil.
Je kan eindeloos enthousiast vertellen, als je vervolgens niet vraagt of mensen een kaartje willen kopen gebeurt er niets. Dan gaat het gewoon voorbij.
Het is wel van belang dat je enthousiast bent over hetgeen je verkoopt. Dan ga je erover vertellen en vervolgens vraag je of mensen een kaart willen kopen. Zo nee bedank je hen voor het gesprek. Zo ja, dan ga je het regelen. Meer is het niet.
Volgend jaar een grotere kerk?

Met groeten Ton

woensdag 16 november 2011

Tassies

Regelmatig heb ik het in deze blog over toevalligheden in mijn bestaan.
Vandaag het verhaal van een vriendin.

Gisteravond kon dochter J haar tas niet vinden. Alles afgezocht maar tas bleef onvindbaar. Een raadsel totdat het duidelijk werd dat er meer werd vermist in huis. Dus een inbraak? Geen directe aanwijzingen voor. Insluiping misschien?
Vriendin dacht vanmorgen: laat ik eerst eens door het park achter het huis lopen of daar iets is neergegooid.
Ze vindt een tas, maar niet die van haar dochter. Na in de tas gekeken te hebben bleek die van buurvrouw M te zijn. Ze gaat naar huis en zegt tegen haar man, "Je raadt het nooit maar ik heb een tas van M gevonden". Nou zegt haar man "dat is ook wat, M heeft net gebeld om te zeggen dat ze de tas van J heeft gevonden".

Met groeten Ton

zondag 13 november 2011

Wilskracht

Bewaar je wel de oude kranten als ik in Spanje zit?

Dus zat ik vandaag in het NRC van 4 november een artikel te lezen over wilskracht. Helemaal mijn onderwerp omdat ik, eufemistisch gezegd, nogal makkelijk opgeef. Of het nu gaat over de kracht die ik op de fiets zet bij het spinnen tot de lengte van de wandeling met Egbert. Van het volledig lezen van een artikel in de krant tot het eten van één koekje. Ik heb de sterkte van een 'nat vloeitje'.

Het artikel betreft een bespreking van het boek van J Tierney en R Baumeister: Willpower. Rediscovering the Greatest Human Strength.
"Uitgebreid en onverstoorbaar stond de ontdekkingsreiziger Henri Stanley zich iedere morgen te scheren.
In het hart van het laat 19de-eeuws Kongowoud, te midden van verschrikkelijke ontberingen, in een junglekamp vol zieke en stervende kameraden. Vaak met een bot mes, soms met koud water, maar iedere morgen: vaste prik. Waarom? Direct nut had had dat scheren niet. Die dagelijkse scheerbeurt was belangrijk omdat wie de kleine doelen in het leven negeert, nooit toekomt aan grote daden. Orde en netheid maken het hoofd leeg voor andere dingen. Wilskracht en doorzettingsvermogen ontstaan niet uit heroïsche inspanningen, maar uit ordelijkheid en routine".
Ieder mens heeft een beperkte hoeveelheid wilskracht. Als we die verbruiken bij zoiets onbenulligs als: zal ik me wel of niet scheren, wel of niet een lange wandeling met de hond, blijft er onvoldoende over voor de belangrijker zaken. (Wat dan belangrijk is, is voor iedereen verschillend.) En je gaat dan tegen belangrijker zaken enorm opzien. Liever nog even de krant lezen of nog een kopje thee drinken.

Het artikel is en bevestiging van een gesprek dat ik 30 jaar geleden had met mijn "tweede moeder" waarin ze zei dat de jeugd het tegnwoordig maar makkelijk had want die kon doen wat ze wilde. Zijzelf had maar te doen wat haar ouders haar zeiden. Daar tegenin bracht ik dat de jeugd welliswaar veel keuzes heeft  maar van daaruit allerlei beslissigen moet nemen en dan ook nog de goede, wat het niet makkelijk maakt.


Met groeten Ton

O ja

Wonderlijk, denk ik. 2000 Kilometer noordelijker en ik zie dezelfde maan als in Spanje waarom zie ik dan niet dezelfde zon?

Het werd nog een drukke dag gisteren. Nadat alle aarde gebracht was en de shovel het op de juiste plek reed kon ik mijn watersysteem weer aansluiten. Ik had dit, gedeeltelijk weggehaald zodat het niet kapot gereden zou worden. Een klein stukje buis had ik beschermd door er een grotere overheen te schuiven en in te graven. Nadat ik alles weer in oorspronkelijk staat had gebracht, zette ik de pomp aan. Vervolgens moest ik naar Torrox voor nieuwe aansluitingen en een rol buis. Bescherming onvoldoende dus.
Op het laatste moment gezamenlijk besloten om het afwateringskanaal van een betonrand te voorzien. Goed idee en ik kon al mijn creativiteit gebruiken om er iets moois van te maken. Maandag gaat het regenen en dan kan de buurman zien of het werkt.

Tijdens de terugreis was ik ongeduldig en ontevreden en in het vliegtuig kreeg ik het pas helder: twee weken in Spanje, een berg werk verricht en.... op ons nieuwe stuk grond is nog niets gedaan.
Maar ja Tonnie: dat was het idee ook. We zouden de werkzaamheden van de buren afwachten om dan pas aan ons stuk te beginnen.
O ja.
Daarna gezellig gekeuveld met het echtpaar naast me en mijn koffer kwam als 5de van de band.

Met groeten Ton

vrijdag 11 november 2011

Afronden

Casa Los Zuecos blinkt weer, bijna helemaal. Morgen de laatste klusjes in huis en de rest van de dag kan ik me dan bemoeien met de werkzaamheden, die nog niet klaar zijn.
De grondwerkers doen hun uiterste best maar de metselaars hebben meer tijd nodig dan gedacht.
Alle aarde ligt inmiddels achter het hek. Nu moet het nog tegen de blokkenmuur/trap geschoven worden en omdat de chauffeur maar 4 uur werkt morgen,wordt het nog een hele uitdaging om de 3 super grote palmen die om 12 uur geleverd worden op hun plaats gezet kunnen worden.
De twee weken hier zijn omgevlogen met alle werkzaamheden, de 'visite' van Rick en het zingen van kerstliederen. Leerzaam was het werken met Spanjaarden, de taal in het bijzonder.
Morgen zal het moeilijker zijn om te vertrekken dan na een 6 daags verblijf, ook al is het altijd weer lekker om thuis te zijn (of bedoel ik eigenlijk: thuis te komen)

Met groeten Ton

donderdag 10 november 2011

Doe dingen.

Als je dit plaatje ziet vanuit je bed kan je er toch niet met het verkeerde been uitstappen?
Dit geeft voldoende arbeisdvitaminen om de hele dag door te stomen.

Als ik niet weet waar ik over moet schrijven vraag ik altijd aan Rick of hij nog een onderwerp weet.
Dat heeft hij altijd maar heel vaak zijn dat 'doe' dingen maar dat vind ik niet goed genoeg.
Omdat Rick nu weer in Nederland is wil hij de 'doe' dingen weten en het liefst met een foto erbij dus, bij deze.
De laatste dagen veel gewerkt: gesnoeid, een gedeelte van de trap gemaakt die het mogelijk maakt de berghelling af te lopen, de afwateringsgeul open gegraven en gisteren de hele dag beton staan draaien voor de plantenbak die bij de buren wordt gemaakt. Ik was vandaag gewoon een beetje brak want ben dat zware werk niet meer gewend.
De plantenbak, waar ik beton voor heb gedraaid, zie je nog net linksboven.
De muur en trap van natuursteenblokken wordt door de Spanjaarden gemaakt en ziet er prachtig uit maar ik denk niet dat hij morgen klaar is.
Dat is trouwens wel de bedoeling want in de planning komen ze morgen 26 wagens aarde brengen om het perceel op te hogen.






Vandaag is de plantenbak, die ik vorige week heb gemaakt van stapelstenen, gevuld met aarde. Kon ik lekker planten. Tuinieren blijft leuk vooral de belofte die de nieuwe beplanting in zich heeft.

En voordat je het weet gaat de zon weer onder. Gibraltar is niet te zien vandaag maar de Montes de Malaga wel.











En toen de zon achter de bergen verdween kwam direct de maan op. Omdat ik een Nederlander blijf heb ik om 6 uur macaronie gemaakt en buiten op het terras, kijkend naar de opkomende maan, opgegeten.

Met groeten Ton

PS. Nu hoef ik alleen nog maar de kerstliederen te repeteren

Afrika

Waarom? Soms weet ik niet waarom. En eigenlijk doet het er niet toe zolang ik het maar ben.
Ik heb niet echt iets met het continent Afrika en toch krijg ik er niet genoeg van om er naar uit te zien om het te zien. En elke keer als ik de bergen aan de overkant van de Middellandse Zee zie word ik helemaal blij, hoe klein en slecht ze ook te zien zijn.
Met groeten Ton

dinsdag 8 november 2011

Maya kalender

De Maya kalender zit vernuftig in elkaar. Er wordt gerekend met verschillende tijdsberekeningen die samen 'De Mayakalender' maken. Er zijn een 13 en 20 daagse telling,  één van 260 en een jaartelling van 365 dagen. Nogal ingewikkeld maar werkzaam en zeer nauwkeurig.

De werkzaamheden bij de buren verlopen uiterst moeizaam. Er ontstaan irritaties bij de buitenlanders terwijl de Spanjaarden totaal geen idee hebben wat ze 'fout' doen.
Zou er een soort Mayakalender gemaakt kunnen worden om de buitenlandse en Spaanse werkkalender samen te laten vallen?

Met groeten Ton

maandag 7 november 2011

Gecamoufleerd

Mijn zus en ik hebben enkele jaren geleden de betonnen keermuur langs onze weg geschilderd. Omdat ik inmiddels wat ervaring had van afbladderende muren heb ik de verf ongeveer 4 keer verdund. De verflaag wordt dan zo dun dat het er volledig intrekt en niet bladdert. Het dekt beroerd maar dat is eigenlijk niet erg. Het mooiste is als de muur wegvalt tegen de rotsen en die hebben ook geen egale kleur. Snel, slecht, vlekkerig schilderwerk geeft het beste resultaat.  Eigenlijk zou je het moeten 'sponzen' maar dat is me teveel werk. (ik ben van: 20% energie geeft 80% van het resultaat)
En het resultaat is dat de muur aardig opgaat in het landschap.
Gisteren vroeg de buurman: Zeg Ton, zou je onze tuinmuur aan de buitenzijde net zo willen schilderen als de keermuur?
Ik zie het als een compliment en daar doe ik bijna alles voor en heb vandaag, met veel plezier, de tuinmuur slecht geschilderd in de kleur 'Alhambra'.

Met groeten Ton

zondag 6 november 2011

Majesteit.

Ik kon me er wel in vinden toen de majesteit een paar jaar geleden in de kersttoespraak de nieuwe media bekritiseerde. Het is geen echt contact dat je hebt via de computer. Maar nu ik een paar maanden op Facebook zit heb ik mijn oordeel wel bijgesteld.

Ik denk dat de nieuwe media goed kunnen werken omdat we als mensen inlevend zijn.
Als iemand vlak voor je struikelt en valt voel je bijna zelf even de pijn van de ander. Dit gebeurt ook op FB met de vrienden die je daar hebt gemaakt. Je deelt mee met lief en leed (Majesteit, ouderwetser kan bijna niet)
Dit kan slechts als er een vorm van relatie is ontstaan, anders zou het je koud laten. En die relatie ontstaat niet alleen in rechtstreeks contact maar ook via blogs en FB.
Als ik lees dat iemand verdriet heeft omdat zijn vriend voor zijn leven vecht in een ziekenhuis raakt mij dat. Ik word blij als  ik lees dat iemand succes heeft met het nieuw gestarte bedrijf. En ik werd vorige week geïnspireerd van een link die iemand deelde over een Flash Opera in Pamplona.

Deze week in Spanje twee stellen ontmoet die ik ken via Facebook. Wel een beetje wonderlijk, want eigenlijk ken je ze niet, maar je weet wel al wat van ze dus ken je ze eigenlijk al wel en dat is wederzijds. Dit maakte beide ontmoetingen relaxed en vertrouwd.

Met groeten Ton

vrijdag 4 november 2011

Celebs?

Gebeld of we op bezoek konden komen bij Facebookfriends in Frigiliana die daar een Bed en Breakfast gaan beginnen.
Geen probleem, er zijn wel een paar bouwvakkers bezig, de verhuiswagen komt zo en ze zijn nog aan het filmen voor 'Ik vertrek'.
Maar is het dan wel de goede tijd om langs te komen?
Ja hoor, altijd welkom.
Fles Cava mee en op pad. Halverwege een smalle weg komt ons een grote auto tegemoet met een Nederlands kenteken.
Het barst hier ook al van de Nederlanders, laat ik mij ontvallen en maak ruimte om hem te laten passeren. De auto stopt, raampje gaat open en de chauffeur steekt zijn hoofd uit het raampje gevolgd door een camera. Het is onze gastheer die met de cameraploeg op weg is de verhuiswagen op te halen.
We vervolgen ons pad en worden even later welkom geheten in La Perla de Frigiliana. Ondanks de verbouwing die gaande is, is al duidelijk te zien hoe prachtig het gaat worden.
Als later iedereen weer terug is een we aan de koffie zitten, krijgen we te horen wat de plannen en ideeën zijn. Klinkt helemaal goed.
Vervolgens gaat de fles open en toasten we de mannen een goede toekomst toe.

Met groeten Ton

donderdag 3 november 2011

Op en uit

Kijk, een dag in de regen in Spanje, daar kom ik nog wel over heen.
Dat om 9 uur de drop op is, is een voldongen feit dat ik alleen mezelf kwalijk kan nemen. ( wat ik overigens niet doe)
Als om 10 uur de koekjes en chocolademelk soldaat gemaakt zijn voel ik me enigszins misselijk maar dat neem ik voor lief.
Maar dat om 11uur mijn boek uit is ...wat nu???? 
De koelkast is gemaakt, het huis is schoon voor de komende visite, de Spanjaarden komen niet werken ivm de regen en de tv geeft nagenoeg geen zenders weer.
Ik kan de kerstliederen gaan oefenen.( ik heb een stemvork gekregen met mijn verjaardag), mijn oefeningen voor de knie doen maar daarmee houdt het wel op.
Gelukkig heb ik nog twee hoogtepunten voor de boeg: visite ophalen van het vliegveld van Malaga en chinees eten.
Zo ga ik de dag wel doorkomen.

Met groeten Ton

Ps. Het is al een half uurtje droog en er is ook weer een beetje zicht. Ik ga snel de tuin in.

woensdag 2 november 2011

Ook dat is Spaans

Vandaag zouden de werkzaamheden starten. En ze zijn eigenlijk wel gestart maar veel verder dan een start zijn ze niet gekomen.
De mannen waren op tijd en gingen na wat overleg aan het werk. Toen werd er gewacht op de vrachtwagen die natuursteen zou komen brengen voor de te metselen trap. Ook die kwam keurig aan en werd leeggekiept. De buren keken er eens goed naar en kwamen tot de conclusie dat het de verkeerde soort was, ze hadden een meer witte besteld. Of ik dit even in mijn beste Spaans wilde meedelen aan de chauffeur. Natuurlijk wilde ik dat wel en het is me ook gelukt. Maar er lag al wel een kuub of 10 steen op de werkplek dus daar was niets meer aan te doen.
En dit vind ik nu zo prettig aan de Spanjaarden: de chauffeur (mede directeur van het aannemersbedrijf) keek ernaar, keek nog eens naar de buren en vroeg "seguro?" en dat was dat. Geen geëmmer of gemopper. Morgen komt er een wagen met witte stenen.

Met groeten Ton

dinsdag 1 november 2011

Agave attenuata

Als ik naar de vuilstortplaats ga om te kijken of er planten zijn die ik kan gebruiken of kan stekken ga ik altijd als die gesloten is.
Op werkdagen zit er altijd een mannetje bij de poort en die bewaakt de boel. En het is net als in Nederland: het is makkelijker om vuil te storten, dan om iets mee te nemen om te hergebruiken. ( terwijl ik nu overal borden zie die oproepen tot hergebruik en recycling)
Omdat het vandaag een feestdag is hier, is ook de vuilstort gesloten en dus een goede dag om even lekker te neuzen. Er lag een overweldigende berg snoeiafval maar voornamelijk van bomen.
Dus niet erg bruikbaar. Toch was het ritje zeer lucratief want ik heb een prachtig exemplaar van de Agave attenuata gevonden. Ik ben deze nog nooit eerder tegengekomen want ze zijn nogal schaars/duur en gewild. Als deze plant ouder wordt maakt hij zijscheuten en ontstaat er een kluitje. Zo'n zijscheut heb ik nu gevonden en omdat het een grote plant is zitten er al wortels aan.
Bijschrift toevoegen
Qua formaat is hij als op de foto (internet) maar de bladeren zijn nogal beschadigd dus die heb ik voor het grootste deel verwijderd.
Duurt wel een jaartje voordat hij zich hersteld heeft.

Met groeten Ton

maandag 31 oktober 2011

Relatie




Laatst las ik  dat "we bestaan in relatie tot anderen" en na drie dagen alleen op de berg begin ik te voelen wat er werd bedoeld. Alles wat ik hier de afgelopen dagen heb gedaan is slechts voor en door mij gedaan. Er is niemand anders die er van kan genieten of er iets van zegt. Ik heb het over het nú want natuurlijk is het ook voor Rick maar die komt pas later.
Ook zijn er weinig prikkels van de rest van de wereld want de tv geeft een zeer beperkt aanbod, wat Spaanse zenders waarvan alleen ExtremaduraTV geluid geeft. De receiver gaat mee terug naar Nederland want er is iets mis met dat kassie.
Dus ga ik vroeg naar bed en sta weer vroeg op. Vanmorgen stond ik al om 8 uur in de tuin te werken.
Eén plantvak is helemaal leeg en daaromheen heb ik een stapelmuurtje gemaakt zodat het grondniveau gelijk komt te liggen. Ik heb mooiere stapelwerken gezien maar die zijn gemaakt door anderen. Dit is mijn mooiste werk. 
Als volgende week de aarde komt voor het perceel van de buren kan mijn plantvak ook gevuld worden. De stenen kwamen van een plantvak dat gesloopt moest worden om toegang naar de buren mogelijk te maken.
Wel zwaar werk maar dat is een goede training voor de knie want daar ben ik volgens de fysiotherapeut de afgelopen jaren veel te voorzichtig mee geweest.
Ik besta in iedergeval wel als is het maar in relatie tot spierpijn.

Met groeten Ton

zondag 30 oktober 2011

Goede morgen

Vroeg wakker, vanwege het terugzetten van de klok, zag ik vanuit mijn raam donkere wolken hangen. Gisteravond op de Andalusische tv zender gezien dat het in het noord-oosten veel had geregend en er werd door de weerman theatraal verzucht "gaat het nu in Andalusiës ook regenen"?
Snel een foto gemaakt en zag toen dat het voor de rest prachtig helder was dus, bijna zeker, vandaag geen regen. Goed om de tuin werkzaamheden te beginnen.

Met groeten Ton

zaterdag 29 oktober 2011

Het leven is (weer) verukkeluk

Wat een heerlijke dag. Vanmorgen eerst toch maar de koffer gewogen: 24 kilo. Ik probeer het nog een beetje te verdoezelen maar volgens Rick kunnen ze vervelend doen met het overgewicht. Maar wat moet er dan uit? Toch niet mijn plantjes? Eerst dan maar de studie boeken Spaans, toen het stuk kaas en mijn sloffen. Eigenlijk heb ik de toilettas ook niet nodig en coldpacks voor mijn knie konden de oversteek ook niet maken. Maar sinds gisteravond is de strijd in mezelf volledig weg en is er weer ruimte voor plezier en kan het leven weer stromen. Vervolgens brengt Rick me naar Schiphol. Koffer en handbagage keurig op gewicht. Geen rij bij de douane, ik moest alleen mijn schoenen uitdoen vanwege een piepje van de poort.
Tijdens de vlucht een leuke film en een gesprek met een aardige heer. Ook op Malaga Airport had ik nog een gesprek met een Nederlander. Die begon een beetje te zeuren over de trage afhandeling van de bagage op Malaga, waarop ik zei dat "ik erin sta dat mijn koffer als eerste van de band komt" en dat dat dan ook meestal gebeurt. O dat doe ik dan ook maar, zei hij. En? Onze koffers kwamen als tweede en derde over de band. Hij was helemaal verbaasd.
Bij het auto verhuur bedrijf stonden wel 20 mensen voor me in de rij maar op het moment dat ik binnenstapte werd mijn naam geroepen en mocht ik direct naar voren komen. Dit is ook omdat we een VIP kaart hebben maar toch. Het liep zeer voorspoedig.
Vervolgens eerst naar de Supermarkt en daarna naar het tuincentrum voor potgrond. Om 12.30 uur in Los Zuecos. Eerst lunchen in prachtig zomerweer en om 14.00 werd ik wakker. Dat ging wel heel snel.
Maar toen aan het werk. Koffer uitpakken want mijn plantjes moesten zo snel mogelijk weer geplant worden en als ik ze zo zien staan hebben ze geen nadelige effecten opgelopen.


Met groeten Ton

Alles weer keurig in de potjes


vrijdag 28 oktober 2011

Kan ik weer gewoon langs de HEMA

Heb je een writersblock dat je zo weinig schrijft?
Nee, nou uh.

Ik hield het een beetje vaag maar wat is er aan de hand?
Ik heb al eens geschreven over sudoku's en stress. Als ik ergens mee zit heb ik moeite met het maken van 5 sterren sudoku's. Heb ik het probleem opgelost en de zorgen van mijn nek zijn maak ik als een speer de puzzels.

In mijn blogjes lijkt het soms of alles op rolletjes loopt en ik zelfs een heel aardige vent ben maar..... Ik heb nu ernstig ruzie gemaakt met een van mijn zussen en dit is al vanaf begin September.
Dit drukt behoorlijk op mijn dagelijkse dingen en ik wil het nog steeds niet bespreken met haar. Met andere woorden:  ik vind nog steeds dat ik heeeeeel gelijk heb. Zo gelijk dat ik het gederfde plezier in mijn leven er voor over heb. Ik vind het dus schijnbaar lekkerder om gelijk te hebben dan om een liefdevolle relatie met mijn zus te hebben.

Tijdens het boodschappen doen wilde ik deze week niet langs de HEMA lopen omdat daar mijn zus regelmatig koffie drinkt. Ik wilde haar niet zien omdat ik niet wist wat ik dan zou moeten doen: zwaaien of mijn hoofd omdraaien. Nou, zei Rick, het is niet alleen dat je ruzie hebt maar je bent ook niet meer vrij om gewoon te winkelen. Hoe ver wil je dit laten gaan?

Ook heb ik wel eens geschreven over de therapeutische werking van dit blog. Al schrijvend bedacht ik dat ik 'een beetje dom' aan het doen was en na wat coaching van Rick, met het 'hart kloppend in de keel' mijn zus gebeld.
Mijn spreuk "het gaat over niets" was ook hier van toepassing. Misverstanden en niet uitspreken wat er te zeggen is liggen ten grondslag aan onze ruzie. Na dit gesprek is de lucht weer geklaard en staan de deuren weer open voor elkaar en kan ik weer langs de HEMA.

Met groeten Ton

donderdag 27 oktober 2011

Tussen de boompjes het bos zien

Wat heeft de gemiddelde Nederlander in zijn koffer als hij op vakantie gaat?

Vandaag begonnen met het bijeenzoeken wat ik mee ga nemen naar Los Zuecos.
MP3 speler, zonnebril en fototoestel.
Mijn lekkere werkhandschoenen want ik ga veel doen.
Een zak drop- gekregen op mijn verjaardag.
Kleding op stapeltjes gelegd en inschatten hoeveel ruimte er nog over is in de koffer want er moeten 60 pijnboompjes mee.
Alle pijnboomzaailingetjes had ik apart in potjes gezet deze zomer en...vandaag heb ik ze er weer uitgehaald en voorzichtig in kranten gewikkeld. De potjes gaan leeg mee want in Spanje moeten ze er weer in om daarna aangesloten te worden op het druppelsysteem. Ze blijven daar nog één jaar in de potjes staan en volgend najaar gaan ze op de definitieve plek. Ruimte genoeg met het nieuwe stuk grond.
Wel veel extra werk om dat spul heen en weer te slepen maar het is voor mij- zolang we niet in Spanje wonen- de enige manier om zaadjes succesvol  te laten opgroeien
Maar dan heb je wel wat. Stevige boompjes met goede wortelkluit en volledig aangepast aan de heersende klimatologische omstandigheden.

Met groeten Ton

PS. De hangmat gaat alvast mee ook al is het wat voorbarig maar in Nederland heb ik de bomen in  mijn tuin omgezaagd.

maandag 24 oktober 2011

Nieuwe vrijwilliger

Afgelopen vrijdag was ik wederom op pad voor de Regenboogboom. Normaal gesproken bestaat een team uit twee personen maar deze keer hadden we een nieuwe vrijwilliger mee. Vers en nog nat van de trainingen.
Tijdens de nabespreking is de vraag "wat vond je ervan" altijd een leuke.
Nou, eh het viel me een beetje tegen.
Wat viel er tegen?
De reactie van de kinderen.
Wat had je dan verwacht?
Eigenlijk gewoon meer reactie. Ik kon niet echt zien dat het wat met ze deed. Nou ja niet bij iedereen.

Ik was  weer even terug bij mijn eigen 'eerste' keer. Ook ik was teleurgesteld. Ik hou van drama. Het liefst heb ik, van dankbaarheid vervulde, huilende kinderen en ouders maar de realiteit is nu eenmaal anders. Van de gemiddeld 8 kinderen die we per keer bezoeken zijn er altijd een paar zeer jonge kinderen bij. Bij hen zie je altijd een reactie: ze worden rustig van het zingen of reageren op de handpoppen of kijken gebiologeerd naar de bellen die we blazen. In de tussentijd hebben we een gesprek met de ouders, die eigenlijk altijd aangenaam verrast zijn met de persoonlijke aandacht die ze op dat moment krijgen. Dan wil er wel eens een traantje vloeien.
Als kinderen wat ouder zijn en we ze laten fantaseren wat ze het liefst zouden willen doen, zie je direct of ze werkelijk even in hun droom zijn of niet. Op deze leeftijd zijn ze nog zo onbevangen.
Pubers zijn minder onbevangen maar daar kan je wel een volwassen gesprek mee hebben. Dit vind ik persoonlijk de leukste gesprekken. Alleen ben ik geen puber meer en vind het nog wel eens moeilijk om me in te leven in hun wereld en ze laten zich echt niet zomaar gaan.

Dat ik begon met dit werk had ik het idee dat het voor de kinderen een soort eeuwigheidswaarde zou bevatten. Dit heb ik inmidddels bijgesteld. Het zou kunnen dat kinderen het bezoek de rest van hun leven herinneren maar dat zal ik niet weten.
Ik ben tevreden als ik per ziekenhuisbezoek, bij 4 kinderen kan zien dat ze even, vanuit hun ziekenhuisbed naar hun droomwereld zijn geweest.
En dat is heel makkelijk op het gezicht te zien.

Met groeten Ton

zondag 23 oktober 2011

Bliksemactie.

Zeg Ton?
Ja?
Wat staat de zon laag he?
Ja maar het is al eind Oktober.
Hij gaat wel vroeg achter de boom he?
Ja.
-stilte
Zou je er niet een tak vanaf kunnen zagen?
Ik sta op, loop naar de schuur, pak de ladder en de zaag. Een half uur later staat er alleen nog een stam en zitten we weer heerlijk in de zon.

Dit zou ik waarschijnlijk nooit zo snel en luchtig gedaan hebben als ik niet de vergelijking had tussen Spanje en Nederland.
Het is niet alleen zo dat Spanje verschilt van Nederland. Mijn ideeën over tuinieren en zonnen verschillen inmiddels ook van elkaar.
Waar ik in Spanje druk bezig ben om zo snel mogelijk, zoveel mogelijk schaduw en luwte te creëren heb ik in Nederland behoefte aan licht en lucht.
De boom stond er 13 jaar en begon wel heel groot te worden. Hij zette om 3 uur 's middags het hele terras in de schaduw. En ik wil hier zo veel mogelijk zon hebben terwijl ik- inmiddels- in Los Zuecos 's zomers het liefst in de schaduw zit.

Met groeten Ton

zaterdag 22 oktober 2011

Bruisend

Meestal is het zo dat mensen er tegenop zien om iets te verkopen of om aan de man te brengen. Het idee dat je aan het leuren bent ontstaat gemakkelijk, zeker als het resultaat tegenvalt wat het 'leuren' gevoel alleen maar versterkt.
Nu de kaarten klaar zijn voor het concert van Nootzaak en de verkoop officieel is gestart is het wel heel prettig dat Rick en ik dit gezamenlijk doen. We maken er een wedstrijdje van en Rick staat voor. ( 29 - 23)

Vanmorgen eerst een gesprek met een mevrouw met hond. Opeens dacht ik "waarom fiets ik die kaartjes er niet even in?"
Heeft u misschien  interesse voor een kerstconcert van een dubbelkwartet dat a capella zingt?
Ja hoor dat vind ik altijd leuk. Geef er maar twee. Mijn man houdt er niet van maar ik ga samen met een vriendin. Vervolgens heb ik de kaartjes gebracht, afgerekend en een beker thee gedronken.
Gisteravond een mailing gedaan naar de vrijwilligers van de VPTZ en vanmorgen kwamen de eerste bestellingen binnen die ik meteen heb verwerkt. Je hebt ze tenslotte pas echt verkocht als het geld binnen is.
De buren waren de hele dag bezig om de planten uit onze tuin te halen en daar tussendoor kwamen er verschillende mensen kaartjes afhalen. Het leek wel een zenuwcentrum.
Rick ging nog even langs een van de buren, verkocht er direct twee en kreeg ook nog een portie tamme kastanjes mee.
Aan het eind van de middag konden we twee kaartjes brengen bij een van de Blair zangers. Een lekker glas wijn en wat hapjes maakten ook deze deal tot een waar genoegen.
Met het aantal verkochte kaarten neemt de druk om een perfect concert te geven evenredig toe.
En we hebben nog 25 kaartjes in huis.

Met groeten Ton

donderdag 20 oktober 2011

Meer dan een stukje blik en wat verf

De Vrijwillige Palliatieve Terminale Thuiszorg Heiloo bestaat 25 jaar.
Gisteravond een feestelijke bijeenkomst in het Witte kerkje met de uitslag van de gedichten wedstrijd, een lezing door Katja Meertens over haar boek: De meeste mensen gaan hier dood, en-belangrijk-hapjes en drankjes.
Er zijn 18 vrijwilliger die mensen bezoeken en 17 daarvan waren aanwezig.
Ik vond het een beetje vreemd dat we als vrijwilligers een naambordje kregen opgespeld bij binnenkomst. Aan het einde van de bijeenkomst werd dit duidelijk.
De wethouder kwam ons, namens de gemeente, bedanken voor onze inzet met het 'vrijwilligersspeldje'.
Nadat iedereen het speldje was opgespeld kregen we een staande ovatie.
Vanaf dat moment was het niet langer een stukje blik met verf maar een 'gouden plak'. Misschien is dit wel de oplossing waar de alchemisten al die eeuwen naar op zoek waren.

Met groeten Ton

Hier het gedicht wat mij persoonlijk het meest aansprak.

Grensgeval

Op de grens van herfst en winter
leg ik de liefde naast me neer,
sluit ik de deur naar weer een morgen
voel alleen de pijn, het zeer.

Op de grens van herfst en winter
kijkt de eenzaamheid me aan,
laat voorgoed de hoop verdwijnen,
voedt de kou van mijn bestaan.

Op de grens van herfst en winter
is herinnering de veer
die mijn huid streelt, warm en teder,
zoals hij telkens deed.

Joke Schilling

Mogelijkheid

Iedereen herkent wel het gevoel dat je krijgt als je een leuk idee hebt. Opgewonden, enthousiast, zin om direct aan de slag te gaan, en de onbedwingbare drang om er over te praten.
Niets is meer ontkrachtend en ontmoedigend als mensen dan zeggen " Nou, zou je dat wel doen,  dat is heel moeilijk hoor, dat is al eerder geprobeerd en dat lukte toen ook niet, dat gaat je geld kosten" etc. (ik bedoel hier niet als mensen met je sparren over je idee)
Het is dan belangrijk dat je je niet laat ontkrachten door de omgeving.
Waar ik nog steeds heel veel aan heb zijn de cursussen die ik heb gedaan bij Landmark Education.
Daar ging het heel vaak over 'mogelijkheid', blijven zien dat iets mogelijk is zelfs als het lijkt dat dit niet zo is en de stappen zetten die nodig zijn om te bereiken wat je wilt.

We willen met Nootzaak een Kerstconcert organiseren.
Een van de eerst reacties was: als het maar geen geld kost want we lopen het risico dat er te weinig mensen komen.
'We kunnen van tevoren toch kaartjes verkopen aan familie en bekenden?
Ja maar ik heb maar een kleine familie, geen vrienden, heb het vorig jaar ook gevraagd en toen wilden ze ook niet, ik zing in twee koren  dus moet het verdelen, mijn kennissen wonen aan de andere kant van het land.
We laten ons niet ontmoedigen en hebben een schema gemaakt met de stappen die we moeten zetten om het concert tot een succes te maken. Toegangskaartjes gemaakt en verdeeld. Iedereen heeft minimaal 5 kaartjes meegnomen.

Ons persoonlijk doel is om deze week 20 kaartjes verkopen.
Rick zegt gisteravond,"zullen we H en T uit Arnhem vragen?
Dan slaat bij mij ook even de twijfel toe. Je laat ze niet  voor een zondagavondconert uit Arnhem naar Alkmaar komen met een dochtertje van 9 jaar.
Ja maar nu beslis jij voor hen dat het te ver is.
Daar heb je gelijk in. Het zijn volwassen mensen die hun eigen beslissing kunnen nemen.
Rick gaat bellen.
Wat leuk, natuurlijk komen we.
Weer drie kaartjes de deur uit.

Met groeten Ton

dinsdag 18 oktober 2011

Je kan toch weg bij facebook?

Er wordt veel commentaar geleverd op het bedrijf Facebook. De privacy laat te wensen over en er worden steeds veranderingen doorgevoerd die ons gebruikers steeds verder in ons hemd zetten. Ook ik heb daar ideeën en irritaties over maar.....we blijven er wel gebruik van maken.

Vorige week in het NRC stond een column van Arjen van Veelen waarin hij schrijft ' Vreemd eigenlijk, al die ophef, want eigenlijk willen mensen geen privacy. Hoe valt het anders te verklaren dat Facebook - ondanks een geschiedenis van 8 jaar privacy schendingen- nog steeds groeit?"

"Maar is er een alternatief? Ja Google+. Maar Google is ook niet helemaal een lieverdje qua privacy. Google leest je e-mails mee en weet op welke trefwoorden je zoekt- de intiemste informatie die je prijs kunt geven".

Maar er zijn alternatieven die dit soort nadelen niet hebben.
" Diaspora heet het.Het is echt gratis. De site leeft van donaties. De software is open source. De belofte is dat je niet het product bent, maar de baas". "Het heeft hetzelfde gemak als Facebook. Je betaalt niets. De privacy instellingen zijn helder. Je bepaalt niet alleen zelf waar je eigen data host: binnenkort kun je die data ook weer heel simpel exporteren uit je profiel, in allerlei formats- iets wat bij Facebook ontzettend lastig is Je kunt Diaspora nu al gebruiken als thuisbasis voor je Facebook en Twitter profiel, voor als je echt niet zonder kunt. En belangrijker: de informatie die je deelt verdwijnt niet in en centrale bedrijfsserver; je mag zelf kiezen waar je die host. Het enige probleem: het is er nog wat stil op de dansvloer. Waar zijn toch al die teleurgestelde Facebookers?"
Waarom melden we ons niet allemaal aan op http://www.joindiaspora.com/ ?
We zijn dan geen slachtoffer meer van privacy schendingen maar nemen verantwoordelijkheid.
Tot ziens op Diaspora.

Met groeten Ton